61. mastodon - leviathan [2004]

call me ishmael

και εδώ θα μπορούσε να έχει τελειώσει το κείμενο.

κάποιος θα μπορούσε να πει,
πως αυτός είναι ο χειρότερος δίσκος της πρώτης τετράδας των mastodon.
όχι πως είναι κακός,
αλλά είναι ο λιγότερο καλός.

ίσως και να έχει δίκιο.
αλλά.

όταν έκλεψα την ιδέα για το 365 από τον Νικόλα,
η λογική ήταν να περιγράψω τους δίσκους που διαμόρφωσαν την μουσική μου,
αυτούς που έκαναν το μπαμ,
και είπα να βάλω έναν δίσκο από κάθε συγκρότημα.

μετά από πολύ σκέψη λοιπόν,
έφτασα εδώ,
για έναν πολύ απλό λόγο.

ένας άλλος φίλος είχε ρωτήσει κάποτε,
αν μπορούσαμε να σβήσουμε μνήμες από το μυαλό μας,
να ξεχάσουμε τραγούδια,
με σκοπό όταν τα ξανα-ακούσουμε,
να είναι σαν την "πρώτη φορά",
το blood and thunder ήταν από τα πρώτα που μου έσκασαν.

αυτό το συναίσθημα της μπάτσας που τρως όταν το ακούς,
αυτή η επίθεση που αναμένεται,
ξαφνικά είσαι ο άλλος στο εξώφυλλο του vulgar display,
αλλά όπως αναφέρει και ο Πάμπλο,
επιτρέπεται να πέσεις-επιβάλλεται να σηκωθείς.

και πριν καλά καλά προλάβεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί,
γιατί είναι όλα ακόμα θολωμένα στο κεφάλι σου,
έρχεται το i am ahab,
να σβήσει τον ήλιο από τα μάτια σου,
με αυτό το επικό κλείσιμο.

ακολουθούν τα εκπληκτικά seabeast//island,
με το seabeast να ρίχνει κάπως τις ταχύτητες,
αλλά το island να έρχεται και να ισοπεδώνει ότι βρίσκει μπροστά του.

το αρχικό γέμισμα στα τύμπανα του iron tusk είναι πλέον καλτ,
οι κιθάρες είναι μπετό, είναι τοίχος,
τόσο ρυθμικό, όσο χρειάζεται.

ευτυχώς ακόμα έχουν το νεύρο εδώ οι mastodon,
απλά λιτά και απέριττα,
στοχεύουν στην αμεσότητα με τις συνθέσεις,
αν και αχνοφαίνεται η διάθεση που έχουν,
θα φανεί ξεκάθαρα στους επόμενους δίσκους.

το νερό λοιπόν.

τα πρώτα τέσσερα δισκάκια τους
υποτίθεται αντιστοιχούν σε κάθε ένα από τα στοιχεία της φύσης,
φωτιά//γη//αέρας//νερό,
και εδώ μιλάμε για το νερό.

η ιστορία που μας διηγούνται είναι η ιστορία του moby dick,
το πασίγνωστο πλέον μυθιστόρημα του μέλβιλ,
το οποίο πραγματεύεται την ανάγκη ενός ανθρώπου να βρει αυτήν την λευκή φάλαινα,
για να την σκοτώσει,
και βλέπουμε τις συνέπειες αυτής την σκέψης και της λογικής επάνω του.

ίσως η έκφραση "κυνηγάω χίμαιρες" να είναι εξίσου κοντά,
καθώς ψάχνουμε το ανέφικτο,
αναζητάμε κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ.
στο δικό μου μυαλό,
όλα αυτά είναι με κάποιο τρόπο κοντά.
σταμάτα να κυνηγάς χίμαιρες λοιπόν,
δεν θα σε βοηθήσει σε κάτι όλο αυτό.

αναλώνομαι στα "γύρω-γύρω" του δίσκου,
πολύ απλά επειδή υπάρχουν.

ηχητικά είναι άψογος,
αλλά δεν έφτανε, τότε, μόνο αυτό,
δημιούργησαν ένα ολόκληρο σύμπαν με αυτήν την κυκλοφορία,
οι ιστορίες, το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα.
και το εξώφυλλο.

δεν υπάρχουν λόγια για αυτό το εξώφυλλο.

