(στα μάτια μου μέσα μόνο να κοιτάς)
σκεφτόμουν σήμερα,
αν είχα ένα κορμί άθικτο, ένα κορμί καθαρό,
ποιόν ήχο θα ήθελα να ακούσει πρώτο,
τι θα ήταν ιδανικό;
για κάποιον που δεν είχε ακούσει ξανά μουσική,
ποιός θα ήταν ο πρώτος δίσκος που θα του βάζαμε να ακούσει;
πολλά ερωτήματα,
αλλά δεν είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
κάποιοι (σου) δημιουργούν απορίες, κάποιοι όχι.
κάποιοι έχουν (τις) απαντήσεις.
σήμερα λοιπόν,
λέω πως αυτός θα είναι ο δίσκος που θα ήθελα να ακούσει κάποιος για πρώτη φορά.
δεν είναι δύσκολος στην ακρόαση,
δεν είναι πολύπλοκος,
όλα αυτά που μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σημαίνουν.
έχει συνθέσεις. συναίσθημα.
ερμηνεία.
νομίζω πως όλο αυτό που θα ακούσεις,
είναι κομμένο και ραμμένο στην φωνή του lanegan.
πάμε από την αρχή όμως, φτάνει με την εισαγωγή.
οι soulsavers είναι δύο άτομα,
ο Rich Machin και ο Ian Glover,
και μία απλή και επιφανειακή περιγραφή,
κάπου λέει πως είναι ένα electronica downtempo duo.
ονειρικό για τα δικά μου αυτιά όπως φαντάζεστε.
όταν είχε κυκλοφορήσει,
είχα λίγους μήνες στην δουλειά,
και είχε έρθει ο υπερ-υπεύθυνος στην δουλειά για βόλτα,
του είχα πει πως αγαπάω τον lanegan,
και μου είχε προτείνει τον δίσκο με την γνωστή άνεση,
αφού θα μου άρεσε σίγουρα.
δεν μου άρεσε όμως.
μου διέλυσε ό,τι είχε μείνει όρθιο μέσα μου.
ο luppi στην ενορχήστρωση κάνει για ακόμα μία φορά τρομερή δουλειά,
ακούγεται τόσο οργανικός αυτός ο δίσκος,
λες και δεν υπάρχει υπολογιστής στην μέση.
μία τόσο ελκυστική κατηφόρα,
all the way down.
come so coldly awake,
where the light wouldn't go,
come only to drift downward slow.
η ιστορία της ζωής μου, σε ένα τρίστιχο.
από τον "άνθρωπο" που με έχει ταξιδέψει όσο κανείς άλλος,
που με πήρε από το χέρι και έδωσε ήχο σε βλέμματα,
σε στιγμές που σταματούσε ο χρόνος,
αλλά το τραγούδι έπαιζε.
έχει ξεπεράσει τους αριθμούς ο lanegan,
αυτή η φωνή είναι κάτι άλλο πλέον.
δεν είναι ο μόνος που τραγουδάει στον δίσκο,
έχει και άλλα (δυνατά) ονόματα,
αλλά αυτός από μόνος του είναι αρκετός,
θα έλεγα πως είναι μία από τις πιο ταιριαστές δουλειές που έχει συμμετέχει,
σκεπτόμενος την συνύπαρξη φωνής, μουσικής και στίχων.
το you will miss me when i burn
είναι τόσο μινιμαλιστικό,
έχει μόνο τα βασικά,
πιάνο και βιολιά (πόσο τα αγαπώ),
μία γυναικεία φωνή να σιγοντάρει το βάρος του lanegan,
χωρίς να το ελαφραίνει όμως,
αφού, όπως λέει
will you miss me when i burn
and will you eye me with a longing
it is longing that i feel
to be missed or to be real.
when you have noone,
noone can hurt you.
καμία ελαφρότητα,
τίποτα ήρεμο δεν έχει εδώ,
πέρα από την ένταση του τραγουδιού.
πόσο ειρωνικό..
καμιά φορά δεν αξίζει να πουλήσεις την ψυχουλίτσα σου όμως,
για να πάρεις αυτό που θέλεις,
αν ανοίξεις τα φώτα και κοιτάξεις καθαρά,
ίσως απογοητευτείς από αυτό που θα δεις.
ίσως και όχι.
απλά κάποιες φορές δεν είναι όμορφο,
να είσαι ζωντανός.
και θα ρωτήσεις τώρα,
και αν με ρωτάς, καλά θα κάνεις,
γιατί τόση μαυρίλα μανμου;
είναι τι έχει συνηθίσει ο καθένας, θα σε απαντήσω.
αν η ευχαρίστηση μπορεί να έρθει μέσα από την σκέψη,
μέσα από την κάποια-όποια αναζήτηση,
θα ψάξεις τρόπους να φέρεις αυτήν την αναζήτηση κοντά σου,
και τα λόγια πολλές φορές είναι το μεγαλύτερο μέσο για αυτό.
