(noone can piss on this determination)
δεν ξέρω αν είναι εφηβική οργή,
αλλά πάντα κάτι εξωστρεφές με πιάνει με αυτούς.
μεγάλη συζήτηση το metal και τα 90's.
για πολλούς το συγκεκριμένο είδος έχασε τότε,
δεν ήταν δυνατή δεκαετία,
εγώ πάλι (θα πω χοντράδα),
νιώθω πως βγήκαν δισκάρες,
και είναι σίγουρα καλύτερη δεκαετία από τα 80's.
καλά, μην κρύβομαι κιόλας,
όλες οι δεκαετίες είναι καλύτερες από τα 80's,
δεν μπορώ να βρω τίποτα που δεν υπήρξε καλύτερο στα 90's.
ίσως το thrash, οk, θα το παραδεχτώ,
αλλά στα μάτια μου,
αυτή είναι η εξαίρεση στον κανόνα.
αυτός ο δίσκος,
που έχει πάρει τον τίτλο του από την ταινία του εξορκιστή,
με διέλυσε ότι είχε απομείνει στο κεφάλι μου.
συνήθως η ουσία στο metal δεν είναι επιθετικογενής,
είναι πιο πολύ δράση-αντίδραση,
και προφανώς είμαστε στο πλευρό της αντίδρασης,
δεν ενοχλήσαμε, μας ενόχλησαν και αντιδράμε.
καμιά φορά ειρηνικά,
καμιά φορά όχι.
η βάση εδώ ίσως είναι κάπως κοινή,
αλλά η αντίδραση που σου βγάζουν οι pantera είναι εντελώς πρωτόγονη.
σε προκαλούν να αντιδράσεις σε αυτό που βιώνεις,
σε αυτά που ατενίζεις από (όχι και τόσο μάλλον) μακριά.
εδώ νομίζω θέτουμε την πρώτη διαφορά 80's με 90's.
στα αγαπημένα 90's έπεσαν οι μάσκες,
όλο το θέμα πήγε σε ένα new level (χα),
η βία ήταν πιο κοντά από ποτέ.
αυτό βέβαια, το αναφέρω εγώ,
που πλέον δεν θα με χαρακτήριζα νευρικό τύπο,
το αντίθετο μάλιστα,
σήμερα που μιλάμε, ελάχιστα πράγματα μπορούν να με βγάλουν εκτός εαυτού.
(όπως η έλλειψη var στο καραΐσκάκη -α, ξέχασα, είχε)
από την άλλη,
όταν ακούω το mouth for war,
δεν μπορώ να μείνω άπραγος,
ανεβαίνει η αδρεναλίνη,
γεμίζω συναισθήματα,
είναι μάλλον το τραγούδι που θα ήθελα να ακούσω
πριν βρεθώ αντιμέτωπος με μία συγκεκριμένη κατάσταση.
αυτό ή το 5 minutes alone, που λέει και ο γιώργος. κάτι θα ξέρει.
οι pantera ήταν μουσικά άρτια μπάντα.
αν σκεφτείς πως το μεγαλύτερο hit τους, το walk,
είναι γραμμένο σε 12/8,
καταλαβαίνεις πολλά.
δεν αντέχω να το βάλω να παίξει σπίτι μου,
πληρώνω και φεύγω αν θα παίξει κάπου έξω,
αλλά καταλαβαίνω τον νέο κόσμο που θέλει να το ακούσει,
και εγώ το έκανα όταν ήμουν 16, δεν θα πω ψέμματα.
το μεγάλο τους στοίχημα λοιπόν,
εφόσον έχουμε αποδεχτεί τις μουσικές τους ικανότητες,
ήταν μάλλον αν θα μπορούσαν να γράψουν και κανά κομμάτι της προκοπής.
αυτά τα power metal καιδενξέρωγωτι των 80's,
δεν τα έχω ακούσει ποτέ και ούτε πρόκειται δεν πρέπει να είναι και τόσο καλά.
στον προηγούμενο δίσκο,
το cowboys from hell, άρχισαν να φτιάχνουν πολύ πετυχημένα,
κάτι καινούριο,
και στο σε αυτόν, νομίζω,
το τελειοποίησαν.
