56. cult of luna - somewhere along the highway [2006]

(i was lost, but not alone)

αυτός ο δίσκος είναι καλύτερος από το panopticon των isis.
οι cult of luna είναι σημαντικότερη μπάντα από τους isis.
οι CoL έπαιξαν αυτό που έπαιζαν οι isis πριν από αυτούς.
ίσως άσχετο,
αλλά ήθελα να το αποτυπώσω εδώ,
για να ξεκαθαρίσω το πόσο τεράστιοι είναι.

αυτός ο δίσκος είναι ό,τι καλύτερο έχει την ταμπέλα post-metal.

64 λεπτά, 7 τραγούδια,
καμία σωτηρία,
όσο αγυάλιστος ήχος χρειάζεται,
όσο συναίσθημα χωράει,
όσα αδιέξοδα έχεις βιώσει,
θα ξαναέρθουν στην μνήμη σου,
αν περιμένεις κάτι χαλαρό και ήρεμο,
δεν είναι αυτός ο δίσκος που θα έπρεπε να ακούσεις.

οι cult of luna λοιπόν,
είναι ένα group από την σουηδία,
που αποτελείται από 8 μέλη,
και αυτός είναι ο 4ος δίσκος τους.
και δεν περιμένεις αυτό που έρχεται.

ένας concept δίσκος,
ένας δίσκος που έχει μία συγκεκριμένη θεματική,
τα τραγούδια όλα συνδέονται,
είναι μία ιστορία, που σπάει σε 7 διαφορετικά μέρη.

ο μύθος λέει πως αναφέρεται στην ανδρική μοναξιά.
δεν ξέρω γιατί μου έσκασε αυτός ο δίσκος,
ενώ έβλεπα την billie eilish να πίνει ένα ποτήρι με μαύρο νερό,
αλλά... αυτό είναι τώρα.

μου είναι πραγματικά δύσκολο να μιλάω για κάποιους δίσκους,
που το συναισθηματικό φορτίο είναι μεγάλο,
αφού είναι σαν να το ζω ξανά,
κάθε φορά πρώτη φορά,
αλλά this is a pain that i am used to.

συναίσθημα λοιπόν,
αυτή είναι η διαφορά που φέρνει αυτόν τον δίσκο τόσο ψηλά.
οι απίστευτες κιθάρες,
τα τύμπανα που είναι ονειρικά,
τα ελάχιστα-μα τόσο σημαντικά πλήκτρα,
είναι τα εξτρά, αν ρωτάτε εμένα.

οι στίχοι και οι συνθέσεις,
η απόδοση της μπάντας γενικότερα,
αυτό το συναίσθημα ελευθερίας και καταπίεσης που υπάρχει διάχυτο,
η αποξένωση και αυτή η έννοια του χειμώνα που κυριαρχεί,
σαν να είσαι αποκλεισμένος σε ένα βουνό,
αυτά φέρνουν τον δίσκο πιο ψηλά και από τον θεό.

κάθε τραγούδι και μία ιστορία,
κάθε ιστορία και μία δική σου μοναδική στιγμή,
κάθε στιγμή είναι μία υπέροχη ευκαιρία.

μία ακόμα εξαιρετική ιστορία αγάπης,
που δεν οδήγησε πουθενά,
η οποία ξεκινάει με το marching to the heartbeats,
λέγοντας we were the ones who marched and fell,
έτσι για να μην μας αφήσει καμία απορία για το τι ακολουθεί.

στο καπάκι μπαίνει το finland,
και αντίο ζωή-θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ ο δίσκος,
και να μην έχει κανείς παράπονο.
εκείνο το σημείο, ξέρεις, εκεί που χτυπάει στις άρσεις,
εκεί που λες ηρέμησε ο τύπος οκ,
και τα γκρεμίζει όλα μπαίνοντας με το i found light,
δεν νομίζω να έχει βρει κανείς φως όντας τόσο μαύρος,
τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα,
μα και τόση αλήθεια μαζεμένη στο i was lost but not alone.

μαζί της ήρθαν και τα πουλιά,
θα μας πουν λίγο πιο μετά,
leave me here for the crows,
in the Fall she came back, and with her the birds.

κάπως έξυπνο να παρομοιάζεις το φθινόπωρο με την πτώση,
αφού είναι η ίδια λέξη στα αγγλικά,
κάπως εύστοχο θα έλεγε κάποιος.

ήδη οι ιστορίες και οι σκέψεις είναι πάρα πολλές για έναν δίσκο,
δεν σταματούν όμως, έχει και άλλο.

αυτή η γενικότερη αναζήτηση που κυριαρχεί στον δίσκο,
αποτυπώνεται εξαιρετικά στο dim,
ίσως και πολλά παραπάνω,
όλη η έννοια του post rock/metal είναι καρφωμένη μέσα στην δομή του.

δεν αφήνει αίσθηση του αφημένου στην τύχη του,
είναι ένα απολύτως ολοκληρωμένο έργο,
που μας μιλάει για κάτι μισό,
κάτι που υπήρχε, βρέθηκε και χάθηκε στην πορεία.

ένα αριστούργημα που δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε,
ένα κρυμμένο διαμάντι ίσως,
ένας δίσκος που τον κουβάλησα σε σακούλα,
από τα metropolis στην αθήνα,
με το τρένο, ως εδώ,
κρατώντας τον σαν να μην υπάρχει αύριο.

ας τον είχε ήδη ο κωστής (ευχαριστώ),
ήθελα δική μου κόπια, δεν γινόταν αλλιώς.

αν συμπαθείς τις κιθάρες,
και νιώθεις από τα βασικά,
κάνε το καλό και πάτα το play στον δίσκο.
δώσε μία ώρα από την ζωή σου, δεν θα χάσεις.

αν ήδη γνωρίζεις,
είναι δεκέμβριος, έχει βγάλει κρύο,
μην περιμένεις να χιονίσει,
βάλτο να παίξει, θα την κάνει την δουλειά του,
το ξέρεις.

εδώ βρίσκει η μουσική, την τέχνη.
ή το αντίστροφο.


το κομμάτι μου:
Dark City, Dead Man


επειδή
είναι συγκλονιστικό.
δεν έχω λόγια να περιγράψω το μεγαλείο.

θα έπρεπε να τελειώνει ταινία του άντερσον με αυτό το κομμάτι.
(διάλεξε εσύ ποιον άντερσον εννοώ)

είναι σαν να έχεις μαζέψει ολόκληρο τον δίσκο,
και να σου κάνει μία περίληψη.
αρχίζει με χτύπους καρδιάς,
όπως μας ενημερώνει το πρώτο κομμάτι,
και κλείνει λέγοντας
further down the steps gets steeper/you haunt me in my dreams
i let go and fall deeper/this will be the end of me

αφήνει κάτι ανεκπλήρωτο, δεν μας λέει το τέλος,
το υποθέτει όμως.
σαν να μας κρύβει κάτι.
κάτι.. κάτι, να σε τρυπάει από μέσα.

τόσο θεατρικό,
τόσο ολοκληρωμένο,
τόσο ανεκπλήρωτο.

15 λεπτά-τεράστιος χρόνος για ένα τραγούδι, περνάνε σαν στιγμή.
όπως κάποια χρόνια με κάποιους ανθρώπους,
που θα έπρεπε είχαν κρατήσει μία στιγμή, μα κράτησαν χρόνια.

δεν έχεις ακούσει πιο άμεσο 15λεπτο τραγούδι.

i have walked a road, that lead me back to you.


За здоровье


Cult Of Luna:
Thomas Hedlund
Andreas Johansson
Fredrik Kihlberg
Magnus Lindberg
Erik Olofsson
Johannes Persson
Klas Rydberg
Anders Teglund

55. the weeknd - trilogy [2012]

trust me girl, you wanna be high for this

κάπως έτσι ξεκινάει η σημερινή μας ιστορία,
και είναι εύκολος αυτός ο δίσκος χωρίς φώτα.
κρίμα είναι, κλείστα ρε αγάπη,
μπας και σου έρθει κάποια μνήμη και μου το πεις..

εδώ να πούμε πως δεν είναι.. δίσκος,
είναι η ένωση των τριών ep-mixtapes που είχε κυκλοφορήσει πριν,
και εδώ έβαλε στην σειρά τα house of balloons/thursday/echoes of silence,
τον ονόμασε trilogy (ποιός να το περίμενε),
και εγώ θα τον λάβω σαν έναν δίσκο,
επειδή έτσι με βολεύει σήμερα.

αρχικά,
μην μπερδεύεστε με τον weeknd που ίσως έχετε γνωρίσει τα τελευταία χρόνια,
εδώ μιλάμε για διαφορετικό καλλιτέχνη,
δεν έχει μεγάλη επαφή με την σύγχρονη pop μουσική,
είναι εντελώς αντί-ραδιοφωνικό όλο αυτό το εγχείρημα.

διαρκεί περίπου 160 λεπτά,
δεν είναι εύκολο το άκουσμά του,
ιδιαίτερα από έναν άνθρωπο που δεν έχει ακούσει νότα του πριν την ακρόαση,
ή έχει ακούσει τον weeknd των τελευταίων ετών,
για την ακρίβεια,
η δεύτερη περίπτωση είναι ακόμα πιο δύσκολη.

alternative r'n'b θα έλεγα,
αν με ρωτάτε,
αν με σημαδεύετε με όπλο,
και με βάζετε να κατηγοριοποιήσω με το ζόρι δηλαδή.

αν όμως με τοποθετήσετε στο απυρόβλητο,
και μόνο εκεί,
θα σας πω πως είναι trip hop αυτό,
παιγμένο στα 00's.

(ίσως και αυτό να είναι στην ουσία του το alternative r'n'b,
αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό,
είμαστε oldschoolάδες εδώ)

αν ακόμα και μετά από αυτήν την τόσο ξεκάθαρη ανάλυση,
έχετε απορίες,
βάλτε το wicked games να ακούσετε (έχει και ωραίο βίντεο),
και θα σας λυθούν οι απορίες.
και αν σας αρέσει,
καλωσήρθατε, ό,τι θα ακούσετε εδώ,
κινείται σε αυτό το ύφος.

ναι, η φωνή του, ειδικά ανεβάσματά του,
θυμίζουν πολύ τον michael jackson,
εξου και το dirt diana που θα παίξει σε κάποια φάση.

τον έμαθα από την συνεργασία του στο soundtrack του hunger games,
και είπα να ψάξω, αφού είδα πως ήδη ο αδερφός μου τον είχε αδυναμία,
το γνωστό seal of approval του κωστή,
και δεν έχασα.

τις ιστορικές ημέρες και νύχτες του stones,
θυμάμαι να παρακαλάω την κουμπάρα (ΧΑ!) μου,
να έρθει να βάλω να ακούσει ένα συγκεκριμένο του τραγούδι,
για το οποίο μάλλον θα μιλήσουμε πιο κάτω,
επειδή ήξερα πως θα σεβαστεί,
με αυτά μεγαλώσαμε,
και είναι σαν χτύπημα κάτω από την ζώνη αυτοί οι ήχοι,
είναι δεδομένο πως θα μας αρέσουν.

εδώ να προσθέσω πως δεν είμαι αρνητικός στην μετέπειτα πορεία του,
απλά σαν να έχει αφήσει όλη την ατμόσφαιρα που έχει αυτή η τριλογία,
πίσω του, το έκανε, και πάει παρακάτω.
δεν τον αδικώ,
είναι τόσο γεμάτος ο δίσκος,
με τόσες τεράστιες στιγμές,
που ίσως και να μην έχεις πιάσει την martina topley-bird
(ναι αυτή που άκουγες στους massive attack),
να samplάρεται στο birds pt.2
(για να μην σε κάψω, το sandpaper kisses παίζει).

δεν είναι ήρεμος δίσκος,
έχει νεύρο, απλά δεν το ακούς,
σου δίνει ελευθερία κινήσεων,
να προβείς σε ανάλογες κινήσεις,
είναι το soundtrack για τις νύχτες που θα αναπολείς,
όταν όλα θα φτάσουν στο μηδέν.

δεν θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις κάτι,
μην κάνεις το λάθος και συνδέσεις εικόνες δικές σου με αυτόν τον ήχο,
δεν θα είναι εύκολη ούτε η αναπνοή μετά το πέρας.

από την άλλη όμως,
δεν υπάρχει και λόγος να αποφεύγεις τις πληγές,
τόσα χρόνια δεν παίρνουμε άλλον δρόμο,
αντιθέτως, αναζητούμε τις περίεργες ιστορίες,
μάλλον και ο πόνος είναι ανάλογος της ευχαρίστησης,
έτσι δείχνει μέχρι στιγμής πως πάει το έργο τουλάχιστον..

είναι τραγικό να μην υπάρχει έστω ένα κομμάτι του δίσκου
στο βραδινό σου mixtape,
αν δεν έχεις ήδη, μην συνεχίζεις ακόμα αυτό το λάθος,
διόρθωσέ το όσο ακόμα προλαβαίνεις.
και πάρε κάποιον τηλέφωνο να του το πεις,
φτάνουν οι μέτριες στιγμές,
στο τέλος θέλω μνήμες να μου φέρνουν δάκρυα και να σπάω στην θύμησή τους,
δεν είναι τα ξενέρωτα για εμάς.

όπως είπα και κάπου πιο πάνω,
αν θυμάμαι καλά,
you wanna be high for this.

δεν το ξέρεις, μάλλον, ακόμα,
αλλά θέλεις.
open your hand..



το κομμάτι μου:
High For This

επειδή
είναι από τα σημαντικότερα τραγούδια της δεκαετίας,
σαν παραγωγή,
σαν μουσική,
σαν όλα.