όσοι έχουν έρθει στο τσαρδί μου,
ξέρουν ότι το έχω σε ένα σημείο καρφωμένο,
πέρα από την καρδιά μου.

το αντιμετωπίζω όλο αυτό σαν τέχνη,
βασικά επειδή είναι,
και κατά δεύτερον επειδή το αντιμετώπισαν και οι ίδιοι έτσι.

μία μάχη που είναι δεδομένο πως θα χαθεί,
μία χίμαιρα που δεν θα βρεθεί,
μία φάλαινα που δεν πρόκειται να πιαστεί.

ένα από τα ομορφότερα βιβλία όλων των εποχών,
με μία ιδέα που έχει εφαρμογή ως και σήμερα,
και με την μάλλον πιο γνωστή εισαγωγική ατάκα που γράφτηκε ποτέ.

ένας από τους πιο ολοκληρωμένους rock/metal δίσκους,
τόσο σημαντικός που άφησε το crack the skye έξω.

καιρό θα έχεις να το ακούσεις, είμαι σίγουρος,
βάλτο να παίξει λίγο, να θυμηθείς τα παλιά.


το κομμάτι μου:
Naked Burn


επειδή
ηχητικά είναι οχετός,
δεν σταματάει πουθενά,
το τελευταίο λεπτό είναι καταστροφικό,
θέλω να γκρεμίσω κάτι,
αυτό το επαναλαμβανόμενο riff με βγάζει εκτός εαυτού.

το είχα συζητήσει και με μία παλιά φίλη κάποτε,
και είχαμε αποδεχτεί ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,
δεν μπορώ να το διαγράψω σήμερα αυτό.

μην ψάχνεις το ανέφικτο,
αναζήτησε το εφικτό.

δεν υπάρχει λόγος να είσαι αυτοκαταστροφικός,
αρκεί η καθαρή σκέψη,
για να πας παρακάτω.

είναι το νερό η φύση μας όμως;
there is magic in the water, that attracts all men
μας λένε σε κάποια φάση οι mastodon,
και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω, να ξέρετε..

το έχουμε μέσα μας αυτό το στοιχείο,
φαίνεται από τα μάτια μας.


Mastodon:
Troy Sanders
Brent Hinds
Bill Kelliher
Bran Dailor

60. xasthur - telepathic with the deceased [2004]

αυτός ο τύπος μου έμαθε την sia.

την γνωστή, ναι.

αυτός που έχει γράψει ό,τι έχει γραφτεί κάτω την ομπρέλα του ονόματος xasthur.

επίσης μου έμαθε και την marissa nadler,

καθώς η συγκεκριμένη τραγούδησε στο portal of sorrow.

ο malefic είναι οι xasthur.

οι xasthur είναι one-man band.

και παίζουν black metal.

αμερικάνικο.

καλό θα ήταν να αναφέρω κάποια βασικά συστατικά εδώ.

ο malefic είναι ένας σχετικά διαταραγμένος άνθρωπος.

asperger μου είχε πει μία παλιά φίλη πως είναι η λέξη που ψάχνω.

την πιστεύω, αφού αυτή είναι η δουλειά της,

αν και την σπουδάζει στα ξένα τα τελευταία χρόνια.

πολύ μου έχεις λείψει στέλα, 

και εκείνες οι μέρες με τις συζητήσεις,

τους καφέδες λίγο πριν κοιμηθούμε και το mortal kombat, τα αναπολώ,

να το ξέρεις.

εδώ να τονίσω πως δεν είναι καθόλου cool να έχεις κάποιο σύνδρομο,

όσο cool και αν θέλουν να μας το παρουσιάσουν οι τηλεοπτικές σειρές,

αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται πολύ προσεκτικά,

αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

εκείνες τις μέρες με την ιωάννα,

είχαμε πιάσει ταβάνι,

τα είχαμε πει σχεδόν όλα, 

και σε κάποια φάση άρχισα να λέω πράγματα για το black metal,

μάλλον το αγαπημένο μου είδος μουσικής, 

όπως κάποιοι θα ξέρετε,

το βρήκε ενδιαφέρον, και προχώρησα στην θέαση κάποιων ντοκιμαντέρ,

για περισσότερες λεπτομέρειες,

για μία πιο ξεκάθαρη κατανόηση αυτού του τόσο ιδιαίτερου ιδιώματος.

