έχει λίγο καιρό που το χρωστάω αυτό.
πόσα θα μπορούσαν να γραφτούν εδώ,
ακραίος για τους ροκάδες,
φλώρος για τους μεταλάδες.
ιδανικός για εμάς.
εμάς που ξεπεράσαμε το πρώτο σοκ της εμφάνισής του.
που δεν χρειαζόμαστε ένα μόνιμο γκάζι στην μουσική μας,
που θέλουμε αυτό το κάτι παραπάνω.
ποιοτικά μιλώντας,
εδώ θα μπορούσε να μπει όποιο,
από την συγκλονιστική τριάδα antichrist/mechanical/holy wood.
απλά εγώ τον πέτυχα σε αυτόν τον δίσκο πρώτη φορά,
αυτόν είχαμε ακούσει,
αυτό το δισκάκι είχαμε λιώσει τότε.
he is not an artist-he is a work of art.
πόσα θα μπορούσαν να γραφτούν εδώ,
από την πρώτη του παρουσία σε βίντεο των nin εκεί στο gave up,
το όλο stafuckers (αν ισχύει όντως πως το έγραψε ο reznor για τον manson),
τον τεράστιο χαμό του columbine..
ήμουν παιδί λοιπόν, κυριολεκτικά,
τον ήξερα, κάπως,
μέχρι που ήρθε η βέσπα, και με είπε ότι η μικρή ήθελε να αγοράσει cd του.
της είπα πως η true manson είναι η shirley,
και αποφασίσαμε να ακούσουμε μαζί τους δίσκους του.
όλεθρος.
δεν νομίζω να χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τι θέλει να πει.
θα το ξαναγράψω.
δεν χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τα λόγια του.
ναι το image που έχει δεν είναι family friendly (πολλά αγγλικά),
αλλά εκεί είναι η ουσία.
δεν διάβασα κάτι που με έβγαλε εκτός των ορίων μου,
όντως πεθαίνει κόσμος για τις σημαίες των χωρών των,
όντως υπάρχουν ναρκωτικά δίπλα μας,
όντως η λογική των reality shows χρησιμοποιεί ανθρώπους,
όλα αυτά τα ήξερα από το σπίτι μου, από πριν,
δεν μου είπε κάτι ιδιαίτερα καινούριο.
γιατί όλος ο χαμός λοιπόν;
επειδή αποφάσισε να το κάνει φορώντας λάτεξ,
έχοντας την υπόνοια πως έχει βάλει ψεύτικα βυζιά.
μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό μας σαν κοινωνία,
και ο συγκεκριμένος-πανέξυπνος άνθρωπος,
το χρησιμοποίησε εναντίων τους.
βρέθηκε απέναντι από την κοινωνία,
χωρίς να θέλει να κρυφτεί,
χωρίς να αποφεύγει δύσκολες συζητήσεις.
άπειρες οι εμφανίσεις του σε αμερικάνικα talk show,
σε συζητήσεις με μαμάδες
που φοβόταν πως τα παιδιά τους θα γίνουν ο διάβολος, επειδή τον ακούγαν..
εμένα λοιπόν,
με έμαθε να σκέφτομαι, όσο το δυνατόν περισσότερο,
έξω από το κουτί,
να μην (ε)μένω στην εξωτερική εμφάνιση,
να μην κρίνω συνανθρώπους από 2 δευτερόλεπτα,
να μην κρίνω γενικότερα.
το τι κουβαλάει ο καθένας δεν το ξέρω,
και όλοι μας έχουμε πράγματα που μας τραβάνε πίσω,
ίσως και μπροστά,
αλλά αν δεν κάτσεις να μιλήσεις,
δεν θα τα μάθεις ποτέ.
και αν κάτσεις να μιλήσεις, θα τα μάθεις,
και εκεί ειδικά, θα καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να κρίνεις.
έτσι έφτασα λοιπόν,
15 χρόνια πριν,
μεθυσμένος μέχρι εκεί που δεν πάει,
σε σπίτι αδερφικού φίλου,
να κάθομαι σε μία καρέκλα,
δεν το θυμάμαι αυτό-μου το είπαν,
και να ζητάω να ακούσουμε το coma white.
κάπως επίμονα.
