33. the gun club - lucky jim [1993]

μάλλον καταραμένος.

αν και ψάχνοντας την έννοια της λέξης, 

μιλάει για τιμωρία μετά θάνατον, από τον θεό,

κάτι που περιπλέκει παραπάνω, 

τα ήδη δύσκολα πράγματα που θα αναφερθούν εδώ.

μάλλον έζησε αυτήν την κατάρα, ενώ ήταν στην ζωή,

ας υποθέσουμε αυτό.

ο j.l.pierce ήταν οι gun club.

πολλές, πάρα πολλές αλλαγές μελών,

λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του,

λόγω της συμπεριφοράς του,

λόγω των ουσιών ίσως.

λόγω όλων αυτών,

έφυγε από την ζωή μόλις στα 37,

από εγκεφαλική αιμορραγία λέει η αστυνομική έκθεση,

ενώ ήταν ήδη οροθετικός,

είχε κύρωση του ύπατος και ηπατίτιδα.

το μόνο θετικό σε όλα αυτά,

είναι ότι πρόλαβε να ηχογραφήσει πολλά.

δεν θα μιλήσουμε για έναν καλλιτέχνη που ακόμα αναρωτιόμαστε τι θα έκανε,

αν ζούσε λίγο παραπάνω.

αυτός όντως έζησε λίγο παραπάνω.

είχε γράψει κάποτε ένα κομμάτι για κάποια που αγάπησε,

και το ονόμασε she's like heroin to me.

όχι τόσο ψηλά όσο η Η. αλλά ξέρεις, αρκετά ψηλά.

ο λόγος που βάζω τον τελευταίο δίσκο της μπάντας,

τον έβδομο, αν μετράω καλά,

και όχι κάποιον από τους εξαιρετικούς πρώτους,

είναι καθαρά προσωπικός.

έχει κάποια πιο γρήγορα κομμάτια,

αλλά εδώ όταν αποφασίζει να ρίξει τις ταχύτητες,

δείχνει το dna του,

για πόσο μεγάλα πράγματα ήταν φτιαγμένος.

καλό και το sexbeat,

αλλά το συναίσθημα του cry to me,

δεν το πιάνει ούτε για αστείο.

έχω διαβάσει πολλούς χαρακτηρισμούς,

country-punk, post-punk, psychobilly, 

αλλά αυτό που ταιριάζει καλύτερα στα δικά μου αυτιά,

είναι το punk blues.

ένας άνθρωπος με τρομακτική αγάπη για τους blondie,

ήταν πρόεδρος σε fan club τους αν δεν κάνω λάθος,

και οι blondie τον βοήθησαν αρκετά στην καριέρα του τολμώ να πω,

ένας άνθρωπος που εντυπωσιάστηκε από την απλότητα της reggae,

που έζησε για πολύ καιρό στην ιαπωνία,

έφτιαξε ό,τι πιο αμερικάνικο έχω ακούσει.

και χρησιμοποιώ αυτόν τον χαρακτηρισμό με θετική έννοια.

τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όλα αυτά,

που έφτασαν στην απέναντι όχθη,

να δέσουν σχεδόν τέλεια μεταξύ τους,

με το αποτέλεσμα να είναι ατελείωτα συμπαγές.

ο δίσκος κυλάει νεράκι,

αν το νεράκι έχει μπόλικη δόση αλκοόλ μέσα.

ο πόνος που έχει μέσα του η φωνή του jeffrey είναι μοναδικός, αληθινός.

ο συνδυασμός του θανάτου του, 

με αυτήν την κυκλοφορία,

μου δημιουργεί τόσα συναισθήματα,

όσο ελάχιστοι δίσκοι το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα.

λίγα χρόνια πριν,

δούλευα ένα μεσημέρι,

και έρχεται μία μητέρα μαζί με την κόρη της,

το πολύ 15 η μικρή, το πολύ 45 η μαμά.

ευγενικότατες και οι δύο,

και μου ζητάει η μικρή τον δίσκο της lianne la havas,

indie-folk με λίγη soul,

μια χαρά δίσκος γενικότερα,

ειδικά αν σκεφτείς τον οχετό ποιότητας που βασιλεύει σε αυτές τις ηλικίες.

σε κάποια φάση γυρίζει η μαμά,

νοικοκυρά full extra σε πρώτη εκτίμηση,

κοιτάει τα βινύλια,

και κολλάει κάπου.

την ρωτάω αν είδε κάτι ιδιαίτερο,

και παίρνει το miami, έναν προηγούμενο δίσκο των gun club,

που προφανώς(sic) και είχε staff pick μου,

και με ρωτάει αν είμαι ο άρης.

απαντάω θετικά,

και μου λέει ότι τους είχε δει στον Ελλήσποντο,

και μου γνέφει διακριτικά προς την κόρη της,

που κοιτούσε τα cd ακόμα,

ε, μετά ήρθε η μικρή, οπότε φαντάζεσαι..

είναι τρομερό το τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας μέσα του,

τι ιστορίες θα έχει να σου πει,

αν κάτσεις να ρωτήσεις, να ασχοληθείς.

αυτό το γεγονός με άλλαξε, δεν αστειεύομαι,

με έκανε να βλέπω πολύ διαφορετικά τους ανθρώπους,

αυτή η πρώτη εντύπωση είναι πολύ άσχημο πράμα τελικά.

ξέφυγα, επανέρχομαι όμως.

ναι, αυτός είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των gun club,

αν και δεν είναι ο καλύτερος στα rating στα ιντερνέτς,

αυτός είναι όμως για μένα.

αυτή η ηρεμία που έχει,

αυτό που κυλάει ένα τραγούδι,

και σου βγάζει μνήμες, που ξεχνάς το τραγούδι που ακούς,

και συγκεντρώνεσαι στα δικά σου,

και μετά τελειώνει το τραγούδι και εκνευρίζεσαι που δεν το άκουσες,

και το ξαναβάζεις, και ξανασυμβαίνει το ίδιο,

αυτό είναι εδώ. 

αυτό παθαίνω εγώ τουλάχιστον.

αυτό συμβαίνει στο cry to me,

στο idiot waltz, στο lucky jim.

ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει (κλεμμένο),

αλλά αν πατήσεις play, θα ξεκινήσει,

και πίστεψέ με, αξίζει.

η φωνή του, 

η μουσική, οι στίχοι, όλα.

γιαυτό άλλωστε και κάτι τύποι σαν τους θεούς μου-μας (θέλω να πιστεύω),

nick cave, mark lanegan, mick harvey, iggy pop, thurston moore,

έχουν άμεση και έμμεση σχέση με την μουσική του.

αλλά δεν θέλω να επεκταθώ για αυτό, 

το κρατάω για κάτι άλλο, να με συγχωρείτε...

το κομμάτι μου:

Anger Blues

επειδή

το 7:44 της διάρκειας είναι λίγο,

επειδή είναι τόσο blues, όσο και punk,

ρίξε στο γυαλί φαρμάκι, σε μία πιο δική μας έκδοση.

oh she got the devil,

makes it so i always lose

oh she got the devil,

with her i can only lose

just struttin' through my life,

singing this anger blues

είναι αργά, θα το βάλω στο repeat,

και αν ρωτάτε εμένα,

περιμένετε να νυχτώσει, 

κλείστε τα φώτα, 

βάλτε το κομμάτι να παίξει, 

και πείτε μου που θα σας βγάλει ο δρόμος (του).

άντε στην υγειά μας

στον jeffrey,

και σε όλα αυτά που θέλουμε δίπλα μας, 

αλλά δεν είναι.

The Gun Club:

Jeffrey Lee Pierce

Romi Mori

Nick Sanderson

ΥΓ. (ξεκίνησα να το γράψω χτες αυτό, 

αλλά δεν με άφησες, ευτυχώς)

32. τα ξύλινα σπαθιά - μια ματιά σαν βροχή [1997]

βάλτε φωτιά, κάψτε τις νύχτες

πόσο με αρέσει αυτή η φράση

ίσως λίγο περισσότερο, ελάχιστα,
από τότε που νομίζω πως ακούω
φωνές από τ'αστέρια,
πέρασαν τόσα καλοκαίρια χωρίς να καταλάβω πως
ανατινάζεται το φως, τις κυριακές τα μεσημέρια.

αυτό είναι από αλλού όμως.

τι σκατά γινόταν στην ελληνική σκηνή στα 90's ρε γαμώτο,
πραγματικά θα ήθελα να ξέρω.
σε εκείνη την δεκαετία ανδρώθηκα,
αλλά την βρήκα έτοιμη,
δεν θυμάμαι το πριν,
το δέχτηκα σαν δεδομένο,
έτσι ήταν τα πράγματα,
με τις κασέτες, τα cd σε ελάχιστες περιπτώσεις,
τις ανταλλαγές που έγιναν κτήμα στο φινάλε,
την μουσική που είχε άλλη διάσταση τότε.

προφανώς και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός,
στο δικό μου κεφάλι αυτό είναι το ορθό παρόλα αυτά,
μη με ρωτάς αν το σήμερα είναι λάθος,
δεν θα ακούσεις τέτοιες κουβέντες από εμένα,
δεν είμαι τέτοιος.

είναι δύσκολο να μιλήσω για κάποια δισκάκια,
να πόσο μάλλον να γράψω,
καθώς σήμερα, 21 χρόνια μετά,
οι αναμνήσεις είναι μεγαλύτερες από τον δίσκο.

θα μπορούσα να γράψω μία ιστορία για κάθε κομμάτι,
κάτι που μοιράστηκα με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο,
μία φορά ή και περισσότερο,
φοβάμαι πως δεν έχει σημασία όμως.

είχα ρωτήσει έναν καλό φίλο,
γνωστό αθλητικό παραγωγό της πόλης,
που είναι δικό μας παιδί, νιώθει από μουσική,
την άποψή του για τα σπαθιά,
και με είχε πει κάτι πολύ χαρακτηριστικό.

ήταν στο live που είχαν παίξει πρώτη φορά το ρομπότ.
έκανε τον πρόλογο ο παυλίδης,
θα σας παίξουμε ένα κομμάτι από τον καινούριο δίσκο,
είναι η πρώτη φορά που το παίζουμε ζωντανά κτλ,
και από την δεύτερη νότα,
έγινε ο κακός χαμός κάτω,
χοροπηδούσαν και τα τσιμέντα.

προσπάθησα να σκεφτώ κάτι παρόμοιο που ίσως έχω ζήσει,
δεν μου ήρθε κάτι.

και το καταλαβαίνω.

κάτι είχε εκείνο το timing μάλλον,
σίγουρα το ταλέντο περίσσευε στα σπαθιά,
εδώ όμως μιλάμε για έναν από τους καλύτερους δίσκους που φτιαχτήκαν από έλληνες.

δεν μπορώ να γνωρίζω τα εσωτερικά της μπάντας,
αν ήταν θετικά ή αρνητικά,
το ζήτημα είναι πως η όποια κατάσταση,
μεταφράστηκε σε τέχνη. σε ήχους. σε λόγια.

πριν από λίγο καιρό,
βρέθηκα σε μία εκπληκτική παρέα,
ετερόκλητη εκ πρώτης όψεως,
με μία τεράστια κοινή βάση όμως,
που φάνηκε σημαντικότερη από όλα,
στην οποία παρέα ήταν και ο Τόλιος,
ο ντράμερ από τα σπαθιά.

δεν το βγάζεις το πανκ από πάνω σου (κύριε Πάνο μας),
αυτό κατάλαβα εγώ, μετά από τις συζητήσεις μας,
τις ιστορίες που ανταλλάξαμε,
και πόσο με ηρέμησε αυτό.

είδα έναν άνθρωπο να γυαλίζει το μάτι του όταν αναφέρεται σε πράγματα που αγαπά,
χωρίς ίχνος αλαζονείας,
αν και είμαι σίγουρος πως έχει εικόνα από αυτά που έχει αφήσει πίσω του,
το πόσο σημαντικά είναι, πόσο ουσιαστικά.

δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιάννη,
που όποτε ερχόταν στο pulp έβαζα το παράξενο τραγούδι και πίναμε σφηνάκι,
δεν γίνεται να ρίξω κάτω από το χαλί τις μνήμες μου, δεν θέλω.

δεν γίνονται για το "παντοτινό" αυτά,
για να τα κουβαλάμε και να αισθανόμαστε γίνονται,
αφού λένε πως αν αγαπήσεις,
αυτό το μαύρο φως αλλάζει χρώμα,
νομίζω πως λένε και κάτι ακόμα..