πατώντας πάνω στον vikernes (burzum),

η συζήτηση πήγε στον malefic, και στους xasthur.

είναι και αυτός one-man band,

και αυτός παίζει black metal,

αλλά. 

υπάρχουν αρκετές διαφορές εδώ.

o malefic δεν έχει δώσει κάποιο δικαίωμα για φασιστικές απόψεις,

ούτε καν κοντά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,

(το έχει αποκυρύξει, καθώς έχει δηλώσει πως δεν χωράνε τέτοιες ιδεολογίες στο black metal)

και η μουσική του, ενώ έχει όλα αυτά τα πρωτόλεια συστατικά μέσα της,

είναι κάπως πιο σύγχρονη, κάπως πιο δουλεμένη.

(δεν το κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην συμμετοχή του με τους Sunn O))),

ή την δημιουργία των twilight, δεν χωράνε αυτά εδώ.)

είναι αρκετά πιο άρρωστο το έργο του xasthur,

αρκετά πιο εσωστρεφές, 

αρκετά πιο άμεσο.

και πετυχαίνει τον σκοπό του από το πρώτο δευτερόλεπτο.

ένα έργο που τόσο μεγαλειώδες,

που ακόμα και ο ίδιος ο δημιουργός του παραδέχεται πως δεν θυμάται πολλά από τότε,

και ίσως να μην θέλει να θυμάται,

καθώς ήταν μία πολύ μαύρη περίοδος στην ζωή του, 

όπως αναφέρει ο ίδιος.

και αυτός ο δίσκος καταφέρνει να εκφράσει αυτό ακριβώς.

δεν υπάρχει σωτηρία,

έχει αποδεχτεί το μοιραίο και απλά δίνει την μουσική υπόκρουση,

για όλο αυτό το αποκρουστικό που έρχεται.

let it poison your weak grip on life

loss of all need

hate for love

end of life

will break the chain and cause you to be free

έτσι κλείνει το εξαιρετικό murdered echoes of the mind,

ένα απλό παράδειγμα του τι θα ακούσετε,

αν όντως βάλετε τον δίσκο να παίξει.

τα φωνητικά είναι πιο κάτω και από τις προσδοκίες σας,

οπότε ίσως χρειαστεί να διαβαστούν οι στίχοι,

μην περιμένετε πολλά.

δεν είναι εύκολος δίσκος,

δεν είναι καν εύκολος ο καλλιτέχνης, 

αλλά έτσι είναι αυτή η μουσική,

δεν είναι εύκολη, 

δεν είναι για όλες τις ώρες,

και σίγουρα δεν είναι για όλους.

η ατμόσφαιρα (ηλέκτρισμένη) αποπνικτική,

οι κιθάρες είναι για σεμινάριο, 

και η φωνή του malefic είναι εντελώς θαμμένη,

εκτός από κάποιες στιγμές, 

όλες εντέχνως τοποθετημένες στον δίσκο.

θεωρώ αυτήν την στιγμή του xasthur 

την μεγαλύτερη που κατάφερε να αποτυπώσει σε δίσκο,

θεωρώ πως πήγε τον ήχο του black metal ένα βήμα μπροστά,

θεωρώ ιδιοφυές να ακούς kansas και sia,

και αυτά να σου δίνουν το έναυσμα να γράψεις μουσική.

και τι μουσική..

for we are a communion of the cataclysmic,

inverting all oceans that shall drown into an eternal twilight

(waves so high, once eclipsing the sun)

a funeral for those damned, is a funeral for the light.

let us gather in the netherwomb 

reborn with enough hate to breed tomorrow's doom.

είναι τόσο εύκολο να το κάνεις εικόνα αυτό,

και αυτό είναι σημάδι τέχνης,

αυτό είναι ένα σημάδι μεγαλείου.

έτσι λαμβάνω τον xasthur,

σαν κάτι μεγαλειώδες,

κάτι πέρα από αυτόν,

έναν άνθρωπο που έχει αυτό το ταλέντο να καταφέρνει να περνάει το όραμά του,

μέσα από ήχους, μέσα από μουσική.

η εσωστρέφεια τον νίκησε, μάλλον,

τουλάχιστον το έργο που υπάρχει είναι συγκλονιστικό.