δεν έχει σημασία η ύπαρξη του ήλιου,
αν δεν τον βλέπεις.
δεν ξέρω αν οι soulsavers όντως θα σώσουν την ψυχή σου,
σίγουρα ακούγονται καλύτερα χωρίς φώτα πάντως.
αρκεί να έχεις έναν ήλιο δίπλα σου.
just sayin'.
το κομμάτι μου:
Unbalanced Pieces
επειδή
είναι μέσα στις καλύτερες ερμηνείες του lanegan,
με έναν mike patton στις δεύτερες να είναι τόσο διακριτικός,
αλλά και τόσο patton επίσης,
που όποτε τον ακούω, έχω το (τρελό) βλέμμα του μπροστά μου,
είναι τόσο ιδανικός, ακόμα και εδώ.
σε κάποια άλλη περίπτωση θα έλεγα πως κλέβει την παράσταση,
αλλά δεν μπορώ, ευτυχώς, να το πω αυτό εδώ.
στην αρχή μας μιλάει για βίαιες εποχές,
μετά μας μιλάει για εποχές που σου φέρνουν ναυτία.
λογικό, ήδη έχεις αρχίσει να ταξιδεύεις.
στην αρχή φωνάζεις την μητέρα σου, χωρίς νόημα όμως.
μετά την αναφέρεις απλά, καθώς σέρνεσαι, χωρίς νόημα όμως.
ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται μπροστά σου,
με εσένα πρωταγωνιστή,
και με ένα τραγούδι ικανό να δημιουργήσει στιγμές.
όλα για αυτό το αναθεματισμένο επαναλαμβανόμενο πιάνο γίνονται,
να το θυμάσαι.
να το προσέξεις.
γαμημένο συναίσθημα.
επειδή η φωνές δένουν τέλεια με την μουσική,
επειδή αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλειο τραγούδι.
και για εμένα σήμερα είναι.
μην φοβάσαι,
η πυξίδα στο εξώφυλλο δεν θα σε αφήσει να χαθείς,
αλλά και αυτό μάλλον τυχαίο θα είναι.
βάλτο να παίξει,
και μέτρα πόση ώρα θα σου πάρει,
μέχρι να αρχίσεις να χάνεσαι στο κενό.
gone. now carry on.
(πόση δύναμη μπορούν να έχουν οι λέξεις,
αν ειπωθούν σωστά, κάθε φορά με πιάνει αυτό από πάνω,
ανήμπορος πλέον, ίσως και αβοήθητος. θα δείξει)
Soulsavers:
Rich Machin
Ian Glover
σκεφτόμουν σήμερα,
αν είχα ένα κορμί άθικτο, ένα κορμί καθαρό,
ποιόν ήχο θα ήθελα να ακούσει πρώτο,
τι θα ήταν ιδανικό;
για κάποιον που δεν είχε ακούσει ξανά μουσική,
ποιός θα ήταν ο πρώτος δίσκος που θα του βάζαμε να ακούσει;
πολλά ερωτήματα,
αλλά δεν είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
κάποιοι (σου) δημιουργούν απορίες, κάποιοι όχι.
κάποιοι έχουν (τις) απαντήσεις.
σήμερα λοιπόν,
λέω πως αυτός θα είναι ο δίσκος που θα ήθελα να ακούσει κάποιος για πρώτη φορά.
δεν είναι δύσκολος στην ακρόαση,
δεν είναι πολύπλοκος,
όλα αυτά που μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σημαίνουν.
έχει συνθέσεις. συναίσθημα.
ερμηνεία.
νομίζω πως όλο αυτό που θα ακούσεις,
είναι κομμένο και ραμμένο στην φωνή του lanegan.
πάμε από την αρχή όμως, φτάνει με την εισαγωγή.
οι soulsavers είναι δύο άτομα,
ο Rich Machin και ο Ian Glover,
και μία απλή και επιφανειακή περιγραφή,
κάπου λέει πως είναι ένα electronica downtempo duo.
ονειρικό για τα δικά μου αυτιά όπως φαντάζεστε.
όταν είχε κυκλοφορήσει,
είχα λίγους μήνες στην δουλειά,
και είχε έρθει ο υπερ-υπεύθυνος στην δουλειά για βόλτα,
του είχα πει πως αγαπάω τον lanegan,
και μου είχε προτείνει τον δίσκο με την γνωστή άνεση,
αφού θα μου άρεσε σίγουρα.
δεν μου άρεσε όμως.
μου διέλυσε ό,τι είχε μείνει όρθιο μέσα μου.
ο luppi στην ενορχήστρωση κάνει για ακόμα μία φορά τρομερή δουλειά,
ακούγεται τόσο οργανικός αυτός ο δίσκος,
λες και δεν υπάρχει υπολογιστής στην μέση.
μία τόσο ελκυστική κατηφόρα,
all the way down.
come so coldly awake,
where the light wouldn't go,
come only to drift downward slow.
η ιστορία της ζωής μου, σε ένα τρίστιχο.