τα bpm διαφέρουν από κομμάτι σε κομμάτι,
δεν βαράνε αλύπητα συνεχώς,
σκέψου ότι το this love,
που είναι σχεδόν μπαλάντα,
έχει επόμενο το rise,
που σου παίρνει το σκαλπ από το πρώτο δευτερόλεπτο.
κάπου κατά το 2006,
αρχές άνοιξης πρέπει να ήταν αν θυμάμαι καλά,
έχω κατέβει κέντρο για καφέ με το αμάξι,
να δω την τότε παντοτινή μου αγάπη,
και τον τότε κολλητό μου.
αρχίζει βραδιάζει, λέμε να το διαλύσουμε,
λέω την παντοτινή μου αγάπη-ας την πούμε έλε,
αν θέλει να την πάω σπίτι, και μου απαντάει θετικά.
μια χαρά, θα πούμε και καμιά extra κουβέντα,
και πηγαίνουμε προς το αμάξι.
ήμουν παρκαρισμένος τέρμα κάτω αγγελάκη,
οπότε την ανεβαίνω, και κόβω από το φανάρι δεξιά, για να μπω εγνατία,
τούμπα θα πηγαίναμε, αν θυμάμαι καλά.
έχω μουσική, αλλά δεν έχω πολύ το νου μου,
γιατί το φανάρι για να κόψεις δεξιά ανάβει νωρίτερα,
και δεν θέλω να φάω κορνάρισμα.
το κομμάτι που έπαιζε ήταν το this love,
και ήταν εκεί στα τελειώματα,
εκεί που ανεβάζει ταχύτητες.
επειδή κοιτάω το φανάρι, δεν έχω πάρει χαμπάρι όμως,
τους 4 τύπους με μπύρες στο χέρι,
δερμάτινα, ραφτά, full εξάρτηση, καταλαβαίνετε νομίζω,
που έχουν κάτσει λίγο πιο δίπλα στο αμάξι,
και ήρεμα και ωραία κάνουν αγνό true χεντμπάγκι με το κομμάτι.
εγώ είχα ντραπεί αν θυμάμαι καλά, ωσάν άλλος κάγκουρας από σταυρούπολη,
η έλε γελούσε με τον κλασικό της τρόπο,
φάτσα γέλιου ακούνητη, με σταθερό ανεβοκατέβασμα, σε συχνότητα 4/4 συνήθως.
αν θυμάμαι καλά.
-έπρεπε να σταματήσουμε δίπλα, να βάλουμε playlist και να παίξουμε ξύλο, με είχε πει.
(εύκολα η πιο δυνατή γυναίκα που έχω βρεθεί απέναντι,
ήξερε όχι απλά να χτυπάει, είχε και τεχνική, έδινε και σωστή δύναμη.
δεν θα την ήθελα σε pit απέναντί μου, με τίποτα)
αν θα μπορούσα να επιλέξω κομμάτι από τον δίσκο
που θα ήθελα να παίζει σε παρόμοια κατάσταση,
μάλλον θα διάλεγα το regular people,
μάλλον το πιο pantera κομμάτι που έχω ακούσει.
δεν ξέρω αν αυτός είναι ο πιο pantera δίσκος,
στα μάτια μου, στις μνήμες μου,
είναι ο σημαντικότερος,
για την στιγμή που τον άκουσα,
για τις πόρτες που μου άνοιξε,
για τις πρώτες στιγμές που είχα παίξει dj,
και περίμενα πως και πως να βάλω κάποια κομμάτια,
και αυτός ο δίσκος είχε 3-4 από αυτά.
η λέξη που θα μπορούσε να το(υς) χαρακτηρίσει, είναι φρέσκο. καινούριο.
κανείς δεν έπαιζε τόσο πιασάρικα,
τόσο γεμάτα, με τέτοιες συνθέσεις,
δεν είχαν αντίπαλο,
σαν τον madclip στο mama φάση
(μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου).
ακόμα κλαίνε κάποιοι που δεν τους είδαν στην tour με slayer το 2001.
λογικό..