(κάπως μαλάκας)
προχωράμε.
θα έλεγα πως είναι ο πιο ιδιαίτερος δίσκος του αυτός,
έχει πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία,
σε κάθε ακρόαση θα δίνεις σημασία και σε κάτι άλλο.
αυτό τον κάνει δύσκολο στην ακρόαση, θα έλεγα,
δεν είναι holy wood,
που θα το ακούσεις μία φορά, και θα τον πιάσεις λίγο πολύ,
εδώ θέλει ακροάσεις, με τους στίχους στο χέρι,
είναι κάπως oldschool η ακρόαση του μοντέρνου αυτού δίσκου.
με μία πρώτη ματιά, θα συνδέσεις τον manson με τον alice cooper,
αλλά αν δεις λίγο καλύτερα,
τους χαρακτήρες που έχει μέσα της αυτή η τριλογιά των δίσκων,
θα δεις πιο πολλά κοινά με τον bowie.
έχει ένα περίεργο βάθος ο κύριος warner, να ξέρετε.
είναι δύσκολο να απομονώσεις το έργο του,
από το πρόσωπό του,
ο ήχος δένει και με την εικόνα του.
το κομμάτι μου:
Disassociative
ήταν σαν να έχω πάρει ναρκωτικά.
το πέρασε μέσα στο τραγούδι ρε.
χανόμουν,
δεν έβρισκα την αρχή και το τέλος,
ένα ταξίδι σε μία περίεργη μονιμότητα
i can never get out of here
i don't wanna explode in fear
dead astronaaut in space
παρουσιάζει την παρούσα φάση σαν κάτι ψηφιακό,
κάτι που τον σκοτώνει,
ίσως ψάχνει κάτι αναλογικό,
ίσως κάτι αναλογικότερο..
το μπάσιμο στο ρεφρέν με διαλύει,
μου θυμίζει ό,τι ωραίο είχα.
από την μία είναι καλό αυτό,
γιατί δεν είχα εικόνες να το συνδέσω, τότε.
από την άλλη όμως είναι κακό,
γιατί τώρα έχω.
και δεν μου αφήνει επιλογές,
γεμίζω εικόνες.
είναι πάνω από εμένα,
και γιαυτό είναι εδώ,
μία προσπάθεια να δείξω σεβασμό είναι.
the nervous system's down
Marilyn Manson:
Twiggy Ramirez
Zim Zum
John 5
Ginger Fish
Madonna Wayne Gacy
Marilyn Manson
το όλο stafuckers (αν ισχύει όντως πως το έγραψε ο reznor για τον manson),
τον τεράστιο χαμό του columbine..
ήμουν παιδί λοιπόν, κυριολεκτικά,
τον ήξερα, κάπως,
μέχρι που ήρθε η βέσπα, και με είπε ότι η μικρή ήθελε να αγοράσει cd του.
της είπα πως η true manson είναι η shirley,
και αποφασίσαμε να ακούσουμε μαζί τους δίσκους του.
όλεθρος.
δεν νομίζω να χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τι θέλει να πει.
θα το ξαναγράψω.
δεν χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τα λόγια του.
ναι το image που έχει δεν είναι family friendly (πολλά αγγλικά),
αλλά εκεί είναι η ουσία.
δεν διάβασα κάτι που με έβγαλε εκτός των ορίων μου,
όντως πεθαίνει κόσμος για τις σημαίες των χωρών των,
όντως υπάρχουν ναρκωτικά δίπλα μας,
όντως η λογική των reality shows χρησιμοποιεί ανθρώπους,
όλα αυτά τα ήξερα από το σπίτι μου, από πριν,
δεν μου είπε κάτι ιδιαίτερα καινούριο.
γιατί όλος ο χαμός λοιπόν;
επειδή αποφάσισε να το κάνει φορώντας λάτεξ,
έχοντας την υπόνοια πως έχει βάλει ψεύτικα βυζιά.
μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό μας σαν κοινωνία,
και ο συγκεκριμένος-πανέξυπνος άνθρωπος,
το χρησιμοποίησε εναντίων τους.
βρέθηκε απέναντι από την κοινωνία,
χωρίς να θέλει να κρυφτεί,
χωρίς να αποφεύγει δύσκολες συζητήσεις.
