66. μπλε - ενοχές [1996]

η τσάτσου έχει την δική της θέση στην μουσική καρδιά μου,

αν εξαιρέσεις την κανά, 

τότε θα μπορούσες να πεις πως την θεωρώ την αγαπημένη μου φωνή.

δεν υπάρχει σύγκριση με την μετέπειτα σύνθεση των μπλε,

την θεωρώ άλλη μπάντα,

δεν είναι εύκολο να αλλάξεις φωνή άλλωστε, 

όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές εδώ,

χωρίς να χάσεις κάτι.

αυτό δεν αλλάζει κάτι από τον συγκεκριμένο δίσκο,

δεν θα μπορούσε.

δεν ξέρω πολλές μπάντες 

που να έχουν βασικό μέλος τους άνθρωπο που να παίζει βιολί,

πόσο μάλλον ελληνικές.

είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

για την ακρίβεια, 

όποτε ερχόταν η κ.Αλεξίου-το βιολί των μπλε,

στην δουλειά, με έπιανε ένα ρίγος, 

ένιωθα ότι μιλούσα με έναν άνθρωπο του πολιτισμού,

έναν δικό μας άνθρωπο.

δεν φτάνουν όλα αυτά τα θεωρητικά όμως για να έρθει κάτι εδώ,

χρειάζεται και κάτι απτό.

αυτός ο δίσκος, είναι όλα αυτά που έκαναν όμορφα τα 90's,

την δεκαετία που με ενηλικίωσε, 

αυτά που θυμάμαι και έχουν εικόνες, μυρωδιές,

και ήχους.

εδώ θα μιλήσουμε για τους ήχους λοιπόν,

και τον δίσκο τον θυμάμαι ολόκληρο, 

αν και έχω να τον ακούσω χρόνια.

εκεί στο δωμάτιο που έβαζα το cd να το ακούσω,

με στίχους που είχα γράψει στο τετράδιο,

φορώντας τα ακουστικά εκείνα τα ωραία,

που υποθέτω όλοι είχαμε, 

με τα σφουγγαράκια της πλάκας, 

και το μεταλλικό να τα ενώνει.

ίσως να μετράει και λίγο παραπάνω ότι οι συγκεκριμένοι είναι από εδώ πάνω,

ένα κλικ παραπάνω ας πούμε,

καθώς η ροκ σκηνή της πόλης άνθισε εκείνη την περίοδο,

αν και αυτούς δεν θα τους χαρακτήριζα ροκ,

όχι σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον.

πιο κοντά σε jazz φόρμες έπαιζαν, 

και τώρα που ακούω το album πάλι,

μάλλον καλά τα λέω.

έτσι όπως μπαίνει, 

με το (σχεδόν) ομώνυμο να είναι το πρώτο track,

είναι ιδανικό για να σε προετοιμάσει για την συνέχεια.

ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω με την φωνή της, 

πόσο μάλλον τότε, 

ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει παρόμοια.

στο σ'αγαπώ χόρευα, 

ακόμα χορεύω, μου αρκεί μία εικόνα μπροστά μου,

αληθινή ή ιδεατή,

κάτι να υπάρχει, και ας μην είναι εδώ.

εσύ δεν ζεις πουθενά μας λένε στο καπάκι,

στην πιο ροκ στιγμή του δίσκου,

ίσως η δεύτερη αγαπημένη στιγμή του.

bonus ιστοριούλα :

όταν είχαμε πολύ μουσική στην δουλειά,

και πολύ ελληνικό ρεπερτόριο,

το χωρίζαμε σε "ελληνικό" και "εναλλακτικό",

όπως και όλα τα δισκάδικα λίγο πολύ.

σε κάποια φάση, μεσημεράκι πρέπει να ήταν,

σκάει μύτη κλασική σαλονικιά,

με φουλ εξάρτηση,

τακούνια/βαμμένη στα τέρματα//ξανθό μαλλί//τσίχλα,

όλη αυτή η πολύ πετυχημένη συνταγή.

με το ανάλογο ύφος, απλά απευθύνει την ερώτηση στον αέρα,

χωρίς να απευθύνεται κάπου συγκεκριμένα,

"που έχετε την ανεξάρτητη σκηνή;"

δεν απαντάει κάποιος, και κάνω εγώ τον ταρζάν,

γυρίζω και της λέω "δίπλα από την εξαρτημένη".

γουρλώνει τα μάτια, και γυρίζει ο J και ρωτάει αν ψάχνει κάτι συγκεκριμένο,

και του λέει πως ψάχνει μπλε.

πρώτος δίσκος στην virgin οι μπλε.

αυτοί είμαστε.

δεν θα σταματήσω ποτέ να την λατρεύω αυτήν την πόλη, να το ξέρετε.

όπως και την φωνή της Θεοδοσίας,

είναι δώρο από τον θεό αυτό,

και σε αυτόν τον δίσκο έφτασε στην ερμηνεία της ζωής της,

που δυστυχώς είχε μόνο πιο κάτω από τότε, 

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα.

περήφανοι για τέτοια συγκροτήματα,

που μας έκαναν να ζήσουμε, να νιώσουμε,

να δέσουμε μνήμες μας με τις μουσικές τους.

τον πέτυχαν τον στόχο τους,

χωρίς συζήτηση, τον πέτυχαν.

το κομμάτι μου:

Φοβάμαι

επειδή:

είναι συναίσθημα αυτό που μου προσφέρει,

ίσως να κουβαλάω κάτι από τότε που το είχα πρωτοακούσει,

αλλά δεν ξέρω αν είναι βάρος,

καθώς δεν φεύγει με την ακρόαση, 

αντιθέτως μεγαλώνει η ένταση με τα repeat,

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

και όλα μοιάζουν μάταια μετά,

δεν βρίσκω λόγο για τίποτα, 

για κανέναν, για οτιδήποτε.

ίσως η βροχή στο βίντεο, 

αυτή η Θεοδοσία που τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο εύκολα,

το βιολί και το μέρος που μοιάζει με το σάρωθρον στα 90's..

αν με ρωτούσες να σου πω ένα τραγούδι

που όταν βρέχει να το ακούς, θα ήταν αυτό,

όχι το όταν βρέχει να το ακούς.

δεν μπορώ να εξηγήσω πως γίνεται ένα τόσο ήρεμο τραγούδι 

να βάζει φωτιά μέσα μου,

αλλά γίνεται. 

και το βιώνω κάθε γαμημένη φορά.

σαν τον έρωτα.

κάθε φορά, πρώτη φορά.

Μπλε:

Γιώργος Παπαποστόλου

Γιώργος Παρώδης

Νατάσα Αλεξίου

Θεοδοσία Τσάτσου