η τέχνη σαν μέσο έκφρασης

αυτός ο δίσκος, ο ορισμός της παραπάνω φράσης.

όταν βρέχει, να το ακούς.

το τραγούδι μου:

Cursed Revelations

επειδή 

μπαίνει σαν να μην υπάρχει αύριο,

δεν ξεχωρίζεις τις κραυγές από την κιθάρα,

και ο όλος ήχος θυμίζει burzum από την filosofem περίοδο,

το είπαμε, 

αυτόν άκουσε, και λόγω αυτού δημιούργησε τους xasthur.

κλειστοφοβικό, 

επιθετικό και ατμοσφαιρικό,

όπως κάθε δευτερόλεπτο εδώ μέσα.

ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους του third wave of black metal,

ίσως και ο σημαντικότερος, 

αν ρωτάτε τον γράφοντα.

μελετήστε τον.

59. red sparowes - at the soundless dawn [2005]

βάλτο να παίξει,

τώρα που βγήκε ο ήλιος ταιριάζει.

ταιριάζει και χωρίς τον ήλιο βέβαια,

αλλά είναι ανοιξιάτικος δίσκος,

θέλει λίγο αυτό το ταξίδι με τα χρώματα που θα βλέπουν τα μάτια σου.

δεν έχει στίχους εδώ,

αντιθέτως έχει ένα αρκετά μεγάλο τίτλο,

ίσως αυτός να περιγράφει καλύτερα το κομμάτι, 

ίσως και όχι.

ο ορισμός του post rock κυρία μου,

τότε που όλα ήταν λίγο πιο αθώα,

λίγο πιο φοιτητικά,

λίγο που ψάχναμε τα δισκάδικα,

αυτός ήταν δίσκος που έδινες 20 ευρώ και δεν τα έκλαιγες,

αντιθέτως παρακαλούσες να τον πετύχεις πουθενά,

μπας και τον προλάβεις από τον προηγούμενο-επόμενο ψαγμένο της πόλης.

αυτοί οι δίσκοι, 

και μία κοπέλα,

ήταν και ο λόγος που έμαθα τα public,

καθώς στα public έχει ότι θα έπρεπε να έχει ένα δισκάδικο,

από κλασικά μέχρι τέζα ψαγμένα, και απορώ πως δεν ψωνίζεις από εκεί,

έτσι με είχε πει.

τότε μαθαίναμε τους mastodon, τους isis,

τους neurosis ως ένα βαθμό, 

καταλαβαίναμε γιατί οι cult of luna είναι τόσο μεγάλοι,

και κάτι κυκλοφορίες σαν και αυτή,

μας έκαναν λίγο πιο περήφανους για την μουσική που ακούμε.

οι red sparowes πήραν το όνομά τους 

από ένα ποίημα του eliot, το πρελούδιο,

στο οποίο παρομοιάζονται τα σπουργίτια (sparowes ντε),

με την ανθρωπότητα που χρησιμοποιεί την φύση.

and the light crept up between the shutters,

and you heard the sparowes in the gutters

Prelude - T.S. Eliot

επίσης, ήταν η πρώτη μπάντα,

μετά τους converge,

που με έκαναν να παραγγείλω (δύο αν θυμάμαι καλά) μπλουζάκια.

υπερατλαντικά.

αν (πόσο) λίγο με ξέρεις, 

καταλαβαίνεις για τι αγάπη μιλάμε.

λίγο ambient,

τέζα μελωδία,

αυτός ο δίσκος πραγματικά δεν χρειάζεται λόγια,

θα τα βρεις εσύ,

και κάθε φορά θα είναι διαφορετικά,

κάθε φορά θα είναι και πιο ταιριαστά.

το ζήτημα είναι να καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου,

να το κρατήσεις ανοιχτό,

εκείνη την στιγμή που θα είσαι στο μπαλκόνι,

που θα λάμπουν τα μάτια σου,

τότε θα δεις πόσο ουσιαστικός μπορεί να είναι ο ήχος,

και θα αφήσεις όλα αυτά που σε βαραίνουν πίσω σου,

θα καταλάβεις τι έχει πραγματικά σημασία.

είναι ο δίσκος που με φέρνει στα ίσα μου,

εκεί που πηγαίνω όταν θέλω να το φέρω ξανά στο μηδέν,

μη με ρωτάς γιατί χρειάστηκε αυτό,

δεν έχει σημασία,

σημασία έχει η ισορροπία που μου προσφέρει,

και μάλλον αυτό χρειάζομαι τώρα.