ευτυχώς δεν είναι δίσκος που έχω ξεχάσει,
ευτυχώς όλο κάτι γίνεται και τον θυμάμαι,
δεν έχει σημασία το πρόσημο,
δεν μπορώ να ρίξω κάτω από το χαλί ό,τι αρνητικό κινείται,
και δεν θέλω, για να πω την αλήθεια.

φοβήθηκα να γράψω για έναν τόσο σημαντικό δίσκο,
ειδικά μετά από τόσο καιρό απουσίας,
αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να φέρνω καταστάσεις μπροστά μου,
μάλλον καλά έκανα, θα πω τώρα στο τέλος.

κρατάω την υπέροχη μουσική,
και αυτούς που σπρώχνουν τις ψυχές μας στην πορνεία, μία-μία,
τις δικές τους θα τρυπήσει μαύρο βέλος,
γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια,
χίλια και ένα παραμύθια,
είναι το σπίτι μας, δεν έχει τέλος.


αλλά και αν έχει, δεν πειράζει.
αρκεί να είμαστε αγκαλιά.


το κομμάτι μου-μας:
Στο Βράχο

επειδή
όποτε κλείναμε τότε με την Τέτα,
πάντα το ζητούσε,
σπάνια το έβαζα μόνος μου.

δεν ήθελα να φέρω κάποιον άθελά του στο άκουσμα του τραγουδιού,
δεν μπορείς να ξέρεις τις αντιδράσεις που θα λάβεις,
και αυτό είναι ένα ρίσκο που δεν ήθελα να πάρω.

ναι, τέτοια δύναμη έχει αυτό το κομμάτι.

πολλοί συμβολισμοί,
και ακόμα περισσότερες ιστορίες για τον λόγο δημιουργίας του τραγουδιού.

εκείνη η στιγμή που λέει
μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει,
είναι η στιγμή που αδειάζεις το τραπέζι από τα προϊόντα του,
η στιγμή που όλα φαίνονται να είναι σε slow motion,
μα περνάει τόσο γρήγορα,
αυτή η στιγμή που έχει τόση ενέργεια,
γεμάτη από λέξεις που ήθελες να πεις,
από εικόνες που θα ήθελες να ξαναζήσεις,
από χαμόγελα που ξέχασες να μοιραστείς.

δεν έπρεπε να απαντήσεις σπαθιά ρε.


Τα Ξύλινα Σπαθιά:
Παύλος Παυλίδης
Βασίλης Γκουνταρούλης
Πάνος Τόλιος
Χρήστος Τσαπράζης

31. a perfect circle - mer de noms [2000]

μπήκαμε στα βαθιά,
μάλλον δεν πατάμε εδώ, αλλά έπρεπε να συμβεί και αυτό,
θα έφτανε η ώρα.

η θάλασσα των ονομάτων,
όπως λέει ο τίτλος,
είναι ο πρώτος δίσκος των perfect circle.
ο λόγος απλός, 7 από τα 12 κομμάτια έχουν ονόματα για τίτλους.
το εξώφυλλο έχει κάποια σύμβολα,
τα οποία έχουν μία μετάφραση που σημαίνει "ο καταρράκτης των ονομάτων".

αφού τα εξηγήσαμε όλα αυτά τα ωραία τώρα,
πάμε στην αγαπημένη μας ουσία.

οι perfect circle είναι το συγκρότημα ενός τεχνικού των tool,
και κάποιων άλλων γνωστών συγκροτημάτων, μικρή σημασία έχει θα έλεγα,
μαζί με κάποιους άλλους, σχετικά γνωστούς,
ένας εξ'αυτών ο τραγουδιστής των tool.

εδώ μπορούμε να σταματήσουμε την ανάγνωση,
να αποδεχτούμε την ποιότητα του δίσκου,
χωρίς να τον έχουμε ακούσει,
και να πάμε παρακάτω.

δεν θα το κάνουμε όμως,
θα εξηγήσουμε τους λόγους,
τον λόγο ύπαρξής τους,
την ποιότητα που έχουν,
το νόημα ρε αρτέμη, γενικότερα.

προς αποφυγή παρεξηγήσεων,
αυτό το group δεν είναι side project των tool.
κανείς δεν το δημιούργησε με αυτό το σκεπτικό,
κανείς δεν το αντιμετωπίζει έτσι.
προφανώς ούτε εμείς.

είναι μία διαφορετική διάσταση,
μουσική και προσωπική,
κάποιων ατόμων,
που έχουν κοινούς αριθμητές,
όχι παρονομαστές.

το ταλέντο είναι δεδομένο εδώ,
αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει κάτι, ποτέ δεν (μας) είπε.
το ότι ίσως έχουμε να κάνουμε με τον πιο ιδιαίτερο τραγουδιστή που τραγούδησε ποτέ,
είναι γεγονός,
αλλά.

alternative rock με ουσία.
ανεπανάληπτες συνθέσεις,
παραγωγή που ακόμα και σήμερα, 18 χρόνια μετά,
δεν έχει παλαιώσει, ούτε στο παραμικρό.

όταν μπαίνεις με το hollow,
που από ότι διαβάζω υπήρχε σαν κομμάτι περίπου από το 1988,
ο bill να ανεβάζει σε μη επιτρεπτά επίπεδα το κομμάτι,
με τα δεύτερα που κάνει στο τέλος,
όταν συνεχίζεις με το magdalena-αγαπημένο nickname για 16χρονες μπασίστριες,
δεν αφήνεις περιθώρια για μετριότητες

i'd sell my soul,
my self-esteem, 
a dollar at a time,
one taste
one taste
one taste of you my magdalena

πάθος, έρωτας, ένταση.
η φωνή που θα είχε ο όμορφος εαυτός μας,
όταν θα ήθελε κάτι.

το έπος, χωρίς ρεφρέν που έλεγα και προχτές,
3 libras, που με τόσες αλλαγές δεν χρειάζεται επαναλήψεις,
το thinking of you,
που σε μία επιφανειακή ανάλυση φαίνεται να αγγίζει τον εαυτό του,
σκεπτόμενος την αγάπη του.
αλλά δεν είμαστε πρωτάρηδες,
δεν τσιμπάμε.

το έχει δηλώσει άλλωστε,
πως δεν θέλει να "μεταφράζουν" τα τραγούδια του,
αφού ο καθένας μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά πράγματα,
να λάβει κάτι διαφορετικό,
αρκεί να μην του δώσεις συντεταγμένες.

έτσι και αυτή η μουσική.

δεν θέλει κατευθυντήριες γραμμές,
δεν θέλει δρόμους,
καθαρή ματιά θέλει,
και υπομονή για να βγεις κάπου,
να νιώσεις κάτι και να το ακολουθήσεις.

και όπου σε πάει.

δεν έχει σημασία μόνο το ταξίδι εδώ,
έχει σημασία και ο προορισμός.
και η άφιξη, στην συγκεκριμένη περίπτωση,
έχει κυριολεκτική σημασία.

εκεί που έφτασες, δεν είναι το game over,
δεν είναι η τελευταία μάνα,
καινούριο level είναι.

καλωσήρθες.


το κομμάτι μου:
Judith

επειδή
τι επειδή, προφανώς το Judith.

τόση αγάπη για την μητέρα του,
που ήταν ακόμα εν ζωή τότε,
και αν διαβάσεις τους στίχους,
ίσως να νομίσεις πως δεν θέλει να την βλέπει.

υπερβολικά σκληροί στίχοι,
απόλυτοι και μονόπλευροι,
αναφέρουν την αδυναμία να κατανοήσει ένας άνθρωπος
την αγάπη που μπορεί να έχει κάποιος άλλος για τον θεό.

εγώ εδώ θα κλέψω έναν φίλο, και θα πω
"ό,τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο".

πέστο θεό, πέστο αλλάχ, δεν με απασχολεί.

έχω προσπαθήσει, υποσυνείδητα,
να βαρεθώ το κομμάτι, τόσα χρόνια που το ακούω,
αλλά δεν τα έχω καταφέρει.

αν υποθέσουμε πως η μουσική είναι μία μορφή τέχνης,
αυτό το κομμάτι μπορώ να πω,
πως είναι η πιο ξεκάθαρη περίπτωση μουσικού μεγαλείου τα τελευταία χρόνια,
για την pop κουλτούρα.

κλείνοντας,
να σας πω ότι προσπαθώ να μην αναφέρω την μπασίστρια του δίσκου,
paz lenchantin,
γιατί θα με κατηγορήσετε, και θα έχετε δίκιο.

αυτό το κορίτσι μου έχει χαρίσει αγαπημένες στιγμές,
στην μέχρι τώρα μουσική πορεία της,
έχει παίξει για την jarboe,
είναι η αντικαταστάτρια της kim στους pixies,
έχει παίξει την κιθάρα στο mosquito song των queens of the stone age
(ναι εκείνο το έπος στο songs for the deaf),
έχει παίξει μπάσο στα πρώτα δισκάκια των perfect circle,
και πολλά άλλα, αλλά δεν είναι κανένα από αυτά το πρώτο που θυμάμαι.

εκείνη η φάση στο βίντεο,
που μαζεύει τα μαλλιά.

με βγάζει εκτός εαυτού.
νομίζω δεν είναι ερωτικό,
νομίζω είναι κάτι άλλο, κάτι παραπάνω.

ας το σταματήσω εδώ όμως,
ας αφήσω και ένα αναπάντητο ερώτημα για αύριο,
ας μην μου λύσω όλες τις απορίες μονομιάς.

α ναι,
πέρα από όλα αυτά,
παίζει και βιολί.

καλημέρα σας



A Perfect Circle:
Maynard James Keenan
Billy Howerdel
Josh Freese
Paz Lenchantin
Troy Van Leeuwen

30. la dispute - wildlife [2011]

με έπιασαν τα συναισθηματικά μου σήμερα,

εκεί πήγε το μυαλό μου κατευθείαν.

δεν τον είχα τον δίσκο μέσα, 

και ειλικρινά απορώ.

αναρωτιέμαι τι άλλο ξέχασα να βάλω. 

θα το δούμε στην πορεία νομίζω.

la dispute λοιπόν.

από αυτές τις μπάντες που θα κάνουν live στην ελλάδα για 30 άτομα.

αλλά τι άτομα θα είναι αυτά, τα καλύτερα έτσι, να τα λέμε όλα.

αμερικανίλα, post-hardcore, 

αυτό που λέμε emo ίσως, ίσως και όχι.

τρία studio album πλέον,

εδώ έχουμε το δεύτερο, επειδή με αυτό δέθηκα,

το πρώτο προφανώς και είναι το καλύτερο,

αλλά εδώ, εγώ, με το δεύτερο έκανα χαμό.

τους αγαπάμε για πολλούς λόγους.

για την oldschool λογική,

είναι ενεργή μπάντα 13 χρόνια,

και προτιμούν να βγάλουν ep,

όχι ολόκληρες δουλειές,

σαν να μας λένε πως έχει νόημα ο δίσκος,

έχει άλλη σύσταση, άλλη υφή.

εφόσον ξεκαθαρίσαμε ότι οι άνθρωποι το βλέπουν σοβαρά,

πάμε παρακάτω.

ο τραγουδιάρης,

με την τρομερή και τόσο ιδιαίτερη φωνή,

μέχρι να μπει στο studio δεν είχε τραγουδήσει ποτέ,

ποιήματα έγραφε,

και αυτό είναι ξεκάθαρο νομίζω,

οι στίχοι της μπάντας είναι (τουλάχιστον) μοναδικοί.

ο συγκεκριμένος δίσκος ονομάστηκε έτσι,

αφού η "άγρια ζωή" θεωρείται η βάση που περικλείει την στιχουργική δομή του.

ο ρώσος συγγραφέας ναμπόκοφ (αυτός που έγραψε την λολίτα ρε),

είναι η έτερη βάση,  

καθώς η θεματική βάση κινείται γύρω από τα έργα του, σαν λογική,

η προσωπική απώλεια, σε ερωτικό-φιλικό επίπεδο,

είτε η απώλεια σαν έννοια στο περιβάλλον που υπάρχουμε.

γενικότερα, 

είναι κάπως "μαύρα" αυτά που πραγματεύεται ο δίσκος.

