44. manic street preachers - this is my truth tell me yours [1998]

(ρε λες να είναι τα διάφανα κρίνα της βρετανίας;)

είναι τότε που είσαι μικρός,
που όλα έχουν άλλη αξία,
τότε που ανακαλύπτεις τον κόσμο,
και όλα φαίνονται υπέροχα.

ευτυχώς αυτός ο δίσκος ακούγεται ακόμα έτσι.

όχι με τον ίδιο τρόπο πλέον,
έχουν περάσει 20 χρόνια άλλωστε,
αλλά ακόμα ακούγεται φρέσκος,
ακόμα θέλω να ανεβάζω την ένταση όταν τον ακούω.

οι manics είναι μάλλον η μεγαλύτερη μπάντα από την ουαλία,
παίζοντας brit rock,
με κάπως πιο ηλεκτρικό ήχο από ό,τι ήταν σύνηθες τότε στα 90's.

αυτό που τους διαφοροποίησε από την πρώτη στιγμή,
είναι η πολιτική που δεν έβγαλαν ποτέ από το dna τους.
βαθιά πολιτικοποιημένο συγκρότημα,
με αγάπη στην λογοτεχνία,
κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να μην είναι ακόμα ένα εύκολο συγκρότημα,
είχαν πολλά επίπεδα, που δεν θα αναγνώριζες από το πρώτο άκουσμα.

ίσως και γιαυτό να έχουν αντέξει τόσο καλά στον χρόνο.

αυτός είναι ο πέμπτος δίσκος τους,
ο πιο γυαλισμένος θα μπορούσε να πει κάποιος,
αν ήταν η προσπάθειά τους να μπουν δυνατά στο ραδιόφωνο,
το πέτυχαν,
καθώς ο δίσκος κυκλοφόρησε τον σεπτέμβριο του 1998,
και μέσα σε 3 μήνες
έγινε ο δίσκος με τις περισσότερες πωλήσεις του έτους σε διάφορα καταστήματα,
ξέρεις, τότε που αγοράζανε δίσκους..

τότε τους πέτυχα εγώ,
αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή,
μέσω της τηλεόρασης, και των βίντεό τους,
και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

μία περίεργη ατμόσφαιρα,
διάχυτος ηλεκτρισμός, οι κιθάρες ήταν πάνω απ'όλα,
μία τρομερή φωνή,
και συνθεσάρες, τραγούδια που όμοιά τους, δεν είχα ακούσει ξανά.

εκείνο το everlasting,
που περπατάνε παίρνοντας φωτιά,
τι εικόνα..
είναι ολόκληρο το πακέτο όμως,
υπέροχο βίντεο,
υπέροχη και ατμοσφαιρική μουσική,
και όλα αυτά να μας λένε κάτι λόγια του στυλ

the world is ful of refugees
they are just like you and me
but as people we have a choice
to end the void with all its force

να μας θυμίσουν τον πραγματικό λόγο της πίστης, της θρησκείας.
δεν τα ακούς εύκολα αυτά στο ράδιο πλέον.

στο if you tolerate this, then your children will be next,
παίρνουν σαν βασική ιδέα κείμενα του orwell,
την φρίκη του πολέμου,
και όλα αυτά σε συνάρτηση με την ισπανία του φράνκο,
από εκεί που πηγάζει και αυτή η έκφραση άλλωστε.

ίσως το ομορφότερο τραγούδι του δίσκου,
το ready for drowning,
μιλάει όντως για μία αληθινή ιστορία,
για ένα χωριό της ουαλίας,
που το πλημμύρισαν και στην ουσία το έκαναν ακατοίκητο στα 60's,
για να σωθεί το liverpool.
god save the queen που λένε και οι νησιώτες.

κάθε κομμάτι έχει λόγο ύπαρξης,
έχει μία ιστορία,
όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα της ουσίας,
χωρίς να μπάζει από πουθενά.

τουλάχιστον αγαπημένοι,
είναι από τις μπάντες που αν ακούσω έξω,
θα καταλάβω ότι ο άνθρωπος ξέρει τι παίζει.
είναι το δικό μας συγκρότημα..


το κομμάτι μου:
You Stole The Sun From My Heart


επειδή:
η ενέργειά του δεν συναντάται εύκολα σε τέτοια μουσική.
το τραγούδι είναι ζωντανή απόδειξη του less is more,
αρκεί η σύνθεση, το συναίσθημα,
αυτά είναι πάντα αρκετά.

