68. madonna - ray of light [1998]

ίσως ταιριάζει, ίσως και όχι,

αυτό μου γυάλισε τώρα.

έχω ακόμα ένα, ίσως δύο,

που τα παιδεύω από τον δεκέμβριο, 

αλλά οκ θα τα βρω, δεν με φοβάμαι.

είναι γεγονός ότι την θυμάμαι από αρκετά μικρή ηλικία,

την είχα δει σε κάτι mtv music awards,

εκείνες τις ένδοξες ημέρες,

στο σπίτι της θείας-μαζί με ξάδερφο,

και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση,

δεν θυμάμαι τι ακριβώς, 

αλλά κάτι θα είχε κάνει, όπως συνήθιζε.

κατόπιν ήρθε το ροκ, το μέταλ,

κάτι πιο ταιριαστό,

οπότε απλά την γνώριζα σαν όνομα, 

και η σχέση μας παρέμενε σε εκείνο το επίπεδο.

μία εξαίρεση, αν μου επιτραπεί,

στο secret, τραγούδι από το bedtime stories,

που πραγματικά με συγκλόνισε όταν είχα ακούσει, 

αν και παιδί, αυτός ο ερωτισμός,

η ατμόσφαιρα, κάτι μου έκαναν,

δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της.

ήταν σαν απαγορευμένη στα μάτια μου,

δεν ήταν εύκολο να λες ότι σου αρέσει η madonna,

ειδικά στις δικές μας κλίκες,

ειδικά στην εξωτική ηλιούπολη, 

τρε μπανάλ που έλεγε και η βέσπα.

ευτυχώς όμως, πολύ ευτυχώς,

ένα ξεκάρφωτο ανοιξιάτικο απόγευμα,

πετυχαίνω το φρέσκο βίντεο από το frozen,

και όλα αυτά πλέον θα γινόταν παρελθόν.

ας μην κρυβόμαστε, 

υπάρχει madonna πριν το ray of light και μετά.

υποθέτω η μητρότητα την έκανε να σκεφτεί κάτι διαφορετικά.

έτσι φαίνεται και από ολόκληρο τον δίσκο,

δεν έχει κάποιο γνώριμο χαρακτηριστικό της μέσα,

δεν είναι δίσκος για να χορέψεις, όπως οι προηγούμενοι έξι,

αλλά είναι ηλεκτρονικός στην ουσία του,

william orbit φωνάζει από παντού,

παραμένει στο ίδιο dna, αλλά όχι ακριβώς,

και το frozen που λέγαμε παραπάνω είναι εξαιρετικό παράδειγμα.

έχει ρίξει ταχύτητες, 

έχει βάλει μαύρα,

έχει και chris cunningham σκηνοθέτη,

προσωπική της επιλογή 

μετά την θέαση του μοναδικού//τρομακτικού//τρομερού βίντεο 

στο come to daddy του aphex twin,

και σε παρακαλάει να την ακούσεις για πρώτη φορά, 

να μην δώσεις σημασία σε ό,τι άλλο αχρείαστο,

οι λέξεις έχουν τον πρώτο λόγο εδώ.

μαυροντυμένη, 

αλλά παριστάνοντας την νύφη,

αν κρίνει κανείς τα τατουάζ στα χέρια της,

και κάνει την σύνδεση με τον ανατολή, 

και τις συνήθειες που υπάρχουν σε αυτά τα μέρη.

διαβάζοντας μετέπειτα,

το όλο concept του δίσκου βασίστηκε στην αντιπαραβολή της δύσης με την ανατολή,

όπως λέει και ο bowles στο sheltering sky,

κάτι μεταξύ βρετανίας και μαρόκου,

σαν να ψάχνει έναν τρόπο να σώσει κάτι, 

πηγαίνοντας σε διαφορετικά μέρη, προσπαθώντας να ζήσει καινούριες εμπειρίες,

μήπως και αναζωπυρώσει το μέσα της.

στο nothing really matters κάνει μία ακόμα ενδοσκόπηση,

δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία στον δίσκο,

και βασισμένη στο memoirs of a geisha του arthur golden,

μας ταξιδεύει στην ιαπωνία, 

και χορεύει μόνη της, χωρίς χορογράφο,

εξού και οι περίεργες κινήσεις στο βίντεο,

καθώς θέλει να σπάσει τα δεσμά που έχει,

δεν έχει σημασία αν τα τοποθέτησε εμμέσως η ίδια ή όχι,

κρατάμε την σημασία της αγάπης, 

και πως αυτό είναι που μετράει στο τέλος.

μπορώ να γράφω για πολλές ώρες πάνω στον δίσκο,

αλλά ας το μαζέψω.

πλήρως εσωστρεφής, 

αφιερωμένος στην αγάπη και τις μορφές που εμφανίζεται στην ζωή μας,

στις αναζητήσεις μας, και που μας οδηγούν,

στις ανάγκες μας που αλλάζουν με τα χρόνια, 

στις σκέψεις μας και το timing των πραγμάτων που βιώνουμε.

δεν έχει σημασία αν περιμέναμε τόσο ώριμο δίσκο από την συγκεκριμένη,

ας ξεπεράσουμε τα στεγανά που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι για τους καλλιτέχνες,

ας γίνουμε ακροατές και ας μην κοιτάμε το πριν και το μετά.

αυτή η στιγμή του 1998 είναι τουλάχιστον αξιομνημόνευτη,

αυτός ο δίσκος είναι συγκλονιστικός,

και σχεδόν 25 χρόνια μετά, ακούγεται ακόμα φρέσκος.

τότε προσκύνησα πρώτη φορά την μαντόνα, 

και δε σταμάτησα από τότε.

(you were my lesson//i had to learn)

το κομμάτι μου:

Drowned World / Substitute For Love

επειδή

η πρώτη εντύπωση είναι σοκαριστική.

δεν το περιμένεις.

ό,τι έχει ζήσει, 

ό,τι έχει νιώσει,

υπάρχει στους πρώτους στίχους του τραγουδιού.

σαν μία απολύτως πετυχημένη συνεδρία σε ψυχολόγο,

μία απόλυτη περιγραφή.

