66. μπλε - ενοχές [1996]

η τσάτσου έχει την δική της θέση στην μουσική καρδιά μου,

αν εξαιρέσεις την κανά, 

τότε θα μπορούσες να πεις πως την θεωρώ την αγαπημένη μου φωνή.

δεν υπάρχει σύγκριση με την μετέπειτα σύνθεση των μπλε,

την θεωρώ άλλη μπάντα,

δεν είναι εύκολο να αλλάξεις φωνή άλλωστε, 

όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές εδώ,

χωρίς να χάσεις κάτι.

αυτό δεν αλλάζει κάτι από τον συγκεκριμένο δίσκο,

δεν θα μπορούσε.

δεν ξέρω πολλές μπάντες 

που να έχουν βασικό μέλος τους άνθρωπο που να παίζει βιολί,

πόσο μάλλον ελληνικές.

είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

για την ακρίβεια, 

όποτε ερχόταν η κ.Αλεξίου-το βιολί των μπλε,

στην δουλειά, με έπιανε ένα ρίγος, 

ένιωθα ότι μιλούσα με έναν άνθρωπο του πολιτισμού,

έναν δικό μας άνθρωπο.

δεν φτάνουν όλα αυτά τα θεωρητικά όμως για να έρθει κάτι εδώ,

χρειάζεται και κάτι απτό.

αυτός ο δίσκος, είναι όλα αυτά που έκαναν όμορφα τα 90's,

την δεκαετία που με ενηλικίωσε, 

αυτά που θυμάμαι και έχουν εικόνες, μυρωδιές,

και ήχους.

εδώ θα μιλήσουμε για τους ήχους λοιπόν,

και τον δίσκο τον θυμάμαι ολόκληρο, 

αν και έχω να τον ακούσω χρόνια.

εκεί στο δωμάτιο που έβαζα το cd να το ακούσω,

με στίχους που είχα γράψει στο τετράδιο,

φορώντας τα ακουστικά εκείνα τα ωραία,

που υποθέτω όλοι είχαμε, 

με τα σφουγγαράκια της πλάκας, 

και το μεταλλικό να τα ενώνει.

ίσως να μετράει και λίγο παραπάνω ότι οι συγκεκριμένοι είναι από εδώ πάνω,

ένα κλικ παραπάνω ας πούμε,

καθώς η ροκ σκηνή της πόλης άνθισε εκείνη την περίοδο,

αν και αυτούς δεν θα τους χαρακτήριζα ροκ,

όχι σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον.

πιο κοντά σε jazz φόρμες έπαιζαν, 

και τώρα που ακούω το album πάλι,

μάλλον καλά τα λέω.

έτσι όπως μπαίνει, 

με το (σχεδόν) ομώνυμο να είναι το πρώτο track,

είναι ιδανικό για να σε προετοιμάσει για την συνέχεια.

ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω με την φωνή της, 

πόσο μάλλον τότε, 

ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει παρόμοια.

στο σ'αγαπώ χόρευα, 

ακόμα χορεύω, μου αρκεί μία εικόνα μπροστά μου,

αληθινή ή ιδεατή,

κάτι να υπάρχει, και ας μην είναι εδώ.

εσύ δεν ζεις πουθενά μας λένε στο καπάκι,

στην πιο ροκ στιγμή του δίσκου,

ίσως η δεύτερη αγαπημένη στιγμή του.

bonus ιστοριούλα :

όταν είχαμε πολύ μουσική στην δουλειά,

και πολύ ελληνικό ρεπερτόριο,

το χωρίζαμε σε "ελληνικό" και "εναλλακτικό",

όπως και όλα τα δισκάδικα λίγο πολύ.

σε κάποια φάση, μεσημεράκι πρέπει να ήταν,

σκάει μύτη κλασική σαλονικιά,

με φουλ εξάρτηση,

τακούνια/βαμμένη στα τέρματα//ξανθό μαλλί//τσίχλα,

όλη αυτή η πολύ πετυχημένη συνταγή.

