έχω καιρό να έρθω εδώ,
οπότε λειτούργησα ανάλογα με τον καιρό,
και θα πιάσω έναν αγαπημένο ανοιξιάτικο δίσκο.
ίσως να έχω ξεχάσει πως γίνεται,
ίσως να είναι σαν το ποδήλατο,
οπότε πάμε με κάτι εύκολο.
πήγαινα για άλλο δίσκο,
αλλά δεν έβγαινε ακόμα,
και έτσι όπως έκανα βόλτα στην λίστα,
έπεσε το μάτι μου εδώ,
και κάτι μέσα μου χαμογέλασε.
είπαμε, ήθελα κάτι εύκολο, κάτι ακίνδυνο.
μα πόσο ωραίος δίσκος,
γεμάτος αναμνήσεις και εικόνες,
γεμάτος χρώματα και ιστορίες.
ήμουν 18 όταν είχε βγει ο δίσκος,
δεν θυμάμαι να τον περιμένω όπως άλλους,
αλλά προφανώς είχα τρελαθεί με το bitter sweet symphony,
όπως όλοι όσοι το είχαν ακούσει τότε πιστεύω.
βέβαια οι συνεχόμενες ακροάσεις έφτασαν στο όριο θα έλεγα,
και σήμερα που μιλάμε,
είναι ένα από τα κομμάτι που απαγορεύεται να βάλει dj,
αν σέβεται τον εαυτό του.
πριν από κάποια χρόνια είχαμε κάνει μία λίστα,
με κομμάτια που αν ακούσεις έξω,
φεύγεις από το μαγαζί χωρίς δεύτερη σκέψη,
και αυτό ήταν σίγουρα στην δεκάδα.
αυτό δεν αλλάζει το πόσο μεγάλο τραγούδι είναι βέβαια,
απλά το ότι έπαιζε κάθε μισή ώρα σε mtv/ραδιόφωνα το διέλυσε.
λες και ήταν δίσκος χωρίς singles,
το the drugs won't work ας πούμε,
το weeping willow, το rolling people,
τραγούδια που όρισαν τον βρετανικό ήχο τα επόμενα χρόνια.
εδώ βέβαια να αναφέρουμε και την ενορχήστρωση,
την γενικότερη παραγωγή του δίσκου,
που ακούγεται ακόμη και σήμερα φρέσκια,
δείγμα τρομερής δουλειάς που κλείνει σχεδόν 25 χρόνια,
και παρόλα αυτά κρύβει εξαιρετικά την ηλικία του.
ακόμα θυμάμαι τις ημέρες στο stones,
που προσπαθούσα να χωρέσω το lucky man στο set,
και τον φόβο που έχω όταν παίζω τέτοια τραγούδια,
να έχω έτοιμο το επόμενο,
γιατί χάνομαι, πάει αλλού το μυαλό μου,
σκόρπιες σκέψεις μου επιβάλλονται και χάνω την έννοια του χρόνου,
δεν φταίω εγώ αφεντικό, θα το σώσουμε.
η μεγάλη απορία βέβαια είναι και σε αυτό το συγκρότημα παρούσα,
αυτό το μεγάλο what if υπάρχει και εδώ,
τι θα γινόταν αν τα πηγαίναν καλά μεταξύ τους,
και δεν βαρούσαν διάλυση,
τι θα κυκλοφορούσαν σαν συνέχεια.
το forth που ήρθε δέκα χρόνια μετά ήταν τίμια προσπάθεια,
αλλά κάτι είχε χαθεί στο ενδιάμεσο,
κάτι έλειπε..
αυτά τα βιολιά πάντως,
ακόμα ακούγονται ιδανικά στα αυτιά μου,
ακόμα ακούγονται ταιριαστά,
ακόμα μου προκαλούν ρίγος.
ακόμα θυμάμαι τους στίχους.
ακόμα προσπαθώ που λέγαν και οι πυξ λαξ.
το κομμάτι μου:
Sonnet
ξαναείδα το βίντεο,
είχα έρωτα με αυτό όταν είχε βγει,
και ένας άνθρωπος που είχα έρωτα,
είχε έρωτα και αυτός με αυτό.
κάτι θυμάμαι,
και όλα έρχονται σιγά σιγά,
αυτό το υπέροχο build up,
η ένταση και το σπάσιμο,
ένα τραγούδι που δεν μπορείς να το ακούσεις σε χαμηλή ένταση,
που δεν μπορείς να μην το τραγουδάς και εσύ παρέα με τον ashcroft.
η καρέκλα στο βίντεο,
η κάμερα πάνω σε ράγες - πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα,
και εγώ να περιμένω με το χέρι το record,
να το γράψω σε βιντεοκασέτα,
επειδή δεν το έπαιζε όσο ήθελα η τηλεόραση,
όλα όπως πρέπει και χρειάζεται για να μιλήσω για μνήμες,
στιγμές που είναι πάνω από εμένα,
στιγμές που ίσως να τις ξεχνάμε κάποιες φορές,
αλλά με την πρώτη ευκαιρία να δηλώνουν παρούσες.
οι στιγμές.
(here we go again, and my head is gone)
The Verve:
Richard Ashcroft
Nick McCabe
Simon Tong
Simon Jones
Peter Salisbury
