63. the jesus and mary chain - psychocandy [1985]

(θα τα γράψω με καφέ αυτά,

εσείς ανοίξτε κάτι αλκοολούχο, 

είναι προτιμότερο έχω την εντύπωση)

καιρό είχα, μάλλον θα είχα και λόγο.

ίσως και όχι βέβαια.

αλλά θυμήθηκα, μέσω μίας συζήτησης μία συγκεκριμένη εικόνα,

και όλα ήρθαν αργά,

σαν τους θανάτους που έζησα,

μα σαν και αυτόν για εσένα, 

σαν και αυτόν κανένα.

η εικόνα που μου το θύμισε είναι εικόνα ταινίας,

που θα μπορούσα να πω ότι είναι larger than life στιγμή,

είναι πέρα από δίσκους και τραγούδια,

είναι κάτι άλλο πλέον.

οι σκωτσέζοι jesus and mary chain είδαν πολλά πράγματα διαφορετικά,

κυρίως την παραγωγή ενός δίσκου,

την θέση της κιθάρας, των φωνητικών,

όλα στην ουσία.

στο ντεμπούτο τους, που φιγουράρει εδώ,

έκαναν ένα τόσο περίεργο πάντρεμα,

που αν δεν το ακούσεις, δεν θα ρισκάρω να το περιγράψω.

ακούς ramones,

ακούς παραγωγές που θα ζήλευαν black metal μπάντες,

ακούς και τον lou reed θα μπορούσε να πει κάποιος.

δεν γίνεται αυτός ο θόρυβος,

ο ηθελημένος θόρυβος, να είναι τόσο εύηχος.

γίνεται όμως, και είναι τόσο εύκολο,

που πραγματικά αδυνατώ να το περιγράψω.

γιαυτό το φοβάμαι.

το μεγαλύτερο θετικό όμως, 

και αυτό που κάνει την διαφορά,

είναι ότι όλο αυτό έρχεται με συναίσθημα,

δεν είναι συλλογές τέζα πειραματίλας,

είναι τραγούδια με υπόβαθρο,

που θα σου μείνουν,

είναι δίσκος που θα ακούσεις πολλές φορές,

άπαξ και τον ακούσεις σε σεβασμό και δέος,

όπως θα έπρεπε, αν ρωτάς εμένα.

όλο αυτό το ηχητικό που φτιάχνουν οι σκωτσέζοι,

αυτή η ατμόσφαιρα που είναι πα-ντού,

με φέρνει εικόνες στο μυαλό, 

μιας κοπέλας να χορεύει στο ημι-γεμάτο residents,

χωρίς πολλά φώτα, με ένα ποτό στο χέρι,

με κλειστά μάτια έχοντας αφεθεί σε κάτι που μόνο αυτή ξέρει.

πολύ συγκεκριμένο ήταν αυτό,

ίσως να το έχω ζήσει, ποιός ξέρει..

είναι εξαιρετική μουσική για να χορεύεις,

αλλά δεν είναι χορευτική.

έχει αυτό το ροκεντρόλ μέσα της,

ποτισμένο με τόσο χαρακτήρα, 

όσο οι κιθάρες που σε τρυπάνε ολόκληρο.

δίσκος που ακούγεται ολόκληρος,

δεν κάνεις skip ούτε δευτερόλεπτο,

δεν ξεχωρίζει ένα κομμάτι, 

είναι πλήρης.

δεν έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στην δεκαετία των 80's,

το αντίθετο θα έλεγα,

αλλά αυτός ο δίσκος είναι κάτι διαφορετικό,

και η έκθεση που θα γράψω για το just like honey,

μάλλον το δικαιολογεί,

τόσο πολυεπίπεδο, που όχι απλά χώρεσε σε ταινία, 

αλλά την ανέβασε επίπεδα.

και ήταν ήδη ψηλά. over and out.

(δεν θα αναφερθώ στον drummer,

επειδή έφυγε μετά τον δίσκο, 

επειδή ήθελε να αφοσιωθεί στους primal screm λέει.

καλά να πάθει.)

το κομμάτι μου: 

Just Like Honey

δυστυχώς έχω συνδυάσει αυτό το τραγούδι με μία ταινία.

να την δείτε αν δεν την έχετε δει,

να την ξαναδείτε αν έχετε καιρό να την δείτε.

και μία για μένα, επειδή εγώ δεν μπορώ, δυσκολεύομαι.

λες και γράφτηκε για εκείνη την σκηνή αυτό το τραγούδι,

και σε κάνει να αναρωτιέσαι,

ήταν το συγκρότημα τόσο μπροστά που το είδε,

ή μήπως ήταν η σκηνοθέτης τόσο μπροστά που το ταίριαξε σαν γάντι;

εκείνη η σκηνή στο τέλος,

που την πετυχαίνεις σχεδόν κατά τύχη, 

μέσα στον κόσμο,

και θέλεις να την αποχαιρετήσεις όπως της αξίζει,

όπως σου αξίζει- σας αξίζει ίσως.

εκεί που (υποτίθεται) ότι την λες πως όλα θα πάνε καλά,

αλλά ξέρεις μέσα σου πως είναι ψέματα, και το ξέρει και αυτή.

και θέλεις να κρατήσεις την στιγμή,

αφού γνωρίζεις πως είναι η τελευταία,

σαν να μην έχετε χωρίσει ακόμα,

εφόσον την κοιτάς στα μάτια, και σε κοιτάει και εκείνη,

δεν έχετε χωρίσει,

αν δεν τραβήξεις το βλέμμα σου προς άλλη κατεύθυνση,

είστε ακόμα μαζί, μόλις την φίλησες, 

και δεν ήταν φιλικό (ποτέ δεν θα γίνει),

και ακόμα την κοιτάς, 

προσπαθείς να περάσεις αυτήν την στιγμή στην δική σου αιωνιότητα,

θα κρατήσει για πάντα, γίνεται, μπορείς,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη σου,

μην απομακρυνθείς.

αν τραβήξεις το βλέμμα σου, τότε θα χωρίσετε, 

εκείνο το δευτερόλεπτο θα επέλθει η αλλαγή, 

μέχρι τότε ο εγωισμός σου δεν θα σε αφήσει να δεις κάτι άλλο,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη.

πρέπει να μπει το just like honey όμως,

και επειδή οι (καλές) ταινίες δεν σου κρύβουν την αλήθεια,

θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, 

και οι συνέπειες των επιλογών που εσύ έκανες,

και θα γυρίσεις την πλάτη, 

και θα φύγεις από την Ιαπωνία.

για να παίξει ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή κλεισίματα ταινίας,

σε όλα τα επίπεδα,

με ένα τραγούδι που ταίριαξε όσο λίγα,

και αυτό από μόνο του, είναι χαραγμένο μέσα μου,

εκείνα τα δύο λεπτά είναι λόγος για να γράψω έκθεση.

walking back to you

is the hardest thing that i can do 

that i can do-for you.

είχαμε μία καρδιά πριν,

τώρα έχουν μείνει κομμάτια της, 

που τα μοιράζουμε κάθε νύχτα και αλλού

The Jesus And Mary Chain:

Jim Reid

William Reid

Douglas Hart

Bobby Gillespie

(φανφάκτ: η τελευταία σκηνή,

είναι αυτοσχεδιασμός από τον bill, όπως και το φιλί.

και αυτό λέει πολλά και για τον bill αλλά και για την σοφία.)