άπειρες οι εμφανίσεις του σε αμερικάνικα talk show,
σε συζητήσεις με μαμάδες
που φοβόταν πως τα παιδιά τους θα γίνουν ο διάβολος, επειδή τον ακούγαν..
εμένα λοιπόν,
με έμαθε να σκέφτομαι, όσο το δυνατόν περισσότερο,
έξω από το κουτί,
να μην (ε)μένω στην εξωτερική εμφάνιση,
να μην κρίνω συνανθρώπους από 2 δευτερόλεπτα,
να μην κρίνω γενικότερα.
το τι κουβαλάει ο καθένας δεν το ξέρω,
και όλοι μας έχουμε πράγματα που μας τραβάνε πίσω,
ίσως και μπροστά,
αλλά αν δεν κάτσεις να μιλήσεις,
δεν θα τα μάθεις ποτέ.
και αν κάτσεις να μιλήσεις, θα τα μάθεις,
και εκεί ειδικά, θα καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να κρίνεις.
έτσι έφτασα λοιπόν,
15 χρόνια πριν,
μεθυσμένος μέχρι εκεί που δεν πάει,
σε σπίτι αδερφικού φίλου,
να κάθομαι σε μία καρέκλα,
δεν το θυμάμαι αυτό-μου το είπαν,
και να ζητάω να ακούσουμε το coma white.
κάπως επίμονα.
(κάπως μαλάκας)
προχωράμε.
θα έλεγα πως είναι ο πιο ιδιαίτερος δίσκος του αυτός,
έχει πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία,
σε κάθε ακρόαση θα δίνεις σημασία και σε κάτι άλλο.
αυτό τον κάνει δύσκολο στην ακρόαση, θα έλεγα,
δεν είναι holy wood,
που θα το ακούσεις μία φορά, και θα τον πιάσεις λίγο πολύ,
εδώ θέλει ακροάσεις, με τους στίχους στο χέρι,
είναι κάπως oldschool η ακρόαση του μοντέρνου αυτού δίσκου.
με μία πρώτη ματιά, θα συνδέσεις τον manson με τον alice cooper,
αλλά αν δεις λίγο καλύτερα,
τους χαρακτήρες που έχει μέσα της αυτή η τριλογιά των δίσκων,
θα δεις πιο πολλά κοινά με τον bowie.
έχει ένα περίεργο βάθος ο κύριος warner, να ξέρετε.
είναι δύσκολο να απομονώσεις το έργο του,
από το πρόσωπό του,
ο ήχος δένει και με την εικόνα του.
(και κάτι εκτός του δίσκου,
we are all just stars and we're waiting
we are all just stars and we're waiting
we are all just scarred and we're hating
we are all just stars on your burning flag
λέει στο αγαπημένο μου τραγούδι του.
σημεία των καιρών, ίσως.
20 χρόνια μετά, ίδιο καιρό έχουμε όμως.)
το κομμάτι μου:
Disassociative
ήταν σαν να έχω πάρει ναρκωτικά.
το πέρασε μέσα στο τραγούδι ρε.
χανόμουν,
δεν έβρισκα την αρχή και το τέλος,
ένα ταξίδι σε μία περίεργη μονιμότητα
i can never get out of here
i don't wanna explode in fear
dead astronaaut in space
παρουσιάζει την παρούσα φάση σαν κάτι ψηφιακό,
κάτι που τον σκοτώνει,
ίσως ψάχνει κάτι αναλογικό,
ίσως κάτι αναλογικότερο..
το μπάσιμο στο ρεφρέν με διαλύει,
μου θυμίζει ό,τι ωραίο είχα.
από την μία είναι καλό αυτό,
γιατί δεν είχα εικόνες να το συνδέσω, τότε.
από την άλλη όμως είναι κακό,
γιατί τώρα έχω.
και δεν μου αφήνει επιλογές,
γεμίζω εικόνες.
είναι πάνω από εμένα,
και γιαυτό είναι εδώ,
μία προσπάθεια να δείξω σεβασμό είναι.
the nervous system's down
Marilyn Manson:
Twiggy Ramirez
Zim Zum
John 5
Ginger Fish
Madonna Wayne Gacy
Marilyn Manson