δεν φοβάται, παραδέχεται και αποδέχεται το παρελθόν,

προσπαθώντας να διαφοροποιήσει το μέλλον.

δεν είναι η ίδια πλέον,

και αυτό το τραγούδι το κάνει ξεκάθαρο.

έτσι μπαίνει ο δίσκος, 

δύσκολο να πιστέψεις, 

ένα ατμοσφαιρικό πεντάλεπτο κομμάτι για πρώτο,

και είναι τόσο ταιριαστό, δε φαντάζεσαι.

εμφανώς επηρεασμένη από την trip hop της εποχής,

δημιουργεί έναν ύμνο, σχεδόν κυριολεκτικά,

που με έχει συντροφεύσει περισσότερο και από συντρόφους μου.

είναι στιγμές που ένα τραγούδι σε οδηγεί αλλού,

σε παίρνει από το μέρος που βρίσκεσαι,

σε τοποθετεί εκεί που θέλει αυτό, 

εσύ απλά το συνεχίζεις αυτό το ταξίδι, αν θέλεις.

θέλεις;

67. the verve - urban humns [1997]

έχω καιρό να έρθω εδώ,

οπότε λειτούργησα ανάλογα με τον καιρό,

και θα πιάσω έναν αγαπημένο ανοιξιάτικο δίσκο.

ίσως να έχω ξεχάσει πως γίνεται, 

ίσως να είναι σαν το ποδήλατο,

οπότε πάμε με κάτι εύκολο.

πήγαινα για άλλο δίσκο, 

αλλά δεν έβγαινε ακόμα, 

και έτσι όπως έκανα βόλτα στην λίστα, 

έπεσε το μάτι μου εδώ, 

και κάτι μέσα μου χαμογέλασε.

είπαμε, ήθελα κάτι εύκολο, κάτι ακίνδυνο.

μα πόσο ωραίος δίσκος,

γεμάτος αναμνήσεις και εικόνες, 

γεμάτος χρώματα και ιστορίες.

ήμουν 18 όταν είχε βγει ο δίσκος, 

δεν θυμάμαι να τον περιμένω όπως άλλους, 

αλλά προφανώς είχα τρελαθεί με το bitter sweet symphony,

όπως όλοι όσοι το είχαν ακούσει τότε πιστεύω.

βέβαια οι συνεχόμενες ακροάσεις έφτασαν στο όριο θα έλεγα,

και σήμερα που μιλάμε,

είναι ένα από τα κομμάτι που απαγορεύεται να βάλει dj,

αν σέβεται τον εαυτό του.

πριν από κάποια χρόνια είχαμε κάνει μία λίστα,

με κομμάτια που αν ακούσεις έξω, 

φεύγεις από το μαγαζί χωρίς δεύτερη σκέψη,

και αυτό ήταν σίγουρα στην δεκάδα.

αυτό δεν αλλάζει το πόσο μεγάλο τραγούδι είναι βέβαια,

απλά το ότι έπαιζε κάθε μισή ώρα σε mtv/ραδιόφωνα το διέλυσε.

λες και ήταν δίσκος χωρίς singles, 

το the drugs won't work ας πούμε, 

το weeping willow, το rolling people,

τραγούδια που όρισαν τον βρετανικό ήχο τα επόμενα χρόνια.

εδώ βέβαια να αναφέρουμε και την ενορχήστρωση,

την γενικότερη παραγωγή του δίσκου,

που ακούγεται ακόμη και σήμερα φρέσκια,

δείγμα τρομερής δουλειάς που κλείνει σχεδόν 25 χρόνια,

και παρόλα αυτά κρύβει εξαιρετικά την ηλικία του.

ακόμα θυμάμαι τις ημέρες στο stones, 

που προσπαθούσα να χωρέσω το lucky man στο set,

και τον φόβο που έχω όταν παίζω τέτοια τραγούδια,

να έχω έτοιμο το επόμενο, 

γιατί χάνομαι, πάει αλλού το μυαλό μου,

σκόρπιες σκέψεις μου επιβάλλονται και χάνω την έννοια του χρόνου,

δεν φταίω εγώ αφεντικό, θα το σώσουμε.

η μεγάλη απορία βέβαια είναι και σε αυτό το συγκρότημα παρούσα,

αυτό το μεγάλο what if υπάρχει και εδώ,

τι θα γινόταν αν τα πηγαίναν καλά μεταξύ τους, 

και δεν βαρούσαν διάλυση,

τι θα κυκλοφορούσαν σαν συνέχεια.

το forth που ήρθε δέκα χρόνια μετά ήταν τίμια προσπάθεια,

αλλά κάτι είχε χαθεί στο ενδιάμεσο, 

κάτι έλειπε..

αυτά τα βιολιά πάντως,

ακόμα ακούγονται ιδανικά στα αυτιά μου,

ακόμα ακούγονται ταιριαστά,

ακόμα μου προκαλούν ρίγος.

ακόμα θυμάμαι τους στίχους.

ακόμα προσπαθώ που λέγαν και οι πυξ λαξ.

το κομμάτι μου:

Sonnet

ξαναείδα το βίντεο,

είχα έρωτα με αυτό όταν είχε βγει,

και ένας άνθρωπος που είχα έρωτα, 

είχε έρωτα και αυτός με αυτό.

κάτι θυμάμαι,

και όλα έρχονται σιγά σιγά,

αυτό το υπέροχο build up,

η ένταση και το σπάσιμο,

ένα τραγούδι που δεν μπορείς να το ακούσεις σε χαμηλή ένταση,

που δεν μπορείς να μην το τραγουδάς και εσύ παρέα με τον ashcroft.

η καρέκλα στο βίντεο,

η κάμερα πάνω σε ράγες - πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα,

και εγώ να περιμένω με το χέρι το record,

να το γράψω σε βιντεοκασέτα,

επειδή δεν το έπαιζε όσο ήθελα η τηλεόραση,

όλα όπως πρέπει και χρειάζεται για να μιλήσω για μνήμες,

στιγμές που είναι πάνω από εμένα,

στιγμές που ίσως να τις ξεχνάμε κάποιες φορές,

αλλά με την πρώτη ευκαιρία να δηλώνουν παρούσες.

οι στιγμές.

