σε λίγες ώρες η δισκάρα γίνεται 16 χρονών.
έψαχνα λόγο για να γράψω για αυτό,
όλο κάτι γινόταν, εμφανιζόταν κάτι άλλο,
τώρα δεν υπάρχει επιστροφή.
κάποιος είπεπως η αγάπη σε ένα αστέρι κατοικεί πως είναι ο δίσκος των 00's,
και όσο περνάει ο καιρός,
τόσο πιο κοντά φτάνω στην αλήθεια του.
στέκεται εξαιρετικά απέναντι στον χρόνο,
ακούγεται ακόμα φρέσκος,
όπως πρέπει να ακούγεται ένας τόσο καλός δίσκος.
αρκετά δύσκολη η κατηγοριοποίηση των afi,
hardcore-punk, αρκετά κοντά στα standard των misfits στην αρχή,
πιο μελωδικοί στα 00's, χωρίς να χάνουν σε δυναμική όμως,
και εδώ έχουμε την κορωνίδα τους,
εδώ είναι η φάση που όλα λειτούργησαν τέλεια.
έχουν ήδη το underground background,
έχουν αυτήν την ενέργεια,
ο τραγουδιάρης αρνήθηκε την ανάλογη θέση στους misfits κάποια χρόνια πριν άλλωστε,
είχε την διάθεση να μείνει και να το παλέψει,
έχουν χρόνο και λεφτά πλέον,
έχουν και τον butch για την παραγωγή,
και όλα τερμάτισαν,
πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τον δίσκο,
δεν μπορώ να σκεφτώ αλλαγές στην κυκλοφορία.
η αρχή είχε γίνει με το girl's not grey,
silver and cold, the leaving song pt. II,
τα χιτάκια που λέμε,
τα οποία ακόμα με πιάνουν,
είναι τρομερό το γεγονός της διάρκειας,
δεν έχουν καταφέρει ακόμα να γίνουν βαρετά,
ασχέτως ακροάσεων.
your sins into me,
oh my beautiful one
που λέει και το τραγούδι.
αλλά, προφανώς,
και δεν είναι μόνο αυτά,
μετά θα έρθει ο χαμός,
εκεί που δεν θα ξέρεις που να δώσεις περισσότερη σημασία,
σε κάθε ακρόαση θα βρίσκεις καινούριο αγαπημένο τραγούδι.
πολύ ιδιαίτερη φωνή,
όχι στις τσιρίδες,
αλλά έχει κάτι μοναδικό η φωνή του davey,
που τους ξεχωρίζει από την υπόλοιπη σκηνή.
δεν νομίζω να καταλάβαιναν τι έγραφαν τότε,
ίσως το κατάλαβαν στην πορεία,
αφού ο δίσκος δεν μοιάζει με το art of drowning (τον προηγούμενο),
και ακόμα ένα τρελό θετικό,
ότι στον επόμενο δεν συνέχισαν στο ίδιο ύφος,
το decemberunderground έχει την δική του ιστορία.
είναι πολύ σημαντικό να βλέπουν με αυτόν τον τρόπο τις κυκλοφορίες οι μπάντες.
στο δικό μου κεφάλι,
αυτός είναι ένας τρόπος να χαρακτηρίσω κάποιον σαν καλλιτέχνη.
δεν φοβάσαι να ρισκάρεις,
δεν υπάρχει εύκολος δρόμος,
υπάρχει μόνο η ανάγκη σου να δημιουργήσεις,
και αυτή η ανάγκη είναι πάνω από όλα.
άσχετο,
αλλά σας είπα πόσο με αρέσουν τα intro στα album?
αυτοί οι τύποι έχουν εύκολα τα καλύτερα intro που έχω ακούσει.
το κομμάτι μου:
Girl's Not Grey
επειδή
έχει την ιδανική αναλογία μελωδίας και ξύλου.
είναι όπως το θέλεις να είναι,
αν θες το βλέπεις σαν φλώρικο,
αν δεν θες, το βλέπεις κιθαριστικά σαν hardcorάδικο.
έχει εξαιρετικό βίντεο (το ένα από τα δύο δηλαδή),
με αναφορές στην αλίκη στην χώρα των θαυμάτων,
και ουσιαστική αναφορά στο ποίημα του bill collins the art of drowning.
δεν ξέρουμε τι ακολουθεί,
είμαστε χαμένοι μέσα σε αυτό,
και περιμένουμε το φως για να πάρουμε απαντήσεις.
what follows - me as the whitest lace of light
will swallow hole - just begs to be imbrued
what follows - has led me to this place
where i belong, with all erased
ακόμα αρρωσταίνω με το μπάσιμο στην αρχή,
πάω να το ξαναβάλω να παίξει.
