trust me girl, you wanna be high for this
κάπως έτσι ξεκινάει η σημερινή μας ιστορία,
και είναι εύκολος αυτός ο δίσκος χωρίς φώτα.
κρίμα είναι, κλείστα ρε αγάπη,
μπας και σου έρθει κάποια μνήμη και μου το πεις..
εδώ να πούμε πως δεν είναι.. δίσκος,
είναι η ένωση των τριών ep-mixtapes που είχε κυκλοφορήσει πριν,
και εδώ έβαλε στην σειρά τα house of balloons/thursday/echoes of silence,
τον ονόμασε trilogy (ποιός να το περίμενε),
και εγώ θα τον λάβω σαν έναν δίσκο,
επειδή έτσι με βολεύει σήμερα.
αρχικά,
μην μπερδεύεστε με τον weeknd που ίσως έχετε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια,
εδώ μιλάμε για διαφορετικό καλλιτέχνη,
δεν έχει μεγάλη επαφή με την σύγχρονη pop μουσική,
είναι εντελώς αντί-ραδιοφωνικό όλο αυτό το εγχείρημα.
διαρκεί περίπου 160 λεπτά,
δεν είναι εύκολο το άκουσμά του,
ιδιαίτερα από έναν άνθρωπο που δεν έχει ακούσει νότα του πριν την ακρόαση,
ή έχει ακούσει τον weeknd των τελευταίων ετών,
για την ακρίβεια,
η δεύτερη περίπτωση είναι ακόμα πιο δύσκολη.
alternative r'n'b θα έλεγα,
αν με ρωτάτε,
αν με σημαδεύετε με όπλο,
και με βάζετε να κατηγοριοποιήσω με το ζόρι δηλαδή.
αν όμως με τοποθετήσετε στο απυρόβλητο,
και μόνο εκεί,
θα σας πω πως είναι trip hop αυτό,
παιγμένο στα 00's.
(ίσως και αυτό να είναι στην ουσία του το alternative r'n'b,
αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό,
είμαστε oldschoolάδες εδώ)
αν ακόμα και μετά από αυτήν την τόσο ξεκάθαρη ανάλυση,
έχετε απορίες,
βάλτε το wicked games να ακούσετε (έχει και ωραίο βίντεο),
και θα σας λυθούν οι απορίες.
και αν σας αρέσει,
καλωσήρθατε, ό,τι θα ακούσετε εδώ,
κινείται σε αυτό το ύφος.
ναι, η φωνή του, ειδικά ανεβάσματά του,
θυμίζουν πολύ τον michael jackson,
εξου και το dirt diana που θα παίξει σε κάποια φάση.
τον έμαθα από την συνεργασία του στο soundtrack του hunger games,
και είπα να ψάξω, αφού είδα πως ήδη ο αδερφός μου τον είχε αδυναμία,
το γνωστό seal of approval του κωστή,
και δεν έχασα.
τις ιστορικές ημέρες και νύχτες του stones,
θυμάμαι να παρακαλάω την κουμπάρα (ΧΑ!) μου,
να έρθει να βάλω να ακούσει ένα συγκεκριμένο του τραγούδι,
για το οποίο μάλλον θα μιλήσουμε πιο κάτω,
επειδή ήξερα πως θα σεβαστεί,
με αυτά μεγαλώσαμε,
και είναι σαν χτύπημα κάτω από την ζώνη αυτοί οι ήχοι,
είναι δεδομένο πως θα μας αρέσουν.
εδώ να προσθέσω πως δεν είμαι αρνητικός στην μετέπειτα πορεία του,
απλά σαν να έχει αφήσει όλη την ατμόσφαιρα που έχει αυτή η τριλογία,
πίσω του, το έκανε, και πάει παρακάτω.
δεν τον αδικώ,
είναι τόσο γεμάτος ο δίσκος,
με τόσες τεράστιες στιγμές,
που ίσως και να μην έχεις πιάσει την martina topley-bird
(ναι αυτή που άκουγες στους massive attack),
να samplάρεται στο birds pt.2
(για να μην σε κάψω, το sandpaper kisses παίζει).
δεν είναι ήρεμος δίσκος,
έχει νεύρο, απλά δεν το ακούς,
σου δίνει ελευθερία κινήσεων,
να προβείς σε ανάλογες κινήσεις,
είναι το soundtrack για τις νύχτες που θα αναπολείς,
όταν όλα θα φτάσουν στο μηδέν.
δεν θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις κάτι,
μην κάνεις το λάθος και συνδέσεις εικόνες δικές σου με αυτόν τον ήχο,
δεν θα είναι εύκολη ούτε η αναπνοή μετά το πέρας.