(here we go again, and my head is gone)

The Verve:

Richard Ashcroft

Nick McCabe

Simon Tong

Simon Jones

Peter Salisbury

66. μπλε - ενοχές [1996]

η τσάτσου έχει την δική της θέση στην μουσική καρδιά μου,

αν εξαιρέσεις την κανά, 

τότε θα μπορούσες να πεις πως την θεωρώ την αγαπημένη μου φωνή.

δεν υπάρχει σύγκριση με την μετέπειτα σύνθεση των μπλε,

την θεωρώ άλλη μπάντα,

δεν είναι εύκολο να αλλάξεις φωνή άλλωστε, 

όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές εδώ,

χωρίς να χάσεις κάτι.

αυτό δεν αλλάζει κάτι από τον συγκεκριμένο δίσκο,

δεν θα μπορούσε.

δεν ξέρω πολλές μπάντες 

που να έχουν βασικό μέλος τους άνθρωπο που να παίζει βιολί,

πόσο μάλλον ελληνικές.

είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

για την ακρίβεια, 

όποτε ερχόταν η κ.Αλεξίου-το βιολί των μπλε,

στην δουλειά, με έπιανε ένα ρίγος, 

ένιωθα ότι μιλούσα με έναν άνθρωπο του πολιτισμού,

έναν δικό μας άνθρωπο.

δεν φτάνουν όλα αυτά τα θεωρητικά όμως για να έρθει κάτι εδώ,

χρειάζεται και κάτι απτό.

αυτός ο δίσκος, είναι όλα αυτά που έκαναν όμορφα τα 90's,

την δεκαετία που με ενηλικίωσε, 

αυτά που θυμάμαι και έχουν εικόνες, μυρωδιές,

και ήχους.

εδώ θα μιλήσουμε για τους ήχους λοιπόν,

και τον δίσκο τον θυμάμαι ολόκληρο, 

αν και έχω να τον ακούσω χρόνια.

εκεί στο δωμάτιο που έβαζα το cd να το ακούσω,

με στίχους που είχα γράψει στο τετράδιο,

φορώντας τα ακουστικά εκείνα τα ωραία,

που υποθέτω όλοι είχαμε, 

με τα σφουγγαράκια της πλάκας, 

και το μεταλλικό να τα ενώνει.

ίσως να μετράει και λίγο παραπάνω ότι οι συγκεκριμένοι είναι από εδώ πάνω,

ένα κλικ παραπάνω ας πούμε,

καθώς η ροκ σκηνή της πόλης άνθισε εκείνη την περίοδο,

αν και αυτούς δεν θα τους χαρακτήριζα ροκ,

όχι σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον.

πιο κοντά σε jazz φόρμες έπαιζαν, 

και τώρα που ακούω το album πάλι,

μάλλον καλά τα λέω.

έτσι όπως μπαίνει, 

με το (σχεδόν) ομώνυμο να είναι το πρώτο track,

είναι ιδανικό για να σε προετοιμάσει για την συνέχεια.

ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω με την φωνή της, 

πόσο μάλλον τότε, 

ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει παρόμοια.

στο σ'αγαπώ χόρευα, 

ακόμα χορεύω, μου αρκεί μία εικόνα μπροστά μου,

αληθινή ή ιδεατή,

κάτι να υπάρχει, και ας μην είναι εδώ.

εσύ δεν ζεις πουθενά μας λένε στο καπάκι,

στην πιο ροκ στιγμή του δίσκου,

ίσως η δεύτερη αγαπημένη στιγμή του.

bonus ιστοριούλα :

όταν είχαμε πολύ μουσική στην δουλειά,

και πολύ ελληνικό ρεπερτόριο,

το χωρίζαμε σε "ελληνικό" και "εναλλακτικό",

όπως και όλα τα δισκάδικα λίγο πολύ.

σε κάποια φάση, μεσημεράκι πρέπει να ήταν,

σκάει μύτη κλασική σαλονικιά,

με φουλ εξάρτηση,

τακούνια/βαμμένη στα τέρματα//ξανθό μαλλί//τσίχλα,

όλη αυτή η πολύ πετυχημένη συνταγή.

με το ανάλογο ύφος, απλά απευθύνει την ερώτηση στον αέρα,

χωρίς να απευθύνεται κάπου συγκεκριμένα,

"που έχετε την ανεξάρτητη σκηνή;"

δεν απαντάει κάποιος, και κάνω εγώ τον ταρζάν,

γυρίζω και της λέω "δίπλα από την εξαρτημένη".

γουρλώνει τα μάτια, και γυρίζει ο J και ρωτάει αν ψάχνει κάτι συγκεκριμένο,

και του λέει πως ψάχνει μπλε.

πρώτος δίσκος στην virgin οι μπλε.

αυτοί είμαστε.

δεν θα σταματήσω ποτέ να την λατρεύω αυτήν την πόλη, να το ξέρετε.

όπως και την φωνή της Θεοδοσίας,

είναι δώρο από τον θεό αυτό,

και σε αυτόν τον δίσκο έφτασε στην ερμηνεία της ζωής της,

που δυστυχώς είχε μόνο πιο κάτω από τότε, 

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα.

περήφανοι για τέτοια συγκροτήματα,

που μας έκαναν να ζήσουμε, να νιώσουμε,

να δέσουμε μνήμες μας με τις μουσικές τους.

τον πέτυχαν τον στόχο τους,

χωρίς συζήτηση, τον πέτυχαν.

το κομμάτι μου:

Φοβάμαι

επειδή:

είναι συναίσθημα αυτό που μου προσφέρει,

ίσως να κουβαλάω κάτι από τότε που το είχα πρωτοακούσει,

αλλά δεν ξέρω αν είναι βάρος,

καθώς δεν φεύγει με την ακρόαση, 

αντιθέτως μεγαλώνει η ένταση με τα repeat,

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

και όλα μοιάζουν μάταια μετά,

δεν βρίσκω λόγο για τίποτα, 

για κανέναν, για οτιδήποτε.

ίσως η βροχή στο βίντεο, 

αυτή η Θεοδοσία που τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο εύκολα,

το βιολί και το μέρος που μοιάζει με το σάρωθρον στα 90's..