εξαιρετικά προσωπική υπόθεση λοιπόν,

εξαιρετικά συναισθηματική,

αισθάνεσαι πως σου ανοίγει την ψυχή του ο καλλιτέχνης,

κάθε κομμάτι έχει την δική του σημασία,

δεν αναρωτιέσαι για fillers στον δίσκο,

ξέρεις πως όλα έχουν την ίδια σημασία,

όλα έχουν τον σκοπό τους.

σε αυτό βοηθάει και η φωνή του τραγουδιστή-στιχουργού βέβαια,

όπου νιώθεις κάθε λέξη όπως χρειάζεται,

από τον σπαραγμό μέχρι την μνήμη,

είναι η αλάνθαστη πυξίδα σου,

σε οδηγεί στο κατάλληλο σημείο,

αλλά για αυτό θα μιλήσουμε και πιο κάτω.

14 κομμάτια, 57 λεπτά λέει.

τραγούδια 3 λεπτών κατά βάση,

με πολύ spoken word μέσα,

χαρακτηριστικό της punk/diy λογικής τους, 

και ολόκληρης της post-hardcore σκηνής των τελευταίων ετών άλλωστε.

ιδιαίτερη μνεία, 

τα τέσσερα τραγούδια που έχουν το άρθρο "Α"

(a Departure, a Letter κτλ),

και το άρθρο δεν είναι κεφαλαίο, 

μάλλον επίτηδες θα το κάνουν, κάτι θα σημαίνει..

ακόμα ένα τραγούδι που ξεχωρίζει,

το the most beautiful bitter fruit,

που μιλάει για την αδυναμία ενός ανθρώπου για τα one night stands,

κάτι από το οποίο παίρνω τεράστια απόσταση, να το ξεκαθαρίσω.

τρομακτική ανάλυση, ουσιαστική,

και προσωπικά θα κρατήσω έναν στίχο,

που σημαίνει πολλά, εξηγεί ακόμα περισσότερα,

δίνει με λίγες λέξεις απάντηση σε πολλά ερωτήματα,

εκεί που λέει 

find it: a body that makes sense.

δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για να νιώσουμε,

όλα έρχονται από μόνα τους,

αρκεί να νιώθουμε. 

να έχουμε νιώσει.

και εγώ, έχω νιώσει,

το έχω νιώσει.

το κομμάτι μου:

King Park

επειδή

δεν ξέρω από που να αρχίσω.

επειδή είναι αληθινή ιστορία.

επειδή ο άνθρωπος είναι ποιητής, δεν υπερβάλλω,

και μας εξιστορεί το γεγονός με μοναδικό τρόπο.

μία υπόθεση δολοφονίας, 

κάτι παιδιά γύρω στα 18, στην αμερική,

την είχαν δει γκάνγκστερς,

και πήγαν να σκοτώσουν ένα μέλος από την αντίπαλη συμμορία,

αλλά μία σφαίρα βρήκε ένα παλικάρι που δεν είχε σχέση με τίποτα από αυτά,

το σκότωσε επί τόπου,

και μας εξιστορεί την συνέχεια,

την αντίδραση του δολοφόνου, 

και το όλο ηθικό δίλημμα, 

από σχεδόν όλες τις οπτικές, 

του θύματος,

του θύτη, 

των οικογενειών.

μέχρι που φτάνει στην κορύφωση,

εκεί στο τέλος, 

χτίζοντας την ένταση καλύτερα από το 80% των post-rock κομματιών (εύκολα),

για να μας αναφέρει κατά λέξη τα τελευταία λόγια του δολοφόνου,

πριν αυτοκτονήσει, με την αστυνομία έξω από την πόρτα του δωματίου που είχε κρυφτεί.

δεν χτίζει για την κάθαρση,

επειδή δεν μας δίνει την ολοκλήρωση,

τον λόγο της κάθαρσης δηλαδή,

χτίζει για να αποτυπώσει την ένταση, την στιγμή.

η φωνή του, 

εκεί στο τέλος που σπαράζει, 

που η ένταση έχει φτάσει στο ανώτατο σημείο,

εκεί έχει φτάσει, και έχει ξεπεράσει τα όρια,

σκέφτεται το "μετά",

δεν μπορεί να σκεφτεί το παρόν,

έχει θολώσει, 

έχει κατανοήσει τι έχει συμβεί,

το μόνο που έχει μείνει μέσα του είναι ενοχές και τύψεις,

μία ένταση που πρέπει να βγει,

πρέπει να βρει δρόμο προς τα έξω,

εκεί αναφέρει αυτά τα λόγια,

ακριβώς όπως ειπώθηκαν από τον δολοφόνο,

πριν δώσει τέλος στην ζωή του.

εκεί που αναφέρει τα τελευταία λόγια του,

που κρύφτηκε στο ξενοδοχείο King Park,

εκεί βρίσκεται όλο το μήνυμα αυτής της μουσικής,

αυτού του ιδιώματος,

αυτών των ανθρώπων που είναι πιο κοντά από κάθε άλλον στους minor threat και τους fugazi.

can i still get into heaven if i kill myself?

can i still get into heaven if i kill myself?

can i ever be forgiven cause i killed that kid?

it was an accident i swear, it wasn't meant for him

and if i turn it on me, 

if i even it out,

can i still get in, or will they send me to hell?

can i still get into heaven if i kill myself?

La Dispute:

Jordan Dreyer

Chad Sterenburg

Adam Vass

Kevin Whittemore

Brad Vander Lugt

29. depeche mode - songs of faith and devotion [1993]

σκοτείνιασε, και σε θυμήθηκα.

τότε που είχαμε ανοιχτά παράθυρα το απόγευμα,

και σκοτάδια το βράδυ,

πολύ ήλιο, και πολύ σκοτάδι.

αυτός ο δίσκος έχει χρώμα,

έχει εικόνες, έχει μυρωδιές,

έχει κίνηση.

εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που "επέμειναν", ας πούμε,

να ακούσω λίγο πιο σοβαρά depeche mode,

καθώς για πολλά χρόνια δεν ήμουν ιδιαίτερα στο κλίμα τους.

έτσι νόμιζα όμως.

πρώτος και καλύτερος, παντού, ο CV,

με μία απλή ατάκα, ενώ παίζαμε top 10 κάτι καλοκαίρια,

απόρησε που δεν ήμουν γνώστης της μπάντας, 

"αφού γαμάνε ρε".

δεν ήθελα πολύ ακόμα,

ήρθε και το άλλο,

και έδεσε το γλυκό.

είναι πολλά, δεν μπορώ να πω.

οι depeche mode λοιπόν,

είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση,

στα δικά μου μάτια ειδικά.

δύσκολα θα βρεις τόση ένταση μαζεμένη,

σε έναν ήχο που δεν είναι ακραίος,

το αντίθετο.

ραδιοφωνικός όσο δεν πάει,

παρόλα αυτά έχουν καταφέρει να γράψουν απίστευτες μουσικές,

και για αυτό μάλλον φταίει ο gore.

πήραν τόσα και τόσα,

και το πήγαν πολλά βήματα παρακάτω.

ο λόγος για αυτόν τον δίσκο δεν είναι αμιγώς μουσικός,

όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές,

αλλά ταιριάζει σε άλλα πρότυπα, δικά μας.

αυτά τα υποκειμενικά, τα ωραία, τα δικά μας.

πρακτικά όμως,

ταιριάζει και στα δικά μου πρότυπα περισσότερο.

αλλάζουν κάπως το ύφος τους εδώ,

πιο μαύρο, πιο εσωστρεφές,

λίγο πιο κοντά στην εποχή ίσως, 

αν σκεφτεί κάποιος πως το 1993 η σκηνή του seattle είναι στο peak της τότε.

είναι τόσο εύκολο να δημιουργήσεις εικόνες με αυτόν τον δίσκο.

η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι ανεπανάληπτη,

η φωνή του gahan είναι από μόνη της αιτία για πολλά,

το μόνο που χρειάζεσαι είναι το timing.

τα υπόλοιπα είναι ήδη εκεί.

και εδώ επίσης έγινε το πρώτο βήμα για να νιώσω τι έχουν να πουν,

με βάση αυτό πήγα και στα υπόλοιπα,

στα προηγούμενά τους κυρίως,

έτσι έβγαλε νόημα.

λίγα πράγματα εκτιμώ μουσικά από τα 80's,
οι συγκεκριμένοι είναι σίγουρα ένα από αυτά.

μία επίσης ενδιαφέρουσα πληροφορία,
είναι η αγάπη που δείχνουν αρσενικά και θηλυκά
για τους συγκεκριμένους,
δεν έχει όρια και συγκεκριμένες συντεταγμένες εδώ.
είναι πάνω από όλα αυτά οι depeche mode,
δεν έχουν όρια,
και εμένα προσωπικά αυτό μου το προσέφεραν στο έπακρο.

να μπορώ να σκεφτώ καταστάσεις,
χωρίς να οριοθετώ τα πράγματα.

ήμουν άλλος πριν τους depeche mode,

άλλος είμαι τώρα.

αυτό που λες πως άλλαξες,

αυτό που σου λένε κάποιες φορές,

πως έχεις αλλάξει,

και λες "μα δεν έκανα κάτι".

δεν χρειάζεται να το κάνεις ενσυνείδητα,
θα το κάνει η μουσική για εσένα,
θα σε πάει σε μέρη που δεν είχες ξαναπάει,
θα σκεφτείς εικόνες που δεν είχες φανταστεί μέχρι τότε.

θα νιώσεις την αγωνία του έρωτα, 

του πάθους, 

όλων αυτών των πραγμάτων που έχεις στο κεφάλι σου,

οι depeche mode είναι οι ήχοι που τα περιβάλουν. 

το λέει και ο τίτλος άλλωστε.

δεν μιλάει ακριβώς για παντοτινή αγάπη, 

δίνει μια πιο πρακτική έννοια σε όλο αυτό.

και σε αυτό μπορούμε όλοι να συνδεθούμε έχω την εντύπωση.

το κομμάτι μου:

I Feel You

επειδή

ήμουν παιδί,
και το είδα σε εκείνη την ταινία.
μου το έδειξες, για να τα λέω όπως είναι,
και τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά.

μάλλον δεν τα διαβάζεις αυτά,
αλλά τα θυμάμαι όλα, να ξέρεις.
και σε ευχαριστώ.
όλα είναι διαφορετικά μετά από αυτό.
την εννοούσα την λέξη σοκ,
ίσως να μην το κατάλαβες,
αλλά το εννοούσα.

ακούστε το ένα βράδυ το συγκεκριμένο κομμάτι,
διαβάστε τους στίχους,
νιώστε το, τιμώντας τον λόγο που έχει γραφτεί.

κάποια κομμάτια είναι μεγαλύτερα από όλα,
αυτό είναι σίγουρα ένα από αυτά, για μένα.

πάω να το ξαναβάλω να παίξει,
το (δικό σου) walking in my shoes δεν θα παίξει ποτέ μάλλον

Depeche Mode:

Martin Gore

Dave Gahan

Andy Fletcher

Alan Wilder

ΥΓ. μαλακία, για το black celebration έπρεπε να γράψω

28. rise against - the sufferer & the witness [2006]

είναι περίεργο που δεν τους γνωρίζεις αυτούς.

εντάξει, αν όντως τους ξέρεις, μη δώσεις σημασία,
αλλά, εσύ που τους ξέρεις,
σίγουρα θα συμφωνήσεις με το παρακάτω.

οι rise against είναι η σημαντικότερη μπάντα,
που δεν της έχεις δώσει ουσιαστική σημασία.

τα 00's ήταν δύσκολη περίοδος για την μουσική,
το γιατί είναι άλλη συζήτηση,
αλλά πολλά πράγματα πήγαν πίσω.

λίγο το napster,
λίγο η 9/11,
λίγο κρασί,
λίγο θάλασσα.

η επιλογή του συγκεκριμένου album ήταν από τις δύσκολες,
ο δίσκος είχε κενό στο excelάκι με τα συγκροτήματα/δίσκους που θέλω να γράψω.

κατέληξα εδώ για κάποιους λόγους,
το b-side έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις.

τέταρτος δίσκος για την μπάντα από την αμερική,
και αυτό που ξεχωρίζει σε μία πρώτη ματιά
είναι ο λόγος που έχουν, οι στίχοι τους,
τα πράγματα που δεν φοβούνται να πουν.