επίσης, επειδή κάποτε ήταν τέσσερις.

επειδή δεν τον ξέχασαν, αυτόν τον τρελό που είχαν δίπλα τους,
και πάντα αφήνουν την θέση του πάνω στην σκηνή κενή.

ο richey edwards εξαφανίστηκε στις αρχές του 1995,
ήταν missing person μέχρι το 2008,
όπου και ονομάστηκε επίσημα νεκρός.

ιδιαίτερος τύπος,
με μόνιμη κατάθλιψη,
και όλα τα παρελκόμενα.

αυτό το υπέροχο κομμάτι,
μιλάει για αυτόν λοιπόν,
αυτόν που έγραφε στίχους για την μπάντα,
που σίγουρα είναι υπεύθυνος για τον δρόμο που χάραξαν,
όχι μόνο μέχρι εκείνη την στιγμή,
αλλά και μετέπειτα.

το εξαιρετικό βίντεο,
που παίζει με τον ήλιο και την βροχή,
αναλόγως με τους στίχους,
έχει με την σειρά του, κάποια διακριτικά κρυμμένα μηνύματα.

το burton is the villain,
από την ταινία villain που κάθεται στον τοίχο,
και το art is the lie that helps us understand the truth,
που παραφράζει την ατάκα του λογοτέχνη tim o'brien
fiction is the lie that helps us understand the truth 
είναι κάποια από αυτά..

έτσι είναι όταν σέβεσαι την μουσική που φτιάχνεις,
και αναλώνεσαι στην κάθε παραμικρή λεπτομέρεια,
το αποτέλεσμα θα είναι ιδανικό.

όπως και ο δίσκος.
ιδανικός.


Manic Street Preachers:
James Dean Bradfield
Nicky Wire
Sean Moore

43. ελευθερία αρβανιτάκη - μένω εκτός [1991]

υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξαφανιστείς.

χιλιάδες.

η μουσική είναι ο κοντινότερος,

στον δικό μου κόσμο.

η ελευθερία μένει εκτός,

με έναν δικό της τρόπο, 

αρκετά χαρακτηριστικό,

μέσα από έναν δίσκο που έχουμε ακούσει όλοι,

είτε ακούμε την ανάλογη μουσική, είτε όχι.

αυτός ο δίσκος είναι έξω από σύνορα,

δεν χωράνε οπαδικά εδώ.

δεν είναι generic η κατάσταση,

απλά είναι τόσο μεγάλος ο δίσκος,

που δεν αφήνει περιθώρια για να τον ταξινομήσεις κάπου,

μου τον έχουν ζητήσει άνθρωποι που δεν ξέρουν ελληνικά.

είναι στιγμές που αισθάνεσαι μία-κάποια περηφάνια,

για αυτά που πρέσβευε η ελληνική μουσική,

για τα έργα της, ειδικά στα 90's.

κάποιος θα μπορούσε να πει 

πως τα κορμιά και τα μαχαίρια είναι καλύτερος δίσκος,

εγώ είμαι εδώ όμως.

όταν είχα πάει φαντάρος, μέσα στον όλο χαμό, ήμουν και τυχερός,

και τους τελευταίους δύο μήνες ήμουν αρκετά πίσω, σπίτι, με άδεια.

καλοκαίρι ήταν,

και έλειπαν όλοι συνήθως, 

ειδικά τα σαββατοκύριακα,

διακοπές, και όλα τα συναφή.

εκείνη την περίοδο της ζωής μου,

άκουσα πολύ μουσική,

είχα πολύ ώρα διαθέσιμη μάλλον, αν θυμάμαι καλά.

και άκουσα πολύ tool, πολύ nasum,

πολύ meshuggah (μόλις είχε βγει το obzen-τι δισκάρα),

και πολύ αρβανιτάκη.

πέρα από τις μνήμες του ερωτικού, 

που έπαιζε συνεχώς τον δίσκο,

υπήρξε και μία μετέπειτα σύνδεση,

εκείνα τα ξημερώματα, 

που έλεγα να κοιμηθώ,

αλλά δεν με έπιανε ο ύπνος, 

και καθόμουν στον υπολογιστή του κωστή,

και άκουγα με μία περίεργη μανία τραγούδια της.

