δεν ξέρω γιατί το είχα σημειωμένο αυτό.
υποτίθεται είχα γράψει ήδη άρθρο.
τι μπορεί να έγινε, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι.
ας μιλήσουμε για αυτήν την δισκάρα όμως τώρα.
δεν είχα ιδέα ποιός είναι αυτός ο chet faker(nick murphy σήμερις),
μέχρι που είχε έρθει ο jordan και με είχε ενημερώσει,
για ένα cover στο archangel του burial που έκανε,
και ήταν καλύτερο από το κανονικό με είχε πει.
είχε τα δίκια του, είναι αρκετά διαφορετικό πάντως.
ας μην επεκταθώ πάνω σε αυτό όμως,
δεν είμαι έτοιμος για burial ακόμα.
εκεί άρχισε το ταξίδι πάντως,
τσέκαρα το ep που είχε βγάλει ήδη,
και λίγο πολύ στα καπάκια έβγαλε και τον δίσκο.
η electronica που λατρεύω να ακούω.
δεν είμαι και τρελός φαν άλλωστε,
εδώ μπορώ να υποστηρίξω 100% όμως.
είναι και από την αυστραλία,
εξτρά πόντος για αυτό βεβαίως βεβαίως.
αυτά τα trip-hop ξερωγώ,
αυτό το downtempo,
αυτή η ατμόσφαιρα που φτιάχνει, και μας φτιάχνει.
ιδανικό.
ιδανικό για τις στιγμές χωρίς ήλιο,
εκτός και αν δίνεις το δισκάκι για δώρο ονομαστικής εορτής στο φρειδερίκο,
εκεί σε παίρνει να είναι απόγευμα.
είναι από αυτά που χορεύω μόνος σπίτι, ή και με παρέα οκ,
από αυτά που δεν χρειάζεται να είσαι γνώστης για να εκτιμήσεις.
ναι, υπάρχουν και αυτές οι μουσικές,
που απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό,
αρκεί να αγαπάς την μουσική,
να σου αρέσει, να την αισθάνεσαι.
επειδή εδώ παίζει πολύ συναίσθημα,
εδώ δένεσαι με ρυθμούς και λέξεις,
σε τραβάει η μνήμη μπρος και πίσω,
μία για το μέλλον, αυτό το δυσοίωνο πράγμα που έρχεται,
και ταυτόχρονα και για το παρελθόν,
αυτό το μαύρο που κουβαλάς κάθε ώρα και στιγμή.
δεν είναι πολύ χαρούμενος ο δίσκος,
ίσως να το έπιασες και από τον τίτλο,
υπάρχουν κάποιες θετικές στιγμές,
κατά βάση όμως αναφέρεται σε μη-θετικές καταστάσεις.
δεν ξέρω, όπως είπα, δεν θυμάμαι,
μου είπαν πως είναι έτσι, για να πω την αλήθεια.
επίσης, μου είπαν για αυτό το cigarettes & loneliness,
πως είναι πολύ όμορφο τραγούδι,
και έχει όμορφα λόγια
now i don't believe in nothing,
avoiding night, tell me you know.
μου είπαν, δεν ξέρω, δεν επιβεβαιώνω..
αγάπη μου, τι έκανες με την γλώσσα μου,
προσπαθώ να ανοίξω το στόμα μου,
μα δεν βγαίνει μιλιά.
αν όντως θυμάσαι πως είναι αυτά,
πάτα λάικ και κάνε σαμπσκράιμπ.
ή στείλε ένα μήνυμα,
ένα ταχυδρομικό περιστέρι, κάτι.
όλο αυτό λοιπόν,
είναι μία pop έκδοση του burial,
για να τα λέμε σωστά.
ίσως και γιαυτό να έγινε και το cover άλλωστε.
μία πιο pop έκδοση,
και αυτό το λέω εγώ,
οπότε η λέξη pop δεν έχει αρνητική σημασία.
έχει βασικές διαφορές βέβαια,
δεν είναι τόσο ηλεκτρονικό το εγχείρημα,
έχει αρκετά φυσικά όργανα,
και δεν έχει αυτήν την (αγαπημένη) μαυρίλα,
που είναι διάχυτη στον burial.
αυτό παίζει στο ράδιο, ας πούμε,
με ευκολία.
αν θέλεις να ακούσεις κάτι ήρεμο,
κάτι που θα σε κάνει να κουνιέσαι υποσυνείδητα,
ενώ πίνεις απογευματινό καφέ με παρέα,
είναι ότι πρέπει.
και αν είναι και καλή η παρέα,
άφησέ το να παίζει,
δεν θα απογοητευτείς.
θα με ευχαριστήσεις μετά, δεν αγχώνομαι.
το κομμάτι μου:
Gold
επειδή
τι επειδή, φώναζε από χιλιόμετρα αυτό ρε.
έπος, κομμάταρος,
από αυτά που αν ακούσεις έξω,
στέλνεις σφηνάκια στον dj.
(όχι; μόνο εγώ;;)
από τις ελάχιστες θετικές στιγμές του δίσκου,
τόσο πιασάρικο, όσο και με ουσία.
ατμόσφαιρα ρε γαμώτο,
ατμόσφαιρα.
αυτά θέλουμε από την μουσική μας,
και εδώ τα έχουμε.
μένουν οι στιγμές, γιατί το soundtrack το έχουμε έτοιμο.
over and out.
