49. soulsavers - broken [2009]

(στα μάτια μου μέσα μόνο να κοιτάς)

σκεφτόμουν σήμερα,
αν είχα ένα κορμί άθικτο, ένα κορμί καθαρό,
ποιόν ήχο θα ήθελα να ακούσει πρώτο,
τι θα ήταν ιδανικό;

για κάποιον που δεν είχε ακούσει ξανά μουσική,
ποιός θα ήταν ο πρώτος δίσκος που θα του βάζαμε να ακούσει;

πολλά ερωτήματα,
αλλά δεν είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
κάποιοι (σου) δημιουργούν απορίες, κάποιοι όχι.
κάποιοι έχουν (τις) απαντήσεις.

σήμερα λοιπόν,
λέω πως αυτός θα είναι ο δίσκος που θα ήθελα να ακούσει κάποιος για πρώτη φορά.

δεν είναι δύσκολος στην ακρόαση,
δεν είναι πολύπλοκος,
όλα αυτά που μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σημαίνουν.
έχει συνθέσεις. συναίσθημα.
ερμηνεία.

νομίζω πως όλο αυτό που θα ακούσεις,
είναι κομμένο και ραμμένο στην φωνή του lanegan.

πάμε από την αρχή όμως, φτάνει με την εισαγωγή.

οι soulsavers είναι δύο άτομα,
ο Rich Machin και ο Ian Glover,
και μία απλή και επιφανειακή περιγραφή,
κάπου λέει πως είναι ένα electronica downtempo duo.

ονειρικό για τα δικά μου αυτιά όπως φαντάζεστε.

όταν είχε κυκλοφορήσει,
είχα λίγους μήνες στην δουλειά,
και είχε έρθει ο υπερ-υπεύθυνος στην δουλειά για βόλτα,
του είχα πει πως αγαπάω τον lanegan,
και μου είχε προτείνει τον δίσκο με την γνωστή άνεση,
αφού θα μου άρεσε σίγουρα.

δεν μου άρεσε όμως.
μου διέλυσε ό,τι είχε μείνει όρθιο μέσα μου.

ο luppi στην ενορχήστρωση κάνει για ακόμα μία φορά τρομερή δουλειά,
ακούγεται τόσο οργανικός αυτός ο δίσκος,
λες και δεν υπάρχει υπολογιστής στην μέση.

μία τόσο ελκυστική κατηφόρα,
all the way down.

come so coldly awake,
where the light wouldn't go,
come only to drift downward slow.

η ιστορία της ζωής μου, σε ένα τρίστιχο.
από τον "άνθρωπο" που με έχει ταξιδέψει όσο κανείς άλλος,
που με πήρε από το χέρι και έδωσε ήχο σε βλέμματα,
σε στιγμές που σταματούσε ο χρόνος,
αλλά το τραγούδι έπαιζε.

έχει ξεπεράσει τους αριθμούς ο lanegan,
αυτή η φωνή είναι κάτι άλλο πλέον.

δεν είναι ο μόνος που τραγουδάει στον δίσκο,
έχει και άλλα (δυνατά) ονόματα,
αλλά αυτός από μόνος του είναι αρκετός,
θα έλεγα πως είναι μία από τις πιο ταιριαστές δουλειές που έχει συμμετέχει,
σκεπτόμενος την συνύπαρξη φωνής, μουσικής και στίχων.

το you will miss me when i burn
είναι τόσο μινιμαλιστικό,
έχει μόνο τα βασικά,
πιάνο και βιολιά (πόσο τα αγαπώ),
μία γυναικεία φωνή να σιγοντάρει το βάρος του lanegan,
χωρίς να το ελαφραίνει όμως,
αφού, όπως λέει

will you miss me when i burn
and will you eye me with a longing
it is longing that i feel
to be missed or to be real.

when you have noone, 
noone can hurt you.

καμία ελαφρότητα,
τίποτα ήρεμο δεν έχει εδώ,
πέρα από την ένταση του τραγουδιού.
πόσο ειρωνικό..