μην ξεχνάμε το χρονικό σημείο που έγιναν όλα αυτά.
γενικά, δεν είναι εύκολο να τα βάλεις με την "αμερική",
πόσο μάλλον λίγα χρόνια μετά το 2001.

παρόλα αυτά κατάφεραν να περάσουν ξεκάθαρα το μήνυμα που ήθελαν,
χωρίς να νερώσουν το κρασί τους.

εδώ λοιπόν,
ακούμε μελωδικό hardcore/punk,
ραδιοφωνικό όμως, με μελωδικά ρεφρέν,
με πιασάρικες μελωδίες,
χωρίς να γίνεται επιφανειακό το άκουσμα όμως.

κάτι θέλουν να σε πουν τα παιδιά,
κάτι έχουν στο μυαλό τους,
κάτι θέλουν να σου μείνει.

όπως στο approaching curve,
που έχει spoken word, ιδιαίτερο στοιχείο της punk μουσικής.
με ιδιαίτερη ιστορία, χωρίς happy end υποθέτω,
ένα ζευγάρι, μέσα στο αμάξι,
σαν να συζητάει για τελευταία φορά,
οδεύοντας προς το τέλος, προς το τρακάρισμα μάλλον. ίσως.

σαν demo ακούγεται το but tonight we dance,
και πιθανότατα να μην έχει ηχογραφηθεί ποτέ σοβαρά,
είναι το b-side που λέγαμε πιο πριν.
tomorrow we will sweat and toil,
our hands will quiver caked with soil,
tomorrow we will give it one last chance,
but tonight we dance
έχει κάτι το ακατέργαστο το συγκεκριμένο κομμάτι,
κάτι μη-γυαλισμένο, κόντρα στην πολύ καλή παραγωγή τους,
αυτά μας αρέσουν, γνωστό αυτό,
αυτά τα δικά μας, της στιγμής.

το prayer of the refugee δεν είχε αυτό το όνομα στην αρχή,
ο τίτλος έλεγε diaspora.

το πρώτο κομμάτι που άκουσα, ever που λένε και στο χωριό μου,
και αν το ακούσετε και εσείς,
θα καταλάβετε γιατί μου έκαναν τόση εντύπωση οι rise against.

ιδανικό νεύρο,
ιδανικός ηλεκτρισμός,
ένα τραγούδι που δεν θα ακούσεις συχνά από μπάντες που γεμίζουν στάδια.

δεν θα ακούσεις εύκολα ονόματα τέτοιου βεληνεκούς να αγγίζουν τέτοια θέματα.
δεν είναι εύκολο ρε παιδί μου, έχει τεράστιο ρίσκο.
πόσο μάλλον όταν το βγάζεις και σαν single,
κάνεις και βίντεο για αυτό.
αυτό να δείτε,
είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ύφος της μπαντάρας.

γενικότερα,
τα προσέχουν τα βίντεο που βγάζουν,
με προσωπικό αγαπημένο το i don't want to be here anymore,
από επόμενο δίσκο, που σίγουρα αξίζει μία θέαση, αν με ρωτάτε.

αδικώ το drones, το ready to fall,
καθώς είναι επίσης εξαιρετικά κομμάτια και αυτά,
μια άλλη στιγμή ίσως να έγραφα για αυτά περισσότερο,
αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο.

οι rise against δεν είναι μπάντα με έναν αξιόλογο δίσκο,
δεν έχουν ένα χιτάκι.

έχουν συνέχεια, έχουν συνέπεια,
έχουν αντέξει στον χρόνο.

άσχετο, αλλά αν ξανα ακούσω/διαβάσω,
πως ο david bowie είχε διαφορετικό χρώμα σε κάθε μάτι,
θα ορμήξω.
ετεροχρωμία λέγεται, και ο bowie δεν είχε τέτοιο θέμα.
(είχε φάει μπουνιά όταν ήταν μικρός,
και αυτό του άφησε πληγή, σαν να μην μπορούσε να αλλάξει το focus στο ένα μάτι)

ο τραγουδιστής των rise against από την άλλη,
ο tim mcilrath, staightedgeάς αγαπημένος,
γεννήθηκε με ετεροχρωμία στην ίριδα,
έχει το ένα μάτι καφέ, και το άλλο γαλάζιο, αν θυμάμαι καλά.

προφανώς και είχε φάει καλό bullying στο σχολείο,
ίσως και γιαυτό να έγραψε το make it stop (επίσης ανατριχιαστικό βίντεο),
ένα κομμάτι για την οργάνωση it gets better,
που ασχολείται κυρίως με την LGBTQ+ νεολαία.

αυτός ο τύπος λοιπόν,
έχει τόσο πάθος μέσα του,
τόσο νεύρο, τόσο συναίσθημα,
που δεν μπορείς να τον φανταστείς να κάνει κάτι άλλο.
το πάθος, αυτό είναι το σημείο που θα τον/τους διαφοροποιήσει,
αυτό το πάθος που κυριαρχεί σε κάθε τραγούδι.

στο δικό μου κεφάλι,
αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα κομπλιμέντα που μπορείς να κάνεις σε άνθρωπο.
να ζεις για να το κάνεις,
όχι να το κάνεις για να ζεις.

η κιθάρα του άλλωστε,
από πίσω γράφει out of step.
αυτό θα έπρεπε να γράψω,
και να κλείσει εδώ το post.

και πραγματικά απορώ,
πως δεν έχουν γίνει τόσο μεγάλο όνομα,
όσο τους αξίζει.
απορώ.



το κομμάτι μου:
The Good Left Undone


επειδή:
τα λέει ωραία,
και το νιώθει όσο δεν πάει άλλο.
οι στίχοι είναι εκπληκτικοί,
ακόμα ένα τραγούδι τους με εξαιρετικούς συμβολισμούς,
ακόμα ένα τραγούδι για να σκεφτείς,
για ακόμα μία νέα ήττα, μία νέα συντριβή.

(but i know)
not a day goes by, that i don't feel this burn.
there's a point we pass from which we can't return.
i felt the cold rain of the coming storm

δεν μιλάμε γενικά εδώ.
this burn. this.
είναι συγκεκριμένο το κάψιμο.
όπως και συγκεκριμένη η βροχή που έρχεται,
θα σου απαλύνει τον πόνο ίσως.

all because of you, i haven't slept in so long,
when i do i dream of drowning in the ocean,
longing for the shore


ιδανικό.
τέλεια ζυγισμένο.
το μπάσιμο στην γέφυρα με κάνει να θέλω να γυρίσω το τραπέζι ανάποδα,
το ρεφρέν με προκαλεί να ανακαλέσω μνήμες που θα με προσφέρουν αυτό το κάψιμο.

όλα αυτά με διαφορά ελάχιστων δευτερολέπτων.

είναι όμως όλα μάταια στη ζωή;

είναι τελικά ο έρωτας παιδί της λογικής;

αν αναζητάτε απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα,
να ακούσετε πλούταρχο.
εδώ δεν υπάρχουν (τέτοια) ερωτήματα,
υπάρχουν αναφορές σε καταστάσεις του παρελθόντος,
συμβολισμοί για να μας κάνουν να εξελιχθούμε,
να σκεφτούμε αυτό που δεν σκεφτόμασταν τόσο καιρό.

αμερικανάκια με μυαλό,
πραγματικά επικίνδυνος συνδυασμός.



Rise Against:
Tim McIlrath
Joe Principe
Chris Chasse
Brandon Barnes

27. sun of nothing - the guilt of feeling alive [2011]

δεν με αναγνωρίζετε, γιατί έλειπα καιρό.

θα έγραφα για τον θανάση,

αλλά έχει λίγο καιρό που δεν μου βγαίνει ο θανάσης.

αυτούς εδώ θέλω.

έβγαλε λίγο κρύο, 

και μάλλον πήγε εκεί η συζήτηση.

δεν θα κρυφτώ όμως,

έγιναν αρκετά αυτόν τον καιρό,

σκέφτηκα πολλά, την ύπαρξη πολλών,

και πριν από λίγο κατέληξα εδώ.

όχι εδώ γενικά, εδώ συγκεκριμένα.

εδώ θα μιλήσουμε για τον πιο ακραίο δίσκο μέχρι στιγμής.

αρχίζω από τις αδυναμίες.

δεν τους έχω δει ποτέ live.

πόσο άσχημο αυτό, πραγματικά.

δεν μπορώ να το ξεπεράσω, αλλά θα το κάνω.

είχα μία συζήτηση προχτές,

αυτή πυροδότησε όλο αυτό,

που είχε να κάνει με συναυλίες.

ο άνθρωπος που με έβαλε στην μουσική,

με είπε πως τους είχε δει live κάποια χρόνια πριν,

και ενώ δεν το περίμενε, 

λόγω εμφάνισης των μελών υποθέτω,

μοιάζουν με άνθρωποι μάλλον-γιαυτό,

τους είδε, και έκανε να αρθρώσει λέξη, μισή ώρα μετά το τέλος.

"κάναμε να μιλήσουμε μισή ώρα μεταξύ μας."

αυτό ειπώθηκε.

οι sun of nothing λοιπόν,

είναι μία ελληνική μπάντα, με αγγλικό στίχο,

που παίζει ακραία μουσική. ακραίο metal αν μου επιτραπεί η χρήση της ταμπέλας.

αποκρουστικοί.

εσωτερικοί.

δεν έχεις ακούσει ξανά τέτοιο πράγμα.

τρομακτική ένταση.

εδώ, στον τρίτο δίσκο,

είναι πιο ώριμοι,

ξέρουν καλύτερα τι θέλουν, και πως,

και αυτό βγαίνει προς τα έξω.

τουλάχιστον ιδιαίτερα τα φωνητικά τους,

και ο τρόπος που πραγματοποιούνται επίσης.

δεν είναι για όλους.

πρέπει να ξεπεράσεις πολλά για να τους εκτιμήσεις,

και δεν στα έχουν μάθει στο σχολείο αυτά.

σε έχουν μάθει να βρίσκεις το εύκολο,

το αναίμακτο, 

αυτό που θα έρθει σήμερα-θα τα βρούμε όλα αύριο,

σήμερα να είμαστε καλά.

σε ένα εγκεφαλικό επίπεδο,

θεωρώ τον Χατζιδάκι τον μεγαλύτερο έλληνα που κούρδισε όργανο.

δεν θα αλλάξει εύκολα αυτό.

τους συγκεκριμένους όμως, τους έχω ακριβώς από κάτω.

όπως και ο Μάνος,

έτσι και οι μουσικοί, δεν είναι μόνο μία συγχορδία,

μία νότα.

είναι πολλά παραπάνω.

είναι η σκέψη, 

η αναζήτηση, το πάθος.

νομίζω, αν ζούσε σήμερα, θα τους άκουγε αυτούς,

θα πήγαινε στις συναυλίες τους,

θα τους ανέφερε στις συνεντεύξεις του.

θα εκτιμούσε το the guilt of feeling alive,

στην ουσία του.

σε όλα αυτά που μας έχουν φέρει εδώ,

σε όλα τα σάπια, σε όλα αυτά που ξεχάσαμε-ξεχάσανε,

σε όλα τα big brother,

σε όλα τα voice,

σε όλα τα survivor που καταναλώνουμε σαν να μην υπάρχει αύριο.

σαν.

σε όλα αυτά τα σκουπίδια που μας ταΐζουν,

και τα καταβροχθίζουμε οικειοθελώς,

παρακαλώντας και για άλλα.

ο δίσκος είναι στάση ζωής,

δεν είναι μία απλή συνέχεια ήχων.

έχω ακούσει το sink, 

να το παίζει φίλος σε μαγαζί, 

και στο καπάκι να βάζει χατζηνάσιο.

(γκρέουλα θεέ-πάρε την παε)

ναι γλυκέ μου, ταιριάζει. 

μην το δοκιμάσεις, για να πεις πως το έκανες και εσύ όμως,

δεν θα πιάσει.

φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε,

να έχουμε ενοχές,

που είμαστε ζωντανοί,

αλλά δεν έχουμε γκρουπάκι στο viber να μιλάμε για τα τελευταία reality show.

δεν έχουμε κάτι να πούμε με τους διπλανούς μας.

αυτό πραγματεύεται ο δίσκος.

γιαυτό ο τύπος στο εξώφυλλο είναι μόνος.

γιαυτό είναι γκρι στην πόλη που μένουμε.

γιαυτό νιώθουμε μόνοι μέσα στον χαμό.

αυτές τις ενοχές κουβαλάμε.