αν με ρωτούσες να σου πω ένα τραγούδι

που όταν βρέχει να το ακούς, θα ήταν αυτό,

όχι το όταν βρέχει να το ακούς.

δεν μπορώ να εξηγήσω πως γίνεται ένα τόσο ήρεμο τραγούδι 

να βάζει φωτιά μέσα μου,

αλλά γίνεται. 

και το βιώνω κάθε γαμημένη φορά.

σαν τον έρωτα.

κάθε φορά, πρώτη φορά.

Μπλε:

Γιώργος Παπαποστόλου

Γιώργος Παρώδης

Νατάσα Αλεξίου

Θεοδοσία Τσάτσου

65. laura marling - i speak because i can [2010]

ψάχνω να βρω μία σειρά εδώ, 

να μπουν σε μία τάξη τα πράγματα, αλλά δεν θα γίνει σήμερα αυτό μάλλον.

προσπαθώ να δικαιολογήσω την ύπαρξη της συγκεκριμένης, σε αυτήν την λίστα,

αλλά δεν βρίσκω τα ανάλογα επιχειρήματα.

κόντρα σε όλα λοιπόν, 

η laura marling είναι εδώ, και εξηγούμαι:

δεν είναι απλά "εδώ", 

δεν ήξερα ποια κυκλοφορία της να (πρωτο)βάλω.

η laura malring γεννήθηκε το 1990, 

η κυκλοφορία που βλέπουμε εδώ είναι του 2010,

οπότε μιλάμε για μία 20χρονη κοπελούδα, 

άγουρη υποτίθεται, χωρίς εμπειρία,

αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται.

μπορεί να είναι μικρή, 

αλλά ήταν ιδρυτικό μέλος στους noah and the whale,

συμμετείχε στον πρώτο δίσκο τους το 2008, 

αλλά έφυγε σχετικά νωρίς, 

καθώς είχε σχέση με τον τραγουδιάρη(αχ αυτή η τέχνη),

και κάπου εκεί χώρισαν.

βέβαια, πρόλαβε να κυκλοφορήσει έναν δίσκο μόνη της,

εδώ μιλάμε για τον δεύτερο,

και σήμερις, τον δεκέμβρη του 2020,

έχει κυκλοφορήσει 7 συνολικά,

με τον φετινό να πάει πάλι για δεκάδα στο τρέχων έτος.

γενικότερα, μιλάμε για μία κοπέλα που έχει αρκετά συχνές κυκλοφορίες,

σε υψηλότατο επίπεδο όλες τους.

μέχρι το 2015 περίπου,

που έκανα λίστες,

όλες οι κυκλοφορίες της ήταν παρούσες,

ειδικότερα, 

δεν έχει καταφέρει να με ξενερώσει η συγκεκριμένη-ακόμα.

η laura λοιπόν, 

έπεσε στην αντίληψη μου με την κυκλοφορία αυτού του δίσκου,

όπως πολλές άλλες κυκλοφορίες εκείνο τον καιρό,

έβλεπα εξώφυλλα που μου άρεσαν, 

και πήγαινα σπίτι να βάλω τον δίσκο να παίξει, 

κρατούσα σημειώσεις, oldschool καταστάσεις,

έρωτας με το εξώφυλλο, 

αυτό το ασπρόμαυρο που με χτυπάει απευθείας στην καρδιά,

αλλά και 2-3 χρώματα ανάμεσα στα γράμματα, 

εξαιρετική αντίθεση.

εξτρά πόντοι για την tracklist που υπάρχει στο εξώφυλλο,

όλο το πακέτο είναι πραγματικά καλόγουστο,

σε ωθεί να ασχοληθείς παραπάνω μαζί του.

έτσι ήρθε στην ζωή μου,

και από τότε δεν έχει φύγει,

αυτή η ασχημούλα εγγλέζα,

με την τρομερή φωνή, 

την χαρακτηριστική κλασική κιθάρα,

και το υπέροχο γούστο στην μουσική, 

όπως θα μάθαινα μετά.

αρκεί να δει κάποιος τα cover που έχει κάνει,

και πως τα χειρίζεται, με πόσο σεβασμό.

εδώ βέβαια, μπαίνει στην μέση και η οικογένειά της, 

για τον τρόπο που δείχνει σεβασμό,

για το πως έχει διαχειριστεί μέχρι στιγμής την δόξα της,

η μητέρα της είναι καθηγήτρια μουσικής, 

και ο πατέρας της έχει studio μουσικής.

επίσης, αν κατάλαβα καλά, 

ο πατέρας έχει τίτλο τιμής στην αγγλία, 

βαρώνος ή κάπως έτσι, 

δεν τα γνωρίζω καλά αυτά.

η laura λοιπόν,

παίζει folk,

αν πρέπει να βάλουμε ταμπέλα σε όλο αυτό,

κιθαριστική folk,

αλλά, έχει πολλά αλλά.

αυτό το είδος έχει την τάση να επαναλαμβάνεται,

και όσο λιγότερα όργανα τοποθετείς σε ένα τραγούδι,

τόσο δυσκολότερο είναι να κρατήσεις τον ακροατή,

η μινιμαλιστική προσέγγιση θέλει ουσία,

το κάνει όλο πιο δύσκολο.

δεν το χάνει πουθενά,

ο δίσκος ακούγεται νεράκι,

10 τραγούδια-37 λεπτά με λέει το spotify-δίκιο θα έχει,

δεν έχει μέτρια στιγμή μέσα,

διάολε δεν έχει απλά καλή..!!

θυμίζει bob dylan, 

όπως θα θύμιζε ο οποιοσδήποτε καλλιτέχνης 

που προσπαθεί να δημιουργήσει 

με τα ίδια μέσα που το έκανε και ο κάτοχος νόμπελ bob, 

έχει αυτό νεύρο και αυτή,

εκεί που κρίνει ότι χρειάζεται, με βάση τα λόγια βέβαια,

και έχει και καλύτερη φωνή,

αυτό δεν είναι νέο βέβαια, απλά ήθελα το γράψω.