έχει κάτι εξωγήινο η ελευθερία,

κάτι που με φέρνει κοντά της, αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα,

αλλά ταυτόχρονα δεν το έχω ακούσει ξανά,

δεν έχω ακούσει την φωνή της αλλού,

δεν την έχει συνηθίσει το αυτί μου.

το ομώνυμο τραγούδι είναι προσκύνημα,

γενικότερα η λίνα νικολακοπούλου έχει γράψει τρομερά πράγματα εδώ,

μας θυμίζει κάποιες αξίες που εν έτη 2019 πολλοί έχουμε ξεχάσει,

χαμένες πατρίδες λέει, 

ας μην ξεχνάμε όμως 

πως έχουν βιώσει και άλλοι λαοί αυτά που έχουμε βιώσει και εμείς,

κάποιοι τα ζούνε ακόμη και σήμερα.

(ο πρώτος που θα μου βρει την παλαιστίνη στον χάρτη κερδίζει γύρα σφηνάκια)

το υπέροχο-παραδοσιακό καθρεφτίζω το νου,

με στίχους ικανούς να γράψεις κείμενο 500 λέξεων,

που έχει τον πιο metal στίχο σε ελληνικό τραγούδι:

αν είχε ο πόνος αίμα,

θα κοκκίνιζε βουνά

το δυνατά (homecoming) ανήκει στην σφαίρα του φανταστικού πλέον,

ειδικά η ζωντανή έκδοση με τον tuncboyaciyan,

είναι από τα πράγματα που θα βάλω να ακούσει ένας ξένος,

όταν θα με ζητήσει ένα ελληνικό κομμάτι.

και ας μην είναι.. ελληνικό,

είναι ό,τι κοντινότερο έχει ακούσει ο μέσος έλληνας σε world music.

μην του το πείτε όμως, καλύτερα ας μην το ξέρει.

από τις ποιοτικότερες ελληνικές δισκογραφίες,

με αδιανόητες συνεργασίες,

ο εκπληκτικός σέρκος στο κλαρίνο, 

live με τον ζερβουδάκη, τον αχαλινωτόπουλο,

οι μήνες με τον παπαδημητρίου,

δίσκος με τον ξυδάκη,

η γενικότερη συνεργασία με τον dinkjian,

κομμάτια με τον μιτζέλο, 

κομμάτι με τον dulce pontes στην εκπομπή,

τον χατζηγιάννη στο όλα στο φως ,

οκ θα ηρεμήσω.

υπάρχουν λόγοι να είσαι αρνητικός στην (μουσική) ζωή σου,

και να μην βλέπεις θετικά την τωρινή κατάσταση,

υπάρχουμε και εμείς οι.. βασιλειάδες της θετικής ενέργειας (βέβαια βέβαια).

υπάρχουν πράγματα να σε κάνουν να χαμογελάσεις,

αρκεί να χαμογελάς στον σωστό άνθρωπο.

έχει και αυτό την σημασία του..

το κομμάτι μου:

Με Το Ίδιο Μακό

επειδή

είναι όνειρο,

είναι λόγια από τις πράξεις σου.

είναι μία κατάσταση που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε βιώσει,

δεσμός με σκορπιό.

έχει μία περίεργη ενέργεια,

μία υποβόσκουσα ένταση, 

που δεν την περιμένεις από τέτοια τραγούδια.

νεύρο, μέσα στην ηρεμία του.

σαν να είσαι στο μάτι της καταιγίδας, του τυφώνα,

εκεί που λένε πως υπάρχει η απόλυτη ηρεμία.

λένε, δεν ξέρω εγώ από τέτοια,

ούτε μπορώ να νιώσω τι εννοεί με το ίδιο μακό.

δεν καταλαβαίνω τι εννοεί,

παίρνω απόσταση από αυτά τα τραγούδια.

επιβεβαιώνω παρόλα αυτά.

σου φυλάω μουσικές,

στο ταξίδι να καις,

μες στον χρόνο.

(θα το γράψω το δισκάκι, οκ)

42. placebo - sleeping with ghosts [2003]

τι μπορεί να ζητήσεις από έναν δίσκο, αλήθεια τι..;;

ένα εξαιρετικό εξώφυλλο για αρχή (check),

ένα κτηνώδες εισαγωγικό κομμάτι για να σου τραβήξει την προσοχή (check),

καλό tracklist, ωραίες εναλλαγές στα τραγούδια (check),

και ένα κομμάτι να κλείνει, και να σου αφήνει σημάδια στο μέσα σου (check).