αυτό το φως θέλουμε,

που κάποιοι μας τραβάνε μακριά του,

και μας μένει το γκρίζο.

πρέπει να τρέξουμε μακριά (του[ς]).

μην τον ακούσεις τον δίσκο,

δεν θα βγάλεις άκρη.

θα σου αρέσει η μουσική,

αλλά δεν θα νιώσεις την φωνή.

θα μου πεις πως θα σου άρεσε, αν είχε άλλη φωνή,

αλλά δεν καταλαβαίνεις,

όλο αυτό είναι ένα,

δεν έχει μέρη όλο αυτό,

οντότητα είναι,

από ανθρώπους που το αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά,

και η ομορφιά βρίσκεται στην γύμνια, 

που λέγαμε πριν,

το σημαντικό δεν υπάρχει στην ομορφιά,

αλλά στην ουσία,

να μην κρύβεσαι, να μην κρυφτείς,

να το δεις και να το βιώσεις όπως είναι.

για αυτό που φτιάχτηκε.

αυτό κάνουν οι μεγάλοι δίσκοι,

σου αφήνουν κάτι,

ένα αποτύπωμα, μία σκέψη.

αυτός εδώ θα σου αφήσει μία ουλή.

όχι στο δέρμα όμως,

εκεί θα φύγει κάποτε.

εδώ μιλάμε για πάντα.

εγώ πάντως, στα public θα τους έβαζα στο alternative.

επειδή είναι έτσι στην λογική τους στον ήχο,

ακραίοι, μα όχι συμβατικοί. ακραίο alternative.

όχι για να ξεχωρίσουν, ναι το χρειάζονται,

αλλά δεν θα άντεχα να τους βλέπω δίπλα στους saxon.

καλύτερα δίπλα στον david sylvian.

εκεί θα εκτιμηθούν περισσότερο.

ίσως sonic youth.

βασικά μάλλον sonic youth.

σίγουρα δηλαδή. ναι, εκεί.

κλείσε την πουτάνα την τηλεόραση μέσα σου,

και άκου τον δίσκο. φτάνει.

το κομμάτι μου:

Hearthealer

επειδή

παίζει να είναι το σημαντικότερο ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 30 χρόνων.

αυτό που βγαίνει, 

αυτό που πηγάζει από την μουσική,

από τις κραυγές του,

με φέρνει σε τέτοια ένταση,

που δεν έχω άλλο τρόπο,

θέλω να κλάψω.

με πιάνει ρίγος,

κάθε γαμημένη φορά.

δεν ξέρω αν έχω γράψει ποτέ πιο ειλικρινά,

μα πραγματικά λυπάμαι αυτούς που δεν θα το ακούσουν ποτέ.

λυπάμαι γιατί δεν θα νιώσουν την έννοια του reset, του συγκεκριμένου μηδενισμού.

δεν είναι ελιτισμός, είναι κυριολεκτικά λύπη.

αυτό το να πηγαίνεις κάτι από την αρχή,

να τα βάζεις κάτω, και να ξαναξεκινάς.

το κομμάτι. 

τις σκέψεις σου.

την λειτουργία σου.

διώχνεις αυτό το βάρος,

αυτή η φωνή σε αφήνει άδειο,

με όλες τις έννοιες.

δεν είναι πάνω από εσένα, και σε διαλύει.
είναι δίπλα σου, πάντα ήταν,
τώρα έχεις ανοιχτά μάτια όμως,
και το αντικρίζεις. το αντιμετωπίζεις.

δεν μπορεί να είναι αυτό το κομμάτι 14 λεπτά.

δεν γίνεται να περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος.

είναι πολύτιμος ο χρόνος μάτια μου,

και μην αφήσεις κανέναν να στον καταστρέψει.

δεν έχω άλλα λόγια-τα είπαν όλα.

Sun Of Nothing:

Ανδρέας

Ηλίας

Γιάννης 

Δημήτρης

26. bring me the horizon - there is a hell.. [2010]

(believe me i've seen it,
there is a heaven,
let's keep it  secret)

δύσκολη απόφαση,
μα ο τελευταίος καιρός με βοήθησε να καταλήξω,
και τον ευχαριστώ.

τίτλος σιδηρόδρομος για τον τρίτο δίσκο τους,
τον πιο αδικημένο, αν μου επιτραπεί η έκφραση,
συγκριτικά με τους υπόλοιπους τουλάχιστον.

τους πρωτογνώρισα σχετικά νωρίς,
κάπου κατά το 2007, λίγο πριν μπω φαντάρος,
στον πρώτο δίσκο τους,
μου τράβηξαν το ενδιαφέρον κάποια τραγούδια,
αλλά έπρεπε να ακούσω το chelsea smile,
για να εκτιμήσω πραγματικά την μπάντα.

εδώ να πω, πως τους θεωρώ μία από τις καλύτερες μπάντες στον πλανήτη,
με τεράστιες αλλαγές στον ήχο τους ανά τα χρόνια,
κάτι που οδήγησε σε τεράστια ρίσκα για το fanbase που έχουν,
ειδικά αν σκεφτείς την τεράστια δημοφιλία τους.
παρόλα αυτά, τους αγαπώ σε όλες τους τις εκφάνσεις.

είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση λοιπόν.
όταν βγάζεις 20 χρονών πρώτο δίσκο,
στα 22 βγάζεις το suicide season,
και αισίως στα 24 βγάζεις αυτό το έπος,
σίγουρα θα έχεις πολλά να διαχειριστείς,
δεδομένης της επιτυχίας που έχεις κάνει.

δεν είναι εύκολο να συνδυάσεις τον ακραίο ήχο τους,
με τις παιδικές φατσούλες που έχουν,
γιατί παιδικές είναι, ας το παραδεχτούμε.
ο sykes παίζει να είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη
με λιγότερα μούσια από εμένα.
εν τω μεταξύ, και εγώ είχα αντιδράσει σε κάποια φάση,
λόγω της εξωτερικής εμφάνισης,
γενικά αυτό το "metalcore", δεν είναι εύκολο.

ακραίος ήχος, φλωρόφατσες,
τατουάζ παντού,
και κοριτσάκια να ουρλιάζουν,
δεν είναι η συνταγή που έχουμε συνηθίσει στο metal.

υποθέτω,
πως ο λόγος που πέτυχε όλο αυτό, τόσο πολύ,
πέρα από την ποιότητα της μουσικής,
είναι ο τραγουδιάρης, ο oliver sykes.
περιέργως ωραίος, εξού και τα κοριτσάκια που τσιρίζουν,
φτιαγμένος για να είναι στην σκηνή,
έχει αστέρι ο τύπος, ό,τι και να λέμε.

και εδώ είναι η περίοδος που αρχίζει να χάνει την μπάλα,
κάτι που φαίνεται και στους (εξαιρετικούς) στίχους του δίσκου.
ναρκωτικά, αλκοόλ, και όλα αυτά τα ωραία,
έγιναν καθημερινές συνήθειες,
αλλά δεν είμαστε εδώ για να αναφέρουμε αυτές τις ιστορίες.

οι πρώτοι δύο δίσκοι είναι αρκετά πιο ωμοί,
αρκετά πιο άμεσοι,
εδώ όμως ξαφνικά βλέπουμε μία μικρή αλλαγή,
αφού έχουμε την εντονότερη εισαγωγή της χρήσης του υπολογιστή,
με κάποια πλήκτρα, και κάποια samples να τρέχουν κατά την διάρκεια του album.

ήδη έχουν αρχίσει να μας (προ)ετοιμάζουν
για τις μεγάλες ηχητικές αλλαγές που θα έρθουν μετέπειτα.

στο there is a hell.. είναι η χρυσή τομή λοιπόν.
δεν έχουν χάσει τίποτα από την επιθετικότητά τους,
αντιθέτως,
ταυτόχρονα ακούγονται πιο ώριμοι από ποτέ,
πιο οργανικοί,
σε απλή μετάφραση, αυτός είναι ένας δίσκος για παιχτεί live,
και σίγουρα μετράει και η παραγωγή του fredric nordstrom,
ακόμα ένας δίσκος που βγήκε από τον άνθρωπο
που ευθύνεται για τον ήχο του slaughter of the soul.

η σημειάρα στο it never ends
(you say this is suicide, i say this is a war),
γλεντάει κόσμο με την απλότητά της,
το τρομερό κλείσιμο the fox and the wolf
με την συμμετοχή του Josh Scogin των Norma Jean/The Chariot
είναι επικό, μεταφορικά μιλώντας,
αφού κρατάει μόλις ενάμισι λεπτό.

η δεύτερη αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου,
είναι σε εκείνο το breakdown του alligator blood
(το οποίο έχει τα λιγότερα χτυπήματα στο snare,
extra πόντος για δημιουργικότητα εδώ),
που με στέλνει στα ουράνια,
κάτι βγαίνει από μέσα μου και αιωρείται,
το τελευταίο λεπτό του κομματιού γενικότερα,
σε λυτρώνει από ό,τι κουβαλάς,
σε αφήνει να σκέφτεσαι τι συνέβη και τι θα μπορούσε να συμβεί.

put a gun to my head and..


το κομμάτι μου:
Crucify Me

επειδή
είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα metal κομμάτια,
για το δικό μου γούστο.
ναι, το είπα.

μας δίνει τις δύο υποστάσεις που παρουσιάζει ο δίσκος,
παράδεισος και κόλαση,
τα έχουμε και τα δύο μέσα μας, όπως αναφέρει,
και η συμβολή της Lights,
με την... αγγελική φωνή, τα κάνει όλα πιο ξεκάθαρα.


δεν μπορώ,
και δεν χρειάζεται,
να περιγράψω εκείνη την αλλαγή στο τέλος,
i fear i'm too far gone-pray for the dead/i am the ocean-i am the sea,
που γίνεται χωρίς να πάρει ανάσα,
και σκάνε τα βιολιά,
ζω και πεθαίνω για (αυτά) τα βιολιά τελικά-pun intended,
και δεν μπορώ να αναπνεύσω,
θέλω να σπάσω τα δεσμά μου,
αυτή είναι η στιγμή που όλα δένουν,
όλα βγάζουν νόημα,
όλα έχουν λόγο ύπαρξης και απουσίας,
είναι η πρώτη ανάσα μετά από παρ'ολίγον πνιγμό,
το πρώτο φιλί,
εκείνο το δευτερόλεπτο που πιάνουν τα χέρια στο τέλος του fight club,
βλέποντας τα κτίρια των τραπεζών να κατεδαφίζονται.

σε ένα ιδανικό κόσμο,
δεν θα παίζει pixies εκεί,
αλλά το crucify me.

you met me at a very strange time in my life.

χα.


Bring Me The Horizon:
Oliver Sykes
Lee Malia
Jona Weinhofen
Matt Kean
Matt Nichols

ΥΓ. πάντα είχαν εξαιρετικά εξώφυλλα,
ελπίζω να μην αλλάξει αυτό σε μελλοντικές δουλειές τους..

(pray for the dead)

25. kvelertak - kvelertak [2010]

δεν καταλαβαίνω την γλώσσα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα λέμε.

η τελευταία φρέσκια ανάσα στο σύγχρονο metal,
ήρθε το 2010,
από αυτά τα παιδάκια, τότε,
από την νορβηγία.

χαμός.

είχε έρθει ο υπερυπεύθυνος τέλη του '11 στην δουλειά,
και με είχε ρωτήσει για αγαπημένους δίσκους,
του ανέφερα αυτόν,
δεν τον είχε ακούσει, και μου ζήτησε να τον περιγράψω.
πόσο δύσκολο όμως.

σε μία σπάνια στιγμή πνευματικής διαύγειας,
είπα "turbonegro με περισσότερα στοιχεία από immortal"
bullseye.

αυτό είναι όμως,
έχουν το ροκεντρόλ των turbonegro,
αλλά τα ρυθμικά σημεία,
και το drumming είναι black metal.

ας το πάρουμε από την αρχή όμως.

έχασα τον δίσκο για 2 μήνες,
πήρα χαμπάρι τι συνέβη από ένα post του kurt ballou.
αύγουστος ήταν,
ακόμα θυμάμαι την παράκρουση της στιγμής,
το blodtorst είχα ακούσει πρώτο,
τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

πόσο ρομαντική ιστορία όμως,
η ιστορία του πρώτου δίσκου της μπάντας.