με το ανάλογο ύφος, απλά απευθύνει την ερώτηση στον αέρα,

χωρίς να απευθύνεται κάπου συγκεκριμένα,

"που έχετε την ανεξάρτητη σκηνή;"

δεν απαντάει κάποιος, και κάνω εγώ τον ταρζάν,

γυρίζω και της λέω "δίπλα από την εξαρτημένη".

γουρλώνει τα μάτια, και γυρίζει ο J και ρωτάει αν ψάχνει κάτι συγκεκριμένο,

και του λέει πως ψάχνει μπλε.

πρώτος δίσκος στην virgin οι μπλε.

αυτοί είμαστε.

δεν θα σταματήσω ποτέ να την λατρεύω αυτήν την πόλη, να το ξέρετε.

όπως και την φωνή της Θεοδοσίας,

είναι δώρο από τον θεό αυτό,

και σε αυτόν τον δίσκο έφτασε στην ερμηνεία της ζωής της,

που δυστυχώς είχε μόνο πιο κάτω από τότε, 

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα.

περήφανοι για τέτοια συγκροτήματα,

που μας έκαναν να ζήσουμε, να νιώσουμε,

να δέσουμε μνήμες μας με τις μουσικές τους.

τον πέτυχαν τον στόχο τους,

χωρίς συζήτηση, τον πέτυχαν.

το κομμάτι μου:

Φοβάμαι

επειδή:

είναι συναίσθημα αυτό που μου προσφέρει,

ίσως να κουβαλάω κάτι από τότε που το είχα πρωτοακούσει,

αλλά δεν ξέρω αν είναι βάρος,

καθώς δεν φεύγει με την ακρόαση, 

αντιθέτως μεγαλώνει η ένταση με τα repeat,

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

και όλα μοιάζουν μάταια μετά,

δεν βρίσκω λόγο για τίποτα, 

για κανέναν, για οτιδήποτε.

ίσως η βροχή στο βίντεο, 

αυτή η Θεοδοσία που τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο εύκολα,

το βιολί και το μέρος που μοιάζει με το σάρωθρον στα 90's..

αν με ρωτούσες να σου πω ένα τραγούδι

που όταν βρέχει να το ακούς, θα ήταν αυτό,

όχι το όταν βρέχει να το ακούς.

δεν μπορώ να εξηγήσω πως γίνεται ένα τόσο ήρεμο τραγούδι 

να βάζει φωτιά μέσα μου,

αλλά γίνεται. 

και το βιώνω κάθε γαμημένη φορά.

σαν τον έρωτα.

κάθε φορά, πρώτη φορά.

Μπλε:

Γιώργος Παπαποστόλου

Γιώργος Παρώδης

Νατάσα Αλεξίου

Θεοδοσία Τσάτσου

65. laura marling - i speak because i can [2010]

ψάχνω να βρω μία σειρά εδώ, 

να μπουν σε μία τάξη τα πράγματα, αλλά δεν θα γίνει σήμερα αυτό μάλλον.

προσπαθώ να δικαιολογήσω την ύπαρξη της συγκεκριμένης, σε αυτήν την λίστα,

αλλά δεν βρίσκω τα ανάλογα επιχειρήματα.

κόντρα σε όλα λοιπόν, 

η laura marling είναι εδώ, και εξηγούμαι:

δεν είναι απλά "εδώ", 

δεν ήξερα ποια κυκλοφορία της να (πρωτο)βάλω.

η laura malring γεννήθηκε το 1990, 

η κυκλοφορία που βλέπουμε εδώ είναι του 2010,

οπότε μιλάμε για μία 20χρονη κοπελούδα, 

άγουρη υποτίθεται, χωρίς εμπειρία,

αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται.

