(this mode is incredible)
μνήμες, που όταν ξαφνικά τις ανασύρεις χρόνια μετά,
σε δικαιώνουν, ανταποκρίνονται.
έτσι είναι αυτός ο δίσκος για μένα.
έχει λίγο καιρό που τον θυμήθηκα,
δεν θυμάμαι τον λόγο,
αλλά τον άκουσα αρκετές φορές.
για να τιμήσω την κατάσταση,
έβαλα και το λάπτοπ στο γραφείο,
κοιτάω την bjorkάρα στα μάτια δλδ,
έτσι για να το κάνεις εικόνα.
όταν είχε βγει ο δίσκος, το πρώτο τρίμηνο περίπου,
δεν είχα δώσει σημασία,
περίμενα το καινούριο από garbage,
γενικά ήμουν σε πιο 90's κατάσταση ακόμα,
δεν είχα πάει παρακάτω.
κάτι είχε γίνει όμως,
και είχε ο αδερφός μου κάτι εξτρά ψιλά (κάλαντα;;),
και ήθελε να πάρει cd.
έτσι κάναμε τότε, μαζεύαμε λεφτά, και αγοράζαμε μουσική, τρομερές εποχές.
ήθελε κάτι καινούριο να ακούσει,
κάτι βαρύ και ασήκωτο,
οπότε του πρότεινα να πάρει το iowa,
και το soundtrack του mission impossible 2,
με την κομματάρα από limp bizkit.
για το δεύτερο δεν είμαι ακριβώς σίγουρος,
αλλά για το iowa το θυμάμαι ξεκάθαρα,
είχα διαβάσει καλές κριτικές από τα περιοδικά της εποχής
(οκ, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ρε)
το δισκάκι είναι του αδερφού μου λοιπόν.
εγώ τσίμπησα την έκδοση για τα δέκα χρόνια,
δεν γινόταν να μην το έχω.
το φέρνει σπίτι,
το ακούει,
και μου λέει να το ακούσω,
αλλά όχι στο ηχοσύστημα στο σαλόνι,
να το βάλω στο discman καλύτερα,
θα φρικάρουμε την γειτονιά.
καλά οκ,
η γειτονιά θα φρίκαρε με ό,τι διαφορετικό,
πέραν του βασίλη καρρά,
αλλά δεν λέει κάτι αυτό.
πόσο δίκιο είχε όμως.
σε κάθε ακρόαση κολλούσα με άλλο κομμάτι,
ήταν αίσθηση αυτό που ένιωθα κάθε φορά που το άκουγα.
μέχρι τότε,
είχα ακούσει τον πρώτο δίσκο,
δεν του είχα δώσει την αξία που θα έπρεπε,
εδώ έγινε το κλικ όμως,
εδώ έδεσε το γλυκό.
κόντρα στο νεαρό της ηλικίας μου,
δεν έφαγα πρόλογο με τα κατσίκια και τα 666 (ευτυχώς),
αλλά κάθησα και διάβασα τους στίχους,
προσπάθησα να δω αν έχει να μου πει κάτι,
και εκεί ανακάλυψα το μεγαλείο,
εκεί ξεκλείδωσα τον δίσκο.
αυτό το νευρικώς αμυντικογενές στοιχείο,
που κολλάει τόσο υπέροχα με την (δική μου) εφηβεία,
αυτό που δεν αντέχεις άλλο επειδή όλα σε πνίγουν,
αυτό έβρισκε διέξοδο σε κάθε ακρόαση,
ήταν η επούλωση των πληγών μου.
πέραν της thrash,
δεν είχα ακούσει ξανά κάτι τόσο επιθετικό,
σε πρώτη ανάγνωση,
και τόσο αμυντικό, στην ουσία του.
εκεί που εξυψώθηκε όμως,
είναι στην τρίτη ανάγνωση,
αυτή που έγινε τα τελευταία χρόνια,
και ο δίσκος στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη προσπάθεια στην πορεία τους.
είναι πολύ κοντά στο death metal,
θα μπορούσε να πει κάποιος,
με μία πιο ευρωπαϊκή έννοια,
πιο ανοιχτόμυαλη ίσως.
το ζήτημα είναι άλλο όμως.
