26. bring me the horizon - there is a hell.. [2010]

(believe me i've seen it,
there is a heaven,
let's keep it  secret)

δύσκολη απόφαση,
μα ο τελευταίος καιρός με βοήθησε να καταλήξω,
και τον ευχαριστώ.

τίτλος σιδηρόδρομος για τον τρίτο δίσκο τους,
τον πιο αδικημένο, αν μου επιτραπεί η έκφραση,
συγκριτικά με τους υπόλοιπους τουλάχιστον.

τους πρωτογνώρισα σχετικά νωρίς,
κάπου κατά το 2007, λίγο πριν μπω φαντάρος,
στον πρώτο δίσκο τους,
μου τράβηξαν το ενδιαφέρον κάποια τραγούδια,
αλλά έπρεπε να ακούσω το chelsea smile,
για να εκτιμήσω πραγματικά την μπάντα.

εδώ να πω, πως τους θεωρώ μία από τις καλύτερες μπάντες στον πλανήτη,
με τεράστιες αλλαγές στον ήχο τους ανά τα χρόνια,
κάτι που οδήγησε σε τεράστια ρίσκα για το fanbase που έχουν,
ειδικά αν σκεφτείς την τεράστια δημοφιλία τους.
παρόλα αυτά, τους αγαπώ σε όλες τους τις εκφάνσεις.

είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση λοιπόν.
όταν βγάζεις 20 χρονών πρώτο δίσκο,
στα 22 βγάζεις το suicide season,
και αισίως στα 24 βγάζεις αυτό το έπος,
σίγουρα θα έχεις πολλά να διαχειριστείς,
δεδομένης της επιτυχίας που έχεις κάνει.

δεν είναι εύκολο να συνδυάσεις τον ακραίο ήχο τους,
με τις παιδικές φατσούλες που έχουν,
γιατί παιδικές είναι, ας το παραδεχτούμε.
ο sykes παίζει να είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη
με λιγότερα μούσια από εμένα.
εν τω μεταξύ, και εγώ είχα αντιδράσει σε κάποια φάση,
λόγω της εξωτερικής εμφάνισης,
γενικά αυτό το "metalcore", δεν είναι εύκολο.

ακραίος ήχος, φλωρόφατσες,
τατουάζ παντού,
και κοριτσάκια να ουρλιάζουν,
δεν είναι η συνταγή που έχουμε συνηθίσει στο metal.

υποθέτω,
πως ο λόγος που πέτυχε όλο αυτό, τόσο πολύ,
πέρα από την ποιότητα της μουσικής,
είναι ο τραγουδιάρης, ο oliver sykes.
περιέργως ωραίος, εξού και τα κοριτσάκια που τσιρίζουν,
φτιαγμένος για να είναι στην σκηνή,
έχει αστέρι ο τύπος, ό,τι και να λέμε.

και εδώ είναι η περίοδος που αρχίζει να χάνει την μπάλα,
κάτι που φαίνεται και στους (εξαιρετικούς) στίχους του δίσκου.
ναρκωτικά, αλκοόλ, και όλα αυτά τα ωραία,
έγιναν καθημερινές συνήθειες,
αλλά δεν είμαστε εδώ για να αναφέρουμε αυτές τις ιστορίες.

οι πρώτοι δύο δίσκοι είναι αρκετά πιο ωμοί,
αρκετά πιο άμεσοι,
εδώ όμως ξαφνικά βλέπουμε μία μικρή αλλαγή,
αφού έχουμε την εντονότερη εισαγωγή της χρήσης του υπολογιστή,
με κάποια πλήκτρα, και κάποια samples να τρέχουν κατά την διάρκεια του album.

ήδη έχουν αρχίσει να μας (προ)ετοιμάζουν
για τις μεγάλες ηχητικές αλλαγές που θα έρθουν μετέπειτα.

στο there is a hell.. είναι η χρυσή τομή λοιπόν.
δεν έχουν χάσει τίποτα από την επιθετικότητά τους,
αντιθέτως,
ταυτόχρονα ακούγονται πιο ώριμοι από ποτέ,
πιο οργανικοί,
σε απλή μετάφραση, αυτός είναι ένας δίσκος για παιχτεί live,
και σίγουρα μετράει και η παραγωγή του fredric nordstrom,
ακόμα ένας δίσκος που βγήκε από τον άνθρωπο
που ευθύνεται για τον ήχο του slaughter of the soul.