καμιά φορά δεν αξίζει να πουλήσεις την ψυχουλίτσα σου όμως,
για να πάρεις αυτό που θέλεις,
αν ανοίξεις τα φώτα και κοιτάξεις καθαρά,
ίσως απογοητευτείς από αυτό που θα δεις.
ίσως και όχι.
απλά κάποιες φορές δεν είναι όμορφο,
να είσαι ζωντανός.

και θα ρωτήσεις τώρα,
και αν με ρωτάς, καλά θα κάνεις,
γιατί τόση μαυρίλα μανμου;

είναι τι έχει συνηθίσει ο καθένας, θα σε απαντήσω.

αν η ευχαρίστηση μπορεί να έρθει μέσα από την σκέψη,
μέσα από την κάποια-όποια αναζήτηση,
θα ψάξεις τρόπους να φέρεις αυτήν την αναζήτηση κοντά σου,
και τα λόγια πολλές φορές είναι το μεγαλύτερο μέσο για αυτό.

δεν έχει σημασία η ύπαρξη του ήλιου,
αν δεν τον βλέπεις.
δεν ξέρω αν οι soulsavers όντως θα σώσουν την ψυχή σου,
σίγουρα ακούγονται καλύτερα χωρίς φώτα πάντως.
αρκεί να έχεις έναν ήλιο δίπλα σου.

just sayin'.


το κομμάτι μου:
Unbalanced Pieces


επειδή
είναι μέσα στις καλύτερες ερμηνείες του lanegan,
με έναν mike patton στις δεύτερες να είναι τόσο διακριτικός,
αλλά και τόσο patton επίσης,
που όποτε τον ακούω, έχω το (τρελό) βλέμμα του μπροστά μου,
είναι τόσο ιδανικός, ακόμα και εδώ.

σε κάποια άλλη περίπτωση θα έλεγα πως κλέβει την παράσταση,
αλλά δεν μπορώ, ευτυχώς, να το πω αυτό εδώ.

στην αρχή μας μιλάει για βίαιες εποχές,
μετά μας μιλάει για εποχές που σου φέρνουν ναυτία.
λογικό, ήδη έχεις αρχίσει να ταξιδεύεις.

στην αρχή φωνάζεις την μητέρα σου, χωρίς νόημα όμως.
μετά την αναφέρεις απλά, καθώς σέρνεσαι, χωρίς νόημα όμως.

ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται μπροστά σου,
με εσένα πρωταγωνιστή,
και με ένα τραγούδι ικανό να δημιουργήσει στιγμές.

όλα για αυτό το αναθεματισμένο επαναλαμβανόμενο πιάνο γίνονται,
να το θυμάσαι.
να το προσέξεις.

γαμημένο συναίσθημα.
επειδή η φωνές δένουν τέλεια με την μουσική,
επειδή αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλειο τραγούδι.
και για εμένα σήμερα είναι.

μην φοβάσαι,
η πυξίδα στο εξώφυλλο δεν θα σε αφήσει να χαθείς,
αλλά και αυτό μάλλον τυχαίο θα είναι.

βάλτο να παίξει,
και μέτρα πόση ώρα θα σου πάρει,
μέχρι να αρχίσεις να χάνεσαι στο κενό.

gone. now carry on.

(πόση δύναμη μπορούν να έχουν οι λέξεις,
αν ειπωθούν σωστά, κάθε φορά με πιάνει αυτό από πάνω,
ανήμπορος πλέον, ίσως και αβοήθητος. θα δείξει)


Soulsavers:
Rich Machin
Ian Glover

48. slipknot - iowa [2001]

(this mode is incredible)

μνήμες, που όταν ξαφνικά τις ανασύρεις χρόνια μετά,
σε δικαιώνουν, ανταποκρίνονται.

έτσι είναι αυτός ο δίσκος για μένα.

έχει λίγο καιρό που τον θυμήθηκα,
δεν θυμάμαι τον λόγο,
αλλά τον άκουσα αρκετές φορές.