τρομερές μουσικές, 

όπως θα περίμενε κανείς, σκεπτόμενος το μουσικό της παρελθόν,

αλλά ο δίσκος ανεβαίνει λόγω των στίχων,

αυτό είναι το ζητούμενο,

η ουσία θα σε ξεχωρίσει από τον χαμό,

και αυτός ο δίσκος μάγκες λάμπει σαν ραδιενέργεια.

λογικά όλο και κάπου θα έχετε ακούσει το what he wrote,

μέχρι και το peaky blinders έχει παίξει,

ένα τραγούδι που αναφέρεται στον δεύτερο παγκόσμιο, 

και στα γράμματα που λάμβανε η γυναίκα ενός στρατιώτη.

ο δίσκος στιχουργικά, έχει την προοπτική της γυναίκας,

και αυτό φαίνεται και από το ομότιτλο κομμάτι,

το οποίο δημιουργήθηκε μετά το πέρας της ανάγνωσης ενός βιβλίου,

το pinelopiad της margaret atwood,

που μας διηγείται την πλευρά της πηνελόπης,

στην όλη ιστορία της οδύσσειας.

δεν είναι εύκολο να γράφεις ενδιαφέρουσα μουσική,

χωρίς πολλά βοηθητικά extra,

να είσαι 20 χρονών και να δοκιμάζεις τον εαυτό σου στα δύσκολα,

σε αυτά που πραγματικά μετράνε.

η laura τα κατάφερε,

και (ευτυχώς) συνεχίζει να τα καταφέρνει όπως μας έδειξε ο χρόνος.

ένας δίσκος που θα σε κερδίσει από το πρώτο κομμάτι,

μία καλλιτέχνης που θα εντυπωσιάσει με την αμεσότητά της,

έχοντας κάνει τσεκ σε όλα αυτά που ζητάμε.

ήρεμη δύναμη, με νεύρο όμως.

καλή ακρόαση.

το κομμάτι μου:

Alpha Shallows

επειδη

είναι πανέμορφο.

δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά,

είναι πανέμορφο.

η ιστορία του, η ηρεμία του, 

το κρεσέντο, το ταξίδι που θα σε πάει είναι δεδομένο.

μουσικά μιλώντας, 

θα μπορούσε να το έχει κάνει ενορχήστρωση ο Χατζιδάκις,

ναι είναι τόσο καλό.

στιχουργικά μιλώντας,

θα μπορούσε να το έχει γράψει το thom yorke,

ναι είναι τόσο καλό.

ήρεμη στην αρχή, 

περιγράφει την σκηνή και σε τοποθετεί μέσα,

είσαι εκεί, το βλέπεις, το βιώνεις

we feel tight when there is tension and our eyes can make us weak

μας λέει σε σχετικά ήρεμο τόνο, 

και το χτίζει χωρίς να μοιάζει δύσκολο,

μέχρι που φτάνει στο σημείο της κάθαρσης 

the grey in this city is too much to bare//

and i believe we are meant to be seen and not understood

στο οποίο διαλύει όποιο στερεότυπο περί γυναικός με δύο γράμματα,

αφού χρησιμοποιεί την κλασική έκφραση για τις γυναίκες,

που δεν υπάρχει λόγος να τις καταλαβαίνουμε,

αλλάζοντας το υποκείμενο, 

μας βάζει όλους στο κόλπο,

δεν υπάρχει γένος εδώ αγαπημένε, υπάρχουν άνθρωποι.

you'll work your thumbs until they are sore,

and you will work my heart until it is raw.

64. alice in chains - black gives way to blue [2009]

όχι δεν θα είναι το dirt εδώ,

και να σας πω, δεν δυσκολεύτηκα και ιδιαίτερα για αυτό.

η μουσική δεν είναι βαθμολογίες,

οκ κάποιες ελάχιστες στιγμές ίσως και να είναι,

αλλά πάνω από όλα είναι συναίσθημα.

μνήμες και αυτό το χάσιμο που σου έρχεται όταν σκάει το κομμάτι σου.

ήταν "άλλοι" alice in chains στα 90's;

ίσως και να ήταν.

έλειπε κάτι από αυτούς, πέρα από τον layne,

το 2009 στην κυκλοφορία του δίσκου;

θα έλεγα όχι,

και εδώ θα το πω-και ας με πάρει παραμάζωμα.

δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα με την φωνή του layne.

την βρίσκω κάπως τσιριχτή,

αν μου επιτραπεί η έκφραση,

δεν έστεκε μόνη της, χωρίς την φωνή του cantrell,

εκεί είχε το περισσότερο νόημα για μένα.

δεν θα την χαρακτήριζα αρνητική,

και πιστέψτε με αν την έβρισκα θα το έλεγα,

αλλά δεν είναι στο στυλάκι μου, ας το θέσω έτσι.

οι τελευταίοι του είδους τους, 

που ακόμα στέκονται όρθιοι όπως δηλώνουν και οι ίδιοι,

εδώ βρήκαν την χρυσή τομή για τα δικά μου γούστα,

καλύτερη παραγωγή,

εκπληκτικές συνθέσεις ξανά,

χωρίς να χάνουν τίποτα από το dna τους,

πάλι ένιωθες ότι είναι AiC αυτό που ακούς, 

δεν χρειαζόταν να ακούσεις τον δίσκο,

ή να στο πει κάποιος, 

ξέρεις τι είναι-δεν ρωτάς.

εδώ ένα extra credit στον τεράστιο jerry cantrell,

για την προσθήκη του DuVall,

αφού τον έβαλε σε μία θέση αρκετά δύσκολη,

παρόλα αυτά ανταποκρίθηκε,

δεν προσπάθησε να αντικαταστήσει κάποιον όπως φάνηκε,

και στο φινάλε η οικογένεια του staley ήταν θετική με το όλο εγχείρημα.

ο θρύλος λέει πως στην ουσία τραγούδησε (live) το rooster με τους AiC,

από σπόντα, καθώς η τραγουδιάρα των heart είχε αργήσει να πάει στην σκηνή,

οπότε το κομμάτι ξεκίνησε με αυτόν.

αυτές οι συμπτώσεις πόσο όμορφες είναι, πείτε μου πόσο..

θα ξεκινήσω ανάποδα εδώ,

καθώς το ομώνυμο τραγούδι είναι τέζα κόντρα στο στυλ τους,

απολύτως δικαιολογημένο παρόλα αυτά.