από την άλλη όμως,
δεν υπάρχει και λόγος να αποφεύγεις τις πληγές,
τόσα χρόνια δεν παίρνουμε άλλον δρόμο,
αντιθέτως, αναζητούμε τις περίεργες ιστορίες,
μάλλον και ο πόνος είναι ανάλογος της ευχαρίστησης,
έτσι δείχνει μέχρι στιγμής πως πάει το έργο τουλάχιστον..
είναι τραγικό να μην υπάρχει έστω ένα κομμάτι του δίσκου
στο βραδινό σου mixtape,
αν δεν έχεις ήδη, μην συνεχίζεις ακόμα αυτό το λάθος,
διόρθωσέ το όσο ακόμα προλαβαίνεις.
και πάρε κάποιον τηλέφωνο να του το πεις,
φτάνουν οι μέτριες στιγμές,
στο τέλος θέλω μνήμες να μου φέρνουν δάκρυα και να σπάω στην θύμησή τους,
δεν είναι τα ξενέρωτα για εμάς.
όπως είπα και κάπου πιο πάνω,
αν θυμάμαι καλά,
you wanna be high for this.
δεν το ξέρεις, μάλλον, ακόμα,
αλλά θέλεις.
open your hand..
το κομμάτι μου:
High For This
επειδή
είναι από τα σημαντικότερα τραγούδια της δεκαετίας,
σαν παραγωγή,
σαν μουσική,
σαν όλα.
είπαμε, σε αυτήν την μπασογραμμή δεν έχεις αντιστάσεις,
μπαίνεις στο κλίμα και αφήνεσαι, ασυνείδητα,
δεν υπάρχει η έννοια του ελέγχου πλέον,
υπάρχει η εμπιστοσύνη,
και επάνω της θα χτίσεις,
αρκεί να θέλεις.
είναι τόσο ξεκάθαρο,
τόσο άμεσο,
που μέσα από την απλότητά του θα μείνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου,
δεν δείχνει τον δρόμο,
απλά σκοτεινιάζει τα μονοπάτια που αγνοούσες από την ύπαρξη του ήλιου.
σου προσφέρει αυτό που χρειάζεσαι.
άνοιξε τα χέρια σου,
πάρε ένα ποτήρι και μην φοβάσαι.
εμπιστεύσου με.
ιδανική εικόνα,
ιδανικός ήχος,
έχουν γραφτεί βιβλία για λιγότερα, να ξέρεις.
κάθε μέρα που περνάει χωρίς αυτήν την νύχτα είναι λανθασμένη.
κάπως έτσι ξεκινάει η σημερινή μας ιστορία,
και είναι εύκολος αυτός ο δίσκος χωρίς φώτα.
κρίμα είναι, κλείστα ρε αγάπη,
μπας και σου έρθει κάποια μνήμη και μου το πεις..
εδώ να πούμε πως δεν είναι.. δίσκος,
είναι η ένωση των τριών ep-mixtapes που είχε κυκλοφορήσει πριν,
και εδώ έβαλε στην σειρά τα house of balloons/thursday/echoes of silence,
τον ονόμασε trilogy (ποιός να το περίμενε),
και εγώ θα τον λάβω σαν έναν δίσκο,
επειδή έτσι με βολεύει σήμερα.
αρχικά,
μην μπερδεύεστε με τον weeknd που ίσως έχετε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια,
εδώ μιλάμε για διαφορετικό καλλιτέχνη,
δεν έχει μεγάλη επαφή με την σύγχρονη pop μουσική,
είναι εντελώς αντί-ραδιοφωνικό όλο αυτό το εγχείρημα.
διαρκεί περίπου 160 λεπτά,
δεν είναι εύκολο το άκουσμά του,
ιδιαίτερα από έναν άνθρωπο που δεν έχει ακούσει νότα του πριν την ακρόαση,
ή έχει ακούσει τον weeknd των τελευταίων ετών,
για την ακρίβεια,
η δεύτερη περίπτωση είναι ακόμα πιο δύσκολη.
alternative r'n'b θα έλεγα,
αν με ρωτάτε,
αν με σημαδεύετε με όπλο,
και με βάζετε να κατηγοριοποιήσω με το ζόρι δηλαδή.
αν όμως με τοποθετήσετε στο απυρόβλητο,
και μόνο εκεί,
θα σας πω πως είναι trip hop αυτό,
παιγμένο στα 00's.
(ίσως και αυτό να είναι στην ουσία του το alternative r'n'b,
αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό,
είμαστε oldschoolάδες εδώ)
αν ακόμα και μετά από αυτήν την τόσο ξεκάθαρη ανάλυση,
έχετε απορίες,
βάλτε το wicked games να ακούσετε (έχει και ωραίο βίντεο),
και θα σας λυθούν οι απορίες.
και αν σας αρέσει,
καλωσήρθατε, ό,τι θα ακούσετε εδώ,
κινείται σε αυτό το ύφος.