είπαμε, σε αυτήν την μπασογραμμή δεν έχεις αντιστάσεις,
μπαίνεις στο κλίμα και αφήνεσαι, ασυνείδητα,
δεν υπάρχει η έννοια του ελέγχου πλέον,
υπάρχει η εμπιστοσύνη,
και επάνω της θα χτίσεις,
αρκεί να θέλεις.

είναι τόσο ξεκάθαρο,
τόσο άμεσο,
που μέσα από την απλότητά του θα μείνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου,
δεν δείχνει τον δρόμο,
απλά σκοτεινιάζει τα μονοπάτια που αγνοούσες από την ύπαρξη του ήλιου.
σου προσφέρει αυτό που χρειάζεσαι.

άνοιξε τα χέρια σου,
πάρε ένα ποτήρι και μην φοβάσαι.
εμπιστεύσου με.

ιδανική εικόνα,
ιδανικός ήχος,
έχουν γραφτεί βιβλία για λιγότερα, να ξέρεις.

κάθε μέρα που περνάει χωρίς αυτήν την νύχτα είναι λανθασμένη.

54. marilyn manson - mechanical animals [1998]

έχει λίγο καιρό που το χρωστάω αυτό.

ακραίος για τους ροκάδες,

φλώρος για τους μεταλάδες.

ιδανικός για εμάς.

εμάς που ξεπεράσαμε το πρώτο σοκ της εμφάνισής του.

που δεν χρειαζόμαστε ένα μόνιμο γκάζι στην μουσική μας,

που θέλουμε αυτό το κάτι παραπάνω.

ποιοτικά μιλώντας,

εδώ θα μπορούσε να μπει όποιο,

από την συγκλονιστική τριάδα antichrist/mechanical/holy wood.

απλά εγώ τον πέτυχα σε αυτόν τον δίσκο πρώτη φορά,

αυτόν είχαμε ακούσει,

αυτό το δισκάκι είχαμε λιώσει τότε.

he is not an artist-he is a work of art.

πόσα θα μπορούσαν να γραφτούν εδώ, 

από την πρώτη του παρουσία σε βίντεο των nin εκεί στο gave up,
το όλο stafuckers (αν ισχύει όντως πως το έγραψε ο reznor για τον manson),
τον τεράστιο χαμό του columbine..

ήμουν παιδί λοιπόν, κυριολεκτικά,
τον ήξερα, κάπως,
μέχρι που ήρθε η βέσπα, και με είπε ότι η μικρή ήθελε να αγοράσει cd του.
της είπα πως η true manson είναι η shirley,
και αποφασίσαμε να ακούσουμε μαζί τους δίσκους του.

όλεθρος.

δεν νομίζω να χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τι θέλει να πει.
θα το ξαναγράψω.
δεν χρειάζεσαι υψηλό iq για να καταλάβεις τα λόγια του.

ναι το image που έχει δεν είναι family friendly (πολλά αγγλικά),
αλλά εκεί είναι η ουσία.

δεν διάβασα κάτι που με έβγαλε εκτός των ορίων μου,
όντως πεθαίνει κόσμος για τις σημαίες των χωρών των,
όντως υπάρχουν ναρκωτικά δίπλα μας,
όντως η λογική των reality shows χρησιμοποιεί ανθρώπους,
όλα αυτά τα ήξερα από το σπίτι μου, από πριν,
δεν μου είπε κάτι ιδιαίτερα καινούριο.

γιατί όλος ο χαμός λοιπόν;
επειδή αποφάσισε να το κάνει φορώντας λάτεξ,
έχοντας την υπόνοια πως έχει βάλει ψεύτικα βυζιά.

μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό μας σαν κοινωνία,
και ο συγκεκριμένος-πανέξυπνος άνθρωπος,
το χρησιμοποίησε εναντίων τους.

βρέθηκε απέναντι από την κοινωνία,
χωρίς να θέλει να κρυφτεί,
χωρίς να αποφεύγει δύσκολες συζητήσεις.
άπειρες οι εμφανίσεις του σε αμερικάνικα talk show,
σε συζητήσεις με μαμάδες
που φοβόταν πως τα παιδιά τους θα γίνουν ο διάβολος, επειδή τον ακούγαν..

εμένα λοιπόν,
με έμαθε να σκέφτομαι, όσο το δυνατόν περισσότερο,
έξω από το κουτί,
να μην (ε)μένω στην εξωτερική εμφάνιση,
να μην κρίνω συνανθρώπους από 2 δευτερόλεπτα,
να μην κρίνω γενικότερα.

το τι κουβαλάει ο καθένας δεν το ξέρω,
και όλοι μας έχουμε πράγματα που μας τραβάνε πίσω,
ίσως και μπροστά,
αλλά αν δεν κάτσεις να μιλήσεις,
δεν θα τα μάθεις ποτέ.

και αν κάτσεις να μιλήσεις, θα τα μάθεις,
και εκεί ειδικά, θα καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να κρίνεις.

έτσι έφτασα λοιπόν,
15 χρόνια πριν,
μεθυσμένος μέχρι εκεί που δεν πάει,
σε σπίτι αδερφικού φίλου,
να κάθομαι σε μία καρέκλα,
δεν το θυμάμαι αυτό-μου το είπαν,
και να ζητάω να ακούσουμε το coma white.
κάπως επίμονα.
(κάπως μαλάκας)
προχωράμε.

θα έλεγα πως είναι ο πιο ιδιαίτερος δίσκος του αυτός,
έχει πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία,
σε κάθε ακρόαση θα δίνεις σημασία και σε κάτι άλλο.
αυτό τον κάνει δύσκολο στην ακρόαση, θα έλεγα,
δεν είναι holy wood,
που θα το ακούσεις μία φορά, και θα τον πιάσεις λίγο πολύ,
εδώ θέλει ακροάσεις, με τους στίχους στο χέρι,
είναι κάπως oldschool η ακρόαση του μοντέρνου αυτού δίσκου.

με μία πρώτη ματιά, θα συνδέσεις τον manson με τον alice cooper,
αλλά αν δεις λίγο καλύτερα,
τους χαρακτήρες που έχει μέσα της αυτή η τριλογιά των δίσκων,
θα δεις πιο πολλά κοινά με τον bowie.

έχει ένα περίεργο βάθος ο κύριος warner, να ξέρετε.

είναι δύσκολο να απομονώσεις το έργο του,
από το πρόσωπό του,
ο ήχος δένει και με την εικόνα του.

(και κάτι εκτός του δίσκου,
we are all just stars and we're waiting

we are all just scarred and we're hating

we are all just stars on your burning flag

λέει στο αγαπημένο μου τραγούδι του.

σημεία των καιρών, ίσως.

20 χρόνια μετά, ίδιο καιρό έχουμε όμως.)

το κομμάτι μου:
Disassociative

ήταν σαν να έχω πάρει ναρκωτικά.
το πέρασε μέσα στο τραγούδι ρε.

χανόμουν,
δεν έβρισκα την αρχή και το τέλος,
ένα ταξίδι σε μία περίεργη μονιμότητα

i can never get out of here
i don't wanna explode in fear
dead astronaaut in space

παρουσιάζει την παρούσα φάση σαν κάτι ψηφιακό,
κάτι που τον σκοτώνει,
ίσως ψάχνει κάτι αναλογικό,
ίσως κάτι αναλογικότερο..

το μπάσιμο στο ρεφρέν με διαλύει,
μου θυμίζει ό,τι ωραίο είχα.

από την μία είναι καλό αυτό,
γιατί δεν είχα εικόνες να το συνδέσω, τότε.
από την άλλη όμως είναι κακό,
γιατί τώρα έχω.

και δεν μου αφήνει επιλογές,
γεμίζω εικόνες.
είναι πάνω από εμένα,
και γιαυτό είναι εδώ,
μία προσπάθεια να δείξω σεβασμό είναι.

the nervous system's down


Marilyn Manson:
Twiggy Ramirez
Zim Zum
John 5
Ginger Fish
Madonna Wayne Gacy
Marilyn Manson

53. κόρε. ύδρο - φτηνή ποπ για την ελίτ [2006]

όπως πεθαίνω, να πεθαίνεις.
κάποια στιγμή θέλω να γίνει αυτό.

θα το βαρύνω το κλίμα σήμερα,

αλλά είχα και ανάλογη όρεξη, οπότε πάμε. 

ξεκινώντας λοιπόν,
οι Κόρε. Ύδρο είναι Κερκυραίοι.
και εγώ τους αγαπάω αυτούς, γενικά. και ειδικά. πολύ.
έχω περάσει λίγες στιγμές εκεί,
αλλά πολύ σημαντικές,
έχω ερωτευτεί τον κόσμο που γνώρισα εκεί,
είναι σαν δεύτερο σπίτι πλέον.
δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός, ας το παραδεχτώ.

η Κέρκυρα είναι κάπως αλλιώς.
έχει πολιτισμό,
δεν είναι ένα νησί για να πας και να περάσεις τις διακοπές σου.

έχει κόσμο, με παράδοση σε πολλά,
τώρα θα κρατήσουμε την μουσική της όμως.

τα λέω όλα αυτά,
για να καταλάβουμε το υπόβαθρο στο οποίο μεγάλωσαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί,
και έφτασαν να γράψουν μουσική.

έφτασαν να γράψουν, ίσως, το ελληνικό jane doe,
με όχι τόσο ιδιαίτερο artwork (είναι τρομερό πάντως),
όχι τόσο ηχητικά επιθετικό,
αλλά σίγουρα ισάξιο στιχουργικά.

αν ήμουνα κωλόπαιδο (κωλόπαιδο),
δεν θα έγραφα για αυτό,
αλλά επειδή δεν είμαι, και το ξέρεις,
θα το κάνω.

πολύ ιδιαίτεροι λοιπόν αυτοί.
πολύ αγαπημένοι, πολύ.

η φωνή για την ακρίβεια,
δεν είναι συνηθισμένη,
είναι σαν ένα ανεπίσημο κοσκίνισμα των φλώρων,
δεν είναι για όλους.

προσωπικά πλέον όχι απλά δεν μου φαίνεται ιδιαίτερη η φωνή του,
αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ αυτά τα κομμάτια αλλιώς.
δεν θα ανεχτώ,
αν στο μέλλον τα τραγουδήσει κάποιος άλλος.
απλά το σημειώνω εδώ, να μείνει, να υπάρχει.

όλος ο δίσκος μία αναζήτηση και μία κατάληξη,
όλος ο δίσκος ματωμένος,
ό,τι υπάρχει είναι πόνος,
ό,τι θα ακούσεις είναι παρελθόν.

εμπεριέχει όλα τα κλισέ που θα σου πει ο κολλητός να αποφύγεις,
όλες οι μνήμες είναι εδώ,
όλες οι αναμνήσεις που είχες, αποτυπώνονται εδώ,
καμία ελπίδα, τίποτα που να σου προτείνει να πας παρακάτω,
καμία θετική σκέψη, τίποτα δεν έχει νόημα πλέον,
καμία χριστίνα.

ρε δεν είναι εύκολο όλο αυτό που κάνω,
με συνεπαίρνει αυτός ο δίσκος,
παλεύω αυτό το κείμενο ένα μήνα, πάνω-κάτω.

το αποφεύγω, αλλά τώρα θα το τελειώσω.
το ξέρεις πως η αλήθεια των πολλών με τρομάζει,
αλλά αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να καταλάβουμε πως η ζωή μας δεν τρέφεται από το οξυγόνο,
αν και στο τέλος, το πιστεύω, σε μένα θα φορέσουν το στεφάνι.
αν θέλεις να μιλήσουμε. αν.

δεν είναι εύκολος δίσκος,
θα τον χαρακτήριζα συγκλονιστικό,
και ένας λόγος είναι το πρόσωπο που χρησιμοποιεί,
και ένα άλλο ο αριθμός.

πολλές φορές μιλάει στον ενικό,
και είναι βαρύ, είναι δυνατό,
αλλά κάποιες άλλες μιλάει στον πληθυντικό,
και εκεί μας παίρνει η μπάλα και δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

οι αναμνήσεις έρχονται και φεύγουν,
και όταν επιλέγει να μιλήσει για το παρόν,
ναι φίλε μου,
πάει ακόμα πιο κάτω.
ασχέτως αν μιλάει για βουνό που πρέπει να ανέβει,
μην σε αποπροσανατολίζει, για γολγοθά μιλάει.

επειδή όμως δεν θέλω να κάνω πάλι αυτό το ταξίδι,
που ποτέ δεν τελειώνει άλλωστε-τα έχουμε ξαναπεί,
ρίξε στο γυαλί φαρμάκι,
και βάλε τον δίσκο να παίξει.

τώρα που δεν έχεις κανένα.

είχα γνωρίσει ένα κορίτσι κάποτε,
και την είχα βάλει να ακούσει αυτόν τον δίσκο,
και της είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ένας εφιάλτης.

δεν θυμάμαι τον λόγο,
δεν θυμάμαι αν ήταν για τους στίχους,
ή την μουσική.
ή και όλα μαζί.
ή και τίποτα, δεν θυμάμαι είπα,
μπορεί να κάνω και λάθος.

(και το ξέρεις ρε συ,
με αυτά που αγαπάω δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός,
και ας είναι πληγές, ας είναι σημάδια,
αν η πάλη στα χωράφια,
μας δώσει για έπαθλο αγκάθια,
πάλι εδώ θα είμαι, αυτά θα λέω,
επειδή όλο αυτό δεν είναι για το διαβάσεις.
όχι, δεν σε αγαπάω πια.
όχι πια.)

(μας έκαναν θεούς τους τελικά)



το κομμάτι μου:
Οι Εραστές Του Τίποτα

επειδή
ταιριάζει σε πολλά,
όχι σε όλα.

μας φόρεσαν το στέμμα τελικά.

σαν όλα,
έχει παρελθόν,
όχι παρόν, όχι μέλλον,
πόσο πιο αληθινό;

είναι το κομμάτι της παραδοχής της αλήθειας μας.