για να τιμήσω την κατάσταση,
έβαλα και το λάπτοπ στο γραφείο,
κοιτάω την bjorkάρα στα μάτια δλδ,
έτσι για να το κάνεις εικόνα.

όταν είχε βγει ο δίσκος, το πρώτο τρίμηνο περίπου,
δεν είχα δώσει σημασία,
περίμενα το καινούριο από garbage,
γενικά ήμουν σε πιο 90's κατάσταση ακόμα,
δεν είχα πάει παρακάτω.

κάτι είχε γίνει όμως,
και είχε ο αδερφός μου κάτι εξτρά ψιλά (κάλαντα;;),
και ήθελε να πάρει cd.
έτσι κάναμε τότε, μαζεύαμε λεφτά, και αγοράζαμε μουσική, τρομερές εποχές.

ήθελε κάτι καινούριο να ακούσει,
κάτι βαρύ και ασήκωτο,
οπότε του πρότεινα να πάρει το iowa,
και το soundtrack του mission impossible 2,
με την κομματάρα από limp bizkit.

για το δεύτερο δεν είμαι ακριβώς σίγουρος,
αλλά για το iowa το θυμάμαι ξεκάθαρα,
είχα διαβάσει καλές κριτικές από τα περιοδικά της εποχής
(οκ, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ρε)

το δισκάκι είναι του αδερφού μου λοιπόν.

εγώ τσίμπησα την έκδοση για τα δέκα χρόνια,
δεν γινόταν να μην το έχω.

το φέρνει σπίτι,
το ακούει,
και μου λέει να το ακούσω,
αλλά όχι στο ηχοσύστημα στο σαλόνι,
να το βάλω στο discman καλύτερα,
θα φρικάρουμε την γειτονιά.

καλά οκ,
η γειτονιά θα φρίκαρε με ό,τι διαφορετικό,
πέραν του βασίλη καρρά,
αλλά δεν λέει κάτι αυτό.

πόσο δίκιο είχε όμως.

σε κάθε ακρόαση κολλούσα με άλλο κομμάτι,
ήταν αίσθηση αυτό που ένιωθα κάθε φορά που το άκουγα.

μέχρι τότε,
είχα ακούσει τον πρώτο δίσκο,
δεν του είχα δώσει την αξία που θα έπρεπε,
εδώ έγινε το κλικ όμως,
εδώ έδεσε το γλυκό.

κόντρα στο νεαρό της ηλικίας μου,
δεν έφαγα πρόλογο με τα κατσίκια και τα 666 (ευτυχώς),
αλλά κάθησα και διάβασα τους στίχους,
προσπάθησα να δω αν έχει να μου πει κάτι,
και εκεί ανακάλυψα το μεγαλείο,
εκεί ξεκλείδωσα τον δίσκο.

αυτό το νευρικώς αμυντικογενές στοιχείο,
που κολλάει τόσο υπέροχα με την (δική μου) εφηβεία,
αυτό που δεν αντέχεις άλλο επειδή όλα σε πνίγουν,
αυτό έβρισκε διέξοδο σε κάθε ακρόαση,
ήταν η επούλωση των πληγών μου.

πέραν της thrash,
δεν είχα ακούσει ξανά κάτι τόσο επιθετικό,
σε πρώτη ανάγνωση,
και τόσο αμυντικό, στην ουσία του.

εκεί που εξυψώθηκε όμως,
είναι στην τρίτη ανάγνωση,
αυτή που έγινε τα τελευταία χρόνια,
και ο δίσκος στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη προσπάθεια στην πορεία τους.

είναι πολύ κοντά στο death metal,
θα μπορούσε να πει κάποιος,
με μία πιο ευρωπαϊκή έννοια,
πιο ανοιχτόμυαλη ίσως.

το ζήτημα είναι άλλο όμως.
άλλαξαν πορεία οι slipknot εδώ,
έφυγαν από τα nu metal κουρδίσματα στις κιθάρες,
προφανώς και έριξαν ταχύτητες,
και δοκίμασαν κάτι που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει μέχρι και σήμερα.

να γράψουν κάτι ακραίο.