με την θεότητα που ακούει (pun intended?) στο όνομα elton john στο πιάνο,

και τους AiC να είναι κλεισμένοι στο studio, χωρίς τον DuVall όμως

και να γράφουν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της μπάντας.

μία ακόμα αξιοσημείωτη στιγμή του δίσκου

είναι το εξαιρετικό lesson learned, 

στο νήμα έχασε την αγαπημένη μου στιγμή του,

καθώς έχω και εδώ ιστορία μαζί του,

ξεπερασμένη θα έλεγα, αλλά δυνατή, την θυμάμαι ακόμα.

εκείνη η αλλαγή στο

in your darkest hour you strike gold,

εκεί με αφήνει όρθιο,

να παγώνω και να χάνω την εξέλιξη του τραγουδιού,

και να μην καταλαβαίνω πως έφτασε πάλι στο τέλος του,

πάλι να πρέπει να πατήσω το κουμπί για να ξαναπαίξει.

δεν συμβαίνει συχνά αυτό,

πρέπει να ομολογήσω τώρα που το σκέφτομαι,

αλλά είναι μία ένδειξη για το πόσο με γυρνάει πίσω,

πόση δύναμη έχει επάνω μου αυτή η στιγμή του,

που με αναγκάζει να πάω πίσω.

στο acid buble μάλλον μας κάνουν πλάκα,

αφού τέτοιο νεύρο δεν έχουν metal συγκροτήματα,

τέτοιο ρυθμικό πέρασμα δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο,

κουνάς το κεφάλι στον ρυθμό από reflex.

απίστευτο χτίσιμο, 

μέχρι που φτάνει εκεί στο σημείο-ξέρεις που λέω,

να πούμε την χαρακτηριστική λέξη. 

μπετό.

στο επικό a looking in view πάνε και έρχονται,

αλλά το νόημα θα έλεγα είναι πως είναι πολύ εύκολο να μένεις αρνητικός,

είναι πιο εύκολο να κλείνεσαι και να αποφεύγεις ανθρώπους,

πράγματα και καταστάσεις. 

επιπλέον, 7 λεπτά δεν είναι εύκολος χρόνος για ένα κομμάτι,

ειδικά στις μέρες μας.

βέβαια, γενικότερα δεν φοβούνται να απλώσουν τις συνθέσεις τους,

έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους στο ότι δεν θα κουράσουν,

και το πετυχαίνουν.

η μπάντα ήταν/είναι σε μεγάλη φόρμα,

και δεν είναι μόνο το παρελθόν τους 

που επιβεβαιώνει όλο αυτό το κτήνος που έχουν δημιουργήσει,

αλλά και η μετέπειτα πορεία τους.

ελάχιστα συγκροτήματα μπορείς να συγκρίνεις μαζί τους,

ειδικά όσον αφορά την συνέπεια.

τους είχα πετύχει το 2011, αν θυμάμαι καλά,

στην περιοδεία αυτού του δίσκου ήταν, αν θυμάμαι καλά(δις),

δεν πρόκειται να το ψάξω τώρα,

αλλά δεν μου έφτασε.

τους προτιμώ χωρίς τα ντράγκια,

και πόσο περίεργο ακούγεται αυτό..

το κομμάτι μου:

Check My Brain

επειδή

είναι πολλά, δεν είναι ένα.

για αρχή, δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,

αλλά μικρή σημασία έχει αυτό.

αν ρωτήσετε τον Δημήτρη, θα συμφωνήσει νομίζω.

έχω πολλά που θυμάμαι/θυμόμαστε,

απλά 2-3 είναι κάπως πιο ξεχωριστά,

και αυτό που λέτε το αγαπούσαμε αρκετά.

τότε που πηγαίναμε σε εκείνο το stones,

και τσουγκρούσαμε τις μπύρες σαν παρέα,

και περιμέναμε μπας και βάλω κανά κομμάτι για την παρέα,

τότε ήταν και αυτό.

το αγαπούσαμε, 

αλλά αγαπούσαμε και το californication.

και που λέτε,

ξεκίνησε η καινούρια σεζόν,

exile on main st. ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου (κυλιόμενοι λίθοι σε λέω),

και ξεκινάει η σεζόν, το επεισόδιο,

και παίζει το check my brain.

ξαφνικά το κομμάτι λαμβάνει άλλη υπόσταση,

με τον hank να βγαίνει από την φυλακή,

να του δίνουν αλκοόλ και τσιγάρο,

και να παίζει αυτό από πίσω.

σε επεισόδιο που έχει τίτλο τον αγαπημένο μου δίσκο των stones.

δεν χρειάζονται και άλλα,

αυτό το τραγούδι με τα μισά από αυτά θα ήταν εδώ,

τα υπόλοιπα απλά το στέλνουν σε άλλη διάσταση,

έχοντας ξεπεράσει την όποια δυναμική έχει σαν μουσική.

καμιά φορά συμβαίνει και αυτό,

να έχεις ένα πολύ καλό τραγούδι στο νου σου,

και να γίνεται κάτι, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο το κομμάτι.

ο ορισμός του, εδώ.

βάλτο ρε μήτσο να παίξει σήμερα, έτσι για το γαμώτο.

Alice In Chains:

Jerry Cantrell

William DuVall

Mike Inez

Sean Kinney

63. the jesus and mary chain - psychocandy [1985]

(θα τα γράψω με καφέ αυτά,

εσείς ανοίξτε κάτι αλκοολούχο, 

είναι προτιμότερο έχω την εντύπωση)

καιρό είχα, μάλλον θα είχα και λόγο.

ίσως και όχι βέβαια.

αλλά θυμήθηκα, μέσω μίας συζήτησης μία συγκεκριμένη εικόνα,

και όλα ήρθαν αργά,

σαν τους θανάτους που έζησα,

μα σαν και αυτόν για εσένα, 

σαν και αυτόν κανένα.

η εικόνα που μου το θύμισε είναι εικόνα ταινίας,

που θα μπορούσα να πω ότι είναι larger than life στιγμή,

είναι πέρα από δίσκους και τραγούδια,

είναι κάτι άλλο πλέον.

