μάλλον το πρώτο συγκρότημα που δεν έχει σελίδα στο wikipedia.
ίσως να άργησε κιόλας.
είναι από αυτά που μπαίνουν μέσα σου,
από το πρώτο άκουσμα,
αναγνωρίζεις το δικό σου,
αυτό που σου ταιριάζει, αυτό που είναι σαν και εσένα,
αυτό που είναι για σένα,
και πορεύεσαι αναλόγως.
έτσι και εδώ,
είναι το safe place για πολλές καταστάσεις.
οι celeste είναι μία μπάντα από την γαλλία,
μέσα από μία πολύ ιδιαίτερη σκηνή,
screamo είναι ο σωστότερος όρος,
αλλά επειδή δεν είναι κάτι που ξέρεις ήδη,
φαντάσου κάτι με τις κιθάρες τέρμα μπροστά,
σχετικά mid tempo,
με φωνή βγαλμένη από τα δυσκολότερά σου όνειρα,
και ατμόσφαιρα.
το σημαντικότερο όλων ίσως,
η ατμόσφαιρα.
δεν είναι black metal,
αλλά πλησιάζει σίγουρα.
κάποτε με είχαν ρωτήσει για αυτούς,
και είχα κάνει μία περιγραφή που (περιέργως) με έκανε περήφανο.
είναι σαν να είσαι σε ένα δωμάτιο, μόνος,
οι τοίχοι να αρχίζουν να κλείνουν,
και εσύ να κάθεσαι στην μέση,
σε εμβρυική στάση, να περιμένεις να σταματήσει κάτι.
είναι πόλεμος,
είναι παροξυσμός,
είναι το soundtrack της τελευταίας κατάστασης που θα θυμάσαι από τον παλιό σου εαυτό.
το άκουσμα αυτού του δίσκου λοιπόν,
δεν θα σε αφήσει ίδιο.
θα σε αλλάξει.
και είναι στα γαλλικά,
δεν ξέρω αν θα το νιώσεις, αν θα το καταλάβεις,
αλλά δεν τραγουδάνε στα αγγλικά.
ο δίσκος μιλάει για την θηλυκότητα,
για τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της,
για το πως το βιώνουμε εμείς οι άντρες αυτό,
πως το βλέπουμε, και πως το αντιμετωπίζουμε,
και πως το αλλάζουμε πολλές φορές αυτό.
δεν κάνουν πλάκα,
παίρνουν τον εαυτό τους πολύ σοβαρά,
όπως παίρνουν και τους στίχους τους.
είναι οι τοίχοι που κλείνουν,
είναι αυτή η ατμόσφαιρα, που μόνο εδώ θα την βρεις.
μου τους είχε μάθει ο αδερφός μου αυτούς,
δεν περίμενα να μου αρέσουν τόσο,
για να πω την αλήθεια.
δεν περίμενα να πάρουν θέση εδώ.
ο προηγούμενος δίσκος ήταν ο πρώτος που είχα ακούσει,
αλλά εδώ έγινε το μπαμ,
και ακόμα δεν ξέρω γιατί.
ίσως η παρουσίαση, ίσως το feeling,
ίσως και ο χρόνος να είχε ταιριάξει τότε.
morte σημαίνει θάνατος, μου είπαν,
και nee η γέννηση.
στην ουσία του,
μιλάει για κάτι που πεθαίνει,
την στιγμή που γεννιέται.
(ρε η ειρωνεία, ρε)
σαν να αναπνέεις δηλητήριο,
να προσπαθείς να κάνεις το μόνο πράγμα που μπορεί να σου προσφέρει ζωή,
ψάχνοντας το οξυγόνο,
αλλά να γίνεται το ανάποδο,
να οδηγείσαι μαθηματικά στο τέλος,
προσπαθώντας να βγεις από το τέλμα στο οποίο βρέθηκες.
μεγάλη συζήτηση.
η οποία καλό θα ήταν να συμβεί κατά την διάρκεια,
ή μετά από την ακρόαση του δίσκου.
μάλλον το αποτέλεσμα της συζήτησης θα είναι διαφορετικό,
χωρίς να βάλεις το άκουσμα του δίσκου στην εξίσωση.
κλειστοφοβικό.
δεν υπάρχει καλύτερη λέξη.
ο μόνος δίσκος που τον φτάνει σε συναίσθημα,
είναι το monotheist.
(ναι, κατάλαβα τι έγραψα)
και για να μην ξεχαστώ,
το όλο εγχείρημα κερδίζει και πόντους από την παρουσίαση.
όχι μόνο στο live, που βγαίνουν σε σχεδόν απόλυτο σκοτάδι,
με κάτι κόκκινα φώτα στις γωνίες,
αλλά και από την όλη παρουσίαση του δίσκου,
μάλλον είναι το πιο συνεπές συγκρότημα σε εξαιρετικά artwork.
πιο πολύ και από τους converge.
δεν είναι για όλους.
δεν το λέω για να φοβηθείτε την ακρόαση, αντιθέτως,
το λέω για να προετοιμαστείτε.
επειδή δεν έχετε ακούσει ξανά κάτι τέτοιο.
και τι δεν θα έδινα,
για να έμπαινα σε αυτήν την κατηγορία, τώρα που τα λέμε.
αυτό είναι μία διαφορετική λίστα όμως.
κλειστοφοβικό,
μακριά από ήλιους και χαμόγελα.
δικό μας.
το κομμάτι μου:
De Sorte Que Plus Jamais Un Instant Ne Soit Magique
(as if never anything could be magical again)
το τέλος μιας ρομαντικής ιστορίας,
στο δικό σου μυαλό τουλάχιστον.
το τέλος πραγμάτων,
που σε βρίσκουν σε μία θέση να παλεύεις για τα βασικά.
υπέροχο κλείσιμο,
αντάξιο των υποσχέσεων που σου αφήνουν από ολόκληρο το δίσκο,
μία ιστορία που μάλλον δεν έχει αίσιο τέλος,
αν κατάλαβα καλά τους στίχους.
αλλά,
όπως λέω συνήθως,
ίσως και να κάνω λάθος..
Celeste:
Antoine
Royer
Guillaume
Johan
ΥΓ. δεν γίνεται να μην λατρέψεις το εξώφυλλο, απλά δεν γίνεται.
No comments:
Post a Comment