είχαν αγάπη και αδυναμία τους converge,
όπως όλοι μας άλλωστε,
και έστειλαν κάτι demo tapes στον κιθαρίστα τους,
τον ballou ντε,
καθώς τότε είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του σαν παραγωγός,
και έκαναν τον σταυρό τους,
να του αρέσει και να τους κάνει τον δίσκο.

έτσι και έγινε,
τα παιδάκια από την νορβηγία είχαν τον ballou για παραγωγό,
και τον john baizley (θεότητα) να τους κάνει το εξώφυλλο.

ήδη είχαν μπει σε ένα πολύ ιδιαίτερο,
και πολύ κλειστό, κύκλο μουσικών.
δεν τα είχαν κάνει πολλοί αυτά.
ειδικά σε πρώτο δίσκο.

δεν άφησαν περιθώρια σε κανέναν,
μέχρι και το hammer τους έβγαλε το καπέλο.
το hammer,
που την ίδια χρονιά είχε δίσκο του μήνα τον πρώτο των ghost.
τους πήραν τα βρακιά, σε κοινά ελληνικά.

να αναφέρουμε ξανά εδώ,
δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα λέει.
όλοι οι στίχοι είναι στην μητρική τους γλώσσα,
τα νορβηγικά.

(fun fact: αγαπημένη συνήθεια του [πρώην πλέον] τραγουδιστή τους,
ήταν να κοιτάει το κοινό στις συναυλίες,
και να τους βλέπει να προσπαθούν να τραγουδήσουν τους στίχους,
μάλλον πρέπει να έριχνε τρελό γέλιο)

παρόλα αυτά,
αυτός ο δίσκος μπαίνει εύκολα σε αυτήν την λίστα,
ναι είναι τόσο καλή η μουσική,
είναι τόσο καλός δίσκος.

θα ξεπεράσουμε τις συμμετοχές από μπαντάρες,
όπως οι taake και οι trap them,
και θα επικεντρωθούμε στην ουσία (του καψάσκη).

συνθέσεις.
δεν ξέρεις τι να περιμένεις,
δεν έχουν pattern οι τύποι,
έχουν 3 κιθάρες,
και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ποικιλομορφία στο τελικό προϊόν,
όχι στην δυναμική του κομματιού.
οι 3 κιθάρες είναι υπερβολή,
γελάμε με κάτι αστείες προσπάθειες τύπου maiden,
να μας αποδείξουν ότι έχουν λόγο ύπαρξης 3 κιθαρίστες σε μία μπάντα.

ρε γαμώτο,
το ακούω τώρα, όπως κάνω πάντα κάθε φορά που γράφω κάτι,
και ακούγεται ακόμα καλό,
ακόμα ακούγεται φρέσκο.

κάποια από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα,
το ulvetid,
που μπαίνει σαν τετρακίνητο σε φουρκέτα 90 μοιρών,
φωνάζοντας το όνομα της μπάντας με φωνή 4,
το χιτάκι blodtorst,
με την σημειάρα κάπου στο 2:50,
και το α-γα-πη-μέ-νο επαναλαμβανόμενο πιανάκι εκεί στο τέλος,
και sultans of satan,
μάθημα για ανθρώπους που θέλουν να ξεχωρίσουν παίζοντας κιθάρα.

γενικότερα,
ο δίσκος προτείνεται σε ακραίους μεταλάδες,
αλλά και σε ανθρώπους που θέλουν να χορεύουν.

ο κατάλληλος δίσκος για ανθρώπους σαν και εμάς.

χτύπησε φλέβα όταν βγήκε,
και ακόμα το κάνει,
σε τέτοιο βαθμό που δεν το περίμενα, 8 χρόνια μετά.

περνάει ο καιρός ρε,
τι 8 χρόνια, σαν περύσι μου φαίνεται..


το κομμάτι μου:
Sjohyenar (Havets Herrer) (το #6 ρε)

επειδή
είναι το κομμάτι πιο κοντά στο γούστο μου,
συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου.

τρομακτικό νεύρο,
οι κιθάρες είναι τόσο επιθετικές, τόσο κοφτές,
που σε προκαλούν αρχίσεις να χτυπιέσαι,
ακόμα και μόνος.

και ας μην ξεχάσουμε το σημείο του δίσκου,
εκεί λίγο πριν το τρίτο λεπτό,
που θυμίζει old school μπλακμεταλιά,
από αυτές που τόσο μας λείπουν πλέον.



Kvelertak:
Erlend Hjelvik
Vidar Landa
Bjarte Lund Rolland
Maciek Ofstad
Marvin Nygaard
Kjetil Gjermundrod

ΥΓ. και εδώ να αναφέρω το πράσινο βινύλιο που έχω στην κατοχή μου,
το καλύτερο δώρο, πόσο καλά με ξέρεις ρε γαμώτο.
ίσως και να το έκανες για εσένα βέβαια,
αλλά δεν θα επιβεβαιώσω τίποτα.

24. arcade fire - funeral [2004]

αυτός είναι ένας από τους δίσκους που καθόρισε και δημιούργησε το κίνημα των hispters.

θα το ξεπεράσουμε, 

και θα συνεχίσουμε, 

διαλέγοντας την ουσία,

για ακόμα μία φορά.

η τωρινή μόδα στα group είναι η k-pop (korean pop),

με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μέλη τους,

είναι συνήθως πάνω από 5 άτομα,

συνήθως 7-8.

οι arcade fire ήταν τόσοι,

το 2004, before it was cool.

και εδώ θα σταματήσω τα αστειάκια για τους χιπστεράδες.

funeral λοιπόν,

συμβολικός ο τίτλος για το ντεμπούτο των καναδών,

καθώς λίγο καιρό πριν την κυκλοφορία του δίσκου,

υπήρξαν πολλοί θάνατοι σε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των μελών.

ό,τι πιο έντεχνο έχει παρουσιάσει η σύγχρονη μουσική,

σε ένα δίσκο που δεν έχει μέτριες στιγμές,

πέρα από χαζά, είναι ένα διαμάντι, από την αρχή μέχρι το τέλος.

ακούς μέχρι και το τελευταίο όργανο,

οι ενορχηστρώσεις είναι σε άλλο επίπεδο.

τραβάει την προσοχή σου από το πρώτο δευτερόλεπτο,

δεν αφήνει χώρο για να αμφισβητήσεις κάτι.

είναι όλα ιδανικά εδώ πάντως.

μέχρι και η tracklist έχει ιδανική σειρά,

κάτι τόσο ουσιαστικό,

που δεν νομίζω να δίνεται όση σημασία χρειάζεται,

τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον.

ok, ίσως να έχει αλλάξει και η δομή της μουσικής,

αλλά αυτό είναι ένα γεγονός.

γκαζώνει εκεί που χρειάζεται,

ηρεμεί για να σε ταξιδέψει,

ξαναγκαζώνει για να σε ξυπνήσει,

και συνεχίζει πιο ρυθμικά για το κλείσιμο.

το περίεργο είναι πως δεν παίζουν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο,

αντιθέτως,

η ικανότητα δεν κρύβεται στην δυσκολία γραφής και παιξίματος των κομματιών,

η ικανότητα υπάρχει στην σύνθεση, στην ουσία της,

εκεί που λες πως δεν μπορεί να υπάρξει κάτι φρέσκο,

κάτι καινούριο, κάτι ιδιαίτερο,

έρχεται αυτός ο δίσκος, και σε κάνει να σκεφτείς κάθε λέξη που είπες.

η τετραλογία του neighborhood θα ήταν ικανή από μόνη της 

να κάνει κλασικό αυτόν τον δίσκο,

και δεν είναι καν το καλύτερο σημείο του.

το σπάσιμο κάπου εκεί στο 2:45 του une annee sans lumiere,

που σημαίνει "ένας χρόνος χωρίς φως",

η διάχυτη μελαγχολία του crown of love,

που το θυμάμαι από τα ραδιόφωνα της πόλης, τότε..

δύσκολα δεν θα έχετε ακούσει αυτόν τον δίσκο, 

σήμερα, 14 χρόνια μετά.

ακόμα και έτσι όμως,

αξίζει άλλη μία ακρόαση,

γιατί αυτός είναι ένας κλασικός δίσκος της γενιάς μας,

ορόσημο, με την κυριολεκτική έννοια,

άλλαξε τον ρου της μουσικής,

άλλαξε την μουσική την ίδια.

αν δεν τον έχεις ακούσει,

έχεις κάτι εξαιρετικό να ακούσεις, 

με την πρώτη ευκαιρία που θα μπορέσεις,

αν ρωτάς εμένα.

ένας ακόμα δίσκος,

γεμάτος μνήμες,

γεμάτος πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις.

και η Τέτα να λέει το #2 λαϊκά. πάντα.

και ας την εξηγούσα ότι λέει για την Λάϊκα,

την σκυλίτσα που είχαν στείλει οι ρώσοι στο διάστημα.

το κομμάτι μου:

Wake Up

επειδή

έχει αυτές τις κιθάρες.

αυτούς τους στίχους.

ίσως να μην είναι τόσο μελαγχολικό,

όσο ο υπόλοιπος δίσκος,

ίσως και όχι όμως.

story of my life,

που λένε και οι social distortion.

όταν ακούω αυτό το οοο-οοοο,

και εκείνο το ονειρικό

i guess we'll just have to adjust

(πόσο ταιριαστό ακούγεται, αλήθεια;)

θέλω ηρεμία, κάτι να πίνω,

και μέρος να αγναντεύω.

τέτοιος είμαι για.

you better look down below.

Arcade Fire:

Win Butler

Regine Chassagne

Richard Reed Parry

Tim Kingsbury

Howard Bilerman

William Butler

ΥΓ. αν αυτό ο δίσκος είχε βγει 30 χρόνια πριν,

σήμερα θα τον μνημονεύαμε δίπλα σε pink floyd,

δίπλα στους fleetwood mac και στον david bowie.

η αγάπη του τελευταίου άλλωστε για τους arcade fire ήταν γνωστή,

τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά.

23. lykke li - i never learn [2014]

απόγνωση.
η αναγνώριση της βασικής λογικής της ύπαρξής μας.
σαν ένας πόλεμος.
όχι αέναος, μάλλον το αντίθετο,
και εκεί αρχίζει η ιστορία μας.

αυτή η αγωνία που κουβαλάμε,
αφού μετράμε ανάποδα από την ημέρα που γεννιόμαστε,
αυτή είναι το κεντρικό ζήτημα σε αυτόν τον δίσκο.

το trigger για όλο αυτό ήταν ένας χωρισμός,
ναι οκ, λογικό,
αυτό που διαχωρίζει την συγκεκριμένη προσπάθεια της lykke li όμως,
είναι ότι έχει αυτό το βόρειο,
έχει αυτήν την σκανδιναβική εσάνς,
αυτό το κρύο, το απόμακρο,
που τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να εισάγουν και στην pop,
οι κάτοικοι των συγκεκριμένων χωρών.

αυτό το album είναι το κλείσιμο μίας τριλογίας,
με το πρώτο μέρος να είναι το youth novels του 2008,
και το wounded rhymes του 2011 να ακολουθεί.

όταν βρέχει να το ακούς.

και σήμερα έβρεξε,
ίσως να βράχηκες,
αλλά ο βρεγμένος την βροχή..

τραγωδία.
κάτι τέτοιο να περιμένεις να ακούσεις,
το εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό, να ξέρεις.

32 λεπτά διάρκεια λέει,
και μάλλον είναι ιδανικό,
δεν κουράζει, τα κομμάτια είναι εξαιρετικά,
και μόλις τελειώσει,
απλά θα αναζητήσεις το κουμπί που θα ξαναπαίξει τον δίσκο.
ή θα γυρίσεις τον δίσκο ανάποδα,
και ξαναβάλεις την βελόνα στο πρώτο κομμάτι.

κρύβεται καλά ο δίσκος,
δεν είναι όλα τα κομμάτια downtempo,
δεν θα σε ρίξουν την διάθεση με τον χαλαρό ήχο,
οι στίχοι θα σε κάνουν να σκεφτείς τι συνέβηκε.

πολύ καλό παράδειγμα το gunshot,
όπου εκ πρώτης όψεως ακούγεται χαρούμενο,
αλλά μόνο αυτό δεν είναι.

κάτι που δεν συμβαίνει με το επόμενο,
love me like i'm not made of stone μας λέει,
και απλά καταθέτει ψυχή,
δεν αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο,
μία κιθάρα και μία φωνή,
και μας παίρνει μαζί της.