οι σκωτσέζοι jesus and mary chain είδαν πολλά πράγματα διαφορετικά,

κυρίως την παραγωγή ενός δίσκου,

την θέση της κιθάρας, των φωνητικών,

όλα στην ουσία.

στο ντεμπούτο τους, που φιγουράρει εδώ,

έκαναν ένα τόσο περίεργο πάντρεμα,

που αν δεν το ακούσεις, δεν θα ρισκάρω να το περιγράψω.

ακούς ramones,

ακούς παραγωγές που θα ζήλευαν black metal μπάντες,

ακούς και τον lou reed θα μπορούσε να πει κάποιος.

δεν γίνεται αυτός ο θόρυβος,

ο ηθελημένος θόρυβος, να είναι τόσο εύηχος.

γίνεται όμως, και είναι τόσο εύκολο,

που πραγματικά αδυνατώ να το περιγράψω.

γιαυτό το φοβάμαι.

το μεγαλύτερο θετικό όμως, 

και αυτό που κάνει την διαφορά,

είναι ότι όλο αυτό έρχεται με συναίσθημα,

δεν είναι συλλογές τέζα πειραματίλας,

είναι τραγούδια με υπόβαθρο,

που θα σου μείνουν,

είναι δίσκος που θα ακούσεις πολλές φορές,

άπαξ και τον ακούσεις σε σεβασμό και δέος,

όπως θα έπρεπε, αν ρωτάς εμένα.

όλο αυτό το ηχητικό που φτιάχνουν οι σκωτσέζοι,

αυτή η ατμόσφαιρα που είναι πα-ντού,

με φέρνει εικόνες στο μυαλό, 

μιας κοπέλας να χορεύει στο ημι-γεμάτο residents,

χωρίς πολλά φώτα, με ένα ποτό στο χέρι,

με κλειστά μάτια έχοντας αφεθεί σε κάτι που μόνο αυτή ξέρει.

πολύ συγκεκριμένο ήταν αυτό,

ίσως να το έχω ζήσει, ποιός ξέρει..

είναι εξαιρετική μουσική για να χορεύεις,

αλλά δεν είναι χορευτική.

έχει αυτό το ροκεντρόλ μέσα της,

ποτισμένο με τόσο χαρακτήρα, 

όσο οι κιθάρες που σε τρυπάνε ολόκληρο.

δίσκος που ακούγεται ολόκληρος,

δεν κάνεις skip ούτε δευτερόλεπτο,

δεν ξεχωρίζει ένα κομμάτι, 

είναι πλήρης.

δεν έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στην δεκαετία των 80's,

το αντίθετο θα έλεγα,

αλλά αυτός ο δίσκος είναι κάτι διαφορετικό,

και η έκθεση που θα γράψω για το just like honey,

μάλλον το δικαιολογεί,

τόσο πολυεπίπεδο, που όχι απλά χώρεσε σε ταινία, 

αλλά την ανέβασε επίπεδα.

και ήταν ήδη ψηλά. over and out.

(δεν θα αναφερθώ στον drummer,

επειδή έφυγε μετά τον δίσκο, 

επειδή ήθελε να αφοσιωθεί στους primal screm λέει.

καλά να πάθει.)

το κομμάτι μου: 

Just Like Honey

δυστυχώς έχω συνδυάσει αυτό το τραγούδι με μία ταινία.

να την δείτε αν δεν την έχετε δει,

να την ξαναδείτε αν έχετε καιρό να την δείτε.

και μία για μένα, επειδή εγώ δεν μπορώ, δυσκολεύομαι.

λες και γράφτηκε για εκείνη την σκηνή αυτό το τραγούδι,

και σε κάνει να αναρωτιέσαι,

ήταν το συγκρότημα τόσο μπροστά που το είδε,

ή μήπως ήταν η σκηνοθέτης τόσο μπροστά που το ταίριαξε σαν γάντι;

εκείνη η σκηνή στο τέλος,

που την πετυχαίνεις σχεδόν κατά τύχη, 

μέσα στον κόσμο,

και θέλεις να την αποχαιρετήσεις όπως της αξίζει,

όπως σου αξίζει- σας αξίζει ίσως.

εκεί που (υποτίθεται) ότι την λες πως όλα θα πάνε καλά,

αλλά ξέρεις μέσα σου πως είναι ψέματα, και το ξέρει και αυτή.

και θέλεις να κρατήσεις την στιγμή,

αφού γνωρίζεις πως είναι η τελευταία,

σαν να μην έχετε χωρίσει ακόμα,

εφόσον την κοιτάς στα μάτια, και σε κοιτάει και εκείνη,

δεν έχετε χωρίσει,

αν δεν τραβήξεις το βλέμμα σου προς άλλη κατεύθυνση,

είστε ακόμα μαζί, μόλις την φίλησες, 

και δεν ήταν φιλικό (ποτέ δεν θα γίνει),

και ακόμα την κοιτάς, 

προσπαθείς να περάσεις αυτήν την στιγμή στην δική σου αιωνιότητα,

θα κρατήσει για πάντα, γίνεται, μπορείς,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη σου,

μην απομακρυνθείς.

αν τραβήξεις το βλέμμα σου, τότε θα χωρίσετε, 

εκείνο το δευτερόλεπτο θα επέλθει η αλλαγή, 

μέχρι τότε ο εγωισμός σου δεν θα σε αφήσει να δεις κάτι άλλο,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη.

πρέπει να μπει το just like honey όμως,

και επειδή οι (καλές) ταινίες δεν σου κρύβουν την αλήθεια,

θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, 

και οι συνέπειες των επιλογών που εσύ έκανες,

και θα γυρίσεις την πλάτη, 

και θα φύγεις από την Ιαπωνία.

για να παίξει ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή κλεισίματα ταινίας,

σε όλα τα επίπεδα,

με ένα τραγούδι που ταίριαξε όσο λίγα,

και αυτό από μόνο του, είναι χαραγμένο μέσα μου,

εκείνα τα δύο λεπτά είναι λόγος για να γράψω έκθεση.

walking back to you

is the hardest thing that i can do 

that i can do-for you.