δεν γυρίζω πίσω όταν ακούω έναν τέτοιο δίσκο,

απλά φέρνω το πίσω εμπρός,

φέρνω το παρελθόν μου στο παρόν μου,

σαν να μη με νοιάζει το μέλλον,

είναι το μόνο που δεν γνωρίζουμε άλλωστε,

όλα τα υπόλοιπα τα ζήσαμε στο παρελθόν,

τα βιώνουμε στο παρόν.

η ζωή είναι μικρή όμως, για να είναι θλιβερή-

η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι,

όπως πολύ εύστοχα είχε πει η κόρη του καρρά στο τσίρκο.

(αν θυμάμαι καλά, δεν θα το ψάξω τώρα)

η θεματική του δίσκου είναι ξεκάθαρη,

μιλάει για την καταστροφή του ανθρώπινου είδους,

και όλων των πραγμάτων που έφερε η ανθρωπότητα στην γη,

από τα τσιμέντα μέχρι τους πολέμους.

ταιριαστό θέμα των ημερών επίσης, 

θα έλεγε κάποιος..

ακόμα μου έρχεται αυτό το ρίγος,

όταν ακούω το μπάσιμο στο πρώτο τραγούδι,

ακριβώς μετά το intro του,

σαν να το ακούω πρώτη φορά,

σαν να μην θυμάμαι τι θα έρθει,

και να εντυπωσιάζομαι κάθε φορά-σαν πρώτη φορά.

δεν ξέρω αν το κάνω αυτό επειδή το ξέχασα,

δεν νομίζω να το ξέχασα βέβαια,

αλλά μάλλον είναι ένας υποσυνείδητος τρόπος να μπορώ να το ερωτεύομαι κάθε φορά,

σαν να το αφήνω να με κάνει ζημιά κάθε φορά,

σαν να έχω αποδεχτεί την δυναμική του,

και να προσπαθώ να πάω με το ρεύμα.

να το ακούσεις, αν δεν το έχεις κάνει ήδη,

να το ξανακούσεις, αν το είχες ακούσει παλαιότερα,

και να μου χαμογελάσεις και ας μην το μάθω ποτέ,

αν το είχαμε ακούσει παρέα.

εμπρός λοιπόν,

για νέες ήττες,

για νέες συντριβές.

πάμε.

το τραγούδι μου:

The Sixth Extinction.. (το τελευταίο, ναι)

επειδή

είναι το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι,

αν και τα σπουργίτια που ακούγονται στο τέλος του πρώτου κομματιού είναι ονειρικά,

το κενό και ο χαμός που έρχεται στο καπάκι ενώ κλείνει ο δίσκος,

είναι κάπως πιο επικό, πιο ιδανικό θα έλεγα.

ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα ταξίδι,

οι τίτλοι είναι μόνο το όχημα για να νιώσεις το έργο,

όλα είναι εξαιρετικά φτιαγμένα-και παιγμένα,

απλά εδώ είναι το λίκνο του πολιτισμού μας,

εδώ καταλαβαίνεις τι είχαν στο μυαλό τους.

post rock το λένε νομίζω,

αλλά μην κολλάς σε ταμπέλες,

αν σου αρέσει η μελωδία στις (τρεις) κιθάρες,

απορώ πως δεν γνωρίζεις αυτήν την μπάντα.

θα σου αρέσει, πίστεψέ με.

και τι ωραίο εξώφυλλο..

πολύ urban, ε;;

(καλή ακρ)όαση.

Red Sparowes:

Josh Graham

Jeff Caxide

Greg Burns

Dana Berkowitz

Bryant Clifford Meyer

58. the cranberries - no need to argue [1994]

(δεν γνωρίζω την κανονική σειρά του tracklist)
(στεγνό δεκάρι επίσης, μην ακούσω χαζά)

τεράστια συγκίνηση για αυτόν τον δίσκο,
και όταν μεγάλωσα,
από αυτόν τον δίσκο.

όταν υπήρχε το mtv,
και έτρεχε κανονικά στην χώρα μας,
αυτό το βίντεο το έπαιζε κάθε μισή ώρα.
προφανώς μιλάω για το zombie γλυκούλη, ναι.