η σημειάρα στο it never ends
(you say this is suicide, i say this is a war),
γλεντάει κόσμο με την απλότητά της,
το τρομερό κλείσιμο the fox and the wolf
με την συμμετοχή του Josh Scogin των Norma Jean/The Chariot
είναι επικό, μεταφορικά μιλώντας,
αφού κρατάει μόλις ενάμισι λεπτό.

η δεύτερη αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου,
είναι σε εκείνο το breakdown του alligator blood
(το οποίο έχει τα λιγότερα χτυπήματα στο snare,
extra πόντος για δημιουργικότητα εδώ),
που με στέλνει στα ουράνια,
κάτι βγαίνει από μέσα μου και αιωρείται,
το τελευταίο λεπτό του κομματιού γενικότερα,
σε λυτρώνει από ό,τι κουβαλάς,
σε αφήνει να σκέφτεσαι τι συνέβη και τι θα μπορούσε να συμβεί.

put a gun to my head and..


το κομμάτι μου:
Crucify Me

επειδή
είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα metal κομμάτια,
για το δικό μου γούστο.
ναι, το είπα.

μας δίνει τις δύο υποστάσεις που παρουσιάζει ο δίσκος,
παράδεισος και κόλαση,
τα έχουμε και τα δύο μέσα μας, όπως αναφέρει,
και η συμβολή της Lights,
με την... αγγελική φωνή, τα κάνει όλα πιο ξεκάθαρα.


δεν μπορώ,
και δεν χρειάζεται,
να περιγράψω εκείνη την αλλαγή στο τέλος,
i fear i'm too far gone-pray for the dead/i am the ocean-i am the sea,
που γίνεται χωρίς να πάρει ανάσα,
και σκάνε τα βιολιά,
ζω και πεθαίνω για (αυτά) τα βιολιά τελικά-pun intended,
και δεν μπορώ να αναπνεύσω,
θέλω να σπάσω τα δεσμά μου,
αυτή είναι η στιγμή που όλα δένουν,
όλα βγάζουν νόημα,
όλα έχουν λόγο ύπαρξης και απουσίας,
είναι η πρώτη ανάσα μετά από παρ'ολίγον πνιγμό,
το πρώτο φιλί,
εκείνο το δευτερόλεπτο που πιάνουν τα χέρια στο τέλος του fight club,
βλέποντας τα κτίρια των τραπεζών να κατεδαφίζονται.

σε ένα ιδανικό κόσμο,
δεν θα παίζει pixies εκεί,
αλλά το crucify me.

you met me at a very strange time in my life.

χα.


Bring Me The Horizon:
Oliver Sykes
Lee Malia
Jona Weinhofen
Matt Kean
Matt Nichols

ΥΓ. πάντα είχαν εξαιρετικά εξώφυλλα,
ελπίζω να μην αλλάξει αυτό σε μελλοντικές δουλειές τους..

(pray for the dead)

25. kvelertak - kvelertak [2010]

δεν καταλαβαίνω την γλώσσα,
δεν καταλαβαίνω τίποτα λέμε.

η τελευταία φρέσκια ανάσα στο σύγχρονο metal,
ήρθε το 2010,
από αυτά τα παιδάκια, τότε,
από την νορβηγία.

χαμός.

είχε έρθει ο υπερυπεύθυνος τέλη του '11 στην δουλειά,
και με είχε ρωτήσει για αγαπημένους δίσκους,
του ανέφερα αυτόν,
δεν τον είχε ακούσει, και μου ζήτησε να τον περιγράψω.
πόσο δύσκολο όμως.

σε μία σπάνια στιγμή πνευματικής διαύγειας,
είπα "turbonegro με περισσότερα στοιχεία από immortal"
bullseye.

αυτό είναι όμως,
έχουν το ροκεντρόλ των turbonegro,
αλλά τα ρυθμικά σημεία,
και το drumming είναι black metal.

ας το πάρουμε από την αρχή όμως.

έχασα τον δίσκο για 2 μήνες,
πήρα χαμπάρι τι συνέβη από ένα post του kurt ballou.
αύγουστος ήταν,
ακόμα θυμάμαι την παράκρουση της στιγμής,
το blodtorst είχα ακούσει πρώτο,
τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

πόσο ρομαντική ιστορία όμως,
η ιστορία του πρώτου δίσκου της μπάντας.