πάντως, είμαι σε άρνηση,
καθώς δεν θέλω να αναφέρω τις εξυπνάδες που συνέβησαν μετά,
και τον anselmo, που δεν ξέρω,
ίσως κάνει διαγωνισμό ,
πόσο πιο κάτω μπορεί να φτάσει στα μάτια ανθρώπων με τριψήφιο αριθμό iq.
δεν μιλάω για τις δηλώσεις,
που θα μπορούσε να πει κάποιος πως οδήγησαν τον ηλίθιο
να δολοφονήσει τον dimebag,
αυτές ίσως να τις έχει μετανιώσει ουσιαστικά, ίσως.
ταυτόχρονα, απορώ πως δεν τον έλιωσε ο vinnie,
(εξαιρετικός) ντράμερ και αδερφός του dimebag,
πόση υπομονή έκανε.
αυτά τα white power, ούτε να το γράψω δεν θέλω,
αυτά είναι τρομακτικά.
αυτά έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο,
έχω την εντύπωση,.
καθώς μπορούν να οδηγήσουν σε χειρότερες καταστάσεις.
καλές οι μουσικές,
ωραία η εξωτερίκευση ενέργειας,
ωραίο και το όλο εφηβικό,
αλλά ας μην κατεδαφίζουμε τα πάντα,
στον βωμό της τέχνης.
he as hollow as i alone.
το κομμάτι μου:
i'm broken
Fucking Hostile
επειδή
είναι η υπογραφή τους.
επειδή στο live down/slayer στην αθήνα,
είχαμε περάσει εξαιρετικά,
είχαμε κάτσει κάτω σε ένα πεζούλι με τον θανάση όταν έπαιζαν οι down,
ήπιαμε 2-3 μπύρες, κάναμε catch-up σαν άνθρωποι,
και πήγαμε στον χαμό ίσα ίσα για να πιάσουμε καλή θέση για slayer,
αυτοί οι down δεν παλεύονται ρε,
ειδικά ο anselmo πλέον, δεν τραγουδάει καν, δεν μπορεί. δεν πειράζει.
σε κάποια ανύποπτη στιγμή στους slayer λοιπόν,
βγαίνει ο anselmo στην σκηνή,
τουλάχιστον μεθυσμένος,
και αρχίζει να λέει πόσο πολύ αγαπάει τους slayer κτλ κτλ.
και επειδή είχε γενέθλια, ήταν κάπως ευαίσθητος, και ευάλωτος,
και 50 shades of grey,
και θα σας πω τώρα ένα κομμάτι μιας που ανέβηκα στην σκηνή,
και λέει one two three four.
(όποιος ήταν εκεί θυμάται-σέβεται)
παροξυσμός.
προσπαθώ να κοιτάξω τους δικούς μου,
να σχολιάσω κάτι μπανάλ, του τύπου
ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ,
με προλαβαίνει ο βάγγος,
και σχεδόν φωνάζοντας,
για βαγγέλη δλδ, μην φανταστείτε, δεν έχασε ούτε τότε το cool του,
"και το σωστό κομμάτι, το σωστό κομμάτι!!"
δυόμιση λεπτά αντρίκεια,
και εγώ να έχω βρεθεί δυόμιση χιλιόμετρα μακριά από την παρέα μου,
δεν έχει σημασία βέβαια, βρεθήκαμε μετά, και αυτό μετράει.
ότι λέει ο τίτλος.
δεν έχει αλληγορική σημασία,
δεν υπάρχει τρίτη διάσταση στους στίχους του,
είναι αυτό. αυτό είναι τώρα.
και ειδικά για εμάς που αναλύουμε τα πάντα,
κάτι τέτοια τα χρειαζόμαστε,
κάτι τέτοιες στιγμές θα τις θυμόμαστε για πάντα,
όπως επιβεβαίωσα ήδη άνωθεν.
οι εφηβικοί έρωτες είναι αλλιώς, μάλλον,
θα τους κουβαλάς,
θα τους έχεις σε ένα άλλο μέρος από τους άλλους,
ίσως γιατί όσο διαφορετικοί ήταν και αυτοί από τους ενήλικους έρωτες,
άλλο τόσο διαφορετικοί ήμασταν και εμείς.