είχαμε μία καρδιά πριν,

τώρα έχουν μείνει κομμάτια της, 

που τα μοιράζουμε κάθε νύχτα και αλλού

The Jesus And Mary Chain:

Jim Reid

William Reid

Douglas Hart

Bobby Gillespie

(φανφάκτ: η τελευταία σκηνή,

είναι αυτοσχεδιασμός από τον bill, όπως και το φιλί.

και αυτό λέει πολλά και για τον bill αλλά και για την σοφία.)

62. birds in row - you, me & the violence [2012]

[slowly we walk to the end of our dreams]

αν υπήρχε η δυνατότητα να δεις το βλέμμα μου,
θα καταλάβαινες αυτά που θα γράψω.
δεν ξέρω αν θα καταλάβεις,
αλλά θα το προσπαθήσω, να ξέρεις.

τον είχα μάθει σχετικά γρήγορα τον δίσκο,
δεν την είχα χάσει την κυκλοφορία,
και η τύχη τα έφερε να τον νιώσω σχεδόν άμεσα.

ήταν δύσκολο καλοκαίρι εκείνο,
και ήταν που όλα είχαν έρθει αργά,
τόσο σχετικό πράγμα ο χρόνος ρε,
κούμπωσε όπως έπρεπε.

οργή.
παραγωγή μπετό,
και αυτή η αρχική καύλα,
αυτή η δυναμική του ντεμπούτου.

τρία παιδάκια από την γαλλία είχαν στιγματίσει μία μνήμη μου,
μία στιγμή μου, όχι μία εικόνα,
αλλά μία επαναλαμβανόμενη στιγμή,
που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.

hardcore θα το έλεγες, μάλλον,
αν οι converge έβγαζαν πρώτο δίσκο το 2012,
κάπως έτσι θα ακούγονταν.

όχι πως έχουν νόημα οι κατηγοριοποιήσεις,
όχι απλά γενικά, αλλά ειδικά εδώ,
το αναφέρω παρόλα αυτά,
για να ξέρεις τι να περιμένεις, να γνωρίζεις.

σαν πρώτο (κοινό) χαρακτηριστικό,
δεν θα έλεγα τον ήχο,
ή την φωνή,
αλλά την σημασία στον στίχο,
είναι δίσκος που θα σε κάνει να πάρεις το χαρτάκι,
να δεις τι λέει, και γιατί ακούγεται τόσο ευάλωτος,
τόσο απότομος, τόσο απόλυτος.

το βρήκα, ναι ναι.
έχουν αυτήν την ίδια έλλειψη ελπίδας,
αν μπορώ να το πω αυτό,
έχουν την ίδια αίσθηση πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι,
δεν δημιουργήθηκε αυτό το τραγούδι για να φτιάξει μία κατάσταση,
φτιάχτηκε απλά για να την αναφέρει,
να την εξιστορήσει,
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί,
να μείνει κάπου χαραγμένη,
πέρα από το δικό μας μέσα,
κάτι σαν τατουάζ από κάτι σημαντικό,
που κατάντησε ασήμαντο,
η τελευταία φλόγα πριν σβήσει το κερί.

έτσι και αυτή η ιστορία,
σαν να είναι τα τελευταία λόγια,
λίγο πριν την παραίτηση,
λίγο πριν την αποδοχή.

δεν είναι απλά ένα καλό κομμάτι,
είναι ένας εκπληκτικός δίσκος,
όχι με radio-friendly μουσική,
ούτε καν με hardcore-friendly,
είναι δίσκος,
είναι μία ιστορία για εμάς που αγαπήσαμε,
και σε κάποια φάση πέσαμε.

προφανώς και σηκωθήκαμε,
αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση,
αυτό είναι μία άλλη ιστορία,
σίγουρα όχι blog-friendly.

35 λεπτά αναδιοργάνωσης,
35 λεπτά μηδενισμού και σκέψης.

δεν μετανιώνω, να ξέρεις.
ίσως να έπρεπε,
αλλά δεν το κάνω.

όλα δικά μας,
και οι χαρές και οι λύπες,
τα χαμόγελα και οι πληγές.

όλα δικά μου.

το κομμάτι μου:
Pilori


επειδή
είναι τέχνη.

δες το βίντεο, σε παρακαλώ,
αντικατοπτρίζει υπέροχα όλο αυτό,
το δείχνει στο μεγαλείο του,
στα χρώματά του,
στα πλάνα του,
στα μπλουζάκια που φοράνε,
εκεί που δεν το περιμένεις.

δυόμιση λεπτά κρατάει,
και είναι μία ολόκληρη ιστορία,
με μία τόσο απλή και εύκολη περιγραφικότητα,
που γίνεται εικόνα, δική σου,
χωρίς πολλά έξτρα,
χωρίς εισαγωγές και αρώματα,
αυτά προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε, το είπαμε.

and in the back of my head
i'm killing all the judges like you.

δεν ρωτάς τι εννοεί,
ξέρεις.
το θυμάσαι, το έχεις ζήσει, έχεις εικόνα.

and for one time in your life
you owe me an explanation.
why are you putting me down,
when you had tons of better solutions:
a rope
a razor
a gun
a cancer
the poison
the fire
the fall.

one more conversation
one more wound
one more war.

δεν είναι εικόνα πλέον,
είναι η αλήθεια.
γιαυτό με είχε πιάσει από τον λαιμό,
και δεν ξέρω πότε θα με αφήσει,
ακόμα με κρατάει,
όποτε νιώθω, είναι πάντα εκεί,
είναι το ντεπόν μου,
η παρακεταμόλη που μου δίνει τον απαραίτητο αέρα,
αυτό που με κρατάει στα πόδια μου για να συνεχίσω.

επειδή,
πάντα θα βρίσκουμε λόγους να σταματήσουμε,
αλλά δεν είμαστε μόνοι,
εμένα αυτό μου περνάει,
ίσως και γιαυτό να αγαπώ την μουσική.

επειδή στο φινάλε,
μοιραζόμαστε ιστορίες,
με σκοπό να ζήσουμε και άλλες.

για νέες ήττες, για νέες συντριβές.



(we were born silent and ignorant,
and the constancy of our faith would never fail.
we are victims and guilty in the same way.)




Birds In Row
A. Sauve
A. Biguet
A. Douches