δεν είναι το τραγούδι να ακούσεις μόλις χωρίσεις,
δεν έχει νόημα τότε, έχω την εντύπωση.
αυτό το κομμάτι θα σου ξεσκίσει ό,τι έχει μείνει ζωντανό,
ένα μήνα μετά-κάπου εκεί θα το τοποθετούσα.

καμία επιστροφή, καμία ελπίδα.
για τίποτα δεν ήμασταν,
και αυτό φάνηκε. τελικά.

επειδή ο τίτλος δεν παρουσιάζει ολόκληρη την αλήθεια,
ας το ξεκαθαρίσω εδώ,
δεν είναι οι εραστές του τίποτα.
είναι οι εραστές του απόλυτου τίποτα.

άντε καληνύχτα μας τώρα.



Κόρε. Ύδρο
Π.Ε. Δημητριάδης
Αλέξανδρος Μακρής
Κωνσταντίνος Αμύγδαλος
Γιώργος Αρβανιτάκης
Αλέξης Αποστολίδης
Σπύρος Σπυράκος
Νίκος Βαρότσης

52. pantera - vulgar display of power [1992]

(noone can piss on this determination)

δεν ξέρω αν είναι εφηβική οργή,
αλλά πάντα κάτι εξωστρεφές με πιάνει με αυτούς.

μεγάλη συζήτηση το metal και τα 90's.

για πολλούς το συγκεκριμένο είδος έχασε τότε,
δεν ήταν δυνατή δεκαετία,
εγώ πάλι (θα πω χοντράδα),
νιώθω πως βγήκαν δισκάρες,
και είναι σίγουρα καλύτερη δεκαετία από τα 80's.

καλά, μην κρύβομαι κιόλας,
όλες οι δεκαετίες είναι καλύτερες από τα 80's,
δεν μπορώ να βρω τίποτα που δεν υπήρξε καλύτερο στα 90's.
ίσως το thrash, οk, θα το παραδεχτώ,
αλλά στα μάτια μου,
αυτή είναι η εξαίρεση στον κανόνα.

αυτός ο δίσκος,
που έχει πάρει τον τίτλο του από την ταινία του εξορκιστή,
με διέλυσε ότι είχε απομείνει στο κεφάλι μου.

συνήθως η ουσία στο metal δεν είναι επιθετικογενής,
είναι πιο πολύ δράση-αντίδραση,
και προφανώς είμαστε στο πλευρό της αντίδρασης,
δεν ενοχλήσαμε, μας ενόχλησαν και αντιδράμε.
καμιά φορά ειρηνικά,
καμιά φορά όχι.

η βάση εδώ ίσως είναι κάπως κοινή,
αλλά η αντίδραση που σου βγάζουν οι pantera είναι εντελώς πρωτόγονη.
σε προκαλούν να αντιδράσεις σε αυτό που βιώνεις,
σε αυτά που ατενίζεις από (όχι και τόσο μάλλον) μακριά.

εδώ νομίζω θέτουμε την πρώτη διαφορά 80's με 90's.
στα αγαπημένα 90's έπεσαν οι μάσκες,
όλο το θέμα πήγε σε ένα new level (χα),
η βία ήταν πιο κοντά από ποτέ.

αυτό βέβαια, το αναφέρω εγώ,
που πλέον δεν θα με χαρακτήριζα νευρικό τύπο,
το αντίθετο μάλιστα,
σήμερα που μιλάμε, ελάχιστα πράγματα μπορούν να με βγάλουν εκτός εαυτού.
(όπως η έλλειψη var στο καραΐσκάκη - α, ξέχασα, είχε)

από την άλλη,
όταν ακούω το mouth for war,
δεν μπορώ να μείνω άπραγος,
ανεβαίνει η αδρεναλίνη,
γεμίζω συναισθήματα,
είναι μάλλον το τραγούδι που θα ήθελα να ακούσω
πριν βρεθώ αντιμέτωπος με μία συγκεκριμένη κατάσταση.
αυτό ή το 5 minutes alone, που λέει και ο γιώργος. κάτι θα ξέρει.

οι pantera ήταν μουσικά άρτια μπάντα.
αν σκεφτείς πως το μεγαλύτερο hit τους, το walk,
είναι γραμμένο σε 12/8,
καταλαβαίνεις πολλά.

δεν αντέχω να το βάλω να παίξει σπίτι μου,
πληρώνω και φεύγω αν θα παίξει κάπου έξω,
αλλά καταλαβαίνω τον νέο κόσμο που θέλει να το ακούσει,
και εγώ το έκανα όταν ήμουν 16, δεν θα πω ψέμματα.

το μεγάλο τους στοίχημα λοιπόν,
εφόσον έχουμε αποδεχτεί τις μουσικές τους ικανότητες,
ήταν μάλλον αν θα μπορούσαν να γράψουν και κανά κομμάτι της προκοπής.
αυτά τα power metal καιδενξέρωγωτι των 80's,
δεν τα έχω ακούσει ποτέ και ούτε πρόκειται δεν πρέπει να είναι και τόσο καλά.

στον προηγούμενο δίσκο,
το cowboys from hell, άρχισαν να φτιάχνουν πολύ πετυχημένα,
κάτι καινούριο,
και στο σε αυτόν, νομίζω,
το τελειοποίησαν.

τα bpm διαφέρουν από κομμάτι σε κομμάτι,
δεν βαράνε αλύπητα συνεχώς,
σκέψου ότι το this love,
που είναι σχεδόν μπαλάντα,
έχει επόμενο το rise,
που σου παίρνει το σκαλπ από το πρώτο δευτερόλεπτο.

κάπου κατά το 2006,
αρχές άνοιξης πρέπει να ήταν αν θυμάμαι καλά,
έχω κατέβει κέντρο για καφέ με το αμάξι,
να δω την τότε παντοτινή μου αγάπη,
και τον τότε κολλητό μου.

αρχίζει βραδιάζει, λέμε να το διαλύσουμε,
λέω την παντοτινή μου αγάπη-ας την πούμε έλε,
αν θέλει να την πάω σπίτι, και μου απαντάει θετικά.

μια χαρά, θα πούμε και καμιά extra κουβέντα,
και πηγαίνουμε προς το αμάξι.
ήμουν παρκαρισμένος τέρμα κάτω αγγελάκη,
οπότε την ανεβαίνω, και κόβω από το φανάρι δεξιά, για να μπω εγνατία,
τούμπα θα πηγαίναμε, αν θυμάμαι καλά.

έχω μουσική, αλλά δεν έχω πολύ το νου μου,
γιατί το φανάρι για να κόψεις δεξιά ανάβει νωρίτερα,
και δεν θέλω να φάω κορνάρισμα.
το κομμάτι που έπαιζε ήταν το this love,
και ήταν εκεί στα τελειώματα,
εκεί που ανεβάζει ταχύτητες.

επειδή κοιτάω το φανάρι, δεν έχω πάρει χαμπάρι όμως,
τους 4 τύπους με μπύρες στο χέρι,
δερμάτινα, ραφτά, full εξάρτηση, καταλαβαίνετε νομίζω,
που έχουν κάτσει λίγο πιο δίπλα στο αμάξι,
και ήρεμα και ωραία κάνουν αγνό true χεντμπάγκι με το κομμάτι.

εγώ είχα ντραπεί αν θυμάμαι καλά, ωσάν άλλος κάγκουρας από σταυρούπολη,
η έλε γελούσε με τον κλασικό της τρόπο,
φάτσα γέλιου ακούνητη, με σταθερό ανεβοκατέβασμα, σε συχνότητα 4/4 συνήθως.
αν θυμάμαι καλά.

-έπρεπε να σταματήσουμε δίπλα, να βάλουμε playlist και να παίξουμε ξύλο, με είχε πει.
(εύκολα η πιο δυνατή γυναίκα που έχω βρεθεί απέναντι,
ήξερε όχι απλά να χτυπάει, είχε και τεχνική, έδινε και σωστή δύναμη.
δεν θα την ήθελα σε pit απέναντί μου, με τίποτα)

αν θα μπορούσα να επιλέξω κομμάτι από τον δίσκο
που θα ήθελα να παίζει σε παρόμοια κατάσταση,
μάλλον θα διάλεγα το regular people,
μάλλον το πιο pantera κομμάτι που έχω ακούσει.

δεν ξέρω αν αυτός είναι ο πιο pantera δίσκος,
στα μάτια μου, στις μνήμες μου,
είναι ο σημαντικότερος,
για την στιγμή που τον άκουσα,
για τις πόρτες που μου άνοιξε,
για τις πρώτες στιγμές που είχα παίξει dj,
και περίμενα πως και πως να βάλω κάποια κομμάτια,
και αυτός ο δίσκος είχε 3-4 από αυτά.

η λέξη που θα μπορούσε να το(υς) χαρακτηρίσει, είναι φρέσκο. καινούριο.
κανείς δεν έπαιζε τόσο πιασάρικα,
τόσο γεμάτα, με τέτοιες συνθέσεις,
δεν είχαν αντίπαλο,
σαν τον madclip στο mama φάση
(μόνος μου αντίπαλος ο εαυτός μου).

ακόμα κλαίνε κάποιοι που δεν τους είδαν στην tour με slayer το 2001.
λογικό..

πάντως, είμαι σε άρνηση,
καθώς δεν θέλω να αναφέρω τις εξυπνάδες που συνέβησαν μετά,
και τον anselmo, που δεν ξέρω,
ίσως κάνει διαγωνισμό ,
πόσο πιο κάτω μπορεί να φτάσει στα μάτια ανθρώπων με τριψήφιο αριθμό iq.

δεν μιλάω για τις δηλώσεις,
που θα μπορούσε να πει κάποιος πως οδήγησαν τον ηλίθιο
να δολοφονήσει τον dimebag,
αυτές ίσως να τις έχει μετανιώσει ουσιαστικά, ίσως.
ταυτόχρονα, απορώ πως δεν τον έλιωσε ο vinnie,
(εξαιρετικός) ντράμερ και αδερφός του dimebag,
πόση υπομονή έκανε.

αυτά τα white power, ούτε να το γράψω δεν θέλω,
αυτά είναι τρομακτικά.

αυτά έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο,
έχω την εντύπωση,.
καθώς μπορούν να οδηγήσουν σε χειρότερες καταστάσεις.

καλές οι μουσικές,
ωραία η εξωτερίκευση ενέργειας,
ωραίο και το όλο εφηβικό,
αλλά ας μην κατεδαφίζουμε τα πάντα,
στον βωμό της τέχνης.

he as hollow as i alone.


το κομμάτι μου:
i'm broken
Fucking Hostile


επειδή
είναι η υπογραφή τους.

επειδή στο live down/slayer στην αθήνα,
είχαμε περάσει εξαιρετικά,
είχαμε κάτσει κάτω σε ένα πεζούλι με τον θανάση όταν έπαιζαν οι down,
ήπιαμε 2-3 μπύρες, κάναμε catch-up σαν άνθρωποι,
και πήγαμε στον χαμό ίσα ίσα για να πιάσουμε καλή θέση για slayer,
αυτοί οι down δεν παλεύονται ρε,
ειδικά ο anselmo πλέον, δεν τραγουδάει καν, δεν μπορεί. δεν πειράζει.

σε κάποια ανύποπτη στιγμή στους slayer λοιπόν,
βγαίνει ο anselmo στην σκηνή,
τουλάχιστον μεθυσμένος,
και αρχίζει να λέει πόσο πολύ αγαπάει τους slayer κτλ κτλ.

και επειδή είχε γενέθλια, ήταν κάπως ευαίσθητος, και ευάλωτος,
και 50 shades of grey,
και θα σας πω τώρα ένα κομμάτι μιας που ανέβηκα στην σκηνή,
και λέει one two three four.
(όποιος ήταν εκεί θυμάται-σέβεται)

παροξυσμός.

προσπαθώ να κοιτάξω τους δικούς μου,
να σχολιάσω κάτι μπανάλ, του τύπου
ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ,
με προλαβαίνει ο βάγγος,
και σχεδόν φωνάζοντας,
για βαγγέλη δλδ, μην φανταστείτε, δεν έχασε ούτε τότε το cool του,
"και το σωστό κομμάτι, το σωστό κομμάτι!!"

δυόμιση λεπτά αντρίκεια,
και εγώ να έχω βρεθεί δυόμιση χιλιόμετρα μακριά από την παρέα μου,
δεν έχει σημασία βέβαια, βρεθήκαμε μετά, και αυτό μετράει.

ότι λέει ο τίτλος.
δεν έχει αλληγορική σημασία,
δεν υπάρχει τρίτη διάσταση στους στίχους του,
είναι αυτό. αυτό είναι τώρα.

και ειδικά για εμάς που αναλύουμε τα πάντα,
κάτι τέτοια τα χρειαζόμαστε,
κάτι τέτοιες στιγμές θα τις θυμόμαστε για πάντα,
όπως επιβεβαίωσα ήδη άνωθεν.

οι εφηβικοί έρωτες είναι αλλιώς, μάλλον,
θα τους κουβαλάς,
θα τους έχεις σε ένα άλλο μέρος από τους άλλους,
ίσως γιατί όσο διαφορετικοί ήταν και αυτοί από τους ενήλικους έρωτες,
άλλο τόσο διαφορετικοί ήμασταν και εμείς.

ίσως και όχι,
προχωράμε


Pantera:
Philip Anselmo
Dimebag Darrell
Rex Brown
Vinnie Paul

51. porcupine tree - in absentia [2002]

πρώτα άκουσα opeth στην ζωή μου,

μετά porcupine tree.

δεν γνωρίζω αν είναι το σωστό αυτό,

αλλά τους εκτίμησα αμέσως, 

οπότε θα θεωρήσω το θετικό, σαν δεδομένο,

στην παρούσα μου φάση.