ίσως και όχι,
προχωράμε
Pantera:
Philip Anselmo
Dimebag Darrell
Rex Brown
Vinnie Paul
δεν ξέρω αν είναι εφηβική οργή,
αλλά πάντα κάτι εξωστρεφές με πιάνει με αυτούς.
μεγάλη συζήτηση το metal και τα 90's.
για πολλούς το συγκεκριμένο είδος έχασε τότε,
δεν ήταν δυνατή δεκαετία,
εγώ πάλι (θα πω χοντράδα),
νιώθω πως βγήκαν δισκάρες,
και είναι σίγουρα καλύτερη δεκαετία από τα 80's.
καλά, μην κρύβομαι κιόλας,
όλες οι δεκαετίες είναι καλύτερες από τα 80's,
δεν μπορώ να βρω τίποτα που δεν υπήρξε καλύτερο στα 90's.
ίσως το thrash, οk, θα το παραδεχτώ,
αλλά στα μάτια μου,
αυτή είναι η εξαίρεση στον κανόνα.
αυτός ο δίσκος,
που έχει πάρει τον τίτλο του από την ταινία του εξορκιστή,
με διέλυσε ότι είχε απομείνει στο κεφάλι μου.
συνήθως η ουσία στο metal δεν είναι επιθετικογενής,
είναι πιο πολύ δράση-αντίδραση,
και προφανώς είμαστε στο πλευρό της αντίδρασης,
δεν ενοχλήσαμε, μας ενόχλησαν και αντιδράμε.
καμιά φορά ειρηνικά,
καμιά φορά όχι.
η βάση εδώ ίσως είναι κάπως κοινή,
αλλά η αντίδραση που σου βγάζουν οι pantera είναι εντελώς πρωτόγονη.
σε προκαλούν να αντιδράσεις σε αυτό που βιώνεις,
σε αυτά που ατενίζεις από (όχι και τόσο μάλλον) μακριά.
εδώ νομίζω θέτουμε την πρώτη διαφορά 80's με 90's.
στα αγαπημένα 90's έπεσαν οι μάσκες,
όλο το θέμα πήγε σε ένα new level (χα),
η βία ήταν πιο κοντά από ποτέ.
αυτό βέβαια, το αναφέρω εγώ,
που πλέον δεν θα με χαρακτήριζα νευρικό τύπο,
το αντίθετο μάλιστα,
σήμερα που μιλάμε, ελάχιστα πράγματα μπορούν να με βγάλουν εκτός εαυτού.
(όπως η έλλειψη var στο καραΐσκάκη -
από την άλλη,
όταν ακούω το mouth for war,
δεν μπορώ να μείνω άπραγος,
ανεβαίνει η αδρεναλίνη,
γεμίζω συναισθήματα,
είναι μάλλον το τραγούδι που θα ήθελα να ακούσω
πριν βρεθώ αντιμέτωπος με μία συγκεκριμένη κατάσταση.
αυτό ή το 5 minutes alone, που λέει και ο γιώργος. κάτι θα ξέρει.
οι pantera ήταν μουσικά άρτια μπάντα.
αν σκεφτείς πως το μεγαλύτερο hit τους, το walk,
είναι γραμμένο σε 12/8,
καταλαβαίνεις πολλά.
δεν αντέχω να το βάλω να παίξει σπίτι μου,
πληρώνω και φεύγω αν θα παίξει κάπου έξω,
αλλά καταλαβαίνω τον νέο κόσμο που θέλει να το ακούσει,
και εγώ το έκανα όταν ήμουν 16, δεν θα πω ψέμματα.
το μεγάλο τους στοίχημα λοιπόν,
εφόσον έχουμε αποδεχτεί τις μουσικές τους ικανότητες,
ήταν μάλλον αν θα μπορούσαν να γράψουν και κανά κομμάτι της προκοπής.
αυτά τα power metal καιδενξέρωγωτι των 80's,
στον προηγούμενο δίσκο,
το cowboys from hell, άρχισαν να φτιάχνουν πολύ πετυχημένα,
κάτι καινούριο,
και στο σε αυτόν, νομίζω,
το τελειοποίησαν.
