πήγα σε ένα πάρτυ χθες,
ήπια 16 μπύρες,
και η μόνη σωτηρία είναι ότι μάλλον δεν θα σε ξαναδώ.
καλοκαιράκι είναι, κατάλαβέ με, είπα να το ρίξω έξω,
και τι καλύτερο,
από τον καλύτερο surf rock δίσκο που κυκλοφόρησε ποτέ.
εντάξει, όχι μόνο surf,
αλλά φωνάζουν dick dale οι κιθάρες, και τα solo, και τα κουρδίσματα,
δεν γίνεται να μην το ακούς αυτό.
επιπλέον,
ο δίσκος είναι και punk,
αυτό μάλλον θα έτυχε όμως.
το punk που με αρέσει.
ένιγουει, προχωράμε.
από που να αρχίσεις με αυτούς όμως..
πολλά πήγαν καλά,
και βρέθηκαν όλοι αυτοί μαζί,
για να φτιάξουν το πιο πολιτικοποιημένο γκρουπ όλων των εποχών.
το πιο ταλαντούχο,
το πιο ολοκληρωμένο.
δεν το κρύβω,
πως το φοβάμαι ιδιαίτερα αυτό το κείμενο,
αισθάνομαι πως είμαι μάλλον ο χειρότερος να γράψω για αυτούς.
θα το δοκιμάσω όμως,
πέρα από την (σίγουρη) χλεύη δεν έχω να χάσω κάτι,
θα το δοκιμάσω.
τρομερό το εξώφυλλο λοιπόν,
κάτι μπατσικά να έχουν πάρει φωτιά.
η ιστορία μας λέει πως η φωτογραφία είναι από τα white night riots
που συνέβηκαν μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του harvey milk το 1979.
για την ακρίβεια,
ο harvey milk, ο πρώτος δηλωμένος ομοφυλόφιλος που πήρε μεγάλη πολιτική θέση,
δολοφονήθηκε το φθινόπωρο του 1978,
όλα αυτά έγιναν την άνοιξη του 1979 όμως,
αφού τότε βγήκε η ποινή για τον δολοφόνο του,
η οποία ήταν η ελάχιστη δυνατή που θα μπορούσε να δοθεί.
επαναλαμβάνεται η ιστορία, όπως βλέπουμε,
μόνο που εμείς δεν βγαίνουμε στους δρόμους,
όταν μας πυροβολούν αστυνομικοί,
είναι απλά δευτέρα στην χώρα μας,
άσε που μπορεί να περάσει το 31 από την μητροπόλεως,
και είναι κρίμα να βγούμε από την σειρά μας,
για τους άπλυτους, που πάλι βρήκαν κάτι να βγουν να κάψουν την πόλη,
και μετά να πάνε να χωθούν στο ΑΠΘ,
αυτό το άσυλο πρέπει να το κόψουν,
μόνο κακό κάνει.
για περισσότερες λεπτομέρειες,
δείτε την ταινία milk,
αν δεν την έχετε δει ήδη και δεν είστε του διαβάσματος,
ο sean penn παίζει, καλά θα περάσετε.
την είχα πετύχει στο σινεμά εγώ,
ακόμα την θυμάμαι.
όταν θα μπορούσα να μιλάω μόνο για το εξώφυλλο λοιπόν,
φανταστείτε τι θα μπορούσε να πει κάποιος πιο γνώστης,
βιβλίο έπρεπε να γράψει.
από εδώ καταλαβαίνουμε το ύφος που θα κινηθούμε με αυτά τα ιερά τέρατα.
εκπληκτικός δίσκος,
κομμάτια ύμνοι,
στίχοι όσο χαβαλέ χρειάζεται,
για να μην μας κάτσει βαρύ το άσχημο μήνυμα.
δεν χρυσώνουμε το χάπι,
απλά το χιούμορ είναι το μέσο για να φτάσουμε στον προορισμό.
ο ιδιαίτερος παύλα πανέξυπνος jello biafra,
δίνει μαθήματα στιχουργικής,
κομμάτι με κομμάτι,
φτιάχνει το παζλ της κοινωνίας μας,
και την θέση σου την γνωρίζεις ήδη.
ο δίσκος σε δύο βδομάδες θα γίνει 39 ετών,
και ήδη από την εισαγωγή του εξωφύλλου,
βλέπεις πως δεν απέχει πολύ,
δεν είναι πολλά τα 39 χρόνια για να μάθουμε.
ίσως αν ακούγαμε καλύτερα το kill the poor,
που είναι αυτό ακριβώς που φαντάζεσαι,
να αλλάζαμε κάτι.
ίσως και όχι.
ήμουν αρκετά μικρός
όταν έπεσε στα χέρια μου κασέτα με το california uber alles μέσα,
και καθότι γερμανομαθής,
έπιασα με την μία αυτά τα δυσνόητα στο τέλος,
και το άκουσα.
πολιτισμικό σοκ.