είχαν αγάπη και αδυναμία τους converge,
όπως όλοι μας άλλωστε,
και έστειλαν κάτι demo tapes στον κιθαρίστα τους,
τον ballou ντε,
καθώς τότε είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του σαν παραγωγός,
και έκαναν τον σταυρό τους,
να του αρέσει και να τους κάνει τον δίσκο.

έτσι και έγινε,
τα παιδάκια από την νορβηγία είχαν τον ballou για παραγωγό,
και τον john baizley (θεότητα) να τους κάνει το εξώφυλλο.

ήδη είχαν μπει σε ένα πολύ ιδιαίτερο,
και πολύ κλειστό, κύκλο μουσικών.
δεν τα είχαν κάνει πολλοί αυτά.
ειδικά σε πρώτο δίσκο.

δεν άφησαν περιθώρια σε κανέναν,
μέχρι και το hammer τους έβγαλε το καπέλο.
το hammer,
που την ίδια χρονιά είχε δίσκο του μήνα τον πρώτο των ghost.
τους πήραν τα βρακιά, σε κοινά ελληνικά.

να αναφέρουμε ξανά εδώ,
δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα λέει.
όλοι οι στίχοι είναι στην μητρική τους γλώσσα,
τα νορβηγικά.

(fun fact: αγαπημένη συνήθεια του [πρώην πλέον] τραγουδιστή τους,
ήταν να κοιτάει το κοινό στις συναυλίες,
και να τους βλέπει να προσπαθούν να τραγουδήσουν τους στίχους,
μάλλον πρέπει να έριχνε τρελό γέλιο)

παρόλα αυτά,
αυτός ο δίσκος μπαίνει εύκολα σε αυτήν την λίστα,
ναι είναι τόσο καλή η μουσική,
είναι τόσο καλός δίσκος.

θα ξεπεράσουμε τις συμμετοχές από μπαντάρες,
όπως οι taake και οι trap them,
και θα επικεντρωθούμε στην ουσία (του καψάσκη).

συνθέσεις.
δεν ξέρεις τι να περιμένεις,
δεν έχουν pattern οι τύποι,
έχουν 3 κιθάρες,
και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ποικιλομορφία στο τελικό προϊόν,
όχι στην δυναμική του κομματιού.
οι 3 κιθάρες είναι υπερβολή,
γελάμε με κάτι αστείες προσπάθειες τύπου maiden,
να μας αποδείξουν ότι έχουν λόγο ύπαρξης 3 κιθαρίστες σε μία μπάντα.

ρε γαμώτο,
το ακούω τώρα, όπως κάνω πάντα κάθε φορά που γράφω κάτι,
και ακούγεται ακόμα καλό,
ακόμα ακούγεται φρέσκο.

κάποια από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα,
το ulvetid,
που μπαίνει σαν τετρακίνητο σε φουρκέτα 90 μοιρών,
φωνάζοντας το όνομα της μπάντας με φωνή 4,
το χιτάκι blodtorst,
με την σημειάρα κάπου στο 2:50,
και το α-γα-πη-μέ-νο επαναλαμβανόμενο πιανάκι εκεί στο τέλος,
και sultans of satan,
μάθημα για ανθρώπους που θέλουν να ξεχωρίσουν παίζοντας κιθάρα.

γενικότερα,
ο δίσκος προτείνεται σε ακραίους μεταλάδες,
αλλά και σε ανθρώπους που θέλουν να χορεύουν.

ο κατάλληλος δίσκος για ανθρώπους σαν και εμάς.

χτύπησε φλέβα όταν βγήκε,
και ακόμα το κάνει,
σε τέτοιο βαθμό που δεν το περίμενα, 8 χρόνια μετά.

περνάει ο καιρός ρε,
τι 8 χρόνια, σαν περύσι μου φαίνεται..


το κομμάτι μου:
Sjohyenar (Havets Herrer) (το #6 ρε)

επειδή
είναι το κομμάτι πιο κοντά στο γούστο μου,
συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου.

τρομακτικό νεύρο,
οι κιθάρες είναι τόσο επιθετικές, τόσο κοφτές,
που σε προκαλούν αρχίσεις να χτυπιέσαι,
ακόμα και μόνος.

και ας μην ξεχάσουμε το σημείο του δίσκου,
εκεί λίγο πριν το τρίτο λεπτό,
που θυμίζει old school μπλακμεταλιά,
από αυτές που τόσο μας λείπουν πλέον.