άλλαξαν πορεία οι slipknot εδώ,
έφυγαν από τα nu metal κουρδίσματα στις κιθάρες,
προφανώς και έριξαν ταχύτητες,
και δοκίμασαν κάτι που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει μέχρι και σήμερα.
να γράψουν κάτι ακραίο.
πολλά μπορεί να πεις πως φταίνε για αυτό,
η απότομη και απρόσμενη επιτυχία του πρώτου δίσκου,
οι εντάσεις μεταξύ των μελών,
το ότι δεν είχαν στο πρόγραμμα δεύτερο δίσκο,
το παγκόσμιο προσκύνημα που δέχτηκαν,
το ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιοι είναι,
όλα αυτά μαζί και τίποτα ίσως.
το αποτέλεσμα βγήκε μαύρο,
βγήκε μελαγχολικό,
πεσιμιστικό,
και ταυτόχρονα αληθινό.
εδώ να ξεκαθαρίσω,
πως προτιμώ το δεύτερο μισό του δίσκου,
κομματάρες τα people=shit, my plague, heretic anthem,
αλλά από το gently και έπειτα είναι το dna του δίσκου,
το μπάσιμο στα 2:30 του the shape,
η αρρώστια του corey στο skin ticket
(come see my cage, built in my grain),
ακόμα και το hitάκι του δίσκου το left behind,
όλα είναι επικά
ακόμα θυμάμαι πως ψάχναμε να βρούμε το video clip,
με το παιδάκι στο χασάπικο.
μισό να πάω να το ξαναδώ και έρχομαι.
τους είχα αγαπήσει που λέτε τους slipknot.
επειδή υποτίθεται είχαν περάσει δύσκολα,
επειδή τα έλεγαν έξω από τα δόντια,
επειδή μου φαινόταν (και ακόμα μου φαίνεται) αστείο,
που έτρωγε bullying ο corey επειδή δούλευε σε sex shop μικρός.
γιαυτό ξενέρωσα όταν τον είδα, λίγους καιρό πριν,
να σχολιάζει με άσχημο τρόπο άλλα group,
τους imagine dragons αν θυμάμαι καλά,
και να λέει κάτι του στυλ "είναι η χειρότερη μπάντα στον πλανήτη",
λες και την είδε μουσικοκριτικός ξαφνικά.
μάλλον έγινε ένας από αυτούς που τον κορόιδευαν κάποτε,
άθελά του ίσως, αλλά οκ, δεν είμαστε εδώ για αυτό τώρα.
άσε που έχουν να βγάλουν καλό δίσκο πάνω από δέκα χρόνια,
οπότε καλύτερα να δει λίγο τον κώλο του.
(το unsainted δεν είναι κακό πάντως, το δηλώνω)
(ο κλόουν είναι η μπάντα επίσης)
δίσκος. από την αρχή, μέχρι το τέλος,
αν και το ομώνυμο είναι απλά τρομακτικό.
έπος.
το κομμάτι μου:
Gently
επειδή:
οκ ίσως η πρώτη έκδοση είναι καλύτερη,
αυτό άκουσα πρώτο όμως, όχι το δεύτερο (τρίτο), αυτό αγάπησα.
ένιωσα την παραγωγή,
την αλλαγή, τους στίχους,
δεν περίμενα τόσο συναίσθημα,
δεν ήμουν έτοιμος.
και σαν την πρώτη φορά,
κάθε φορά που το ακούω,
καμία φορά δεν είμαι έτοιμος.
ίσως να φταίνε τα φωνητικά,
η τέλεια θέση στο tracklist,
αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα που το χαρακτηρίζει.
έχει κάτι το soundtrackικό,
έχει αρχή-μέση-τέλος (όλα αυτά),
είναι κομμάτι που μόλις τελειώσει,
δεν θα βάλεις το επόμενο στο καπάκι.
θα χρειαστείς λίγη ώρα για να το εμπεδώσεις,
και δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αυτό με μουσική να παίζει.
θα σε πάει κάπου,
το έχει σκοπό, να το ξέρεις.
και με εμένα, να ξέρεις,
πάντα τον πετυχαίνει.
(η έκδοση του iowa είναι η αγαπημένη μου, δεν θα κρυφτώ)
Slipknot:
#8
#7
#6
#5
#4
#3
#2
#1
#0
(it's out of this world)
μνήμες, που όταν ξαφνικά τις ανασύρεις χρόνια μετά,
σε δικαιώνουν, ανταποκρίνονται.