θυμάμαι σαν χθες,

εκεί στο υπόγειο του metropolis,

που είχα προτείνει στην έλε να πάρει το stupid dream,

γιατί ο παντελής είχε πει πως είναι γαμάτοι οι porcupine tree,

αλλά αυτοί ήταν άλλοι τότε.

ξεκίνησαν λοιπόν σαν μία πιο art rock μπάντα,

στις αρχές των 90's,

έπαιζαν κάτι αρκετά πιο δύσκολο να παίξεις στο ραδιόφωνο,

συγκριτικά με τις δουλειές τους στα zeros.

και μην νομίζεις πως αυτό χάθηκε πλήρως στην πορεία,

πάντα είχαν τέτοια στοιχεία στην μουσική τους,

στους δίσκους τους.

μεγάλη διάρκεια στα τραγούδια τους,

ηλεκτρικά περάσματα, ακουστικά,

τρομερές παραγωγές,

αγάπη για τους floyd,

όλα είναι (και) εδώ.

αυτό είναι το έβδομο album της μπάντας,

από τα δέκα συνολικά,

οπότε τι το κάνει αυτό αγαπημένο;

είναι ο πρώτος δίσκος τους που εμπέδωσα,

που τον άκουσα τόσο πολύ.

τον θεωρώ τον πιο ολοκληρωμένο,

από την σειρά στο tracklist,

μέχρι και την ουσία,

τα τραγούδια είναι όσο σκληρά,

και όσο ήρεμα χρειάζεται.

έχουν αυτό το νεύρο,

που όλο λέω πως αγαπώ,

εδώ το βρίσκεις ακατέργαστο.

επίσης, 

ο δίσκος είναι η γέφυρα για τα 90's και τα 00's τους,

βρίσκεται με το ένα πόδι εκεί, και με το ένα εδώ.

(διάλεξε εσύ πιο είναι το καθένα)

ο steven wilson είναι ένας ιδιοφυείς άνθρωπος,

πλέον είναι γνωστό αυτό.

η όλη αλλαγή σίγουρα επηρεάστηκε από κάποιες γνωριμίες που έκανε τότε,

και αυτό είναι γνωστό.

η συνύπαρξη με τον geffen στους blackfield,

τον άφησε μία πιο ηλεκτρική ελευθερία στους pt,

η γνωριμία με τον akerfeldt έδεσε το γλυκό,

και η προσθήκη του υπεράνθρωπου gavin harrison,

έφερε την μπάντα σε μία ιδανική κατάσταση,

η οποία ευτυχώς αποτυπώθηκε εδώ.

επίσης, άκουγε και πολύ burzum εκείνο τον καιρό,

αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς,

αυτό δεν αποτυπώθηκε εδώ.

το εξώφυλλο είναι περιέργως ταιριαστό,

τα χρώματα είναι ό,τι πρέπει,

και όταν διάβασα και για τα τραγούδια,

εκεί έδεσε 100%.

μιλάει για την απουσία, 

όπως καταλαβαίνουμε και από τον τίτλο άλλωστε,

στους ανθρώπους που έχουν διαπράξει συγκεκριμένα εγκλήματα.

μιλάει για την απουσία ηθικής,

για την απουσία ανθρωπιάς, στους ανθρώπους.

δεν είναι concept δίσκος,

αλλά τι δίσκος!

γεμάτος χρώματα, γεμάτος.

από τους ελάχιστους που καταφέρουν να διατηρήσουν ψηλά τις κιθάρες,

χωρίς να γίνονται μονότονοι όμως,

δεν είναι με το γκάζι πατημένο συνεχώς,

έχει νόημα όταν, και όπου το κάνουν.

επίσης έχει νόημα και ο ρόλος του barbieri,

τον ακούς σε κάθε κομμάτι,

δίνει την ατμόσφαιρα εκεί που χρειάζεται.

μία φίλη φίλου (κύπρια),

είχε πει κάποτε, ενώ αράζαμε στο stones,

πως το blackest eyes είναι το πιο δυνατό κομμάτι που είχε ακούσει,

και εδώ την καταλαβαίνω,

σε κάποια άλλα δεν την καταλάβαινα,

αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

το trains είναι μάλλον καλό χιτάκι για να παίξεις σε μαγαζί,

αλλά δύσκολο να το χωρέσεις ανθρώπινα σε setlist,

ξεκινάει πολύ ήρεμα, και τελειώνει κάπως δυνατά,

οπότε πέτα το όπου γουστάρεις, όλοι dj είμαστε άλλωστε.

το gravity eyelids είναι μέσα στα αγαπημένα μου τραγούδια έβερ,

δεν καταλαβαίνω πότε περνάνε τα 8 λεπτά,

και μαζί με το wedding nails,

είναι τα τραγούδια που με θυμίζουν opeth περισσότερο απ'όλα.

ήταν εξαιρετικοί οι opeth τότε,

για καλό το έγραψα.

(τους έκανε ανθρώπους ο wilson, μην τα ξαναλέμε)

επίσης, 

αυτή η μπασογραμμή του strip the soul, 

πόσο porcupine tree;

γενικότερα, 

είναι κρίμα και άδικο να κλείσουμε τον steven wilson σε έναν δίσκο,

δεν μπορεί μία κυκλοφορία να τον χαρακτηρίσει,

και στις καρδιές μας, δεν θα το κάνει.

σίγουρα δεν είναι ο μοναδικός δίσκος που θα φιλοξενηθεί εδώ,

άσε που ήδη έχει μπει με το blackwater park.

στο in absentia όμως,

είναι πιο κοντά στα δικά μου γούστα, μάλλον.

άσε που θα μπορούσε να μπει και το deadwing,

πολύ εύκολα κιόλας.

προτιμώ αυτά των pt,

τα πιο pop rock, μην με μαλώνετε (άστρα).

στην καρδιά μου,

αυτός είναι ένας δίσκος ορόσημο,

για την παραγωγή του,

όλα ακούγονται τέλεια, 

αν έβγαζε ο grohl αυτόν τον δίσκο θα είχε προσκυνήσει το σύμπαν,

για τις εναλλαγές που παρουσιάζει,

για το πόσο σε κρατάει,

στην καρδιά μου αυτός ο δίσκος είναι alternative rock.

στην καλύτερή του μορφή.

λείπουν τέτοιοι δίσκοι πλέον.

το κομμάτι μου:
The Sound Of Muzak


επειδή
είναι τσικρικοτράγουδο.
έτσι το είπαν, μεγάλο παράσημο.
επειδή έχω βαρεθεί να το παίζω,
δεν έχω βαρεθεί να το ακούω όμως.

ο λόγος που είμαι εδώ,

είναι επειδή λίγες ώρες πριν ήθελα να ακούσω κάτι όμορφο,

όχι δεν πήρα καμία τηλέφωνο,

αντ' αυτού προτίμησα να δω ένα βίντεο του harrison,

που παίζει το sound of muzak σε ένα drum clinic.

ομορφιά.

ο harrison είχε πει κάποτε,
πως δεν ήταν πάντα καλός drummer,
και πως όταν ένιωσε ότι κάπως καλυτερεύει,
το είδε στην δουλειά του.
όχι επειδή έπαιζε πιο δύσκολα κομμάτια,
αλλά επειδή έγραφε πιο ωραία κομμάτια.

όχι επειδή κατάφερε να βγάλει το *insert random κομμάτι tool/meshuggah κτλ*,
αλλά επειδή έπαιξε πιο απλές φόρμες,
με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσε να φανταστεί πριν.
είχε πει, πως και παλαιότερα θα μπορούσε να παίξει ένα κομμάτι σαν και αυτό,
όντας χειρότερος ντράμερ,
παλαιότερα δεν θα μπορούσε να το γράψει όμως.

με στοίχειωσε αυτό.

και δεν ξέρω αν εσείς το καταλαβαίνετε αυτό που γράφω,
έτσι όπως το γράφω,
αλλά εγώ το ένιωσα αυτό.

σκοπός δεν είναι να παίζουμε πιο γρήγορα,
πιο πολύπλοκα.
σκοπός είναι να παίζουμε διαφορετικά.
και να μας καταλαβαίνουν κάποιοι στο φινάλε.

δεν είναι όλα, για όλους στο φινάλε.

και το sound of muzak είναι όλα τα παραπάνω.
είναι το κομμάτι που θα ήθελα να ακούω,
όταν θα βλέπω κάτι όμορφο.

αυτό που είχε γράψει ο νίτσε για την άβυσσο,
ισχύει και για ένα ωραίο τοπίο ε;
και για την τούμπα, και για τον λευκο πύργο,
και για το χαμόγελό της ε;



Porcupine Tree:
Steven Wilson
Richard Barbieri
Colin Edwin
Gavin Harrison

50. dead kennedys - fresh fruit for rotting vegetables [1980]

πήγα σε ένα πάρτυ χθες,

ήπια 16 μπύρες,

και η μόνη σωτηρία είναι ότι μάλλον δεν θα σε ξαναδώ.

καλοκαιράκι είναι, κατάλαβέ με, είπα να το ρίξω έξω,

και τι καλύτερο, 

από τον καλύτερο surf rock δίσκο που κυκλοφόρησε ποτέ.

εντάξει, όχι μόνο surf,

αλλά φωνάζουν dick dale οι κιθάρες, και τα solo, και τα κουρδίσματα,

δεν γίνεται να μην το ακούς αυτό.

επιπλέον,

ο δίσκος είναι και punk,

αυτό μάλλον θα έτυχε όμως.

το punk που με αρέσει.

ένιγουει, προχωράμε.

από που να αρχίσεις με αυτούς όμως..

πολλά πήγαν καλά,

και βρέθηκαν όλοι αυτοί μαζί,

για να φτιάξουν το πιο πολιτικοποιημένο γκρουπ όλων των εποχών.

το πιο ταλαντούχο,

το πιο ολοκληρωμένο.

δεν το κρύβω, 

πως το φοβάμαι ιδιαίτερα αυτό το κείμενο,

αισθάνομαι πως είμαι μάλλον ο χειρότερος να γράψω για αυτούς.

θα το δοκιμάσω όμως, 

πέρα από την (σίγουρη) χλεύη δεν έχω να χάσω κάτι,

θα το δοκιμάσω.

τρομερό το εξώφυλλο λοιπόν,

κάτι μπατσικά να έχουν πάρει φωτιά.

η ιστορία μας λέει πως η φωτογραφία είναι από τα white night riots

που συνέβηκαν μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του harvey milk το 1979.

για την ακρίβεια,

ο harvey milk, ο πρώτος δηλωμένος ομοφυλόφιλος που πήρε μεγάλη πολιτική θέση,

δολοφονήθηκε το φθινόπωρο του 1978,

όλα αυτά έγιναν την άνοιξη του 1979 όμως,

αφού τότε βγήκε η ποινή για τον δολοφόνο του,

η οποία ήταν η ελάχιστη δυνατή που θα μπορούσε να δοθεί.

επαναλαμβάνεται η ιστορία, όπως βλέπουμε, 

μόνο που εμείς δεν βγαίνουμε στους δρόμους,

όταν μας πυροβολούν αστυνομικοί,

είναι απλά δευτέρα στην χώρα μας,

άσε που μπορεί να περάσει το 31 από την μητροπόλεως,

και είναι κρίμα να βγούμε από την σειρά μας,

για τους άπλυτους, που πάλι βρήκαν κάτι να βγουν να κάψουν την πόλη,

και μετά να πάνε να χωθούν στο ΑΠΘ, 

αυτό το άσυλο πρέπει να το κόψουν,

μόνο κακό κάνει.

για περισσότερες λεπτομέρειες,

δείτε την ταινία milk,

αν δεν την έχετε δει ήδη και δεν είστε του διαβάσματος,

ο sean penn παίζει, καλά θα περάσετε.

την είχα πετύχει στο σινεμά εγώ,

ακόμα την θυμάμαι.

όταν θα μπορούσα να μιλάω μόνο για το εξώφυλλο λοιπόν,

φανταστείτε τι θα μπορούσε να πει κάποιος πιο γνώστης,

βιβλίο έπρεπε να γράψει.

από εδώ καταλαβαίνουμε το ύφος που θα κινηθούμε με αυτά τα ιερά τέρατα.

εκπληκτικός δίσκος,

κομμάτια ύμνοι,

στίχοι όσο χαβαλέ χρειάζεται,

για να μην μας κάτσει βαρύ το άσχημο μήνυμα.

δεν χρυσώνουμε το χάπι,

απλά το χιούμορ είναι το μέσο για να φτάσουμε στον προορισμό.

ο ιδιαίτερος παύλα πανέξυπνος jello biafra,

δίνει μαθήματα στιχουργικής,

κομμάτι με κομμάτι,

φτιάχνει το παζλ της κοινωνίας μας,

και την θέση σου την γνωρίζεις ήδη.

ο δίσκος σε δύο βδομάδες θα γίνει 39 ετών,

και ήδη από την εισαγωγή του εξωφύλλου,

βλέπεις πως δεν απέχει πολύ,

δεν είναι πολλά τα 39 χρόνια για να μάθουμε.

ίσως αν ακούγαμε καλύτερα το kill the poor,

που είναι αυτό ακριβώς που φαντάζεσαι,

να αλλάζαμε κάτι. 

ίσως και όχι.

ήμουν αρκετά μικρός 

όταν έπεσε στα χέρια μου κασέτα με το california uber alles μέσα,

και καθότι γερμανομαθής,

έπιασα με την μία αυτά τα δυσνόητα στο τέλος,

και το άκουσα.

πολιτισμικό σοκ.

πόσο πιασάρικο ρε συ,

πόσο, όπως πρέπει..

ειδικά εκεί που ρίχνει ρυθμούς,

και ξαναέρχεται,

αυτό είναι το πανκ ρε, αυτό.