Kvelertak:
Erlend Hjelvik
Vidar Landa
Bjarte Lund Rolland
Maciek Ofstad
Marvin Nygaard
Kjetil Gjermundrod

ΥΓ. και εδώ να αναφέρω το πράσινο βινύλιο που έχω στην κατοχή μου,
το καλύτερο δώρο, πόσο καλά με ξέρεις ρε γαμώτο.
ίσως και να το έκανες για εσένα βέβαια,
αλλά δεν θα επιβεβαιώσω τίποτα.

24. arcade fire - funeral [2004]

αυτός είναι ένας από τους δίσκους που καθόρισε και δημιούργησε το κίνημα των hispters.

θα το ξεπεράσουμε, 

και θα συνεχίσουμε, 

διαλέγοντας την ουσία,

για ακόμα μία φορά.

η τωρινή μόδα στα group είναι η k-pop (korean pop),

με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα μέλη τους,

είναι συνήθως πάνω από 5 άτομα,

συνήθως 7-8.

οι arcade fire ήταν τόσοι,

το 2004, before it was cool.

και εδώ θα σταματήσω τα αστειάκια για τους χιπστεράδες.

funeral λοιπόν,

συμβολικός ο τίτλος για το ντεμπούτο των καναδών,

καθώς λίγο καιρό πριν την κυκλοφορία του δίσκου,

υπήρξαν πολλοί θάνατοι σε φιλικά και συγγενικά πρόσωπα των μελών.

ό,τι πιο έντεχνο έχει παρουσιάσει η σύγχρονη μουσική,

σε ένα δίσκο που δεν έχει μέτριες στιγμές,

πέρα από χαζά, είναι ένα διαμάντι, από την αρχή μέχρι το τέλος.

ακούς μέχρι και το τελευταίο όργανο,

οι ενορχηστρώσεις είναι σε άλλο επίπεδο.

τραβάει την προσοχή σου από το πρώτο δευτερόλεπτο,

δεν αφήνει χώρο για να αμφισβητήσεις κάτι.

είναι όλα ιδανικά εδώ πάντως.

μέχρι και η tracklist έχει ιδανική σειρά,

κάτι τόσο ουσιαστικό,

που δεν νομίζω να δίνεται όση σημασία χρειάζεται,

τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον.

ok, ίσως να έχει αλλάξει και η δομή της μουσικής,

αλλά αυτό είναι ένα γεγονός.

γκαζώνει εκεί που χρειάζεται,

ηρεμεί για να σε ταξιδέψει,

ξαναγκαζώνει για να σε ξυπνήσει,

και συνεχίζει πιο ρυθμικά για το κλείσιμο.

το περίεργο είναι πως δεν παίζουν κάτι ιδιαίτερα δύσκολο,

αντιθέτως,

η ικανότητα δεν κρύβεται στην δυσκολία γραφής και παιξίματος των κομματιών,

η ικανότητα υπάρχει στην σύνθεση, στην ουσία της,

εκεί που λες πως δεν μπορεί να υπάρξει κάτι φρέσκο,

κάτι καινούριο, κάτι ιδιαίτερο,

έρχεται αυτός ο δίσκος, και σε κάνει να σκεφτείς κάθε λέξη που είπες.

η τετραλογία του neighborhood θα ήταν ικανή από μόνη της 

να κάνει κλασικό αυτόν τον δίσκο,

και δεν είναι καν το καλύτερο σημείο του.

το σπάσιμο κάπου εκεί στο 2:45 του une annee sans lumiere,

που σημαίνει "ένας χρόνος χωρίς φως",

η διάχυτη μελαγχολία του crown of love,

που το θυμάμαι από τα ραδιόφωνα της πόλης, τότε..

δύσκολα δεν θα έχετε ακούσει αυτόν τον δίσκο, 

σήμερα, 14 χρόνια μετά.

ακόμα και έτσι όμως,

αξίζει άλλη μία ακρόαση,

γιατί αυτός είναι ένας κλασικός δίσκος της γενιάς μας,

ορόσημο, με την κυριολεκτική έννοια,

άλλαξε τον ρου της μουσικής,

άλλαξε την μουσική την ίδια.

αν δεν τον έχεις ακούσει,

έχεις κάτι εξαιρετικό να ακούσεις, 

με την πρώτη ευκαιρία που θα μπορέσεις,

αν ρωτάς εμένα.