έτσι είναι αυτός ο δίσκος για μένα.
έχει λίγο καιρό που τον θυμήθηκα,
δεν θυμάμαι τον λόγο,
αλλά τον άκουσα αρκετές φορές.
για να τιμήσω την κατάσταση,
έβαλα και το λάπτοπ στο γραφείο,
κοιτάω την bjorkάρα στα μάτια δλδ,
έτσι για να το κάνεις εικόνα.
όταν είχε βγει ο δίσκος, το πρώτο τρίμηνο περίπου,
δεν είχα δώσει σημασία,
περίμενα το καινούριο από garbage,
γενικά ήμουν σε πιο 90's κατάσταση ακόμα,
δεν είχα πάει παρακάτω.
κάτι είχε γίνει όμως,
και είχε ο αδερφός μου κάτι εξτρά ψιλά (κάλαντα;;),
και ήθελε να πάρει cd.
έτσι κάναμε τότε, μαζεύαμε λεφτά, και αγοράζαμε μουσική, τρομερές εποχές.
ήθελε κάτι καινούριο να ακούσει,
κάτι βαρύ και ασήκωτο,
οπότε του πρότεινα να πάρει το iowa,
και το soundtrack του mission impossible 2,
με την κομματάρα από limp bizkit.
για το δεύτερο δεν είμαι ακριβώς σίγουρος,
αλλά για το iowa το θυμάμαι ξεκάθαρα,
είχα διαβάσει καλές κριτικές από τα περιοδικά της εποχής
(οκ, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ρε)
το δισκάκι είναι του αδερφού μου λοιπόν.
εγώ τσίμπησα την έκδοση για τα δέκα χρόνια,
δεν γινόταν να μην το έχω.
το φέρνει σπίτι,
το ακούει,
και μου λέει να το ακούσω,
αλλά όχι στο ηχοσύστημα στο σαλόνι,
να το βάλω στο discman καλύτερα,
θα φρικάρουμε την γειτονιά.
καλά οκ,
η γειτονιά θα φρίκαρε με ό,τι διαφορετικό,
πέραν του βασίλη καρρά,
αλλά δεν λέει κάτι αυτό.
πόσο δίκιο είχε όμως.
σε κάθε ακρόαση κολλούσα με άλλο κομμάτι,
ήταν αίσθηση αυτό που ένιωθα κάθε φορά που το άκουγα.
μέχρι τότε,
είχα ακούσει τον πρώτο δίσκο,
δεν του είχα δώσει την αξία που θα έπρεπε,
εδώ έγινε το κλικ όμως,
εδώ έδεσε το γλυκό.
κόντρα στο νεαρό της ηλικίας μου,
δεν έφαγα πρόλογο με τα κατσίκια και τα 666 (ευτυχώς),
αλλά κάθησα και διάβασα τους στίχους,
προσπάθησα να δω αν έχει να μου πει κάτι,
και εκεί ανακάλυψα το μεγαλείο,
εκεί ξεκλείδωσα τον δίσκο.
αυτό το νευρικώς αμυντικογενές στοιχείο,
που κολλάει τόσο υπέροχα με την (δική μου) εφηβεία,
αυτό που δεν αντέχεις άλλο επειδή όλα σε πνίγουν,
αυτό έβρισκε διέξοδο σε κάθε ακρόαση,
ήταν η επούλωση των πληγών μου.
πέραν της thrash,
δεν είχα ακούσει ξανά κάτι τόσο επιθετικό,
σε πρώτη ανάγνωση,
και τόσο αμυντικό, στην ουσία του.
εκεί που εξυψώθηκε όμως,
είναι στην τρίτη ανάγνωση,
αυτή που έγινε τα τελευταία χρόνια,
και ο δίσκος στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη προσπάθεια στην πορεία τους.
είναι πολύ κοντά στο death metal,
θα μπορούσε να πει κάποιος,
με μία πιο ευρωπαϊκή έννοια,
πιο ανοιχτόμυαλη ίσως.
το ζήτημα είναι άλλο όμως.