τα bpm διαφέρουν από κομμάτι σε κομμάτι,
δεν βαράνε αλύπητα συνεχώς,
σκέψου ότι το this love,
που είναι σχεδόν μπαλάντα,
έχει επόμενο το rise,
που σου παίρνει το σκαλπ από το πρώτο δευτερόλεπτο.
κάπου κατά το 2006,
αρχές άνοιξης πρέπει να ήταν αν θυμάμαι καλά,
έχω κατέβει κέντρο για καφέ με το αμάξι,
να δω την τότε παντοτινή μου αγάπη,
και τον τότε κολλητό μου.
αρχίζει βραδιάζει, λέμε να το διαλύσουμε,
λέω την παντοτινή μου αγάπη-ας την πούμε έλε,
αν θέλει να την πάω σπίτι, και μου απαντάει θετικά.
μια χαρά, θα πούμε και καμιά extra κουβέντα,
και πηγαίνουμε προς το αμάξι.
ήμουν παρκαρισμένος τέρμα κάτω αγγελάκη,
οπότε την ανεβαίνω, και κόβω από το φανάρι δεξιά, για να μπω εγνατία,
τούμπα θα πηγαίναμε, αν θυμάμαι καλά.
έχω μουσική, αλλά δεν έχω πολύ το νου μου,
γιατί το φανάρι για να κόψεις δεξιά ανάβει νωρίτερα,
και δεν θέλω να φάω κορνάρισμα.
το κομμάτι που έπαιζε ήταν το this love,
και ήταν εκεί στα τελειώματα,
εκεί που ανεβάζει ταχύτητες.
επειδή κοιτάω το φανάρι, δεν έχω πάρει χαμπάρι όμως,
τους 4 τύπους με μπύρες στο χέρι,
δερμάτινα, ραφτά, full εξάρτηση, καταλαβαίνετε νομίζω,
που έχουν κάτσει λίγο πιο δίπλα στο αμάξι,
και ήρεμα και ωραία κάνουν αγνό true χεντμπάγκι με το κομμάτι.
εγώ είχα ντραπεί αν θυμάμαι καλά, ωσάν άλλος κάγκουρας από σταυρούπολη,
η έλε γελούσε με τον κλασικό της τρόπο,
φάτσα γέλιου ακούνητη, με σταθερό ανεβοκατέβασμα, σε συχνότητα 4/4 συνήθως.
αν θυμάμαι καλά.
-έπρεπε να σταματήσουμε δίπλα, να βάλουμε playlist και να παίξουμε ξύλο, με είχε πει.
(εύκολα η πιο δυνατή γυναίκα που έχω βρεθεί απέναντι,
ήξερε όχι απλά να χτυπάει, είχε και τεχνική, έδινε και σωστή δύναμη.
δεν θα την ήθελα σε pit απέναντί μου, με τίποτα)
αν θα μπορούσα να επιλέξω κομμάτι από τον δίσκο
που θα ήθελα να παίζει σε παρόμοια κατάσταση,
μάλλον θα διάλεγα το regular people,
μάλλον το πιο pantera κομμάτι που έχω ακούσει.
δεν ξέρω αν αυτός είναι ο πιο pantera δίσκος,
στα μάτια μου, στις μνήμες μου,
είναι ο σημαντικότερος,
για την στιγμή που τον άκουσα,
για τις πόρτες που μου άνοιξε,
για τις πρώτες στιγμές που είχα παίξει dj,
και περίμενα πως και πως να βάλω κάποια κομμάτια,
και αυτός ο δίσκος είχε 3-4 από αυτά.
η λέξη που θα μπορούσε να το(υς) χαρακτηρίσει, είναι φρέσκο. καινούριο.
κανείς δεν έπαιζε τόσο πιασάρικα,
τόσο γεμάτα, με τέτοιες συνθέσεις,
δεν είχαν αντίπαλο,
σαν τον madclip στο mama φάση
(μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου).
ακόμα κλαίνε κάποιοι που δεν τους είδαν στην tour με slayer το 2001.
λογικό..
πάντως, είμαι σε άρνηση,
καθώς δεν θέλω να αναφέρω τις εξυπνάδες που συνέβησαν μετά,
και τον anselmo, που δεν ξέρω,
ίσως κάνει διαγωνισμό ,
πόσο πιο κάτω μπορεί να φτάσει στα μάτια ανθρώπων με τριψήφιο αριθμό iq.