ένας ακόμα δίσκος,

γεμάτος μνήμες,

γεμάτος πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις.

και η Τέτα να λέει το #2 λαϊκά. πάντα.

και ας την εξηγούσα ότι λέει για την Λάϊκα,

την σκυλίτσα που είχαν στείλει οι ρώσοι στο διάστημα.

το κομμάτι μου:

Wake Up

επειδή

έχει αυτές τις κιθάρες.

αυτούς τους στίχους.

ίσως να μην είναι τόσο μελαγχολικό,

όσο ο υπόλοιπος δίσκος,

ίσως και όχι όμως.

story of my life,

που λένε και οι social distortion.

όταν ακούω αυτό το οοο-οοοο,

και εκείνο το ονειρικό

i guess we'll just have to adjust

(πόσο ταιριαστό ακούγεται, αλήθεια;)

θέλω ηρεμία, κάτι να πίνω,

και μέρος να αγναντεύω.

τέτοιος είμαι για.

you better look down below.

Arcade Fire:

Win Butler

Regine Chassagne

Richard Reed Parry

Tim Kingsbury

Howard Bilerman

William Butler

ΥΓ. αν αυτό ο δίσκος είχε βγει 30 χρόνια πριν,

σήμερα θα τον μνημονεύαμε δίπλα σε pink floyd,

δίπλα στους fleetwood mac και στον david bowie.

η αγάπη του τελευταίου άλλωστε για τους arcade fire ήταν γνωστή,

τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά.

23. lykke li - i never learn [2014]

απόγνωση.
η αναγνώριση της βασικής λογικής της ύπαρξής μας.
σαν ένας πόλεμος.
όχι αέναος, μάλλον το αντίθετο,
και εκεί αρχίζει η ιστορία μας.

αυτή η αγωνία που κουβαλάμε,
αφού μετράμε ανάποδα από την ημέρα που γεννιόμαστε,
αυτή είναι το κεντρικό ζήτημα σε αυτόν τον δίσκο.

το trigger για όλο αυτό ήταν ένας χωρισμός,
ναι οκ, λογικό,
αυτό που διαχωρίζει την συγκεκριμένη προσπάθεια της lykke li όμως,
είναι ότι έχει αυτό το βόρειο,
έχει αυτήν την σκανδιναβική εσάνς,
αυτό το κρύο, το απόμακρο,
που τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να εισάγουν και στην pop,
οι κάτοικοι των συγκεκριμένων χωρών.

αυτό το album είναι το κλείσιμο μίας τριλογίας,
με το πρώτο μέρος να είναι το youth novels του 2008,
και το wounded rhymes του 2011 να ακολουθεί.

όταν βρέχει να το ακούς.

και σήμερα έβρεξε,
ίσως να βράχηκες,
αλλά ο βρεγμένος την βροχή..

τραγωδία.
κάτι τέτοιο να περιμένεις να ακούσεις,
το εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό, να ξέρεις.

32 λεπτά διάρκεια λέει,
και μάλλον είναι ιδανικό,
δεν κουράζει, τα κομμάτια είναι εξαιρετικά,
και μόλις τελειώσει,
απλά θα αναζητήσεις το κουμπί που θα ξαναπαίξει τον δίσκο.
ή θα γυρίσεις τον δίσκο ανάποδα,
και ξαναβάλεις την βελόνα στο πρώτο κομμάτι.

κρύβεται καλά ο δίσκος,
δεν είναι όλα τα κομμάτια downtempo,
δεν θα σε ρίξουν την διάθεση με τον χαλαρό ήχο,
οι στίχοι θα σε κάνουν να σκεφτείς τι συνέβηκε.

πολύ καλό παράδειγμα το gunshot,
όπου εκ πρώτης όψεως ακούγεται χαρούμενο,
αλλά μόνο αυτό δεν είναι.

κάτι που δεν συμβαίνει με το επόμενο,
love me like i'm not made of stone μας λέει,
και απλά καταθέτει ψυχή,
δεν αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο,
μία κιθάρα και μία φωνή,
και μας παίρνει μαζί της.

δεν θα σε οδηγήσει σε χαρούμενα μέρη,
δεν θα υποσχεθεί κάτι,
μάλλον δεν έχει happy end ο δίσκος.