μεγάλη απορία,
με την dolores σχεδόν δεμένη, με τα περίεργα μαλλιά,
όλο απορίες ήμουν.

ευτυχώς όταν το είχα παρακολουθήσει μία φορά με τον πατέρα μου,
πήρε χαμπάρι τι συνέβαινε,
και έκατσε και μου εξήγησε την ιστορία.

είχα αρκετή επαφή, ήδη,
με τις τρύπες,
είχα μία αγάπη, ας το θέσουμε έτσι,
με τους στίχους, και την όλη σημασία των λέξεων από τότε,

έπαθα σοκ,
όταν συνειδητοποίησα την ύπαρξη ενός πολέμου,
ήταν η πρώτη επαφή τότε,
και μάλιστα ενός εμφυλίου,
δεν ήταν εύκολη η επιστροφή.
(μετά με είπαν και για τον παππού μου, και ηρέμησα)

είχα την τύχη να περιτρυγυρίζομαι από ανθρώπους της μουσικής,
οπότε το να έβρισκα έναν δίσκο δεν ήταν πολύ δύσκολο.
πήγα στον ξάδερφο,
με την άδεια κασέτα στο χέρι,
επειδή σεβόμαστε κ δεν θέλουμε να ξοδέψουμε κασέτες άλλου,
και με έφτιαξε.

είχε ένα σύστημα στο kenwood τότε,
που υπολόγιζε τα τραγούδια,
όταν έγραφες από cd σε κασέτα,
τα άλλαζε σειρά,
έτσι ώστε να μην "κοπεί" κομμάτι στην μέση,
στην αλλαγή πλευράς.

τα κάναμε μόνοι μας αυτά,
και τώρα τα κάνει μόνο του το μηχάνημα,
τεχνολογία σε λέω ρε.

ελάχιστες μπάντες έχουν σαν καλύτερο δίσκο τον δεύτερο,
ειδικά αν σκεφτείς πως ο πρώτος θεωρείται ήδη κλασικός.
οι cranberries ανήκουν σε αυτό το πολύ κλειστό γκρουπ μουσικών.

ήδη έχω ακούσει μία φορά τον δίσκο,
και πάω για δεύτερη.

σαν να μην θέλω να γράψω,
να μην θέλω να διακόψω την ακρόαση,
κάθε φορά έρχεται και ένα κομμάτι που το θυμάμαι απ'έξω,
ένα τραγούδι που το τραγουδάω.

εμφανώς με πιο ηλεκτρική διάθεση από τον πρώτο δίσκο,
πάλι με το ίδιο συναίσθημα όμως,
και με αυτήν την μοναδική dolores,
να εδραιώνει έτσι απλά την φωνή της,
σαν μία από τις μεγαλύτερες που τραγούδησαν ποτέ.

πέρα από το zombie,
που είναι κλασικό, όσες φορές και αν το έχουμε ακούσει,
παραμένει ένα εξαιρετικό τραγούδι,
το i can't be with you μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον,
σαν κάτι πιο "ροκ" αν μου επιτραπεί η έκφραση,
πιο fast-paced, πιο στα γούστα μου τότε.

το ode to my family,
που όσο πιο πολύ περνούσε ο καιρός,
τόσο περισσότερο καθόταν μέσα μου,
είχε και βίντεο αυτό ε;
(ω ναι, εκείνο το εκπληκτικό,
που κάνουν ένα μικρό live σε μία pub,
και δείχνουν και αυτά τα υπέροχα μέρη στο belfast)

(όποιο από τα επόμενα τρία τραγούδια θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου,
αλλά σήμερα θα είναι αυτό που είναι-αυτό είναι τώρα,
αύριο ίσως να ήταν άλλο)

εκείνο το ονειρικό icicle melts,
με την τρομερή κιθάρα,
αλήθεια έψαχνα στα λεξικά να δω τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι λέξεις,
ήξερα αγγλικά, αλλά αυτές οι λέξεις ήταν για τους ψαγμένους,
και προφανώς εγώ δεν ήμουν τέτοιος.