πολλά μπορεί να πεις πως φταίνε για αυτό,
η απότομη και απρόσμενη επιτυχία του πρώτου δίσκου,
οι εντάσεις μεταξύ των μελών,
το ότι δεν είχαν στο πρόγραμμα δεύτερο δίσκο,
το παγκόσμιο προσκύνημα που δέχτηκαν,
το ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιοι είναι,
όλα αυτά μαζί και τίποτα ίσως.

το αποτέλεσμα βγήκε μαύρο,
βγήκε μελαγχολικό,
πεσιμιστικό,
και ταυτόχρονα αληθινό.

εδώ να ξεκαθαρίσω,
πως προτιμώ το δεύτερο μισό του δίσκου,
κομματάρες τα people=shit, my plague, heretic anthem,
αλλά από το gently και έπειτα είναι το dna του δίσκου,
το μπάσιμο στα 2:30 του the shape,
η αρρώστια του corey στο skin ticket
(come see my cage, built in my grain),
ακόμα και το hitάκι του δίσκου το left behind,
όλα είναι επικά
ακόμα θυμάμαι πως ψάχναμε να βρούμε το video clip,
με το παιδάκι στο χασάπικο.
μισό να πάω να το ξαναδώ και έρχομαι.

τους είχα αγαπήσει που λέτε τους slipknot.
επειδή υποτίθεται είχαν περάσει δύσκολα,
επειδή τα έλεγαν έξω από τα δόντια,
επειδή μου φαινόταν (και ακόμα μου φαίνεται) αστείο,
που έτρωγε bullying ο corey επειδή δούλευε σε sex shop μικρός.

γιαυτό ξενέρωσα όταν τον είδα, λίγους καιρό πριν,
να σχολιάζει με άσχημο τρόπο άλλα group,
τους imagine dragons αν θυμάμαι καλά,
και να λέει κάτι του στυλ "είναι η χειρότερη μπάντα στον πλανήτη",
λες και την είδε μουσικοκριτικός ξαφνικά.

μάλλον έγινε ένας από αυτούς που τον κορόιδευαν κάποτε,
άθελά του ίσως, αλλά οκ, δεν είμαστε εδώ για αυτό τώρα.
άσε που έχουν να βγάλουν καλό δίσκο πάνω από δέκα χρόνια,
οπότε καλύτερα να δει λίγο τον κώλο του.
(το unsainted δεν είναι κακό πάντως, το δηλώνω)
(ο κλόουν είναι η μπάντα επίσης)

δίσκος. από την αρχή, μέχρι το τέλος,
αν και το ομώνυμο είναι απλά τρομακτικό.
έπος.


το κομμάτι μου:
Gently


επειδή:
οκ ίσως η πρώτη έκδοση είναι καλύτερη,
αυτό άκουσα πρώτο όμως, όχι το δεύτερο (τρίτο), αυτό αγάπησα.

ένιωσα την παραγωγή,
την αλλαγή, τους στίχους,
δεν περίμενα τόσο συναίσθημα,
δεν ήμουν έτοιμος.

και σαν την πρώτη φορά,
κάθε φορά που το ακούω,
καμία φορά δεν είμαι έτοιμος.

ίσως να φταίνε τα φωνητικά,
η τέλεια θέση στο tracklist,
αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα που το χαρακτηρίζει.
έχει κάτι το soundtrackικό,
έχει αρχή-μέση-τέλος (όλα αυτά),
είναι κομμάτι που μόλις τελειώσει,
δεν θα βάλεις το επόμενο στο καπάκι.

θα χρειαστείς λίγη ώρα για να το εμπεδώσεις,
και δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αυτό με μουσική να παίζει.

θα σε πάει κάπου,
το έχει σκοπό, να το ξέρεις.

και με εμένα, να ξέρεις,
πάντα τον πετυχαίνει.

(η έκδοση του iowa είναι η αγαπημένη μου, δεν θα κρυφτώ)


Slipknot:

#8
#7
#6
#5
#4
#3
#2
#1
#0

(it's out of this world)