μπορεί να είναι μικρή, 

αλλά ήταν ιδρυτικό μέλος στους noah and the whale,

συμμετείχε στον πρώτο δίσκο τους το 2008, 

αλλά έφυγε σχετικά νωρίς, 

καθώς είχε σχέση με τον τραγουδιάρη(αχ αυτή η τέχνη),

και κάπου εκεί χώρισαν.

βέβαια, πρόλαβε να κυκλοφορήσει έναν δίσκο μόνη της,

εδώ μιλάμε για τον δεύτερο,

και σήμερις, τον δεκέμβρη του 2020,

έχει κυκλοφορήσει 7 συνολικά,

με τον φετινό να πάει πάλι για δεκάδα στο τρέχων έτος.

γενικότερα, μιλάμε για μία κοπέλα που έχει αρκετά συχνές κυκλοφορίες,

σε υψηλότατο επίπεδο όλες τους.

μέχρι το 2015 περίπου,

που έκανα λίστες,

όλες οι κυκλοφορίες της ήταν παρούσες,

ειδικότερα, 

δεν έχει καταφέρει να με ξενερώσει η συγκεκριμένη-ακόμα.

η laura λοιπόν, 

έπεσε στην αντίληψη μου με την κυκλοφορία αυτού του δίσκου,

όπως πολλές άλλες κυκλοφορίες εκείνο τον καιρό,

έβλεπα εξώφυλλα που μου άρεσαν, 

και πήγαινα σπίτι να βάλω τον δίσκο να παίξει, 

κρατούσα σημειώσεις, oldschool καταστάσεις,

έρωτας με το εξώφυλλο, 

αυτό το ασπρόμαυρο που με χτυπάει απευθείας στην καρδιά,

αλλά και 2-3 χρώματα ανάμεσα στα γράμματα, 

εξαιρετική αντίθεση.

εξτρά πόντοι για την tracklist που υπάρχει στο εξώφυλλο,

όλο το πακέτο είναι πραγματικά καλόγουστο,

σε ωθεί να ασχοληθείς παραπάνω μαζί του.

έτσι ήρθε στην ζωή μου,

και από τότε δεν έχει φύγει,

αυτή η ασχημούλα εγγλέζα,

με την τρομερή φωνή, 

την χαρακτηριστική κλασική κιθάρα,

και το υπέροχο γούστο στην μουσική, 

όπως θα μάθαινα μετά.

αρκεί να δει κάποιος τα cover που έχει κάνει,

και πως τα χειρίζεται, με πόσο σεβασμό.

εδώ βέβαια, μπαίνει στην μέση και η οικογένειά της, 

για τον τρόπο που δείχνει σεβασμό,

για το πως έχει διαχειριστεί μέχρι στιγμής την δόξα της,

η μητέρα της είναι καθηγήτρια μουσικής, 

και ο πατέρας της έχει studio μουσικής.

επίσης, αν κατάλαβα καλά, 

ο πατέρας έχει τίτλο τιμής στην αγγλία, 

βαρώνος ή κάπως έτσι, 

δεν τα γνωρίζω καλά αυτά.

η laura λοιπόν,

παίζει folk,

αν πρέπει να βάλουμε ταμπέλα σε όλο αυτό,

κιθαριστική folk,

αλλά, έχει πολλά αλλά.

αυτό το είδος έχει την τάση να επαναλαμβάνεται,

και όσο λιγότερα όργανα τοποθετείς σε ένα τραγούδι,

τόσο δυσκολότερο είναι να κρατήσεις τον ακροατή,

η μινιμαλιστική προσέγγιση θέλει ουσία,

το κάνει όλο πιο δύσκολο.

δεν το χάνει πουθενά,

ο δίσκος ακούγεται νεράκι,

10 τραγούδια-37 λεπτά με λέει το spotify-δίκιο θα έχει,

δεν έχει μέτρια στιγμή μέσα,

διάολε δεν έχει απλά καλή..!!