πάντα να σε βάζει να σκέφτεσαι,

πάντα να ανατρέπεις,

πάντα να σου δίνει μία ώθηση, 

να δημιουργήσεις, να μην μείνεις στα ίδια.

επίσης δεν μπορώ να καταλάβω,

γιατί δεν μπήκε το too drunk to fuck στην tracklist,

εξαιρετικό κομμάτι,

με καθημερινή σημειολογία,

που απευθύνεται άμεσα σε όλους μας.

ποιός να ξέρει..

μέχρι και cover στον elvis έχει μέσα,

πόσο πιο ανοιχτόμυαλοι να γίνουν,

σχεδόν radio friendly.

συνεχίζοντας σε καλοκαιρινό mood,

να πάμε διακοπές στην cambodia μας λέει,

τούμπα-ιράν-καμπότζη βιετναμ λέω εγώ,

και συνεχίζω ειρηνικά αναφέροντας,

πως νομίζω πως ο συγκεκριμένος ύμνος μιλάει για τους χίπηδες,

που τους είχαν στο πιάτο, ούσα-όντας(διάλεξε εσύ ποιο) μπάντα από το san fransisco,

και τους έβλεπαν να είναι τύποι με λεφτά, κατά βάση,

που ντεμέκ ασπάστηκαν τις ιδέες του κομμουνισμού και της αγάπης,

και αφού το έκαναν, 

να πήγαιναν διακοπές σε μία κομμουνιστική χώρα,

αφού τα πράγματα εκεί θα ήταν ιδεατά, όπως νόμιζαν.

δεν το λαμβάνω σαν κομμάτι κατά κάποιας πολιτικής,

ειδικά αν σκεφτείς τις άθλιες συνθήκες ζωής σε τέτοιες χώρες,

αλλά σαν κάτι που πάει κόντρα στο δήθεν,

και στην εκάστοτε μόδα της εποχής.

τεράστιος δίσκος, 

μέσα στα 20 αγαπημένα μου ντεμπούτα μπάντας,

οπότε καταλαβαίνεις πως το άγχος είναι μεγάλο.

δεν θέλω να το ξαναδιαβάσω σε δύο χρόνια,

και να αναρωτηθώ τι μαλακίες έγραφα.

δύσκολο,

μάλλον αυτό θα πω,

αλλά αυτό έχουμε τώρα,

με αυτό πορευόμαστε.

τα συναισθήματά μου άλλωστε, 

με έχουν μετατρέψει σε ένα τέρας.

το κομμάτι μου:

Chemical Warfare

πολλά έχω ακούσει από τον δίσκο,

που μου έχουν μείνει, και θυμάμαι, και θυμάμαι,

και κάποιες φορές δεν θυμάμαι, είχα πιει λίγο παραπάνω μάλλον,

ίσως να βρέθηκα με κοπέλα μετά ίσως και όχι,

αλλά εδώ έχουμε την μητέρα των μαχών.

αυτό το κομμάτι που έμεινε στον χρόνο σαν αγαπημένο.

δεν θυμάμαι (άντε πάλι),

αν άκουσα αυτό πρώτο, ή το ομώνυμο των slayer.

οι dead kennedys ήταν το μόνο συγκρότημα στην κιθάρα του hanneman άλλωστε.

φόρος τιμής ίσως. μάλλον. 

αν με ρωτήσεις να σου προτείνω ένα κομμάτι punk να ακούσεις,

αν δεν ξέρεις τι είναι το punk,

ή αν αναρωτιέσαι πότε οι green day το γύρισαν στο pop rock (το 1994),

να το ακούσεις (όταν θα βρέχει).

απίστευτο νεύρο,

το γνωστό επαναλαμβανόμενο riff στην κιθάρα είναι και εδώ παρόν,

με ένα από τα ομορφότερα σπασίματα που θα ακούσεις ποτέ,

ό,τι πρέπει για να έχεις soundtrack ενώ θα κατεδαφίζεις κάτι,

σκεπτόμενος την χαμένη σου ζωή τι πήγε λάθος και είμαστε ακόμα ανάμεσα σε νεοφιλελέδες.

και για να είμαστε ξεκάθαροι,

ήρθε προχτές ο κουμπάρος μου (κλαίω ρε, κλαίω),

και σε κάποια φάση, εντελώς στο άσχετο,

γυρνάω και του λέω

chemical warfare chemical warfare chemical warfare

και γυρνάει με το γνωστό μειλίχιο τρόπο του, και με λέει

warfare warfare.

οπότε, 

από σήμερα λοιπόν,

είναι και αυτός ένας λόγος.

γεια σου ρε κομπάρε τσίφτη

Dead Kennedys:

Jello Biafra

East Bay Ray

Klaus Flouride

Ted

49. soulsavers - broken [2009]

(στα μάτια μου μέσα μόνο να κοιτάς)

σκεφτόμουν σήμερα,
αν είχα ένα κορμί άθικτο, ένα κορμί καθαρό,
ποιόν ήχο θα ήθελα να ακούσει πρώτο,
τι θα ήταν ιδανικό;

για κάποιον που δεν είχε ακούσει ξανά μουσική,
ποιός θα ήταν ο πρώτος δίσκος που θα του βάζαμε να ακούσει;

πολλά ερωτήματα,
αλλά δεν είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι.
κάποιοι (σου) δημιουργούν απορίες, κάποιοι όχι.
κάποιοι έχουν (τις) απαντήσεις.

σήμερα λοιπόν,
λέω πως αυτός θα είναι ο δίσκος που θα ήθελα να ακούσει κάποιος για πρώτη φορά.

δεν είναι δύσκολος στην ακρόαση,
δεν είναι πολύπλοκος,
όλα αυτά που μόνο ένα πράγμα που μπορεί να σημαίνουν.
έχει συνθέσεις. συναίσθημα.
ερμηνεία.

νομίζω πως όλο αυτό που θα ακούσεις,
είναι κομμένο και ραμμένο στην φωνή του lanegan.

πάμε από την αρχή όμως, φτάνει με την εισαγωγή.

οι soulsavers είναι δύο άτομα,
ο Rich Machin και ο Ian Glover,
και μία απλή και επιφανειακή περιγραφή,
κάπου λέει πως είναι ένα electronica downtempo duo.

ονειρικό για τα δικά μου αυτιά όπως φαντάζεστε.

όταν είχε κυκλοφορήσει,
είχα λίγους μήνες στην δουλειά,
και είχε έρθει ο υπερ-υπεύθυνος στην δουλειά για βόλτα,
του είχα πει πως αγαπάω τον lanegan,
και μου είχε προτείνει τον δίσκο με την γνωστή άνεση,
αφού θα μου άρεσε σίγουρα.

δεν μου άρεσε όμως.
μου διέλυσε ό,τι είχε μείνει όρθιο μέσα μου.

ο luppi στην ενορχήστρωση κάνει για ακόμα μία φορά τρομερή δουλειά,
ακούγεται τόσο οργανικός αυτός ο δίσκος,
λες και δεν υπάρχει υπολογιστής στην μέση.

μία τόσο ελκυστική κατηφόρα,
all the way down.

come so coldly awake,
where the light wouldn't go,
come only to drift downward slow.

η ιστορία της ζωής μου, σε ένα τρίστιχο.
από τον "άνθρωπο" που με έχει ταξιδέψει όσο κανείς άλλος,
που με πήρε από το χέρι και έδωσε ήχο σε βλέμματα,
σε στιγμές που σταματούσε ο χρόνος,
αλλά το τραγούδι έπαιζε.

έχει ξεπεράσει τους αριθμούς ο lanegan,
αυτή η φωνή είναι κάτι άλλο πλέον.

δεν είναι ο μόνος που τραγουδάει στον δίσκο,
έχει και άλλα (δυνατά) ονόματα,
αλλά αυτός από μόνος του είναι αρκετός,
θα έλεγα πως είναι μία από τις πιο ταιριαστές δουλειές που έχει συμμετέχει,
σκεπτόμενος την συνύπαρξη φωνής, μουσικής και στίχων.

το you will miss me when i burn
είναι τόσο μινιμαλιστικό,
έχει μόνο τα βασικά,
πιάνο και βιολιά (πόσο τα αγαπώ),
μία γυναικεία φωνή να σιγοντάρει το βάρος του lanegan,
χωρίς να το ελαφραίνει όμως,
αφού, όπως λέει

will you miss me when i burn
and will you eye me with a longing
it is longing that i feel
to be missed or to be real.

when you have noone, 
noone can hurt you.

καμία ελαφρότητα,
τίποτα ήρεμο δεν έχει εδώ,
πέρα από την ένταση του τραγουδιού.
πόσο ειρωνικό..

καμιά φορά δεν αξίζει να πουλήσεις την ψυχουλίτσα σου όμως,
για να πάρεις αυτό που θέλεις,
αν ανοίξεις τα φώτα και κοιτάξεις καθαρά,
ίσως απογοητευτείς από αυτό που θα δεις.
ίσως και όχι.
απλά κάποιες φορές δεν είναι όμορφο,
να είσαι ζωντανός.

και θα ρωτήσεις τώρα,
και αν με ρωτάς, καλά θα κάνεις,
γιατί τόση μαυρίλα μανμου;

είναι τι έχει συνηθίσει ο καθένας, θα σε απαντήσω.

αν η ευχαρίστηση μπορεί να έρθει μέσα από την σκέψη,
μέσα από την κάποια-όποια αναζήτηση,
θα ψάξεις τρόπους να φέρεις αυτήν την αναζήτηση κοντά σου,
και τα λόγια πολλές φορές είναι το μεγαλύτερο μέσο για αυτό.

δεν έχει σημασία η ύπαρξη του ήλιου,
αν δεν τον βλέπεις.
δεν ξέρω αν οι soulsavers όντως θα σώσουν την ψυχή σου,
σίγουρα ακούγονται καλύτερα χωρίς φώτα πάντως.
αρκεί να έχεις έναν ήλιο δίπλα σου.

just sayin'.


το κομμάτι μου:
Unbalanced Pieces


επειδή
είναι μέσα στις καλύτερες ερμηνείες του lanegan,
με έναν mike patton στις δεύτερες να είναι τόσο διακριτικός,
αλλά και τόσο patton επίσης,
που όποτε τον ακούω, έχω το (τρελό) βλέμμα του μπροστά μου,
είναι τόσο ιδανικός, ακόμα και εδώ.

σε κάποια άλλη περίπτωση θα έλεγα πως κλέβει την παράσταση,
αλλά δεν μπορώ, ευτυχώς, να το πω αυτό εδώ.

στην αρχή μας μιλάει για βίαιες εποχές,
μετά μας μιλάει για εποχές που σου φέρνουν ναυτία.
λογικό, ήδη έχεις αρχίσει να ταξιδεύεις.

στην αρχή φωνάζεις την μητέρα σου, χωρίς νόημα όμως.
μετά την αναφέρεις απλά, καθώς σέρνεσαι, χωρίς νόημα όμως.

ολόκληρη η ιστορία εξελίσσεται μπροστά σου,
με εσένα πρωταγωνιστή,
και με ένα τραγούδι ικανό να δημιουργήσει στιγμές.

όλα για αυτό το αναθεματισμένο επαναλαμβανόμενο πιάνο γίνονται,
να το θυμάσαι.
να το προσέξεις.

γαμημένο συναίσθημα.
επειδή η φωνές δένουν τέλεια με την μουσική,
επειδή αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλειο τραγούδι.
και για εμένα σήμερα είναι.

μην φοβάσαι,
η πυξίδα στο εξώφυλλο δεν θα σε αφήσει να χαθείς,
αλλά και αυτό μάλλον τυχαίο θα είναι.

βάλτο να παίξει,
και μέτρα πόση ώρα θα σου πάρει,
μέχρι να αρχίσεις να χάνεσαι στο κενό.

gone. now carry on.

(πόση δύναμη μπορούν να έχουν οι λέξεις,
αν ειπωθούν σωστά, κάθε φορά με πιάνει αυτό από πάνω,
ανήμπορος πλέον, ίσως και αβοήθητος. θα δείξει)


Soulsavers:
Rich Machin
Ian Glover

48. slipknot - iowa [2001]

(this mode is incredible)

μνήμες, που όταν ξαφνικά τις ανασύρεις χρόνια μετά,
σε δικαιώνουν, ανταποκρίνονται.

έτσι είναι αυτός ο δίσκος για μένα.

έχει λίγο καιρό που τον θυμήθηκα,
δεν θυμάμαι τον λόγο,
αλλά τον άκουσα αρκετές φορές.

για να τιμήσω την κατάσταση,
έβαλα και το λάπτοπ στο γραφείο,
κοιτάω την bjorkάρα στα μάτια δλδ,
έτσι για να το κάνεις εικόνα.

όταν είχε βγει ο δίσκος, το πρώτο τρίμηνο περίπου,
δεν είχα δώσει σημασία,
περίμενα το καινούριο από garbage,
γενικά ήμουν σε πιο 90's κατάσταση ακόμα,
δεν είχα πάει παρακάτω.

κάτι είχε γίνει όμως,
και είχε ο αδερφός μου κάτι εξτρά ψιλά (κάλαντα;;),
και ήθελε να πάρει cd.
έτσι κάναμε τότε, μαζεύαμε λεφτά, και αγοράζαμε μουσική, τρομερές εποχές.

ήθελε κάτι καινούριο να ακούσει,
κάτι βαρύ και ασήκωτο,
οπότε του πρότεινα να πάρει το iowa,
και το soundtrack του mission impossible 2,
με την κομματάρα από limp bizkit.

για το δεύτερο δεν είμαι ακριβώς σίγουρος,
αλλά για το iowa το θυμάμαι ξεκάθαρα,
είχα διαβάσει καλές κριτικές από τα περιοδικά της εποχής
(οκ, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα ρε)

το δισκάκι είναι του αδερφού μου λοιπόν.

εγώ τσίμπησα την έκδοση για τα δέκα χρόνια,
δεν γινόταν να μην το έχω.