το συγκλονιστικό Yeats' Grave,
που όπως μόλις πληροφορήθηκα,
έχει γραφτεί λάθος σε όλες τις εκδόσεις του δίσκου,
είναι ικανό να με κάνει να γράψω δεκάδες λέξεις,
για την σύλληψή του,
αλλά θα αφήσω σε εσάς την ανακάλυψη,
αν σας αρέσουν οι ιστορίες από την ιρλανδία,
και την επανάστασή της,
θα σας ενδιαφέρει και ο william butler yeats,
ένας ποιητής κατά βάση,
που τα λόγια του αναφέρει σε spoken word,
στην μέση του τραγουδιού η dolores

why should i blame her,
that she filled my days with misery,
or that she would of late
have taught to ignorant men most violent ways
or hurled the little streets upon the great,
had they but courage equal to desire?

No Second Troy - William Butler Yeats

(και εδώ ένα link που ίσως σας βοηθήσει)


το daffodil lament είναι σχεδόν επικό κλείσιμο,
αν δεν υπήρχε ήδη το no need to argue,
το οποίο είναι καλύτερο για τελευταίο κομμάτι να τα λέμε όλα,
αλλά i have decided to leave you forever,
και γεμίζει χρώματα ο ήχος στα ηχεία σου,
δημιουργώντας τόσο μεγάλη αντίθεση,
αφού η μελωδία είναι άνοιξη,
αλλά οι στίχοι φθινόπωρο,
όπως μου είχε πει κάποιος κάποτε,
προσπαθώντας να δώσει εικόνες και εποχές στους ήχους που άκουγε.

εξαιρετικός ο παραλληλισμός μίας σχέσης,
ενός ανθρώπου, με τον νάρκισσο,
το λουλούδι όμως, όχι το πρόσωπο της μυθολογίας μας,
και το πόσο lovely είναι,
ξεχνώντας να μας αναφέρει το πόσο ευαίσθητα είναι σαν φυτά,
πόσο εύκολα μπορούν να διαλυθούν,
σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και ένα δυνατό αεράκι.

and the daffodils look lovely today,
μας λέει,
μάλλον στο ομορφότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ..

όλα αυτά τα χρόνια,
θα σας παρουσίαζα το παραπάνω σαν αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.
όχι σήμερα(που λέει και ο Λεξ),
όχι σήμερα όμως.


το κομμάτι μου:
Ridiculous Thought (aaha)


επειδή:
αυτό είναι σήμερα,
και μόλις έβαλα τον δίσκο να παίξει,
και ήρθε το ένατο τραγούδι, ήμουν σίγουρος, δεν είχα άλλες απορίες.

δεν θεωρώ πως του αρμόζει ο πλυθηντικός,
στα you're gonna have to hold on//we're gonna have to move on,
νομίζω πως απευθύνεται στον εαυτό της,
είναι γνωστή η αγάπη των βρετανών για τον πληθυντικό,
ενώ αναφέρονται σε έναν άνθρωπο.

ιδανικό.
σαν λόγια, σαν μουσική, σαν ένταση,
πάντα με πιάνει,
εκεί που δεν το περιμένεις, δεν το αναμένεις,
πάντα με πιάνει όμως,
με βάζει στο δικό του σύμπαν και αρχίζουμε.

έτσι ήρθε και εδώ, αυτό, έτσι.

θα θυμάμαι την dolores να χτυπάει έτσι το πόδι της κάτω,
όταν θα κλείνει το τραγούδι,
με αυτό το νεύρο, αυτήν την δύναμη,
αν μου ζητούσατε μία εικόνα για αυτήν,
που δεν μου ζητήσατε-αλλά παίρνω (το) θάρρος,
αυτή θα ήταν,
you're gonna have to hold on.
και ξανά.
και ξανά.
μπας και το νιώσουμε.

ωραίος ο πληθυντικός.


(εξτραδάκι,
το βίντεο έχει δύο εκδόσεις,
και στις δύο υπάρχει ο elijah wood,
εμείς προτιμάμε την έκδοση με την συναυλία,
με εκείνο το ιστορικό ολόσωμο που φοράει,
με την αμερικάνικη σημαία, ακόμα το θυμάμαι.
οκ και το άλλο καλό είναι, αλλά ξες.
επίσης άσχετο,
και εγώ όταν ακούω μουσική, κάποιες φορές,
κάνω σαν τον elijah στο βίντεο, να το κοιτάξω;;)



The Cranberries:
Dolores O'Riordan
Noel Hogan
Mike Hogan
Fergal Lawler