A Fire Inside:
Davey Havoc
Jade Puget
Hunter Burgan
Adam Carson
έψαχνα λόγο για να γράψω για αυτό,
όλο κάτι γινόταν, εμφανιζόταν κάτι άλλο,
τώρα δεν υπάρχει επιστροφή.
κάποιος είπε
και όσο περνάει ο καιρός,
τόσο πιο κοντά φτάνω στην αλήθεια του.
στέκεται εξαιρετικά απέναντι στον χρόνο,
ακούγεται ακόμα φρέσκος,
όπως πρέπει να ακούγεται ένας τόσο καλός δίσκος.
αρκετά δύσκολη η κατηγοριοποίηση των afi,
hardcore-punk, αρκετά κοντά στα standard των misfits στην αρχή,
πιο μελωδικοί στα 00's, χωρίς να χάνουν σε δυναμική όμως,
και εδώ έχουμε την κορωνίδα τους,
εδώ είναι η φάση που όλα λειτούργησαν τέλεια.
έχουν ήδη το underground background,
έχουν αυτήν την ενέργεια,
ο τραγουδιάρης αρνήθηκε την ανάλογη θέση στους misfits κάποια χρόνια πριν άλλωστε,
είχε την διάθεση να μείνει και να το παλέψει,
έχουν χρόνο και λεφτά πλέον,
έχουν και τον butch για την παραγωγή,
και όλα τερμάτισαν,
πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τον δίσκο,
δεν μπορώ να σκεφτώ αλλαγές στην κυκλοφορία.
η αρχή είχε γίνει με το girl's not grey,
silver and cold, the leaving song pt. II,
τα χιτάκια που λέμε,
τα οποία ακόμα με πιάνουν,
είναι τρομερό το γεγονός της διάρκειας,
δεν έχουν καταφέρει ακόμα να γίνουν βαρετά,
ασχέτως ακροάσεων.
your sins into me,
oh my beautiful one
που λέει και το τραγούδι.
αλλά, προφανώς,
και δεν είναι μόνο αυτά,
μετά θα έρθει ο χαμός,
εκεί που δεν θα ξέρεις που να δώσεις περισσότερη σημασία,
σε κάθε ακρόαση θα βρίσκεις καινούριο αγαπημένο τραγούδι.
πολύ ιδιαίτερη φωνή,
όχι στις τσιρίδες,
αλλά έχει κάτι μοναδικό η φωνή του davey,
που τους ξεχωρίζει από την υπόλοιπη σκηνή.
δεν νομίζω να καταλάβαιναν τι έγραφαν τότε,
ίσως το κατάλαβαν στην πορεία,
αφού ο δίσκος δεν μοιάζει με το art of drowning (τον προηγούμενο),
και ακόμα ένα τρελό θετικό,
ότι στον επόμενο δεν συνέχισαν στο ίδιο ύφος,
το decemberunderground έχει την δική του ιστορία.
είναι πολύ σημαντικό να βλέπουν με αυτόν τον τρόπο τις κυκλοφορίες οι μπάντες.
στο δικό μου κεφάλι,
αυτός είναι ένας τρόπος να χαρακτηρίσω κάποιον σαν καλλιτέχνη.
δεν φοβάσαι να ρισκάρεις,
δεν υπάρχει εύκολος δρόμος,
υπάρχει μόνο η ανάγκη σου να δημιουργήσεις,
και αυτή η ανάγκη είναι πάνω από όλα.
άσχετο,
αλλά σας είπα πόσο με αρέσουν τα intro στα album?
αυτοί οι τύποι έχουν εύκολα τα καλύτερα intro που έχω ακούσει.
το κομμάτι μου:
Girl's Not Grey
επειδή
έχει την ιδανική αναλογία μελωδίας και ξύλου.
είναι όπως το θέλεις να είναι,
αν θες το βλέπεις σαν φλώρικο,
αν δεν θες, το βλέπεις κιθαριστικά σαν hardcorάδικο.
έχει εξαιρετικό βίντεο (το ένα από τα δύο δηλαδή),
με αναφορές στην αλίκη στην χώρα των θαυμάτων,
και ουσιαστική αναφορά στο ποίημα του bill collins the art of drowning.
δεν ξέρουμε τι ακολουθεί,
είμαστε χαμένοι μέσα σε αυτό,
και περιμένουμε το φως για να πάρουμε απαντήσεις.
what follows - me as the whitest lace of light
will swallow hole - just begs to be imbrued
what follows - has led me to this place
where i belong, with all erased
ακόμα αρρωσταίνω με το μπάσιμο στην αρχή,
πάω να το ξαναβάλω να παίξει.
A Fire Inside:
Davey Havoc
Jade Puget
Hunter Burgan
Adam Carson
No comments:
Post a Comment