είναι από αυτά τα ταξίδια που θα κάνεις όμως,
και ας ξέρεις την κατάληξη της διαδρομής.

δεν χρειαζόμαστε πάντα το θετικό,
κάποιες φορές πρέπει απλά να μην μιλάμε,
να το αφήσουμε να πάρει αυτό που χρειάζεται από εμάς,
έτσι ώστε να καταφέρουμε να πάμε παρακάτω.

η lykke li μάλλον βρήκε τρόπο να το ζήσει,
έγραψε γιαυτό,
εμείς θα πάρουμε μία γεύση από αυτήν την εμπειρία,
ίσως βρούμε κοινά στοιχεία,
ίσως και όχι.

το ζήτημα είναι το ταξίδι ρε μαλάκα,
ακούω κάποιον να μου λέει,
αλλά εδώ δεν μιλάμε για το ταξίδι, ρε μαλάκα,
μιλάμε για την ιθάκη.

δεν ήρθες εδώ για λύσεις,
δεν είναι η πρόληψη εδώ,
η θεραπεία είναι.


το κομμάτι μου:
I Never Learn

επειδή
με αυτό μπαίνει ο δίσκος,
και είναι ξεκάθαρο τι θα έρθει.

ίσως κάθε φορά να βρίσκεις τον εαυτό σου στο ίδιο σημείο,
ποιός το προκαλεί, ουσιαστικά, όμως;

πολλά τα ερωτήματα, ήδη,
το κομμάτι θα δώσει άλλα τόσα.

i never learn μάλλον

22. the cure - disintegration [1989]

φαντάσου να γίνεσαι 30,
να καταλαβαίνεις πως μεγαλώνεις,
να βάζεις και στην εξίσωση ένα ακόμα τρομακτικό γεγονός,
πως όλες οι μπάντες έχουν γράψει τα καλύτερά τους κομμάτια,
πριν από τα 30.

όλα αυτά είναι δύσκολα,
και γίνονται ακόμα δυσκολότερα,
αν αναλογιστείς πως όλα αυτά έπαιζαν στο κεφάλι του robert smith.

τεράστιο συγκρότημα οι cure λοιπόν,
δύσκολα θα βρεις άνθρωπο να νιώθει από μουσική,
και να μην σέβεται, τουλάχιστον, τους συγκεκριμένους.
δύσκολο το σημερινό εγχείρημα,
αλλά θα το δοκιμάσω,
όπως υποσχέθηκα.

το disintegration είναι ο 8ος δίσκος των cure,
και ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά,
καθώς εδώ υπάρχει το lovesong,
ένα τραγούδι που όλοι έχουμε αγαπήσει-αφιερώσει στην εφηβεία μας.

έτσι και εγώ,
το είχα ακούσει στην εφηβεία μου,
και ένας εξαιρετικός καθηγητής στο φροντιστήριο αγγλικών,
ξενοφώντας, αν θυμάμαι καλά-never forget to check,
με είχε πάρει γραμμή,
και μου είχε προτείνει να ακούσω τον συγκεκριμένο δίσκο.
με είχε ετοιμάσει βέβαια,
καθώς με είχε πει να μην περιμένω τέτοια ακριβώς τραγούδια,
είναι αρκετά πιο ιδιαίτερος και μαύρος ο δίσκος.
άλλο που δεν ήθελα και εγώ.

σίγουρα δεν τον ένιωσα τότε,
είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί 18 χρονών
να κατανοήσει τους cure,
αλλά προσπάθησα.

μέχρι σήμερα,
που ακόμα προσπαθώ,
κάθε φορά βρίσκω κάτι διαφορετικό να με κάνει να γουρλώσω τα μάτια,
να ξαναβάλω να ακούσω ένα τραγούδι,
να ψάξω άλλη μία πλευρά του,
που μου ήταν αθέατη μέχρι τότε.

εκεί που δεν θέλεις να κοιμηθείς,
και αναζητείς αυτές τις ώρες, τις βραδινές,
τις ωραίες, τις δικές μας,
στο closedown.

το untitled,
που θεωρείται συνέχεια του closedown,
και ακόμα και ο smith δεν μπόρεσε να του δώσει όνομα,
εξού και ο συγκεκριμένος τίτλος.

το the same deep water as you,
ένα από τα καλύτερα τραγούδια των cure γενικότερα,
με ένα πολύ σκληρό μήνυμα να σου μένει στο τέλος.