το φέρνει σπίτι,
το ακούει,
και μου λέει να το ακούσω,
αλλά όχι στο ηχοσύστημα στο σαλόνι,
να το βάλω στο discman καλύτερα,
θα φρικάρουμε την γειτονιά.

καλά οκ,
η γειτονιά θα φρίκαρε με ό,τι διαφορετικό,
πέραν του βασίλη καρρά,
αλλά δεν λέει κάτι αυτό.

πόσο δίκιο είχε όμως.

σε κάθε ακρόαση κολλούσα με άλλο κομμάτι,
ήταν αίσθηση αυτό που ένιωθα κάθε φορά που το άκουγα.

μέχρι τότε,
είχα ακούσει τον πρώτο δίσκο,
δεν του είχα δώσει την αξία που θα έπρεπε,
εδώ έγινε το κλικ όμως,
εδώ έδεσε το γλυκό.

κόντρα στο νεαρό της ηλικίας μου,
δεν έφαγα πρόλογο με τα κατσίκια και τα 666 (ευτυχώς),
αλλά κάθησα και διάβασα τους στίχους,
προσπάθησα να δω αν έχει να μου πει κάτι,
και εκεί ανακάλυψα το μεγαλείο,
εκεί ξεκλείδωσα τον δίσκο.

αυτό το νευρικώς αμυντικογενές στοιχείο,
που κολλάει τόσο υπέροχα με την (δική μου) εφηβεία,
αυτό που δεν αντέχεις άλλο επειδή όλα σε πνίγουν,
αυτό έβρισκε διέξοδο σε κάθε ακρόαση,
ήταν η επούλωση των πληγών μου.

πέραν της thrash,
δεν είχα ακούσει ξανά κάτι τόσο επιθετικό,
σε πρώτη ανάγνωση,
και τόσο αμυντικό, στην ουσία του.

εκεί που εξυψώθηκε όμως,
είναι στην τρίτη ανάγνωση,
αυτή που έγινε τα τελευταία χρόνια,
και ο δίσκος στέκεται ψηλότερα από κάθε άλλη προσπάθεια στην πορεία τους.

είναι πολύ κοντά στο death metal,
θα μπορούσε να πει κάποιος,
με μία πιο ευρωπαϊκή έννοια,
πιο ανοιχτόμυαλη ίσως.

το ζήτημα είναι άλλο όμως.
άλλαξαν πορεία οι slipknot εδώ,
έφυγαν από τα nu metal κουρδίσματα στις κιθάρες,
προφανώς και έριξαν ταχύτητες,
και δοκίμασαν κάτι που δεν έχουν ξαναδοκιμάσει μέχρι και σήμερα.

να γράψουν κάτι ακραίο.

πολλά μπορεί να πεις πως φταίνε για αυτό,
η απότομη και απρόσμενη επιτυχία του πρώτου δίσκου,
οι εντάσεις μεταξύ των μελών,
το ότι δεν είχαν στο πρόγραμμα δεύτερο δίσκο,
το παγκόσμιο προσκύνημα που δέχτηκαν,
το ότι ακόμα δεν ξέραμε ποιοι είναι,
όλα αυτά μαζί και τίποτα ίσως.

το αποτέλεσμα βγήκε μαύρο,
βγήκε μελαγχολικό,
πεσιμιστικό,
και ταυτόχρονα αληθινό.

εδώ να ξεκαθαρίσω,
πως προτιμώ το δεύτερο μισό του δίσκου,
κομματάρες τα people=shit, my plague, heretic anthem,
αλλά από το gently και έπειτα είναι το dna του δίσκου,
το μπάσιμο στα 2:30 του the shape,
η αρρώστια του corey στο skin ticket
(come see my cage, built in my grain),
ακόμα και το hitάκι του δίσκου το left behind,
όλα είναι επικά
ακόμα θυμάμαι πως ψάχναμε να βρούμε το video clip,
με το παιδάκι στο χασάπικο.
μισό να πάω να το ξαναδώ και έρχομαι.

τους είχα αγαπήσει που λέτε τους slipknot.
επειδή υποτίθεται είχαν περάσει δύσκολα,
επειδή τα έλεγαν έξω από τα δόντια,
επειδή μου φαινόταν (και ακόμα μου φαίνεται) αστείο,
που έτρωγε bullying ο corey επειδή δούλευε σε sex shop μικρός.

γιαυτό ξενέρωσα όταν τον είδα, λίγους καιρό πριν,
να σχολιάζει με άσχημο τρόπο άλλα group,
τους imagine dragons αν θυμάμαι καλά,
και να λέει κάτι του στυλ "είναι η χειρότερη μπάντα στον πλανήτη",
λες και την είδε μουσικοκριτικός ξαφνικά.

μάλλον έγινε ένας από αυτούς που τον κορόιδευαν κάποτε,
άθελά του ίσως, αλλά οκ, δεν είμαστε εδώ για αυτό τώρα.
άσε που έχουν να βγάλουν καλό δίσκο πάνω από δέκα χρόνια,
οπότε καλύτερα να δει λίγο τον κώλο του.
(το unsainted δεν είναι κακό πάντως, το δηλώνω)
(ο κλόουν είναι η μπάντα επίσης)

δίσκος. από την αρχή, μέχρι το τέλος,
αν και το ομώνυμο είναι απλά τρομακτικό.
έπος.


το κομμάτι μου:
Gently


επειδή:
οκ ίσως η πρώτη έκδοση είναι καλύτερη,
αυτό άκουσα πρώτο όμως, όχι το δεύτερο (τρίτο), αυτό αγάπησα.

ένιωσα την παραγωγή,
την αλλαγή, τους στίχους,
δεν περίμενα τόσο συναίσθημα,
δεν ήμουν έτοιμος.

και σαν την πρώτη φορά,
κάθε φορά που το ακούω,
καμία φορά δεν είμαι έτοιμος.

ίσως να φταίνε τα φωνητικά,
η τέλεια θέση στο tracklist,
αυτή η ηρεμία πριν την καταιγίδα που το χαρακτηρίζει.
έχει κάτι το soundtrackικό,
έχει αρχή-μέση-τέλος (όλα αυτά),
είναι κομμάτι που μόλις τελειώσει,
δεν θα βάλεις το επόμενο στο καπάκι.

θα χρειαστείς λίγη ώρα για να το εμπεδώσεις,
και δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αυτό με μουσική να παίζει.

θα σε πάει κάπου,
το έχει σκοπό, να το ξέρεις.

και με εμένα, να ξέρεις,
πάντα τον πετυχαίνει.

(η έκδοση του iowa είναι η αγαπημένη μου, δεν θα κρυφτώ)


Slipknot:

#8
#7
#6
#5
#4
#3
#2
#1
#0

(it's out of this world)

47. chet faker - built on glass [2014]

δεν ξέρω γιατί το είχα σημειωμένο αυτό.

υποτίθεται είχα γράψει ήδη άρθρο.

τι μπορεί να έγινε, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι.

ας μιλήσουμε για αυτήν την δισκάρα όμως τώρα.

δεν είχα ιδέα ποιός είναι αυτός ο chet faker(nick murphy σήμερις),

μέχρι που είχε έρθει ο jordan και με είχε ενημερώσει,

για ένα cover στο archangel του burial που έκανε,

και ήταν καλύτερο από το κανονικό με είχε πει.

είχε τα δίκια του, είναι αρκετά διαφορετικό πάντως.

ας μην επεκταθώ πάνω σε αυτό όμως, 

δεν είμαι έτοιμος για burial ακόμα.

εκεί άρχισε το ταξίδι πάντως,

τσέκαρα το ep που είχε βγάλει ήδη,

και λίγο πολύ στα καπάκια έβγαλε και τον δίσκο.

η electronica που λατρεύω να ακούω.

δεν είμαι και τρελός φαν άλλωστε,

εδώ μπορώ να υποστηρίξω 100% όμως.

είναι και από την αυστραλία,

εξτρά πόντος για αυτό βεβαίως βεβαίως.

αυτά τα trip-hop ξερωγώ,

αυτό το downtempo, 

αυτή η ατμόσφαιρα που φτιάχνει, και μας φτιάχνει.

ιδανικό. 

ιδανικό για τις στιγμές χωρίς ήλιο,

εκτός και αν δίνεις το δισκάκι για δώρο ονομαστικής εορτής στο φρειδερίκο,

εκεί σε παίρνει να είναι απόγευμα.

είναι από αυτά που χορεύω μόνος σπίτι, ή και με παρέα οκ,

από αυτά που δεν χρειάζεται να είσαι γνώστης για να εκτιμήσεις.

ναι, υπάρχουν και αυτές οι μουσικές,

που απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό,

αρκεί να αγαπάς την μουσική,

να σου αρέσει, να την αισθάνεσαι.

επειδή εδώ παίζει πολύ συναίσθημα,

εδώ δένεσαι με ρυθμούς και λέξεις,

σε τραβάει η μνήμη μπρος και πίσω,

μία για το μέλλον, αυτό το δυσοίωνο πράγμα που έρχεται,

και ταυτόχρονα και για το παρελθόν,

αυτό το μαύρο που κουβαλάς κάθε ώρα και στιγμή.

δεν είναι πολύ χαρούμενος ο δίσκος,

ίσως να το έπιασες και από τον τίτλο,

υπάρχουν κάποιες θετικές στιγμές,

κατά βάση όμως αναφέρεται σε μη-θετικές καταστάσεις.

δεν ξέρω, όπως είπα, δεν θυμάμαι, 

μου είπαν πως είναι έτσι, για να πω την αλήθεια.

επίσης, μου είπαν για αυτό το cigarettes & loneliness,

πως είναι πολύ όμορφο τραγούδι,

και έχει όμορφα λόγια

now i don't believe in nothing,

avoiding night, tell me you know.

μου είπαν, δεν ξέρω, δεν επιβεβαιώνω..

αγάπη μου, τι έκανες με την γλώσσα μου, 

προσπαθώ να ανοίξω το στόμα μου, 

μα δεν βγαίνει μιλιά.

αν όντως θυμάσαι πως είναι αυτά,

πάτα λάικ και κάνε σαμπσκράιμπ.

ή στείλε ένα μήνυμα, 

ένα ταχυδρομικό περιστέρι, κάτι.

όλο αυτό λοιπόν, 

είναι μία pop έκδοση του burial,

για να τα λέμε σωστά.

ίσως και γιαυτό να έγινε και το cover άλλωστε.

μία πιο pop έκδοση,

και αυτό το λέω εγώ,

οπότε η λέξη pop δεν έχει αρνητική σημασία.

έχει βασικές διαφορές βέβαια,

δεν είναι τόσο ηλεκτρονικό το εγχείρημα,

έχει αρκετά φυσικά όργανα,

και δεν έχει αυτήν την (αγαπημένη) μαυρίλα,

που είναι διάχυτη στον burial.

αυτό παίζει στο ράδιο, ας πούμε,

με ευκολία.

αν θέλεις να ακούσεις κάτι ήρεμο,

κάτι που θα σε κάνει να κουνιέσαι υποσυνείδητα,

ενώ πίνεις απογευματινό καφέ με παρέα,

είναι ότι πρέπει.

και αν είναι και καλή η παρέα,

άφησέ το να παίζει,

δεν θα απογοητευτείς.

θα με ευχαριστήσεις μετά, δεν αγχώνομαι.

το κομμάτι μου:

Gold

επειδή 

τι επειδή, φώναζε από χιλιόμετρα αυτό ρε.

έπος, κομμάταρος,

από αυτά που αν ακούσεις έξω, 

στέλνεις σφηνάκια στον dj.

(όχι; μόνο εγώ;;)

από τις ελάχιστες θετικές στιγμές του δίσκου,

τόσο πιασάρικο, όσο και με ουσία.

ατμόσφαιρα ρε γαμώτο,

ατμόσφαιρα.

αυτά θέλουμε από την μουσική μας,

και εδώ τα έχουμε.

μένουν οι στιγμές, γιατί το soundtrack το έχουμε έτοιμο.

over and out.

46. rage against the machine - rage against the machine [1992]

*anger is a gift*

πρέπει να ήμουν τέλη γυμνασίου, αρχές λυκείου,
όταν βγήκε το matrix.

είχε διαλύσει τον κόσμο μου η ταινία τότε,
για τους ευνόητους λόγους,
και η βέσπα είχε πάρει το soundtrack,
πάντα της αρέσαν, όσο θυμάμαι δλδ.

και είχε το wake up εκεί πέρα.

και πολλά άλλα,
αλλά είχε και αυτό.

είναι αυτά που ακούς μία φορά,
και δεν σου φτάνει, θέλεις και άλλο, δεν φτάνει ούτε αυτό όμως.

σε κάποια φάση λοιπόν,
έβλεπα το χαρτάκι,
και είδα την ημερομηνία, και έπαθα πλάκα.

1992 έλεγε ότι βγήκε το κομμάτι,
ρε είναι παλιό αυτό είπα.

και μετά ήρθε το χάος,
ολόκληρη δισκογραφία στα χέρια μου, υποτίθεται,
αφού δεν τα έβρισκες εύκολα τότε αυτά,
ας είναι καλά τα πανεπιστήμια..

είχα μία κάποια επαφή με πολιτικοποιημένο τραγούδι,
κυρίως ελληνικό λόγω οικογένειας,
αλλά αυτό δεν το είχα ξαναζήσει.

αυτό ήταν δικό μου, ήταν δικό μας,
ήταν στα μέτρα μου,
είχε νεύρο, είχε δύναμη,
ήταν μάλλον η αρχή ενός αρκετά μεγάλου ταξιδιού,
που ελπίζω να μην έχει τέλος.