δεν θα σε οδηγήσει σε χαρούμενα μέρη,
δεν θα υποσχεθεί κάτι,
μάλλον δεν έχει happy end ο δίσκος.

είναι από αυτά τα ταξίδια που θα κάνεις όμως,
και ας ξέρεις την κατάληξη της διαδρομής.

δεν χρειαζόμαστε πάντα το θετικό,
κάποιες φορές πρέπει απλά να μην μιλάμε,
να το αφήσουμε να πάρει αυτό που χρειάζεται από εμάς,
έτσι ώστε να καταφέρουμε να πάμε παρακάτω.

η lykke li μάλλον βρήκε τρόπο να το ζήσει,
έγραψε γιαυτό,
εμείς θα πάρουμε μία γεύση από αυτήν την εμπειρία,
ίσως βρούμε κοινά στοιχεία,
ίσως και όχι.

το ζήτημα είναι το ταξίδι ρε μαλάκα,
ακούω κάποιον να μου λέει,
αλλά εδώ δεν μιλάμε για το ταξίδι, ρε μαλάκα,
μιλάμε για την ιθάκη.

δεν ήρθες εδώ για λύσεις,
δεν είναι η πρόληψη εδώ,
η θεραπεία είναι.


το κομμάτι μου:
I Never Learn

επειδή
με αυτό μπαίνει ο δίσκος,
και είναι ξεκάθαρο τι θα έρθει.

ίσως κάθε φορά να βρίσκεις τον εαυτό σου στο ίδιο σημείο,
ποιός το προκαλεί, ουσιαστικά, όμως;

πολλά τα ερωτήματα, ήδη,
το κομμάτι θα δώσει άλλα τόσα.

i never learn μάλλον

22. the cure - disintegration [1989]

φαντάσου να γίνεσαι 30,
να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις,
να βάζεις και στην εξίσωση ένα ακόμα τρομακτικό γεγονός,
πως όλες οι μπάντες έχουν γράψει τα καλύτερά τους κομμάτια,
πριν από τα 30.

όλα αυτά είναι δύσκολα,
και γίνονται ακόμα δυσκολότερα,
αν αναλογιστείς πως όλα αυτά έπαιζαν στο κεφάλι του robert smith.

τεράστιο συγκρότημα οι cure λοιπόν,
δύσκολα θα βρεις άνθρωπο να νιώθει από μουσική,
και να μην σέβεται, τουλάχιστον, τους συγκεκριμένους.
δύσκολο το σημερινό εγχείρημα,
αλλά θα το δοκιμάσω,
όπως υποσχέθηκα.

το disintegration είναι ο 8ος δίσκος των cure,
και ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά,
καθώς εδώ υπάρχει το lovesong,
ένα τραγούδι που όλοι έχουμε αγαπήσει-αφιερώσει στην εφηβεία μας.

έτσι και εγώ,
το είχα ακούσει στην εφηβεία μου,
και ένας εξαιρετικός καθηγητής στο φροντιστήριο αγγλικών,
ξενοφώντας, αν θυμάμαι καλά-never forget to check,
με είχε πάρει γραμμή,
και μου είχε προτείνει να ακούσω τον συγκεκριμένο δίσκο.
με είχε ετοιμάσει βέβαια,
καθώς με είχε πει να μην περιμένω τέτοια ακριβώς τραγούδια,
είναι αρκετά πιο ιδιαίτερος και μαύρος ο δίσκος.
άλλο που δεν ήθελα και εγώ.

σίγουρα δεν τον ένιωσα τότε,
είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί 18 χρονών
να κατανοήσει τους cure,
αλλά προσπάθησα.

μέχρι σήμερα,
που ακόμα προσπαθώ,
κάθε φορά βρίσκω κάτι διαφορετικό να με κάνει να γουρλώσω τα μάτια,
να ξαναβάλω να ακούσω ένα τραγούδι,
να ψάξω άλλη μία πλευρά του,
που μου ήταν αθέατη μέχρι τότε.

εκεί που δεν θέλεις να κοιμηθείς,
και αναζητείς αυτές τις ώρες, τις βραδινές,
τις ωραίες, τις δικές μας,
στο closedown.

το untitled,
που θεωρείται συνέχεια του closedown,
και ακόμα και ο smith δεν μπόρεσε να του δώσει όνομα,
εξού και ο συγκεκριμένος τίτλος.

το the same deep water as you,
ένα από τα καλύτερα τραγούδια των cure γενικότερα,
με ένα πολύ σκληρό μήνυμα να σου μένει στο τέλος.

δεν έχει αδύναμο σημείο ο δίσκος,
plainsong, pictures of you, lullaby,
το ομώνυμο που μιλάει απλά για την ψυχολογική πτώση ενός ατόμου,
που δεν σε αφήνει καν την ελπίδα πως θα σηκωθείς,
όλα αυτά συνθέτουν κάτι ιδιαίτερο,
κάτι τεράστιο,
κάτι που θα μας κάνει παρέα από μικρή ηλικία,
μέχρι τα βαθιά γεράματα,
κάθε φορά για άλλους λόγους,
κάθε φορά θα είναι εκεί όμως.

τα φωνητικά του smith είναι πάλι εκεί,
κάποια πιο ζωντανά,
σε κάποια άλλα πιο laid back,
σαν να έχει παρατήσει μία κατάσταση,
εξαιρετικά σε όλες τις περιπτώσεις όμως.

ίσως,
όσο περνάει ο καιρός,
να προτιμάς την ακρόασή του για κάτι πιο μαύρο,
αλλά αυτή είναι η σύστασή του δίσκου,
αυτό είναι και το dna των cure άλλωστε.

πέρα από 2-3 χιτάκια,
δεν είναι για όλους,
είναι απόκοσμη μπάντα,
μέσα στο pop στοιχείο της.

ίσως,
η πιο μη-mainstream, mainstream μπάντα.

ίσως να κάνω και λάθος βέβαια.
ίσως και όχι.



το κομμάτι μας:
Fascination Street


επειδή
μου είχες πει πως είναι το κομμάτι σου.
λίγο ανοιξιάτικο, λίγο φθινοπωρινό,
αλλά είναι το κομμάτι σου.

ένας άλλος λόγος,
είναι πως είναι και το κομμάτι της Τέτας,
και το έμαθα με έναν πολύ όμορφο τρόπο,
που ακόμα τον θυμάμαι.
ελπίζω να το παίξεις κάποτε αγαπημένη,
πολύ θα χαρώ. δεν ξεχνάω, να ξέρεις.



The Cure:
Robert Smith
Simon Gallup
Porl Thompson
Boris Williams
Roger O'Donnell

ΥΓ. πρώτη φορά έκανα τόση ώρα να το γράψω.
just to know..

21. μάνος λοϊζος - τα τραγούδια της χαρούλας [1979]

άμεση αλλαγή πλεύσης,

για ένα δίσκο που ήθελα εδώ και καιρό να βάλω στην λίστα.

δεν βάζω το όνομα της αλεξίου στον τίτλο,

όχι επειδή θα ήταν τρελό,

απλά είναι ερμηνεύτρια, μόνο,

σε αυτόν τον δίσκο,

και δεν ήθελα να γίνει ο τίτλος σιδηρόδρομος.

οικογενειακά μιλώντας,

αυτός ο μάνος, είναι λίγο πιο κοντά μου,

από ότι ο χατζιδάκις.

δεν ξέρω γιατί,

αλλά έτσι ήταν, 

οπότε η αδυναμία είναι δεδομένη εδώ.

σχεδόν 29 χρονών η χαρούλα τότε,

42 ο μάνος τότε,

34 ο ρασούλης που έγραψε στίχους για 9 τραγούδια,

και πυθαγόρας υπογράφει στιχουργικά τα υπόλοιπα 3 τραγούδια,

μάλλον στην τελευταία του δισκογραφική παρουσία,

καθώς έφυγε από την ζωή την ίδια χρονιά.

δύσκολα θα ακούσετε τον δίσκο,

και δεν θα αναγνωρίσετε τα τραγούδια.

πάμε πολύ πίσω βέβαια,

σχεδόν 40 χρόνια πίσω,

ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα τότε στην ελλάδα,

και όχι μόνο βέβαια,

η μουσική είχε άλλη βάση,

και δίνω σημασία στην χώρα μας,

καθώς μιλάμε πως έχουν περάσει 5 χρόνια από την χούντα,

και σε δύο θα ερχόταν το '81.

αυτά τα τραγούδια λοιπόν,

έχουν γραφτεί στο dna μας,

για την δική μου γενιά και πίσω τουλάχιστον,

ισχύει αυτό.

ξέρουμε τους στίχους για τα τραγούδια,

και ας μην ξέρουμε παραπάνω πληροφορίες.

λαϊκό ή έντεχνο,

πέστο όπως θέλεις,

εκείνη η περίοδος είχε εξαιρετική μουσική,

πολύ διαφορετική από την σημερινή,

με τα ίδια όργανα όμως,

και αυτό είναι το αρνητικό για το σήμερα.

σαν να είχε άλλη θέση το μπουζούκι τότε,

σήμερα έχει λάβει μία σχεδόν αρνητική σημασία.

ίσως να φταίει η έννοια του "μπουζουκτσίδικου",

που ζήσαμε στα 90's,

ίσως λίγο τα λουλούδια που μπήκαν βίαια στην κουλτούρα μας.

ευτυχώς στο δικό μου κεφάλι δεν τα συγχέω αυτά,

ίσως για αυτό να μπορώ να απολαμβάνω ακόμα 

κάποιους σχετικά καινούριους καλλιτέχνες,

καθώς δεν είναι όλοι το ίδιο.

πως μπορείς να κάτσεις αμέτοχος στο τέλι-τέλι,

το ανέβασμα στο ρεφρέν είναι σχεδόν ροκ,

κάτι θες να ρίξεις, κάτι να σπάσεις.

πως μπορείς να μην τραγουδήσεις μαζί με την χαρούλα τον φαντάρο,

έλα, ξέρεις τους στίχους, μην το κρύβεις.

αυτή η επικίνδυνα ακριβής περιγραφή στο όλα σε θυμίζουν,

που είναι ένα από τα πρώτα κομμάτια που θα σου έρθουν στο μυαλό,

αν όντως όλα θυμίζουν κάτι. 

πως μπορείς να μην εντυπωσιαστείς με τις αλλαγές του μες στο πλήθος,

εκεί που μπαίνει ο κοντογιάννης δίνει άλλο χρώμα,

σε κάνει μέτοχο στην συζήτησή τους.

το οποίο κομμάτι, αναπαραστά εξαιρετικά την πρόθεση του δημιουργού,

να βάλει την ουσία με τα λόγια της χαρούλας στο τραγούδι,

αλλά να μας θυμήσει επίσης πως δεν είναι κακό να.. χορεύουμε,

ένας εξαιρετικός συμβολισμός,

για την ελλάδα του 1979,

με τον κόσμο χωρισμένο σε 2 πλευρές,

πολιτικά μιλώντας,

μα χωρίς κάποια ουσιώδη διαφορά.

όπως λέει και το τραγούδι

κάνε διάλειμμα χαρούλα,

πες μας τον καρσιλαμά,

να γλυκάνει τις καρδιές μας,

και τα βρίσκουμε μετά.

κάνε διάλειμμα να σβήσει,

της καρδιάς μας η φωτιά,

ο χορός να μας μεθύσει,

και τα βρίσκουμε μετά.

ας πάρουμε μία ανάσα,

ας φύγει αυτή η φωτιά από την καρδιά μας,

και θα τα βρούμε μετά.

αυτός ήταν ο μάνος,

και εδώ έχουμε μία προσπάθειά του,

να βάλει την λαϊκή μουσική σε έναν δίσκο του,

αφού έβλεπε πως αυτό το "επαναστατικό" δεν πήγαινε άλλο,

είχε ήδη πολλά χρόνια που ήταν στο προσκήνιο.

και είναι εμφανής αυτή η προσπάθεια,

αν αναλογιστούμε τις ανατολίτικες κλίμακες που είναι παντού,

σήμα κατατεθέν την λαϊκής μουσικής.

και το πέτυχε.

αυτός ο δίσκος ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος,

δεν είναι αυτό που θα περίμενες να ακούσεις από τον μάνο λοίζο,

και ταυτόχρονα είναι κάτι κλασικό.

είναι δικό μας.