δεν έχει αδύναμο σημείο ο δίσκος,
plainsong, pictures of you, lullaby,
το ομώνυμο που μιλάει απλά για την ψυχολογική πτώση ενός ατόμου,
που δεν σε αφήνει καν την ελπίδα πως θα σηκωθείς,
όλα αυτά συνθέτουν κάτι ιδιαίτερο,
κάτι τεράστιο,
κάτι που θα μας κάνει παρέα από μικρή ηλικία,
μέχρι τα βαθιά γεράματα,
κάθε φορά για άλλους λόγους,
κάθε φορά θα είναι εκεί όμως.

τα φωνητικά του smith είναι πάλι εκεί,
κάποια πιο ζωντανά,
σε κάποια άλλα πιο laid back,
σαν να έχει παρατήσει μία κατάσταση,
εξαιρετικά σε όλες τις περιπτώσεις όμως.

ίσως,
όσο περνάει ο καιρός,
να προτιμάς την ακρόασή του για κάτι πιο μαύρο,
αλλά αυτή είναι η σύστασή του δίσκου,
αυτό είναι και το dna των cure άλλωστε.

πέρα από 2-3 χιτάκια,
δεν είναι για όλους,
είναι απόκοσμη μπάντα,
μέσα στο pop στοιχείο της.

ίσως,
η πιο μη-mainstream, mainstream μπάντα.

ίσως να κάνω και λάθος βέβαια.
ίσως και όχι.



το κομμάτι μας:
Fascination Street


επειδή
μου είχες πει πως είναι το κομμάτι σου.
λίγο ανοιξιάτικο, λίγο φθινοπωρινό,
αλλά είναι το κομμάτι σου.

ένας άλλος λόγος,
είναι πως είναι και το κομμάτι της Τέτας,
και το έμαθα με έναν πολύ όμορφο τρόπο,
που ακόμα τον θυμάμαι.
ελπίζω να το παίξεις κάποτε αγαπημένη,
πολύ θα χαρώ. δεν ξεχνάω, να ξέρεις.



The Cure:
Robert Smith
Simon Gallup
Porl Thompson
Boris Williams
Roger O'Donnell

ΥΓ. πρώτη φορά έκανα τόση ώρα να το γράψω.
just to know..

21. μάνος λοϊζος - τα τραγούδια της χαρούλας [1979]

άμεση αλλαγή πλεύσης,

για ένα δίσκο που ήθελα εδώ και καιρό να βάλω στην λίστα.

δεν βάζω το όνομα της αλεξίου στον τίτλο,

όχι επειδή θα ήταν τρελό,

απλά είναι ερμηνεύτρια, μόνο,

σε αυτόν τον δίσκο,

και δεν ήθελα να γίνει ο τίτλος σιδηρόδρομος.

οικογενειακά μιλώντας,

αυτός ο μάνος, είναι λίγο πιο κοντά μου,

από ότι ο χατζιδάκις.

δεν ξέρω γιατί,

αλλά έτσι ήταν, 

οπότε η αδυναμία είναι δεδομένη εδώ.

σχεδόν 29 χρονών η χαρούλα τότε,

42 ο μάνος τότε,

34 ο ρασούλης που έγραψε στίχους για 9 τραγούδια,

και πυθαγόρας υπογράφει στιχουργικά τα υπόλοιπα 3 τραγούδια,

μάλλον στην τελευταία του δισκογραφική παρουσία,

καθώς έφυγε από την ζωή την ίδια χρονιά.

δύσκολα θα ακούσετε τον δίσκο,

και δεν θα αναγνωρίσετε τα τραγούδια.

πάμε πολύ πίσω βέβαια,

σχεδόν 40 χρόνια πίσω,

ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα τότε στην ελλάδα,

και όχι μόνο βέβαια,

η μουσική είχε άλλη βάση,

και δίνω σημασία στην χώρα μας,

καθώς μιλάμε πως έχουν περάσει 5 χρόνια από την χούντα,

και σε δύο θα ερχόταν το '81.

αυτά τα τραγούδια λοιπόν,

έχουν γραφτεί στο dna μας,

για την δική μου γενιά και πίσω τουλάχιστον,

ισχύει αυτό.

ξέρουμε τους στίχους για τα τραγούδια,

και ας μην ξέρουμε παραπάνω πληροφορίες.