θυμάμαι ακόμα και σήμερα τις μέρες πριν το live στην αθήνα,
που δεν είχα καταφέρει να πάω,
όπου ο παναγιωτόπουλος έβαζε κάθε μέρα στο jammin ένα κομμάτι τους,
ειδικά εκείνα από το live στο μεξικό,
αν θυμάμαι καλά, δεν θα κάτσω να ψάξω,
τα έγραφα σε βιντεοκασέτες,
και τα είχα λιώσει, αυτό το θυμάμαι ξεκάθαρα.

έτσι πρέπει να είναι η μουσική (μας),
γεμάτη ιδέες, εξέλιξη,
και καμένες σημαίες.

σε όλα τσεκ.

όλος ο δίσκος, και όχι μόνο βέβαια,
είναι σαν motivational speech,
we don't need the key-we'll break in
anger is a gift κτλ κτλ
μας φέρνουν πολύ κοντά στην πραγματικότητα,
αρχίζουμε από ουτοπίες,
από ιδεατές καταστάσεις,
αλλά τα φέρνουμε μπροστά μας,
και τα μεταφράζουμε στην καθημερινότητά μας.
(όχι άλλο killin' in the name of, φτάνει πια δλδ εντάξει)

πανεύκολο 10άρι ο δίσκος,
για την δική μου γενιά,
σίγουρα ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους δίσκους,
από σχεδόν όλα τα μουσικά στρατόπεδα.

η αναγνώριση δεν ήρθε μόνο από ροκάδες και μέταλα,
αλλά ακόμα και από χιπ-χοπάδες,
αφού ο καριόλης ο τραγουδιάρης μπορεί να τα κάνει όλα.

και όπως λένε και στα side notes του δίσκου,
ό,τι υπάρχει παιγμένο στον δίσκο,
είναι μπάσο-ντραμς-κιθάρα-φωνή,
όλοι αυτοί οι ήχοι που ακούγονται,
προέρχονται από αυτά τα όργανα.

ανούσιο θα πεις,
αλλά αν ακούσεις τι κάνει ο τύπος με την κιθάρα του,
γιατί κιθάρα είναι όλα αυτά,
τότε θα καταλάβεις γιατί έπρεπε να το σημειώσουν αυτό.

και ρωτάς τώρα,
γιατί έγραψες για αυτόν τον δίσκο,
τώρα, χαμένος μετά από 2 μήνες περίπου..;;
η ανάγκη με έφερε εδώ,
και το ότι είδα ένα βιντεάκι τους σήμερα, μόλις ξύπνησα,
και με έπιασε,
λες και δεν έχει κοντά 30(!!) χρόνια που βγήκε ο δίσκος,
λες και βγήκε χτες.

αυτή η μουσική αλλάζει ζωές,
αλλάζει σκέψεις, δημιουργεί.
δεν υπάρχει χρονικό όριο για αυτό,
ο morello λίγο καιρό πριν,
εμφανίστηκε με μία κιθάρα που έγραφε fuck trump στο πίσω μέρος της,
και βρέθηκε ένας καημένος στο insta να του "την πει",
λέγοντας του κάτι σε φάση
"ακόμα ένας πετυχημένος μουσικός που ξαφνικά έγινε ειδικός στην πολιτική".
η απάντηση που δέχτηκε ήταν ονειρική (tom θεέ πάρε την παε)
αφού του είπε λίγο πολύ πως
δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο από το harvard στις πολιτικές επιστήμες για να εκφράσεις άποψη,
αν και εγώ έχω οπότε μπορώ να επιβεβαιώσω τα λεγόμενά μου.

μόνο αγάπη και σεβασμός,
για αυτούς που ζητάνε αγάπη και σεβασμό.




το κομμάτι μου:
Bullet In The Head


επειδή
τα έχει όλα.
στίχους, σούτια, εξαιρετική μουσική, όλα.

πολεμική διάθεση,
για ένα ουσιώδες αντιπολεμικό τραγούδι.

(you) standing in line
believing the lies
(you) bowing down the flag
you got a fuckin bullet in your head

ξέρουμε όλοι που είναι ο στόχος,
είχαμε την γώγου στα μέρη μας άλλωστε.

κλείνοντας, αυτή η παρέα μουσικών,
που στην ουσία βοήθησαν να φτιαχτούν οι tool,
μην το ξεχνάμε αυτό,
άφησαν εποχή,
και δυστυχώς ακόμα και σήμερα ακούγονται φρέσκοι,
αυτή είναι η ήττα μας.
σήμερα ο κόσμος κοιτάει αλλού,
δύσκολα θα ξαναβγεί τέτοια μπάντα,
γιαυτό κάνε την χάρη στον εαυτό σου,
και πάνε να ψηφίσεις.
θα είναι το καλύτερο πράγμα που θα κάνεις εκείνη την ημέρα,
και πρακτικά είναι ο μόνος τρόπος να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου.
πρέπει να μπούμε όλοι στο παιχνίδι τους,
και να μην βγούμε ποτέ.
ποτέ όμως.

(how long? -not long.
'cause what you reap, is what you sow.)



Rage Against The Machine
Zach De La Rocha
Tom Morello
Tim Commerford
Brad Wilk

.all of which are american dreams.

45. mark lanegan - field songs [1999]

"αν ο θεός είχε φωνή, αυτή θα ήταν η φωνή του."

τάδε έφη ημι-μεθυσμένος, σχεδόν παντογνώστης,

της δικής μας μουσικής.

πόσο δίκιο είχε.

αυτός ο δίσκος είχε θέση εδώ,

πριν σκεφτώ καν την λίστα.

αλήθεια, τι μπορεί να κάνει έναν δίσκο τεράστιο;

οι συνθέσεις;

η φωνή;

οι μνήμες που έχεις στην ακρόασή του;

εδώ τα έχει όλα.

έρχεται και για live, ξανά.

δυστυχώς, έχω δει μόνο ένα live του lanegan.

ευτυχώς, το έχω δει όμως.

εκείνη η ημέρα, ολόκληρη,

ήταν από τις ομορφότερες ημέρες της ζωής μου.

από το σχόλασμα στην δουλειά,

από εκείνο το αμάξι που με περίμενε καρτερικά εκεί στην α.σοφίας,

όλη η αίσθηση που είχαμε, όλον εκείνο τον καιρό,

ο χαμός που έκανα για να μην δουλεύω pulp στο καπάκι,

αφού γυρίσω από μαρόκο,

μέχρι τις μαλακίες και τα χειρόφρενα,

τις κόντρες με τον σ. στην εγνατία,

και όλα αυτά που μετάνιωσα από την επόμενη μέρα.

εκείνη η αίσθηση, δεν υπάρχουν λέξεις,
αν δεν ήσουν εκεί, δεν μπορώ να στο περιγράψω.
εγκεφαλικό.

δεν μετανιώνω για τίποτε άλλο.

δεν είναι χαρούμενος ο lanegan όμως,

και το ξέρεις, χαρές δεν έχει πολλές.

έτσι όπως μπαίνει το one way street,

σα να σε δένει στον μονόδρομο που θα έρθει.

i drink so much sour whiskey, i can hardly see

το αγαπημένο no easy action,

με την τότε γυναίκα του στα φωνητικά,

τι θα είχε τραβήξει και αυτή άραγε, άραγε..

το ιστορικό resurrection song,

που έκανε και τον σούκο να πάθει πλάκα,

και το low να μου διαλύει ό,τι θα έχει απομείνει,

εκείνα τα βράδια που κοιτούσα την σελήνη,

με όποια αγάπη μου είχε απομείνει.

το πρόβλημα ήταν πως είχα άπλετη ακόμα, 

και ακόμα έχω.

δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά ρε συ,

δεν γίνεται,

και ευτυχώς δεν θέλω.

αμέτρητες στιγμές με έχει κάνει παρέα ο συγκεκριμένος,

ατέλειωτες ήμουν bombed,

και δεν μπορώ να σκεφτώ αρνητικά.

το field songs είναι ο δίσκος που άκουσα περισσότερο,

από έναν καλλιτέχνη που άκουσα πάρα πολύ,

δεν ξέρω αν είναι η στιγμή του,

εδώ πέρα πάντως,

έχει πάρα πολλές δικές μου στιγμές.

φοβάμαι να γράψω και άλλα,
είναι δύσκολη η ώρα,
ελπίζω να με συγχωρέσεις

το κομμάτι μου-μας:

don't forget me

επειδή,

τα είπε όλα,

δεν αφήνει ερωτήματα,

λύνει όλες τις απορίες.

ίσως και όχι βέβαια.

εκεί που είναι η καρδιά σου μετά,

αλλά θέλεις να πεις ένα λόγο για το πριν.

ίσως και για το πιο μετά.

ο λυρισμός είναι παντού,

όπως και οι εικόνες,

οι μνήμες,

οι μυρωδιές επίσης.

ακόμα δεν την έχω ξεχάσει,

όταν την μυρίζω σε άλλους.

έχω πρόβλημα γιατρέ μου..;;

44. manic street preachers - this is my truth tell me yours [1998]

(ρε λες να είναι τα διάφανα κρίνα της βρετανίας;)

είναι τότε που είσαι μικρός,
που όλα έχουν άλλη αξία,
τότε που ανακαλύπτεις τον κόσμο,
και όλα φαίνονται υπέροχα.

ευτυχώς αυτός ο δίσκος ακούγεται ακόμα έτσι.

όχι με τον ίδιο τρόπο πλέον,
έχουν περάσει 20 χρόνια άλλωστε,
αλλά ακόμα ακούγεται φρέσκος,
ακόμα θέλω να ανεβάζω την ένταση όταν τον ακούω.

οι manics είναι μάλλον η μεγαλύτερη μπάντα από την ουαλία,
παίζοντας brit rock,
με κάπως πιο ηλεκτρικό ήχο από ό,τι ήταν σύνηθες τότε στα 90's.

αυτό που τους διαφοροποίησε από την πρώτη στιγμή,
είναι η πολιτική που δεν έβγαλαν ποτέ από το dna τους.
βαθιά πολιτικοποιημένο συγκρότημα,
με αγάπη στην λογοτεχνία,
κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να μην είναι ακόμα ένα εύκολο συγκρότημα,
είχαν πολλά επίπεδα, που δεν θα αναγνώριζες από το πρώτο άκουσμα.

ίσως και γιαυτό να έχουν αντέξει τόσο καλά στον χρόνο.

αυτός είναι ο πέμπτος δίσκος τους,
ο πιο γυαλισμένος θα μπορούσε να πει κάποιος,
αν ήταν η προσπάθειά τους να μπουν δυνατά στο ραδιόφωνο,
το πέτυχαν,
καθώς ο δίσκος κυκλοφόρησε τον σεπτέμβριο του 1998,
και μέσα σε 3 μήνες
έγινε ο δίσκος με τις περισσότερες πωλήσεις του έτους σε διάφορα καταστήματα,
ξέρεις, τότε που αγοράζανε δίσκους..

τότε τους πέτυχα εγώ,
αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή,
μέσω της τηλεόρασης, και των βίντεό τους,
και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

μία περίεργη ατμόσφαιρα,
διάχυτος ηλεκτρισμός, οι κιθάρες ήταν πάνω απ'όλα,
μία τρομερή φωνή,
και συνθεσάρες, τραγούδια που όμοιά τους, δεν είχα ακούσει ξανά.

εκείνο το everlasting,
που περπατάνε παίρνοντας φωτιά,
τι εικόνα..
είναι ολόκληρο το πακέτο όμως,
υπέροχο βίντεο,
υπέροχη και ατμοσφαιρική μουσική,
και όλα αυτά να μας λένε κάτι λόγια του στυλ

the world is ful of refugees
they are just like you and me
but as people we have a choice
to end the void with all its force

να μας θυμίσουν τον πραγματικό λόγο της πίστης, της θρησκείας.
δεν τα ακούς εύκολα αυτά στο ράδιο πλέον.

στο if you tolerate this, then your children will be next,
παίρνουν σαν βασική ιδέα κείμενα του orwell,
την φρίκη του πολέμου,
και όλα αυτά σε συνάρτηση με την ισπανία του φράνκο,
από εκεί που πηγάζει και αυτή η έκφραση άλλωστε.

ίσως το ομορφότερο τραγούδι του δίσκου,
το ready for drowning,
μιλάει όντως για μία αληθινή ιστορία,
για ένα χωριό της ουαλίας,
που το πλημμύρισαν και στην ουσία το έκαναν ακατοίκητο στα 60's,
για να σωθεί το liverpool.
god save the queen που λένε και οι νησιώτες.

κάθε κομμάτι έχει λόγο ύπαρξης,
έχει μία ιστορία,
όλα αυτά κάτω από την ομπρέλα της ουσίας,
χωρίς να μπάζει από πουθενά.

τουλάχιστον αγαπημένοι,
είναι από τις μπάντες που αν ακούσω έξω,
θα καταλάβω ότι ο άνθρωπος ξέρει τι παίζει.
είναι το δικό μας συγκρότημα..


το κομμάτι μου:
You Stole The Sun From My Heart


επειδή:
η ενέργειά του δεν συναντάται εύκολα σε τέτοια μουσική.
το τραγούδι είναι ζωντανή απόδειξη του less is more,
αρκεί η σύνθεση, το συναίσθημα,
αυτά είναι πάντα αρκετά.

επίσης, επειδή κάποτε ήταν τέσσερις.

επειδή δεν τον ξέχασαν, αυτόν τον τρελό που είχαν δίπλα τους,
και πάντα αφήνουν την θέση του πάνω στην σκηνή κενή.

ο richey edwards εξαφανίστηκε στις αρχές του 1995,
ήταν missing person μέχρι το 2008,
όπου και ονομάστηκε επίσημα νεκρός.

ιδιαίτερος τύπος,
με μόνιμη κατάθλιψη,
και όλα τα παρελκόμενα.