όλα είναι τέλεια εδώ.

δεν χάνει από πουθενά ο δίσκος.

οι placebo ανέκαθεν ήταν ιδιαίτερο συγκρότημα,

λίγο η φωνή του molko,

λίγο τα κόλπα επί σκηνής με τις non-gender εμφανίσεις τους,

ήταν ένα pop-rock συγκρότημα θα έλεγες,

αλλά πολύ παραπάνω από αυτό, θα μπορούσες να πεις επίσης εύκολα.

ήταν καλοκαίρι θυμάμαι,

και πηγαίναμε στο μοναδικό beach bar που έπαιζε ροκ, τότε,

έκλεισε 2-3 χρόνια μετά, αλλά τι να κάνεις, 

ο κόσμος θέλει διαφορετικά πράγματα από το καλοκαίρι του μάλλον,

δεν είχε πολύ κόσμο, 

αλλά εκεί έγινε η παράνομη αγορά του δίσκου, 

από έναν συνάδελφο που το πουλούσε,

και ο αδερφός μου το ήθελε, και έτσι το πήραμε.

δεν είχα δώσει πολύ σημασία μέχρι εκείνη τη στιγμή,

αλλά η πρώτη ακρόαση του δίσκου δεν άφησε περιθώρια.

το κάνει τόσο εύκολο να συνδεθείς μαζί του,

να μοιραστείς μνήμες,

να αναπολήσεις στιγμές,

να γυρίσεις πίσω και να δώσεις καινούρια σημασία σε ένα τραγούδι.

είναι επικίνδυνα μελετημένο,

να σε οδηγήσει ξανά πίσω σε αυτό,

που δεν είναι καν θέμα πιθανοτήτων..

sleeping with ghosts λέει,

για τις στιγμές που κρατιόμαστε στο παρελθόν,

που φέρνουμε μπροστά μας πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια στην ζωή μας,

ο αναμάρτητος, πρώτος ....

όλα έχουν λόγο ύπαρξης άραγε,

όλα έχουν λόγο απουσίας;

ή κάτι άλλο συνέβηκε και φτάσαμε εδώ;

ο δίσκος ασχολείται πολύ με την λέξη soulmates

(ονόμασαν και μετέπειτα dvd τους με αυτόν τον τίτλο αν θυμάμαι καλά),

και τις προάλλες το εξηγούσα αυτό.

πως είχαν δημιουργήσει οι αρχαίοι έλληνες,

τεράστιοι μυθοπλάστες,

την έννοια της αδελφής ψυχής.

πως, χωρίζουν την ψυχή σε δύο μέρη,

οπότε ο κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει το άλλο του μισό,

την άλλη μισή ψυχή που του λείπει για να νιώσει ολόκληρος.

αν την βρει,

μπορεί να την χάσει άραγε;

τι μπορεί να του στερήσει αυτήν την αιωνιότητα στην ευτυχία;

ίσως να είναι η μοίρα, 

ίσως απλά να μπήκε η ζωή στην μέση,

και να ήρθε αυτό το πικρό τέλος που μας αναφέρει στο ομώνυμο τραγούδι.

from the time we intercepted,

feels a lot like suicide,

slow and sad, getting sadder

φτάνει μέχρι την εξιλέωση, την κάθαρση ίσως,

στο centrefolds,

που πιάνεται η καρδιά μου όποτε μπαίνει,

αυτό το αργό tempo,

αυτό το συναίσθημα που σου αφήνει,

είναι ισάξιο με τις μνήμες σου,

είναι εκεί πάνω με αυτές,

θα σου καυτηριάσει την πληγή που σου άφησαν,

θα πονέσει στην αρχή,

αλλά στο τέλος θα πεις ευχαριστώ.

όχι επειδή θα στην κλείσει, 

αυτό είναι αποκλειστικά δικό σου θέμα,

αλλά επειδή θα σου θυμίσει πολλά.

πολλά, που έκανες,

ακόμα πιο πολλά που δεν έκανες,

και στην συγκεκριμένη φάση,

μάλλον η απουσία είναι σημαντικότερη της παρουσίας.