ναι, η φωνή του, ειδικά ανεβάσματά του,
θυμίζουν πολύ τον michael jackson,
εξου και το dirt diana που θα παίξει σε κάποια φάση.
τον έμαθα από την συνεργασία του στο soundtrack του hunger games,
και είπα να ψάξω, αφού είδα πως ήδη ο αδερφός μου τον είχε αδυναμία,
το γνωστό seal of approval του κωστή,
και δεν έχασα.
τις ιστορικές ημέρες και νύχτες του stones,
θυμάμαι να παρακαλάω την κουμπάρα (ΧΑ!) μου,
να έρθει να βάλω να ακούσει ένα συγκεκριμένο του τραγούδι,
για το οποίο μάλλον θα μιλήσουμε πιο κάτω,
επειδή ήξερα πως θα σεβαστεί,
με αυτά μεγαλώσαμε,
και είναι σαν χτύπημα κάτω από την ζώνη αυτοί οι ήχοι,
είναι δεδομένο πως θα μας αρέσουν.
εδώ να προσθέσω πως δεν είμαι αρνητικός στην μετέπειτα πορεία του,
απλά σαν να έχει αφήσει όλη την ατμόσφαιρα που έχει αυτή η τριλογία,
πίσω του, το έκανε, και πάει παρακάτω.
δεν τον αδικώ,
είναι τόσο γεμάτος ο δίσκος,
με τόσες τεράστιες στιγμές,
που ίσως και να μην έχεις πιάσει την martina topley-bird
(ναι αυτή που άκουγες στους massive attack),
να samplάρεται στο birds pt.2
(για να μην σε κάψω, το sandpaper kisses παίζει).
δεν είναι ήρεμος δίσκος,
έχει νεύρο, απλά δεν το ακούς,
σου δίνει ελευθερία κινήσεων,
να προβείς σε ανάλογες κινήσεις,
είναι το soundtrack για τις νύχτες που θα αναπολείς,
όταν όλα θα φτάσουν στο μηδέν.
δεν θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις κάτι,
μην κάνεις το λάθος και συνδέσεις εικόνες δικές σου με αυτόν τον ήχο,
δεν θα είναι εύκολη ούτε η αναπνοή μετά το πέρας.
από την άλλη όμως,
δεν υπάρχει και λόγος να αποφεύγεις τις πληγές,
τόσα χρόνια δεν παίρνουμε άλλον δρόμο,
αντιθέτως, αναζητούμε τις περίεργες ιστορίες,
μάλλον και ο πόνος είναι ανάλογος της ευχαρίστησης,
έτσι δείχνει μέχρι στιγμής πως πάει το έργο τουλάχιστον..
είναι τραγικό να μην υπάρχει έστω ένα κομμάτι του δίσκου
στο βραδινό σου mixtape,
αν δεν έχεις ήδη, μην συνεχίζεις ακόμα αυτό το λάθος,
διόρθωσέ το όσο ακόμα προλαβαίνεις.
και πάρε κάποιον τηλέφωνο να του το πεις,
φτάνουν οι μέτριες στιγμές,
στο τέλος θέλω μνήμες να μου φέρνουν δάκρυα και να σπάω στην θύμησή τους,
δεν είναι τα ξενέρωτα για εμάς.
όπως είπα και κάπου πιο πάνω,
αν θυμάμαι καλά,
you wanna be high for this.
δεν το ξέρεις, μάλλον, ακόμα,
αλλά θέλεις.
open your hand..
το κομμάτι μου:
High For This
επειδή
είναι από τα σημαντικότερα τραγούδια της δεκαετίας,
σαν παραγωγή,
σαν μουσική,
σαν όλα.
είπαμε, σε αυτήν την μπασογραμμή δεν έχεις αντιστάσεις,
μπαίνεις στο κλίμα και αφήνεσαι, ασυνείδητα,
δεν υπάρχει η έννοια του ελέγχου πλέον,
υπάρχει η εμπιστοσύνη,
και επάνω της θα χτίσεις,
αρκεί να θέλεις.
είναι τόσο ξεκάθαρο,
τόσο άμεσο,
που μέσα από την απλότητά του θα μείνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου,
δεν δείχνει τον δρόμο,
απλά σκοτεινιάζει τα μονοπάτια που αγνοούσες από την ύπαρξη του ήλιου.
σου προσφέρει αυτό που χρειάζεσαι.
άνοιξε τα χέρια σου,
πάρε ένα ποτήρι και μην φοβάσαι.
εμπιστεύσου με.
ιδανική εικόνα,
ιδανικός ήχος,
έχουν γραφτεί βιβλία για λιγότερα, να ξέρεις.
κάθε μέρα που περνάει χωρίς αυτήν την νύχτα είναι λανθασμένη.