πόσο πιασάρικο ρε συ,
πόσο, όπως πρέπει..
ειδικά εκεί που ρίχνει ρυθμούς,
και ξαναέρχεται,
αυτό είναι το πανκ ρε, αυτό.
πάντα να σε βάζει να σκέφτεσαι,
πάντα να ανατρέπεις,
πάντα να σου δίνει μία ώθηση,
να δημιουργήσεις, να μην μείνεις στα ίδια.
επίσης δεν μπορώ να καταλάβω,
γιατί δεν μπήκε το too drunk to fuck στην tracklist,
εξαιρετικό κομμάτι,
με καθημερινή σημειολογία,
που απευθύνεται άμεσα σε όλους μας.
ποιός να ξέρει..
μέχρι και cover στον elvis έχει μέσα,
πόσο πιο ανοιχτόμυαλοι να γίνουν,
σχεδόν radio friendly.
συνεχίζοντας σε καλοκαιρινό mood,
να πάμε διακοπές στην cambodia μας λέει,
τούμπα-ιράν-καμπότζη βιετναμ λέω εγώ,
και συνεχίζω ειρηνικά αναφέροντας,
πως νομίζω πως ο συγκεκριμένος ύμνος μιλάει για τους χίπηδες,
που τους είχαν στο πιάτο, ούσα-όντας(διάλεξε εσύ ποιο) μπάντα από το san fransisco,
και τους έβλεπαν να είναι τύποι με λεφτά, κατά βάση,
που ντεμέκ ασπάστηκαν τις ιδέες του κομμουνισμού και της αγάπης,
και αφού το έκαναν,
να πήγαιναν διακοπές σε μία κομμουνιστική χώρα,
αφού τα πράγματα εκεί θα ήταν ιδεατά, όπως νόμιζαν.
δεν το λαμβάνω σαν κομμάτι κατά κάποιας πολιτικής,
ειδικά αν σκεφτείς τις άθλιες συνθήκες ζωής σε τέτοιες χώρες,
αλλά σαν κάτι που πάει κόντρα στο δήθεν,
και στην εκάστοτε μόδα της εποχής.
τεράστιος δίσκος,
μέσα στα 20 αγαπημένα μου ντεμπούτα μπάντας,
οπότε καταλαβαίνεις πως το άγχος είναι μεγάλο.
δεν θέλω να το ξαναδιαβάσω σε δύο χρόνια,
και να αναρωτηθώ τι μαλακίες έγραφα.
δύσκολο,
μάλλον αυτό θα πω,
αλλά αυτό έχουμε τώρα,
με αυτό πορευόμαστε.
τα συναισθήματά μου άλλωστε,
με έχουν μετατρέψει σε ένα τέρας.
το κομμάτι μου:
Chemical Warfare
πολλά έχω ακούσει από τον δίσκο,
που μου έχουν μείνει, και θυμάμαι, και θυμάμαι,
και κάποιες φορές δεν θυμάμαι, είχα πιει λίγο παραπάνω μάλλον,
ίσως να βρέθηκα με κοπέλα μετά ίσως και όχι,
αλλά εδώ έχουμε την μητέρα των μαχών.
αυτό το κομμάτι που έμεινε στον χρόνο σαν αγαπημένο.
δεν θυμάμαι (άντε πάλι),
αν άκουσα αυτό πρώτο, ή το ομώνυμο των slayer.
οι dead kennedys ήταν το μόνο συγκρότημα στην κιθάρα του hanneman άλλωστε.
φόρος τιμής ίσως. μάλλον.
αν με ρωτήσεις να σου προτείνω ένα κομμάτι punk να ακούσεις,
αν δεν ξέρεις τι είναι το punk,
ή αν αναρωτιέσαι πότε οι green day το γύρισαν στο pop rock (το 1994),
να το ακούσεις (όταν θα βρέχει).
απίστευτο νεύρο,
το γνωστό επαναλαμβανόμενο riff στην κιθάρα είναι και εδώ παρόν,
με ένα από τα ομορφότερα σπασίματα που θα ακούσεις ποτέ,
ό,τι πρέπει για να έχεις soundtrack ενώ θα κατεδαφίζεις κάτι,
σκεπτόμενος την χαμένη σου ζωή τι πήγε λάθος και είμαστε ακόμα ανάμεσα σε νεοφιλελέδες.
και για να είμαστε ξεκάθαροι,
ήρθε προχτές ο κουμπάρος μου (κλαίω ρε, κλαίω),
και σε κάποια φάση, εντελώς στο άσχετο,
γυρνάω και του λέω
chemical warfare chemical warfare chemical warfare
και γυρνάει με το γνωστό μειλίχιο τρόπο του, και με λέει
warfare warfare.
οπότε,
από σήμερα λοιπόν,
είναι και αυτός ένας λόγος.
γεια σου ρε κομπάρε τσίφτη
Dead Kennedys:
Jello Biafra
East Bay Ray
Klaus Flouride
Ted
No comments:
Post a Comment