θα σου θυμίσει το protect me from what i want,

ένας ακόμα ύμνος,

καλά κρυμμένος στο τέλος του δίσκου και αυτός,

που κάνει αναφορά στο ανθρώπινο της φύσης μας,

αυτό που μας κάνει τόσο ιδιαίτερους,

αυτά που θέλουμε και χρειαζόμαστε,

αυτά που δεν είναι πάντα τα.. θετικά.

(extra δωράκι, το βίντεο με την εκτέλεση του τραγουδιού στα γαλλικά,

ήταν πραγματικά απαγορευμένο, και τώρα που το ξαναείδα,

όντως ήταν ακραίο, ειδικά 15 χρόνια πριν.

υπάρχει ακόμα στο vimeo, αξίζει μία θέαση θα έλεγα..)

εξαιρετικός δίσκος,

καμία σχέση με το χιτάκι bitter end,

δεν ανταποκρίνεται στο σύνολο αυτό το single,

ευτυχώς αν με ρωτάτε.

δίσκος με ουσία,

δίσκος για την ύπαρξη ουσιών,

και την απουσία ανθρώπων.

έβα.

το κομμάτι μου:

Sleeping With Ghosts

επειδή 

αυτό είναι το single που ανταποκρίνεται στην ποιότητα του δίσκου.

επειδή σε πιάνει από τον λαιμό,

και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

hush. it's ok.

dry your eye.

είναι πολύ δυνατή εικόνα αυτό,

αυτό το dry your eye.

μία ωδή στις νύχτες μας,

εκεί που το βλέμμα θα ξεφύγει από τους τοίχους σου,

και θα δημιουργήσει ένα άμεσο κενό,

από το οποίο θα κάνεις ώρα να βγεις,

4:30 λεπτά περίπου.

αν είσαι τυχερός.

αν όχι,

καλωσήλθες στον κόσμο μας.

soulmates never die.

Placebo:

Brian Molko

Steve Hewitt

Stefan Olsdal

41. afi - sing the sorrow [2003]

σε λίγες ώρες η δισκάρα γίνεται 16 χρονών.

έψαχνα λόγο για να γράψω για αυτό,
όλο κάτι γινόταν, εμφανιζόταν κάτι άλλο,
τώρα δεν υπάρχει επιστροφή.

κάποιος είπε πως η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί πως είναι ο δίσκος των 00's,
και όσο περνάει ο καιρός,
τόσο πιο κοντά φτάνω στην αλήθεια του.

στέκεται εξαιρετικά απέναντι στον χρόνο,
ακούγεται ακόμα φρέσκος,
όπως πρέπει να ακούγεται ένας τόσο καλός δίσκος.

αρκετά δύσκολη η κατηγοριοποίηση των afi,
hardcore-punk, αρκετά κοντά στα standard των misfits στην αρχή,
πιο μελωδικοί στα 00's, χωρίς να χάνουν σε δυναμική όμως,
και εδώ έχουμε την κορωνίδα τους,
εδώ είναι η φάση που όλα λειτούργησαν τέλεια.

έχουν ήδη το underground background,
έχουν αυτήν την ενέργεια,
ο τραγουδιάρης αρνήθηκε την ανάλογη θέση στους misfits κάποια χρόνια πριν άλλωστε,
είχε την διάθεση να μείνει και να το παλέψει,
έχουν χρόνο και λεφτά πλέον,
έχουν και τον butch για την παραγωγή,
και όλα τερμάτισαν,
πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τον δίσκο,
δεν μπορώ να σκεφτώ αλλαγές στην κυκλοφορία.

η αρχή είχε γίνει με το girl's not grey,
silver and cold, the leaving song pt. II,
τα χιτάκια που λέμε,
τα οποία ακόμα με πιάνουν,
είναι τρομερό το γεγονός της διάρκειας,
δεν έχουν καταφέρει ακόμα να γίνουν βαρετά,
ασχέτως ακροάσεων.

your sins into me,
oh my beautiful one
που λέει και το τραγούδι.

αλλά, προφανώς,
και δεν είναι μόνο αυτά,
μετά θα έρθει ο χαμός,
εκεί που δεν θα ξέρεις που να δώσεις περισσότερη σημασία,
σε κάθε ακρόαση θα βρίσκεις καινούριο αγαπημένο τραγούδι.

πολύ ιδιαίτερη φωνή,
όχι στις τσιρίδες,
αλλά έχει κάτι μοναδικό η φωνή του davey,
που τους ξεχωρίζει από την υπόλοιπη σκηνή.