άλλαξαν πορεία οι slipknot εδώ,
έφυγαν από τα nu metal κουρδίσματα στις κιθάρες,
προφανώς και έριξαν ταχύτητες,
και δοκίμασαν κάτι που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει μέχρι και σήμερα.
να γράψουν κάτι ακραίο.
πολλά μπορεί να πεις πως φταίνε για αυτό,
η απότομη και απρόσμενη επιτυχία του πρώτου δίσκου,
οι εντάσεις μεταξύ των μελών,
το ότι δεν είχαν στο πρόγραμμα δεύτερο δίσκο,
το παγκόσμιο προσκύνημα που δέχτηκαν,
το ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιοι είναι,
όλα αυτά μαζί και τίποτα ίσως.
το αποτέλεσμα βγήκε μαύρο,
βγήκε μελαγχολικό,
πεσιμιστικό,
και ταυτόχρονα αληθινό.
εδώ να ξεκαθαρίσω,
πως προτιμώ το δεύτερο μισό του δίσκου,
κομματάρες τα people=shit, my plague, heretic anthem,
αλλά από το gently και έπειτα είναι το dna του δίσκου,
το μπάσιμο στα 2:30 του the shape,
η αρρώστια του corey στο skin ticket
(come see my cage, built in my grain),
ακόμα και το hitάκι του δίσκου το left behind,
όλα είναι επικά
ακόμα θυμάμαι πως ψάχναμε να βρούμε το video clip,
με το παιδάκι στο χασάπικο.
μισό να πάω να το ξαναδώ και έρχομαι.
τους είχα αγαπήσει που λέτε τους slipknot.
επειδή υποτίθεται είχαν περάσει δύσκολα,
επειδή τα έλεγαν έξω από τα δόντια,
επειδή μου φαινόταν (και ακόμα μου φαίνεται) αστείο,
που έτρωγε bullying ο corey επειδή δούλευε σε sex shop μικρός.
γιαυτό ξενέρωσα όταν τον είδα, λίγους καιρό πριν,
να σχολιάζει με άσχημο τρόπο άλλα group,
τους imagine dragons αν θυμάμαι καλά,
και να λέει κάτι του στυλ "είναι η χειρότερη μπάντα στον πλανήτη",
λες και την είδε μουσικοκριτικός ξαφνικά.
μάλλον έγινε ένας από αυτούς που τον κορόιδευαν κάποτε,
άθελά του ίσως, αλλά οκ, δεν είμαστε εδώ για αυτό τώρα.
άσε που έχουν να βγάλουν καλό δίσκο πάνω από δέκα χρόνια,
οπότε καλύτερα να δει λίγο τον κώλο του.
(το unsainted δεν είναι κακό πάντως, το δηλώνω)
(ο κλόουν είναι η μπάντα επίσης)
δίσκος. από την αρχή, μέχρι το τέλος,
αν και το ομώνυμο είναι απλά τρομακτικό.
έπος.
το κομμάτι μου:
Gently
επειδή:
οκ ίσως η πρώτη έκδοση είναι καλύτερη,
αυτό άκουσα πρώτο όμως, όχι το δεύτερο (τρίτο), αυτό αγάπησα.
ένιωσα την παραγωγή,
την αλλαγή, τους στίχους,
δεν περίμενα τόσο συναίσθημα,
δεν ήμουν έτοιμος.
και σαν την πρώτη φορά,
κάθε φορά που το ακούω,
καμία φορά δεν είμαι έτοιμος.
ίσως να φταίνε τα φωνητικά,
η τέλεια θέση στο tracklist,
αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα που το χαρακτηρίζει.
έχει κάτι το soundtrackικό,
έχει αρχή-μέση-τέλος (όλα αυτά),
είναι κομμάτι που μόλις τελειώσει,
δεν θα βάλεις το επόμενο στο καπάκι.
θα χρειαστείς λίγη ώρα για να το εμπεδώσεις,
και δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αυτό με μουσική να παίζει.
θα σε πάει κάπου,
το έχει σκοπό, να το ξέρεις.
και με εμένα, να ξέρεις,
πάντα τον πετυχαίνει.
(η έκδοση του iowa είναι η αγαπημένη μου, δεν θα κρυφτώ)
Slipknot:
#8
#7
#6
#5
#4
#3
#2
#1
#0
(it's out of this world)
No comments:
Post a Comment