αυτό το υπέροχο κομμάτι,
μιλάει για αυτόν λοιπόν,
αυτόν που έγραφε στίχους για την μπάντα,
που σίγουρα είναι υπεύθυνος για τον δρόμο που χάραξαν,
όχι μόνο μέχρι εκείνη την στιγμή,
αλλά και μετέπειτα.

το εξαιρετικό βίντεο,
που παίζει με τον ήλιο και την βροχή,
αναλόγως με τους στίχους,
έχει με την σειρά του, κάποια διακριτικά κρυμμένα μηνύματα.

το burton is the villain,
από την ταινία villain που κάθεται στον τοίχο,
και το art is the lie that helps us understand the truth,
που παραφράζει την ατάκα του λογοτέχνη tim o'brien
fiction is the lie that helps us understand the truth 
είναι κάποια από αυτά..

έτσι είναι όταν σέβεσαι την μουσική που φτιάχνεις,
και αναλώνεσαι στην κάθε παραμικρή λεπτομέρεια,
το αποτέλεσμα θα είναι ιδανικό.

όπως και ο δίσκος.
ιδανικός.


Manic Street Preachers:
James Dean Bradfield
Nicky Wire
Sean Moore

43. ελευθερία αρβανιτάκη - μένω εκτός [1991]

υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξαφανιστείς.

χιλιάδες.

η μουσική είναι ο κοντινότερος,

στον δικό μου κόσμο.

η ελευθερία μένει εκτός,

με έναν δικό της τρόπο, 

αρκετά χαρακτηριστικό,

μέσα από έναν δίσκο που έχουμε ακούσει όλοι,

είτε ακούμε την ανάλογη μουσική, είτε όχι.

αυτός ο δίσκος είναι έξω από σύνορα,

δεν χωράνε οπαδικά εδώ.

δεν είναι generic η κατάσταση,

απλά είναι τόσο μεγάλος ο δίσκος,

που δεν αφήνει περιθώρια για να τον ταξινομήσεις κάπου,

μου τον έχουν ζητήσει άνθρωποι που δεν ξέρουν ελληνικά.

είναι στιγμές που αισθάνεσαι μία-κάποια περηφάνια,

για αυτά που πρέσβευε η ελληνική μουσική,

για τα έργα της, ειδικά στα 90's.

κάποιος θα μπορούσε να πει 

πως τα κορμιά και τα μαχαίρια είναι καλύτερος δίσκος,

εγώ είμαι εδώ όμως.

όταν είχα πάει φαντάρος, μέσα στον όλο χαμό, ήμουν και τυχερός,

και τους τελευταίους δύο μήνες ήμουν αρκετά πίσω, σπίτι, με άδεια.

καλοκαίρι ήταν,

και έλειπαν όλοι συνήθως, 

ειδικά τα σαββατοκύριακα,

διακοπές, και όλα τα συναφή.

εκείνη την περίοδο της ζωής μου,

άκουσα πολύ μουσική,

είχα πολύ ώρα διαθέσιμη μάλλον, αν θυμάμαι καλά.

και άκουσα πολύ tool, πολύ nasum,

πολύ meshuggah (μόλις είχε βγει το obzen-τι δισκάρα),

και πολύ αρβανιτάκη.

πέρα από τις μνήμες του ερωτικού, 

που έπαιζε συνεχώς τον δίσκο,

υπήρξε και μία μετέπειτα σύνδεση,

εκείνα τα ξημερώματα, 

που έλεγα να κοιμηθώ,

αλλά δεν με έπιανε ο ύπνος, 

και καθόμουν στον υπολογιστή του κωστή,

και άκουγα με μία περίεργη μανία τραγούδια της.

έχει κάτι εξωγήινο η ελευθερία,

κάτι που με φέρνει κοντά της, αφού μιλάμε την ίδια γλώσσα,

αλλά ταυτόχρονα δεν το έχω ακούσει ξανά,

δεν έχω ακούσει την φωνή της αλλού,

δεν την έχει συνηθίσει το αυτί μου.

το ομώνυμο τραγούδι είναι προσκύνημα,

γενικότερα η λίνα νικολακοπούλου έχει γράψει τρομερά πράγματα εδώ,

μας θυμίζει κάποιες αξίες που εν έτη 2019 πολλοί έχουμε ξεχάσει,

χαμένες πατρίδες λέει, 

ας μην ξεχνάμε όμως 

πως έχουν βιώσει και άλλοι λαοί αυτά που έχουμε βιώσει και εμείς,

κάποιοι τα ζούνε ακόμη και σήμερα.

(ο πρώτος που θα μου βρει την παλαιστίνη στον χάρτη κερδίζει γύρα σφηνάκια)

το υπέροχο-παραδοσιακό καθρεφτίζω το νου,

με στίχους ικανούς να γράψεις κείμενο 500 λέξεων,

που έχει τον πιο metal στίχο σε ελληνικό τραγούδι:

αν είχε ο πόνος αίμα,

θα κοκκίνιζε βουνά

το δυνατά (homecoming) ανήκει στην σφαίρα του φανταστικού πλέον,

ειδικά η ζωντανή έκδοση με τον tuncboyaciyan,

είναι από τα πράγματα που θα βάλω να ακούσει ένας ξένος,

όταν θα με ζητήσει ένα ελληνικό κομμάτι.

και ας μην είναι.. ελληνικό,

είναι ό,τι κοντινότερο έχει ακούσει ο μέσος έλληνας σε world music.

μην του το πείτε όμως, καλύτερα ας μην το ξέρει.

από τις ποιοτικότερες ελληνικές δισκογραφίες,

με αδιανόητες συνεργασίες,

ο εκπληκτικός σέρκος στο κλαρίνο, 

live με τον ζερβουδάκη, τον αχαλινωτόπουλο,

οι μήνες με τον παπαδημητρίου,

δίσκος με τον ξυδάκη,

η γενικότερη συνεργασία με τον dinkjian,

κομμάτια με τον μιτζέλο, 

κομμάτι με τον dulce pontes στην εκπομπή,

τον χατζηγιάννη στο όλα στο φως ,

οκ θα ηρεμήσω.

υπάρχουν λόγοι να είσαι αρνητικός στην (μουσική) ζωή σου,

και να μην βλέπεις θετικά την τωρινή κατάσταση,

υπάρχουμε και εμείς οι.. βασιλειάδες της θετικής ενέργειας (βέβαια βέβαια).

υπάρχουν πράγματα να σε κάνουν να χαμογελάσεις,

αρκεί να χαμογελάς στον σωστό άνθρωπο.

έχει και αυτό την σημασία του..

το κομμάτι μου:

Με Το Ίδιο Μακό

επειδή

είναι όνειρο,

είναι λόγια από τις πράξεις σου.

είναι μία κατάσταση που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε βιώσει,

δεσμός με σκορπιό.

έχει μία περίεργη ενέργεια,

μία υποβόσκουσα ένταση, 

που δεν την περιμένεις από τέτοια τραγούδια.

νεύρο, μέσα στην ηρεμία του.

σαν να είσαι στο μάτι της καταιγίδας, του τυφώνα,

εκεί που λένε πως υπάρχει η απόλυτη ηρεμία.

λένε, δεν ξέρω εγώ από τέτοια,

ούτε μπορώ να νιώσω τι εννοεί με το ίδιο μακό.

δεν καταλαβαίνω τι εννοεί,

παίρνω απόσταση από αυτά τα τραγούδια.

επιβεβαιώνω παρόλα αυτά.

σου φυλάω μουσικές,

στο ταξίδι να καις,

μες στον χρόνο.

(θα το γράψω το δισκάκι, οκ)

42. placebo - sleeping with ghosts [2003]

τι μπορεί να ζητήσεις από έναν δίσκο, αλήθεια τι..;;

ένα εξαιρετικό εξώφυλλο για αρχή (check),

ένα κτηνώδες εισαγωγικό κομμάτι για να σου τραβήξει την προσοχή (check),

καλό tracklist, ωραίες εναλλαγές στα τραγούδια (check),

και ένα κομμάτι να κλείνει, και να σου αφήνει σημάδια στο μέσα σου (check).

όλα είναι τέλεια εδώ.

δεν χάνει από πουθενά ο δίσκος.

οι placebo ανέκαθεν ήταν ιδιαίτερο συγκρότημα,

λίγο η φωνή του molko,

λίγο τα κόλπα επί σκηνής με τις non-gender εμφανίσεις τους,

ήταν ένα pop-rock συγκρότημα θα έλεγες,

αλλά πολύ παραπάνω από αυτό, θα μπορούσες να πεις επίσης εύκολα.

ήταν καλοκαίρι θυμάμαι,

και πηγαίναμε στο μοναδικό beach bar που έπαιζε ροκ, τότε,

έκλεισε 2-3 χρόνια μετά, αλλά τι να κάνεις, 

ο κόσμος θέλει διαφορετικά πράγματα από το καλοκαίρι του μάλλον,

δεν είχε πολύ κόσμο, 

αλλά εκεί έγινε η παράνομη αγορά του δίσκου, 

από έναν συνάδελφο που το πουλούσε,

και ο αδερφός μου το ήθελε, και έτσι το πήραμε.

δεν είχα δώσει πολύ σημασία μέχρι εκείνη τη στιγμή,

αλλά η πρώτη ακρόαση του δίσκου δεν άφησε περιθώρια.

το κάνει τόσο εύκολο να συνδεθείς μαζί του,

να μοιραστείς μνήμες,

να αναπολήσεις στιγμές,

να γυρίσεις πίσω και να δώσεις καινούρια σημασία σε ένα τραγούδι.

είναι επικίνδυνα μελετημένο,

να σε οδηγήσει ξανά πίσω σε αυτό,

που δεν είναι καν θέμα πιθανοτήτων..

sleeping with ghosts λέει,

για τις στιγμές που κρατιόμαστε στο παρελθόν,

που φέρνουμε μπροστά μας πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια στην ζωή μας,

ο αναμάρτητος, πρώτος ....

όλα έχουν λόγο ύπαρξης άραγε,

όλα έχουν λόγο απουσίας;

ή κάτι άλλο συνέβηκε και φτάσαμε εδώ;

ο δίσκος ασχολείται πολύ με την λέξη soulmates

(ονόμασαν και μετέπειτα dvd τους με αυτόν τον τίτλο αν θυμάμαι καλά),

και τις προάλλες το εξηγούσα αυτό.

πως είχαν δημιουργήσει οι αρχαίοι έλληνες,

τεράστιοι μυθοπλάστες,

την έννοια της αδελφής ψυχής.

πως, χωρίζουν την ψυχή σε δύο μέρη,

οπότε ο κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει το άλλο του μισό,

την άλλη μισή ψυχή που του λείπει για να νιώσει ολόκληρος.

αν την βρει,

μπορεί να την χάσει άραγε;

τι μπορεί να του στερήσει αυτήν την αιωνιότητα στην ευτυχία;

ίσως να είναι η μοίρα, 

ίσως απλά να μπήκε η ζωή στην μέση,

και να ήρθε αυτό το πικρό τέλος που μας αναφέρει στο ομώνυμο τραγούδι.

from the time we intercepted,

feels a lot like suicide,

slow and sad, getting sadder

φτάνει μέχρι την εξιλέωση, την κάθαρση ίσως,

στο centrefolds,

που πιάνεται η καρδιά μου όποτε μπαίνει,

αυτό το αργό tempo,

αυτό το συναίσθημα που σου αφήνει,

είναι ισάξιο με τις μνήμες σου,

είναι εκεί πάνω με αυτές,

θα σου καυτηριάσει την πληγή που σου άφησαν,

θα πονέσει στην αρχή,

αλλά στο τέλος θα πεις ευχαριστώ.

όχι επειδή θα στην κλείσει, 

αυτό είναι αποκλειστικά δικό σου θέμα,

αλλά επειδή θα σου θυμίσει πολλά.

πολλά, που έκανες,

ακόμα πιο πολλά που δεν έκανες,

και στην συγκεκριμένη φάση,

μάλλον η απουσία είναι σημαντικότερη της παρουσίας.

θα σου θυμίσει το protect me from what i want,

ένας ακόμα ύμνος,

καλά κρυμμένος στο τέλος του δίσκου και αυτός,

που κάνει αναφορά στο ανθρώπινο της φύσης μας,

αυτό που μας κάνει τόσο ιδιαίτερους,

αυτά που θέλουμε και χρειαζόμαστε,

αυτά που δεν είναι πάντα τα.. θετικά.

(extra δωράκι, το βίντεο με την εκτέλεση του τραγουδιού στα γαλλικά,

ήταν πραγματικά απαγορευμένο, και τώρα που το ξαναείδα,

όντως ήταν ακραίο, ειδικά 15 χρόνια πριν.

υπάρχει ακόμα στο vimeo, αξίζει μία θέαση θα έλεγα..)

εξαιρετικός δίσκος,

καμία σχέση με το χιτάκι bitter end,

δεν ανταποκρίνεται στο σύνολο αυτό το single,

ευτυχώς αν με ρωτάτε.

δίσκος με ουσία,

δίσκος για την ύπαρξη ουσιών,

και την απουσία ανθρώπων.

έβα.

το κομμάτι μου:

Sleeping With Ghosts

επειδή 

αυτό είναι το single που ανταποκρίνεται στην ποιότητα του δίσκου.

επειδή σε πιάνει από τον λαιμό,

και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

hush. it's ok.

dry your eye.

είναι πολύ δυνατή εικόνα αυτό,

αυτό το dry your eye.

μία ωδή στις νύχτες μας,

εκεί που το βλέμμα θα ξεφύγει από τους τοίχους σου,

και θα δημιουργήσει ένα άμεσο κενό,

από το οποίο θα κάνεις ώρα να βγεις,

4:30 λεπτά περίπου.

αν είσαι τυχερός.

αν όχι,

καλωσήλθες στον κόσμο μας.

soulmates never die.

Placebo:

Brian Molko

Steve Hewitt

Stefan Olsdal