δεν νομίζω να καταλάβαιναν τι έγραφαν τότε,
ίσως το κατάλαβαν στην πορεία,
αφού ο δίσκος δεν μοιάζει με το art of drowning (τον προηγούμενο),
και ακόμα ένα τρελό θετικό,
ότι στον επόμενο δεν συνέχισαν στο ίδιο ύφος,
το decemberunderground έχει την δική του ιστορία.

είναι πολύ σημαντικό να βλέπουν με αυτόν τον τρόπο τις κυκλοφορίες οι μπάντες.
στο δικό μου κεφάλι,
αυτός είναι ένας τρόπος να χαρακτηρίσω κάποιον σαν καλλιτέχνη.

δεν φοβάσαι να ρισκάρεις,
δεν υπάρχει εύκολος δρόμος,
υπάρχει μόνο η ανάγκη σου να δημιουργήσεις,
και αυτή η ανάγκη είναι πάνω από όλα.

άσχετο,
αλλά σας είπα πόσο με αρέσουν τα intro στα album?
αυτοί οι τύποι έχουν εύκολα τα καλύτερα intro που έχω ακούσει.


το κομμάτι μου:
Girl's Not Grey


επειδή
έχει την ιδανική αναλογία μελωδίας και ξύλου.
είναι όπως το θέλεις να είναι,
αν θες το βλέπεις σαν φλώρικο,
αν δεν θες, το βλέπεις κιθαριστικά σαν hardcorάδικο.

έχει εξαιρετικό βίντεο (το ένα από τα δύο δηλαδή),
με αναφορές στην αλίκη στην χώρα των θαυμάτων,
και ουσιαστική αναφορά στο ποίημα του bill collins the art of drowning.

δεν ξέρουμε τι ακολουθεί,
είμαστε χαμένοι μέσα σε αυτό,
και περιμένουμε το φως για να πάρουμε απαντήσεις.

what follows - me as the whitest lace of light
will swallow hole - just begs to be imbrued
what follows - has led me to this place
where i belong, with all erased

ακόμα αρρωσταίνω με το μπάσιμο στην αρχή,
πάω να το ξαναβάλω να παίξει.


A Fire Inside:
Davey Havoc
Jade Puget
Hunter Burgan
Adam Carson

40. celeste - morte(s) née(s) [2010]

μάλλον το πρώτο συγκρότημα που δεν έχει σελίδα στο wikipedia.

ίσως να άργησε κιόλας.

είναι από αυτά που μπαίνουν μέσα σου, 

από το πρώτο άκουσμα,

αναγνωρίζεις το δικό σου,

αυτό που σου ταιριάζει, αυτό που είναι σαν και εσένα,

αυτό που είναι για σένα,

και πορεύεσαι αναλόγως.

έτσι και εδώ, 

είναι το safe place για πολλές καταστάσεις.

οι celeste είναι μία μπάντα από την γαλλία,

μέσα από μία πολύ ιδιαίτερη σκηνή,

screamo είναι ο σωστότερος όρος,

αλλά επειδή δεν είναι κάτι που ξέρεις ήδη,

φαντάσου κάτι με τις κιθάρες τέρμα μπροστά,

σχετικά mid tempo,

με φωνή βγαλμένη από τα δυσκολότερά σου όνειρα,

και ατμόσφαιρα. 

το σημαντικότερο όλων ίσως, 

η ατμόσφαιρα.

δεν είναι black metal, 

αλλά πλησιάζει σίγουρα.

κάποτε με είχαν ρωτήσει για αυτούς,

και είχα κάνει μία περιγραφή που (περιέργως) με έκανε περήφανο.

είναι σαν να είσαι σε ένα δωμάτιο, μόνος,

οι τοίχοι να αρχίζουν να κλείνουν,

και εσύ να κάθεσαι στην μέση, 

σε εμβρυική στάση, να περιμένεις να σταματήσει κάτι.

είναι πόλεμος, 

είναι παροξυσμός,

είναι το soundtrack της τελευταίας κατάστασης που θα θυμάσαι από τον παλιό σου εαυτό.

το άκουσμα αυτού του δίσκου λοιπόν,

δεν θα σε αφήσει ίδιο.

θα σε αλλάξει.

