29. depeche mode - songs of faith and devotion [1993]

σκοτείνιασε, και σε θυμήθηκα.

τότε που είχαμε ανοιχτά παράθυρα το απόγευμα,

και σκοτάδια το βράδυ,

πολύ ήλιο, και πολύ σκοτάδι.

αυτός ο δίσκος έχει χρώμα,

έχει εικόνες, έχει μυρωδιές,

έχει κίνηση.

εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που "επέμειναν", ας πούμε,

να ακούσω λίγο πιο σοβαρά depeche mode,

καθώς για πολλά χρόνια δεν ήμουν ιδιαίτερα στο κλίμα τους.

έτσι νόμιζα όμως.

πρώτος και καλύτερος, παντού, ο CV,

με μία απλή ατάκα, ενώ παίζαμε top 10 κάτι καλοκαίρια,

απόρησε που δεν ήμουν γνώστης της μπάντας, 

"αφού γαμάνε ρε".

δεν ήθελα πολύ ακόμα,

ήρθε και το άλλο,

και έδεσε το γλυκό.

είναι πολλά, δεν μπορώ να πω.

οι depeche mode λοιπόν,

είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση,

στα δικά μου μάτια ειδικά.

δύσκολα θα βρεις τόση ένταση μαζεμένη,

σε έναν ήχο που δεν είναι ακραίος,

το αντίθετο.

ραδιοφωνικός όσο δεν πάει,

παρόλα αυτά έχουν καταφέρει να γράψουν απίστευτες μουσικές,

και για αυτό μάλλον φταίει ο gore.

πήραν τόσα και τόσα,

και το πήγαν πολλά βήματα παρακάτω.

ο λόγος για αυτόν τον δίσκο δεν είναι αμιγώς μουσικός,

όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές,

αλλά ταιριάζει σε άλλα πρότυπα, δικά μας.

αυτά τα υποκειμενικά, τα ωραία, τα δικά μας.

πρακτικά όμως,

ταιριάζει και στα δικά μου πρότυπα περισσότερο.

αλλάζουν κάπως το ύφος τους εδώ,

πιο μαύρο, πιο εσωστρεφές,

λίγο πιο κοντά στην εποχή ίσως, 

αν σκεφτεί κάποιος πως το 1993 η σκηνή του seattle είναι στο peak της τότε.

είναι τόσο εύκολο να δημιουργήσεις εικόνες με αυτόν τον δίσκο.

η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι ανεπανάληπτη,

η φωνή του gahan είναι από μόνη της αιτία για πολλά,

το μόνο που χρειάζεσαι είναι το timing.

τα υπόλοιπα είναι ήδη εκεί.

και εδώ επίσης έγινε το πρώτο βήμα για να νιώσω τι έχουν να πουν,

με βάση αυτό πήγα και στα υπόλοιπα,

στα προηγούμενά τους κυρίως,

έτσι έβγαλε νόημα.

λίγα πράγματα εκτιμώ μουσικά από τα 80's,
οι συγκεκριμένοι είναι σίγουρα ένα από αυτά.

μία επίσης ενδιαφέρουσα πληροφορία,
είναι η αγάπη που δείχνουν αρσενικά και θηλυκά
για τους συγκεκριμένους,
δεν έχει όρια και συγκεκριμένες συντεταγμένες εδώ.
είναι πάνω από όλα αυτά οι depeche mode,
δεν έχουν όρια,
και εμένα προσωπικά αυτό μου το προσέφεραν στο έπακρο.

να μπορώ να σκεφτώ καταστάσεις,
χωρίς να οριοθετώ τα πράγματα.

ήμουν άλλος πριν τους depeche mode,

άλλος είμαι τώρα.

αυτό που λες πως άλλαξες,

αυτό που σου λένε κάποιες φορές,

πως έχεις αλλάξει,

και λες "μα δεν έκανα κάτι".

δεν χρειάζεται να το κάνεις ενσυνείδητα,
θα το κάνει η μουσική για εσένα,
θα σε πάει σε μέρη που δεν είχες ξαναπάει,
θα σκεφτείς εικόνες που δεν είχες φανταστεί μέχρι τότε.

θα νιώσεις την αγωνία του έρωτα, 

του πάθους, 

όλων αυτών των πραγμάτων που έχεις στο κεφάλι σου,

οι depeche mode είναι οι ήχοι που τα περιβάλουν. 

το λέει και ο τίτλος άλλωστε.

δεν μιλάει ακριβώς για παντοτινή αγάπη, 

δίνει μια πιο πρακτική έννοια σε όλο αυτό.

και σε αυτό μπορούμε όλοι να συνδεθούμε έχω την εντύπωση.

το κομμάτι μου:

I Feel You

επειδή

ήμουν παιδί,
και το είδα σε εκείνη την ταινία.
μου το έδειξες, για να τα λέω όπως είναι,
και τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά.

μάλλον δεν τα διαβάζεις αυτά,
αλλά τα θυμάμαι όλα, να ξέρεις.
και σε ευχαριστώ.
όλα είναι διαφορετικά μετά από αυτό.
την εννοούσα την λέξη σοκ,
ίσως να μην το κατάλαβες,
αλλά το εννοούσα.

ακούστε το ένα βράδυ το συγκεκριμένο κομμάτι,
διαβάστε τους στίχους,
νιώστε το, τιμώντας τον λόγο που έχει γραφτεί.

κάποια κομμάτια είναι μεγαλύτερα από όλα,
αυτό είναι σίγουρα ένα από αυτά, για μένα.

πάω να το ξαναβάλω να παίξει,
το (δικό σου) walking in my shoes δεν θα παίξει ποτέ μάλλον

Depeche Mode:

Martin Gore

Dave Gahan

Andy Fletcher

Alan Wilder

ΥΓ. μαλακία, για το black celebration έπρεπε να γράψω