λαϊκό ή έντεχνο,

πέστο όπως θέλεις,

εκείνη η περίοδος είχε εξαιρετική μουσική,

πολύ διαφορετική από την σημερινή,

με τα ίδια όργανα όμως,

και αυτό είναι το αρνητικό για το σήμερα.

σαν να είχε άλλη θέση το μπουζούκι τότε,

σήμερα έχει λάβει μία σχεδόν αρνητική σημασία.

ίσως να φταίει η έννοια του "μπουζουκτσίδικου",

που ζήσαμε στα 90's,

ίσως λίγο τα λουλούδια που μπήκαν βίαια στην κουλτούρα μας.

ευτυχώς στο δικό μου κεφάλι δεν τα συγχέω αυτά,

ίσως για αυτό να μπορώ να απολαμβάνω ακόμα 

κάποιους σχετικά καινούριους καλλιτέχνες,

καθώς δεν είναι όλοι το ίδιο.

πως μπορείς να κάτσεις αμέτοχος στο τέλι-τέλι,

το ανέβασμα στο ρεφρέν είναι σχεδόν ροκ,

κάτι θες να ρίξεις, κάτι να σπάσεις.

πως μπορείς να μην τραγουδήσεις μαζί με την χαρούλα τον φαντάρο,

έλα, ξέρεις τους στίχους, μην το κρύβεις.

αυτή η επικίνδυνα ακριβής περιγραφή στο όλα σε θυμίζουν,

που είναι ένα από τα πρώτα κομμάτια που θα σου έρθουν στο μυαλό,

αν όντως όλα θυμίζουν κάτι. 

πως μπορείς να μην εντυπωσιαστείς με τις αλλαγές του μες στο πλήθος,

εκεί που μπαίνει ο κοντογιάννης δίνει άλλο χρώμα,

σε κάνει μέτοχο στην συζήτησή τους.

το οποίο κομμάτι, αναπαραστά εξαιρετικά την πρόθεση του δημιουργού,

να βάλει την ουσία με τα λόγια της χαρούλας στο τραγούδι,

αλλά να μας θυμήσει επίσης πως δεν είναι κακό να.. χορεύουμε,

ένας εξαιρετικός συμβολισμός,

για την ελλάδα του 1979,

με τον κόσμο χωρισμένο σε 2 πλευρές,

πολιτικά μιλώντας,

μα χωρίς κάποια ουσιώδη διαφορά.

όπως λέει και το τραγούδι

κάνε διάλειμμα χαρούλα,

πες μας τον καρσιλαμά,

να γλυκάνει τις καρδιές μας,

και τα βρίσκουμε μετά.

κάνε διάλειμμα να σβήσει,

της καρδιάς μας η φωτιά,

ο χορός να μας μεθύσει,

και τα βρίσκουμε μετά.

ας πάρουμε μία ανάσα,

ας φύγει αυτή η φωτιά από την καρδιά μας,

και θα τα βρούμε μετά.

αυτός ήταν ο μάνος,

και εδώ έχουμε μία προσπάθειά του,

να βάλει την λαϊκή μουσική σε έναν δίσκο του,

αφού έβλεπε πως αυτό το "επαναστατικό" δεν πήγαινε άλλο,

είχε ήδη πολλά χρόνια που ήταν στο προσκήνιο.

και είναι εμφανής αυτή η προσπάθεια,

αν αναλογιστούμε τις ανατολίτικες κλίμακες που είναι παντού,

σήμα κατατεθέν την λαϊκής μουσικής.

και το πέτυχε.

αυτός ο δίσκος ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος,

δεν είναι αυτό που θα περίμενες να ακούσεις από τον μάνο λοίζο,

και ταυτόχρονα είναι κάτι κλασικό.

είναι δικό μας.

χωρίς παραπάνω ταμπέλες,

χωρίς αλαζονίες, 

χωρίς την απέχθεια για το διαφορετικό.

αυτή η κυκλοφορία είναι ένας από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους.

το κομμάτι μου:

Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο

επειδή

είναι θετικό, με τον τρόπο του,

μέσα στην έντονη μαυρίλα του.

είναι γεγονός,

πως ο καθένας ζητάει άλλα από την ζωή,

άλλα πράγματα με κάνουν να χαμογελάω,

και άλλα εσένα.

δεν έχει δυναμική αυτό, ούτε σπουδαιότητα.

απλά υπάρχει μέσα μας.

όπως και ο μάνος.