και είναι στα γαλλικά,

δεν ξέρω αν θα το νιώσεις, αν θα το καταλάβεις,

αλλά δεν τραγουδάνε στα αγγλικά.

ο δίσκος μιλάει για την θηλυκότητα,

για τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της,

για το πως το βιώνουμε εμείς οι άντρες αυτό,

πως το βλέπουμε, και πως το αντιμετωπίζουμε,

και πως το αλλάζουμε πολλές φορές αυτό. 

δεν κάνουν πλάκα,

παίρνουν τον εαυτό τους πολύ σοβαρά,

όπως παίρνουν και τους στίχους τους.

είναι οι τοίχοι που κλείνουν, 

είναι αυτή η ατμόσφαιρα, που μόνο εδώ θα την βρεις.

μου τους είχε μάθει ο αδερφός μου αυτούς,

δεν περίμενα να μου αρέσουν τόσο,

για να πω την αλήθεια. 

δεν περίμενα να πάρουν θέση εδώ.

ο προηγούμενος δίσκος ήταν ο πρώτος που είχα ακούσει,

αλλά εδώ έγινε το μπαμ,

και ακόμα δεν ξέρω γιατί.

ίσως η παρουσίαση, ίσως το feeling,

ίσως και ο χρόνος να είχε ταιριάξει τότε.

morte σημαίνει θάνατος, μου είπαν,

και nee η γέννηση.

στην ουσία του,

μιλάει για κάτι που πεθαίνει,

την στιγμή που γεννιέται.

(ρε η ειρωνεία, ρε)

σαν να αναπνέεις δηλητήριο,

να προσπαθείς να κάνεις το μόνο πράγμα που μπορεί να σου προσφέρει ζωή,

ψάχνοντας το οξυγόνο,

αλλά να γίνεται το ανάποδο,

να οδηγείσαι μαθηματικά στο τέλος,

προσπαθώντας να βγεις από το τέλμα στο οποίο βρέθηκες.

μεγάλη συζήτηση.

η οποία καλό θα ήταν να συμβεί κατά την διάρκεια,

ή μετά από την ακρόαση του δίσκου.

μάλλον το αποτέλεσμα της συζήτησης θα είναι διαφορετικό,

χωρίς να βάλεις το άκουσμα του δίσκου στην εξίσωση.

κλειστοφοβικό.

δεν υπάρχει καλύτερη λέξη.

ο μόνος δίσκος που τον φτάνει σε συναίσθημα, 

είναι το monotheist.

(ναι, κατάλαβα τι έγραψα)

και για να μην ξεχαστώ,

το όλο εγχείρημα κερδίζει και πόντους από την παρουσίαση.

όχι μόνο στο live, που βγαίνουν σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι,

με κάτι κόκκινα φώτα στις γωνίες,

αλλά και από την όλη παρουσίαση του δίσκου,

μάλλον είναι το πιο συνεπές συγκρότημα σε εξαιρετικά artwork.

πιο πολύ και από τους converge.

δεν είναι για όλους.

δεν το λέω για να φοβηθείτε την ακρόαση, αντιθέτως,

το λέω για να προετοιμαστείτε.

επειδή δεν έχετε ακούσει ξανά κάτι τέτοιο.

και τι δεν θα έδινα,

για να έμπαινα σε αυτήν την κατηγορία, τώρα που τα λέμε.

αυτό είναι μία διαφορετική λίστα όμως.

κλειστοφοβικό,

μακριά από ήλιους και χαμόγελα.

δικό μας.

το κομμάτι μου:

De Sorte Que Plus Jamais Un Instant Ne Soit Magique

(as if never anything could be magical again)

το τέλος μιας ρομαντικής ιστορίας,

στο δικό σου μυαλό τουλάχιστον.

το τέλος πραγμάτων,

που σε βρίσκουν σε μία θέση να παλεύεις για τα βασικά.

υπέροχο κλείσιμο, 

αντάξιο των υποσχέσεων που σου αφήνουν από ολόκληρο το δίσκο,

μία ιστορία που μάλλον δεν έχει αίσιο τέλος,

αν κατάλαβα καλά τους στίχους.

αλλά,

όπως λέω συνήθως,

ίσως και να κάνω λάθος..

Celeste:

Antoine

Royer

Guillaume

Johan

ΥΓ. δεν γίνεται να μην λατρέψεις το εξώφυλλο, απλά δεν γίνεται.