δεν μιλάω για τις δηλώσεις,
που θα μπορούσε να πει κάποιος πως οδήγησαν τον ηλίθιο
να δολοφονήσει τον dimebag,
αυτές ίσως να τις έχει μετανιώσει ουσιαστικά, ίσως.
ταυτόχρονα, απορώ πως δεν τον έλιωσε ο vinnie,
(εξαιρετικός) ντράμερ και αδερφός του dimebag,
πόση υπομονή έκανε.
αυτά τα white power, ούτε να το γράψω δεν θέλω,
αυτά είναι τρομακτικά.
αυτά έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο,
έχω την εντύπωση,.
καθώς μπορούν να οδηγήσουν σε χειρότερες καταστάσεις.
καλές οι μουσικές,
ωραία η εξωτερίκευση ενέργειας,
ωραίο και το όλο εφηβικό,
αλλά ας μην κατεδαφίζουμε τα πάντα,
στον βωμό της τέχνης.
he as hollow as i alone.
το κομμάτι μου:
Fucking Hostile
επειδή
είναι η υπογραφή τους.
επειδή στο live down/slayer στην αθήνα,
είχαμε περάσει εξαιρετικά,
είχαμε κάτσει κάτω σε ένα πεζούλι με τον θανάση όταν έπαιζαν οι down,
ήπιαμε 2-3 μπύρες, κάναμε catch-up σαν άνθρωποι,
και πήγαμε στον χαμό ίσα ίσα για να πιάσουμε καλή θέση για slayer,
αυτοί οι down δεν παλεύονται ρε,
ειδικά ο anselmo πλέον, δεν τραγουδάει καν, δεν μπορεί. δεν πειράζει.
σε κάποια ανύποπτη στιγμή στους slayer λοιπόν,
βγαίνει ο anselmo στην σκηνή,
τουλάχιστον μεθυσμένος,
και αρχίζει να λέει πόσο πολύ αγαπάει τους slayer κτλ κτλ.
και επειδή είχε γενέθλια, ήταν κάπως ευαίσθητος, και ευάλωτος,
και 50 shades of grey,
και θα σας πω τώρα ένα κομμάτι μιας που ανέβηκα στην σκηνή,
και λέει one two three four.
(όποιος ήταν εκεί θυμάται-σέβεται)
παροξυσμός.
προσπαθώ να κοιτάξω τους δικούς μου,
να σχολιάσω κάτι μπανάλ, του τύπου
ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ,
με προλαβαίνει ο βάγγος,
και σχεδόν φωνάζοντας,
για βαγγέλη δλδ, μην φανταστείτε, δεν έχασε ούτε τότε το cool του,
"και το σωστό κομμάτι, το σωστό κομμάτι!!"
δυόμιση λεπτά αντρίκεια,
και εγώ να έχω βρεθεί δυόμιση χιλιόμετρα μακριά από την παρέα μου,
δεν έχει σημασία βέβαια, βρεθήκαμε μετά, και αυτό μετράει.
ότι λέει ο τίτλος.
δεν έχει αλληγορική σημασία,
δεν υπάρχει τρίτη διάσταση στους στίχους του,
είναι αυτό. αυτό είναι τώρα.
και ειδικά για εμάς που αναλύουμε τα πάντα,
κάτι τέτοια τα χρειαζόμαστε,
κάτι τέτοιες στιγμές θα τις θυμόμαστε για πάντα,
όπως επιβεβαίωσα ήδη άνωθεν.
οι εφηβικοί έρωτες είναι αλλιώς, μάλλον,
θα τους κουβαλάς,
θα τους έχεις σε ένα άλλο μέρος από τους άλλους,
ίσως γιατί όσο διαφορετικοί ήταν και αυτοί από τους ενήλικους έρωτες,
άλλο τόσο διαφορετικοί ήμασταν και εμείς.
ίσως και όχι,
προχωράμε
Pantera:
Philip Anselmo
Dimebag Darrell
Rex Brown
Vinnie Paul