χωρίς παραπάνω ταμπέλες,

χωρίς αλαζονίες, 

χωρίς την απέχθεια για το διαφορετικό.

αυτή η κυκλοφορία είναι ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους.

το κομμάτι μου:

Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο

επειδή

είναι θετικό, με τον τρόπο του,

μέσα στην έντονη μαυρίλα του.

είναι γεγονός,

πως ο καθένας ζητάει άλλα από την ζωή,

άλλα πράγματα με κάνουν να χαμογελάω,

και άλλα εσένα.

δεν έχει δυναμική αυτό, ούτε σπουδαιότητα.

απλά υπάρχει μέσα μας.

όπως και ο μάνος.

20. tindersticks - curtains [1997]

εδώ περίμενα να νυχτώσει τουλάχιστον.

να αποδοθεί δικαιοσύνη στον δίσκο.

οι tindersticks λοιπόν.

ήρθε η ώρα τους.

Άγγλοι, με βάση το Nottingham,

οι οποίοι πήραν το όνομά τους,

από ένα κουτάκι σπίρτα που βρήκε σε μία ελληνική παραλία ο τραγουδιάρης τους.

μου ακούγεται τόσο εύκολο να τους εκτιμήσεις,

αν σου αρέσουν, ας πούμε, οι πυξ λαξ οι madrugada.

είναι κάπως πιο experimental,

δεν πατάνε τόσο πάνω σε φόρμες,

είναι λίγο πιο jazz,

λίγο πιο ιδιόμορφοι.

οι editors έχουν έναν εξαιρετικό τραγουδιστή.

οι madrugada επίσης.

τα κοινά σημεία σε αυτές τις προτάσεις,

η ουσία τους,

είναι πως η φωνή του τραγουδιστή είναι βαθιά.

βαρύτονος είναι η σωστή έκφραση νομίζω.

δεν έχουν σημασία αυτά όμως.

δεν γνωρίζω αν είναι δόκιμος ο όρος,

όσοι έχετε ακούσει, καταλαβαίνετε τι εννοώ.

η φωνή του staples λοιπόν,

είναι η αγαπημένη μου, 

από αυτό το είδος τραγουδιστών.

αφού λοιπόν ξεχάστηκα το ξεκαθαρίσαμε και αυτό,

πάμε στην επόμενη ερώτηση.

γιατί αυτός ο δίσκος;

επειδή αυτόν άκουσα πρώτο,

και με αυτόν δέθηκα.

σε αυτόν γυρνάω πάντα,

όταν θέλω να νιώσω την ψυχή μου να ταλαντεύεται πάνω σε μία κλωστή.

χωρίς να έχει να λέει κάτι αυτό για την υπόλοιπη δισκογραφία τους βέβαια.

η οποία μετράει 11 δίσκους,

με κάτι soundtrack στην μέση,

χωρίς να χάνουν την δύναμή τους σε καμία φάση.

ο τελευταίος δίσκος, του 2016,

ήταν εξαιρετικός.

η διαφορά ίσως να ήρθε το 2006,

με την φυγή του dickon,

αλλά ευτυχώς δεν άλλαξε η προσέγγιση της μπάντας στην μουσική,

συνέχισε στο ίδιο μοτίβο.

κομβικό σημείο το 1997 για τους tindersticks,

τρίτος δίσκος πλέον,

και η μπάντα βρίσκει τον ήχο της,

πατάει γερά στα πόδια της,

και απελευθερώνει συντριπτικούς ήχους για την απόλυτη ηρεμία.

κάτι έχω πάθει με τις ενορχηστρώσεις τελευταία,

ωρίμασα ίσως, ίσως και να γέρασα,

αλλά και εδώ έχουμε μία υποδειγματική περίπτωση παραγωγής.

ίσως και την ομορφότερη από όλα έχω (περι)γράψει εδώ μέσα.

κομβικό σημείο,

επειδή δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα,

δίνοντας πολύ παραπάνω σημασία,

σημεία που θα τελειοποιήσουν σε επόμενους δίσκους,

εδώ τα βρίσκουμε για πρώτη φορά.

τεράστιες στιγμές,

όπως το buried bones- που να το αφιερώνω άραγε,

στιγμές προοικονομίας όπως το ballad of tindersticks,

και στιγμές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι,

ακόμα για τα δεδομένα στο bathtime.

δεν χρειάζεται ένταση το πάθος τελικά.

τρόπο και ικανότητα χρειάζεται.

ή μήπως όχι;

πολλά τα ερωτήματα stan..

πάντως, οι tindersticks δεν είναι μουσική για το βράδυ.

είναι για την αυγή.

επειδή, όπως λέει και ο ποιητής, το πιο βαθύ σκοτάδι.. 

το κομμάτι μου:

Another Night In

δεν χρειάζεται εξήγηση, αλλά.

επειδή

πέφτει ο ήλιος,

είσαι στην παραλία,

κοιτάς έναν τεράστιο βράχο λίγα μέτρα δίπλα,

και κάτι σε καίει.

οι tindersticks είναι σίγουρα το soundtrack για αυτήν την στιγμή σου,

που θα θυμάσαι για χρόνια μετά.

αφού όλα γίνονται για την αγάπη αυτού του κοριτσιού.

(ακούγεται άσχημο το ουδέτερο γένος για να περιγράψει το θηλυκό.

δεν με αρέσει. πάμε πάλι.)

αφού όλα γίνονται για την αγάπη αυτής της γυναίκας.

και εκεί, κάπου στο 3:30 που τα βιολιά ανεβάζουν ένταση,
νιώθεις μία αναπάντεχη ταχυπαλμία,
σαν να γεμίζει αίμα το σώμα σου.

για μένα, οι tindersticks, 

δεν είναι μόνο το soundtrack για τον βράχο.

(αυτό) θα είναι και το κομμάτι.

σίγουρα.

για 'σένα;

Tindersticks:

Stuart Staples

David Boulter

Neil Fraser

Dickon Hinchliffe

Al Macaylay

Mark Colwill

19. blonde redhead - misery is a butterfly [2004]

ψάχνω να βρω μία έξυπνη συσχέτιση,

ένα ιδιαίτερο παράδειγμα για να περιγράψω τους blonde redhead,

και το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό,

είναι η Άσπα στο pulp να με παρακαλάει να βάλω κανά κομμάτι τους.

που να ήξερε, αλήθεια.

ακουστά, σαν όνομα τους ήξερα,

μέχρι που με το ζόρι έκατσα και τους άκουσα,

και έπαθα πλάκα,

λογικά την ίδια που θα πάθεις και εσύ,

όταν ακούσεις κάτι από αυτούς.

συνεχίζω με την ίδια λογική που είχα και στο προηγούμενο post,

η ενορχήστρωση είναι το γαμώτο μου εδώ.

είναι υπέροχα τα μουσικά όργανα όταν έχουν τόσο χώρο,

όταν είναι ελεύθερα,

έτσι τα λαμβάνουν τα δικά μου αυτιά όλα αυτά τουλάχιστον.

ο έκτος δίσκος της μπάντας από την αμερική,

ήταν και ο πρώτος που έδωσα ιδιαίτερη σημασία,

δεν ήμουν σε φάση για κάτι πιο εσωστρεφές τότε,

και το MIAB ήρθε και έδεσε.

μην μπερδεύεσαι,

υπάρχει παντού το παράπονο που θα περίμενες,

απλά είναι πιο διακριτικά καλυμμένο,

υποβόσκει στα κουρδίσματα,

οι νότες ίδιες είναι.

η ιστορία λέει άλλωστε, 

πως η διαφορά των τεσσάρων ετών στις κυκλοφορίες τους,

οφείλεται σε ένα ατύχημα που είχε το κορίτσι μας,

και δεν ήταν σε κατάσταση να γράψει και να παίξει μουσική.

το τελευταίο κομμάτι του δίσκου 

αναφέρεται σε αυτό το γεγονός, λέει ο μύθος.

ο συγκεκριμένος δίσκος για το τρίο είναι ο πρώτος για την 4AD,

από τους τρεις που κυκλοφόρησαν υπό την ομπρέλα της εταιρίας.

η kazu makino,

ο amedeo pace και ο simone pace,

είναι υπεύθυνοι για όλο αυτό.

το 1993,

λίγο πριν δημιουργηθεί το συγκρότημα,

δεν γνωρίζονταν οι τρεις τους,

και ένας κοινός φίλος έδωσε την ιδέα να βρεθούν,

καθώς πίστεψε πως ταιριάζουν τα μουσικά τους ακούσματα,

και θα ταίριαζαν μουσικά γενικότερα.

του σφίγγουμε το χέρι νοερά.

όντως ταίριαξαν κατευθείαν,

και την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η μπάντα,

και μετά από 9 δίσκους, και 25 χρόνια,

παραμένει η ίδια μέχρι και σήμερα.

ιδιαίτερο άκουσμα,

λόγω της προσέγγισης στα φωνητικά,

δεν έχεις ακούσει τελευταία κάτι ανάλογο.

εξαιρετικοί στίχοι,

χωρίς να μπαίνει η μουσική σε δεύτερη μοίρα βέβαια,

κάτι που τους κάνει κορυφαίους στο είδος που καταπιάνονται.

προσπαθώ να περιγράψω το soundtrack που θα είχαν τα όνειρα,

αν σκεφτώ το ομώνυμο τραγούδι,

εκεί όπου μας περιγράφει τον έρωτα που δημιουργείται,

όταν δύο ψυχές βρίσκουν κοινό έδαφος,

ακόμα και για την στεναχώρια,

βλέποντας την να ανοίγει τα φτερά της,

ακόμα και αυτό φαντάζει ιδανικό. 

βέβαια,

μπορεί να αναφέρεται και στο τέλος ενός έρωτα,

που απλά παρακολουθούσαν και οι δύο τα σημάδια να έρχονται,

αλλά δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την κατρακύλα.

σήμερα θα πιστεύω πως μιλάει για τον έρωτα.

ελπίζω και αύριο.

το πρώτο κομμάτι που μου τράβηξε την προσοχή,

ίσως το hitάκι θα πείτε κάποιοι,

το falling man,

που δεν θα σταματήσω να λατρεύω για κανένα λόγο,

είναι μάλλον ακόμα μία απόδειξη 

πως το 6ο τραγούδι του δίσκου είναι συνήθως και το καλύτερο.

όσο ζω μαθαίνω,

εξού και i am just a man, still learning how to fall.

γενικότερα,

τρομερό ρυθμικό section,

με διακριτικές, μα σημαντικότατες πινελιές από διάφορα άλλα όργανα,

η γεύση, που λέγαμε και τις προάλλες.

ένα τρομερά ιδιαίτερο συγκρότημα,

σε ένα εξαιρετικό δίσκο, ορόσημο για την indie μουσική.

άφοβα.

το κομμάτι μου:

Elephant Man

επειδή

εμφανίζεται στην α-γα-πη-μέ-νη ταινία hard candy,

κάτι που έμαθα χρόνια μετά βέβαια,

δεν αλλάζει την έκπληξη, παρόλα αυτά όμως.

μας μιλάει για μία ερωτική απόρριψη,

με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

χαρακτηρίζει το θηλυκό με μία αρνητική έννοια,

μάλλον για την εξωτερική της εμφάνιση.

το οποίο θηλυκό όμως, απορρίπτει το αρσενικό,

καθώς δεν πρόκειται να νιώσει τον πόνο που νιώθει,

καθώς δεν ενδιαφέρεται αρκετά.

και βλέπει ξεκάθαρα τις προθέσεις του.

you never know it, my peace of mind

now inside and outside are matching

αυτό το τελευταίο με έχει στοιχειώσει.

απόκοσμη αυτή η παραδοχή, ενός είδους ας πούμε, πραγματικότητας.

από την άλλη βέβαια,

το κομμάτι μπορεί να αναφέρεται και στην Kazu,

για τότε που συνέβη το ατύχημα με το άλογο.

όπως το βλέπει κανείς.

Blonde Redhead:

Kazu Makino

Amedeo Pace

Simone Pace

ΥΓ. δεν το συνηθίζω, αλλά θα το κάνω.

για να μην έχεις άλλες απορίες,

η κ.Kazu Makino, πέρα από την τεράστια μουσική κατάρτιση,

από κλασική μουσική μέχρι straight edge punk,

πέρα από την τεράστια αγάπη για τα άλογα, 

έχει και ένα από τα ομορφότερα ζευγάρια πόδια.

ψάξου.