από τον "άνθρωπο" που με έχει ταξιδέψει όσο κανείς άλλος,
που με πήρε από το χέρι και έδωσε ήχο σε βλέμματα,
σε στιγμές που σταματούσε ο χρόνος,
αλλά το τραγούδι έπαιζε.
έχει ξεπεράσει τους αριθμούς ο lanegan,
αυτή η φωνή είναι κάτι άλλο πλέον.
δεν είναι ο μόνος που τραγουδάει στον δίσκο,
έχει και άλλα (δυνατά) ονόματα,
αλλά αυτός από μόνος του είναι αρκετός,
θα έλεγα πως είναι μία από τις πιο ταιριαστές δουλειές που έχει συμμετέχει,
σκεπτόμενος την συνύπαρξη φωνής, μουσικής και στίχων.
το you will miss me when i burn
είναι τόσο μινιμαλιστικό,
έχει μόνο τα βασικά,
πιάνο και βιολιά (πόσο τα αγαπώ),
μία γυναικεία φωνή να σιγοντάρει το βάρος του lanegan,
χωρίς να το ελαφραίνει όμως,
αφού, όπως λέει
will you miss me when i burn
and will you eye me with a longing
it is longing that i feel
to be missed or to be real.
when you have noone,
noone can hurt you.
καμία ελαφρότητα,
τίποτα ήρεμο δεν έχει εδώ,
πέρα από την ένταση του τραγουδιού.
πόσο ειρωνικό..
καμιά φορά δεν αξίζει να πουλήσεις την ψυχουλίτσα σου όμως,
για να πάρεις αυτό που θέλεις,
αν ανοίξεις τα φώτα και κοιτάξεις καθαρά,
ίσως απογοητευτείς από αυτό που θα δεις.
ίσως και όχι.
απλά κάποιες φορές δεν είναι όμορφο,
να είσαι ζωντανός.
και θα ρωτήσεις τώρα,
και αν με ρωτάς, καλά θα κάνεις,
γιατί τόση μαυρίλα μανμου;
είναι τι έχει συνηθίσει ο καθένας, θα σε απαντήσω.
αν η ευχαρίστηση μπορεί να έρθει μέσα από την σκέψη,
μέσα από την κάποια-όποια αναζήτηση,
θα ψάξεις τρόπους να φέρεις αυτήν την αναζήτηση κοντά σου,
και τα λόγια πολλές φορές είναι το μεγαλύτερο μέσο για αυτό.
δεν έχει σημασία η ύπαρξη του ήλιου,
αν δεν τον βλέπεις.
δεν ξέρω αν οι soulsavers όντως θα σώσουν την ψυχή σου,
σίγουρα ακούγονται καλύτερα χωρίς φώτα πάντως.
αρκεί να έχεις έναν ήλιο δίπλα σου.
just sayin'.
το κομμάτι μου:
Unbalanced Pieces
επειδή
είναι μέσα στις καλύτερες ερμηνείες του lanegan,
με έναν mike patton στις δεύτερες να είναι τόσο διακριτικός,
αλλά και τόσο patton επίσης,
που όποτε τον ακούω, έχω το (τρελό) βλέμμα του μπροστά μου,
είναι τόσο ιδανικός, ακόμα και εδώ.
σε κάποια άλλη περίπτωση θα έλεγα πως κλέβει την παράσταση,
αλλά δεν μπορώ, ευτυχώς, να το πω αυτό εδώ.
στην αρχή μας μιλάει για βίαιες εποχές,
μετά μας μιλάει για εποχές που σου φέρνουν ναυτία.
λογικό, ήδη έχεις αρχίσει να ταξιδεύεις.
στην αρχή φωνάζεις την μητέρα σου, χωρίς νόημα όμως.
μετά την αναφέρεις απλά, καθώς σέρνεσαι, χωρίς νόημα όμως.
ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται μπροστά σου,
με εσένα πρωταγωνιστή,
και με ένα τραγούδι ικανό να δημιουργήσει στιγμές.
όλα για αυτό το αναθεματισμένο επαναλαμβανόμενο πιάνο γίνονται,
να το θυμάσαι.
να το προσέξεις.
γαμημένο συναίσθημα.
επειδή η φωνές δένουν τέλεια με την μουσική,
επειδή αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλειο τραγούδι.
και για εμένα σήμερα είναι.
μην φοβάσαι,
η πυξίδα στο εξώφυλλο δεν θα σε αφήσει να χαθείς,
αλλά και αυτό μάλλον τυχαίο θα είναι.
βάλτο να παίξει,
και μέτρα πόση ώρα θα σου πάρει,
μέχρι να αρχίσεις να χάνεσαι στο κενό.
gone. now carry on.
(πόση δύναμη μπορούν να έχουν οι λέξεις,
αν ειπωθούν σωστά, κάθε φορά με πιάνει αυτό από πάνω,
ανήμπορος πλέον, ίσως και αβοήθητος. θα δείξει)
Soulsavers:
Rich Machin
Ian Glover
No comments:
Post a Comment