τι μπορεί να ζητήσεις από έναν δίσκο, αλήθεια τι..;;
ένα εξαιρετικό εξώφυλλο για αρχή (check),
ένα κτηνώδες εισαγωγικό κομμάτι για να σου τραβήξει την προσοχή (check),
καλό tracklist, ωραίες εναλλαγές στα τραγούδια (check),
και ένα κομμάτι να κλείνει, και να σου αφήνει σημάδια στο μέσα σου (check).
όλα είναι τέλεια εδώ.
δεν χάνει από πουθενά ο δίσκος.
οι placebo ανέκαθεν ήταν ιδιαίτερο συγκρότημα,
λίγο η φωνή του molko,
λίγο τα κόλπα επί σκηνής με τις non-gender εμφανίσεις τους,
ήταν ένα pop-rock συγκρότημα θα έλεγες,
αλλά πολύ παραπάνω από αυτό, θα μπορούσες να πεις επίσης εύκολα.
ήταν καλοκαίρι θυμάμαι,
και πηγαίναμε στο μοναδικό beach bar που έπαιζε ροκ, τότε,
έκλεισε 2-3 χρόνια μετά, αλλά τι να κάνεις,
ο κόσμος θέλει διαφορετικά πράγματα από το καλοκαίρι του μάλλον,
δεν είχε πολύ κόσμο,
αλλά εκεί έγινε η παράνομη αγορά του δίσκου,
από έναν συνάδελφο που το πουλούσε,
και ο αδερφός μου το ήθελε, και έτσι το πήραμε.
δεν είχα δώσει πολύ σημασία μέχρι εκείνη τη στιγμή,
αλλά η πρώτη ακρόαση του δίσκου δεν άφησε περιθώρια.
το κάνει τόσο εύκολο να συνδεθείς μαζί του,
να μοιραστείς μνήμες,
να αναπολήσεις στιγμές,
να γυρίσεις πίσω και να δώσεις καινούρια σημασία σε ένα τραγούδι.
είναι επικίνδυνα μελετημένο,
να σε οδηγήσει ξανά πίσω σε αυτό,
που δεν είναι καν θέμα πιθανοτήτων..
sleeping with ghosts λέει,
για τις στιγμές που κρατιόμαστε στο παρελθόν,
που φέρνουμε μπροστά μας πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια στην ζωή μας,
ο αναμάρτητος, πρώτος ....
όλα έχουν λόγο ύπαρξης άραγε,
όλα έχουν λόγο απουσίας;
ή κάτι άλλο συνέβηκε και φτάσαμε εδώ;
ο δίσκος ασχολείται πολύ με την λέξη soulmates
(ονόμασαν και μετέπειτα dvd τους με αυτόν τον τίτλο αν θυμάμαι καλά),
και τις προάλλες το εξηγούσα αυτό.
πως είχαν δημιουργήσει οι αρχαίοι έλληνες,
τεράστιοι μυθοπλάστες,
την έννοια της αδελφής ψυχής.
πως, χωρίζουν την ψυχή σε δύο μέρη,
οπότε ο κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει το άλλο του μισό,
την άλλη μισή ψυχή που του λείπει για να νιώσει ολόκληρος.
αν την βρει,
μπορεί να την χάσει άραγε;
τι μπορεί να του στερήσει αυτήν την αιωνιότητα στην ευτυχία;
ίσως να είναι η μοίρα,
ίσως απλά να μπήκε η ζωή στην μέση,
και να ήρθε αυτό το πικρό τέλος που μας αναφέρει στο ομώνυμο τραγούδι.
from the time we intercepted,
feels a lot like suicide,
slow and sad, getting sadder
φτάνει μέχρι την εξιλέωση, την κάθαρση ίσως,
στο centrefolds,
που πιάνεται η καρδιά μου όποτε μπαίνει,
αυτό το αργό tempo,
αυτό το συναίσθημα που σου αφήνει,
είναι ισάξιο με τις μνήμες σου,
είναι εκεί πάνω με αυτές,
θα σου καυτηριάσει την πληγή που σου άφησαν,
θα πονέσει στην αρχή,
αλλά στο τέλος θα πεις ευχαριστώ.
όχι επειδή θα στην κλείσει,
αυτό είναι αποκλειστικά δικό σου θέμα,
αλλά επειδή θα σου θυμίσει πολλά.
πολλά, που έκανες,
ακόμα πιο πολλά που δεν έκανες,
και στην συγκεκριμένη φάση,
μάλλον η απουσία είναι σημαντικότερη της παρουσίας.
θα σου θυμίσει το protect me from what i want,
ένας ακόμα ύμνος,
καλά κρυμμένος στο τέλος του δίσκου και αυτός,
που κάνει αναφορά στο ανθρώπινο της φύσης μας,
αυτό που μας κάνει τόσο ιδιαίτερους,
αυτά που θέλουμε και χρειαζόμαστε,
αυτά που δεν είναι πάντα τα.. θετικά.
(extra δωράκι, το βίντεο με την εκτέλεση του τραγουδιού στα γαλλικά,
ήταν πραγματικά απαγορευμένο, και τώρα που το ξαναείδα,
όντως ήταν ακραίο, ειδικά 15 χρόνια πριν.
υπάρχει ακόμα στο vimeo, αξίζει μία θέαση θα έλεγα..)
εξαιρετικός δίσκος,
καμία σχέση με το χιτάκι bitter end,
δεν ανταποκρίνεται στο σύνολο αυτό το single,
ευτυχώς αν με ρωτάτε.
δίσκος με ουσία,
δίσκος για την ύπαρξη ουσιών,
και την απουσία ανθρώπων.
έβα.
το κομμάτι μου:
Sleeping With Ghosts
επειδή
αυτό είναι το single που ανταποκρίνεται στην ποιότητα του δίσκου.
επειδή σε πιάνει από τον λαιμό,
και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
hush. it's ok.
dry your eye.
είναι πολύ δυνατή εικόνα αυτό,
αυτό το dry your eye.
μία ωδή στις νύχτες μας,
εκεί που το βλέμμα θα ξεφύγει από τους τοίχους σου,
και θα δημιουργήσει ένα άμεσο κενό,
από το οποίο θα κάνεις ώρα να βγεις,
4:30 λεπτά περίπου.
αν είσαι τυχερός.
αν όχι,
καλωσήλθες στον κόσμο μας.
soulmates never die.
Placebo:
Brian Molko
Steve Hewitt
Stefan Olsdal
No comments:
Post a Comment