θυμίζει bob dylan, 

όπως θα θύμιζε ο οποιοσδήποτε καλλιτέχνης 

που προσπαθεί να δημιουργήσει 

με τα ίδια μέσα που το έκανε και ο κάτοχος νόμπελ bob, 

έχει αυτό νεύρο και αυτή,

εκεί που κρίνει ότι χρειάζεται, με βάση τα λόγια βέβαια,

και έχει και καλύτερη φωνή,

αυτό δεν είναι νέο βέβαια, απλά ήθελα το γράψω.

τρομερές μουσικές, 

όπως θα περίμενε κανείς, σκεπτόμενος το μουσικό της παρελθόν,

αλλά ο δίσκος ανεβαίνει λόγω των στίχων,

αυτό είναι το ζητούμενο,

η ουσία θα σε ξεχωρίσει από τον χαμό,

και αυτός ο δίσκος μάγκες λάμπει σαν ραδιενέργεια.

λογικά όλο και κάπου θα έχετε ακούσει το what he wrote,

μέχρι και το peaky blinders έχει παίξει,

ένα τραγούδι που αναφέρεται στον δεύτερο παγκόσμιο, 

και στα γράμματα που λάμβανε η γυναίκα ενός στρατιώτη.

ο δίσκος στιχουργικά, έχει την προοπτική της γυναίκας,

και αυτό φαίνεται και από το ομότιτλο κομμάτι,

το οποίο δημιουργήθηκε μετά το πέρας της ανάγνωσης ενός βιβλίου,

το pinelopiad της margaret atwood,

που μας διηγείται την πλευρά της πηνελόπης,

στην όλη ιστορία της οδύσσειας.

δεν είναι εύκολο να γράφεις ενδιαφέρουσα μουσική,

χωρίς πολλά βοηθητικά extra,

να είσαι 20 χρονών και να δοκιμάζεις τον εαυτό σου στα δύσκολα,

σε αυτά που πραγματικά μετράνε.

η laura τα κατάφερε,

και (ευτυχώς) συνεχίζει να τα καταφέρνει όπως μας έδειξε ο χρόνος.

ένας δίσκος που θα σε κερδίσει από το πρώτο κομμάτι,

μία καλλιτέχνης που θα εντυπωσιάσει με την αμεσότητά της,

έχοντας κάνει τσεκ σε όλα αυτά που ζητάμε.

ήρεμη δύναμη, με νεύρο όμως.

καλή ακρόαση.

το κομμάτι μου:

Alpha Shallows

επειδη

είναι πανέμορφο.

δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά,

είναι πανέμορφο.

η ιστορία του, η ηρεμία του, 

το κρεσέντο, το ταξίδι που θα σε πάει είναι δεδομένο.

μουσικά μιλώντας, 

θα μπορούσε να το έχει κάνει ενορχήστρωση ο Χατζιδάκις,

ναι είναι τόσο καλό.

στιχουργικά μιλώντας,

θα μπορούσε να το έχει γράψει το thom yorke,

ναι είναι τόσο καλό.

ήρεμη στην αρχή, 

περιγράφει την σκηνή και σε τοποθετεί μέσα,

είσαι εκεί, το βλέπεις, το βιώνεις

we feel tight when there is tension and our eyes can make us weak

μας λέει σε σχετικά ήρεμο τόνο, 

και το χτίζει χωρίς να μοιάζει δύσκολο,

μέχρι που φτάνει στο σημείο της κάθαρσης 

the grey in this city is too much to bare//

and i believe we are meant to be seen and not understood

στο οποίο διαλύει όποιο στερεότυπο περί γυναικός με δύο γράμματα,

αφού χρησιμοποιεί την κλασική έκφραση για τις γυναίκες,

που δεν υπάρχει λόγος να τις καταλαβαίνουμε,

αλλάζοντας το υποκείμενο, 

μας βάζει όλους στο κόλπο,

δεν υπάρχει γένος εδώ αγαπημένε, υπάρχουν άνθρωποι.

you'll work your thumbs until they are sore,

and you will work my heart until it is raw.