3. arctic monkeys - humbug [2009]

η μεγαλύτερη στιγμή τους.

δεν υπάρχει άλλη επιλογή,

το λέμε τώρα, θα το δικαιολογήσουμε σε λίγο.

η πιο ολοκληρωμένη κυκλοφορία των monkeys.

η πιο αβέβαιη. 

η πιο διαφορετική.

η πιο καλύτερη.

ας το πάρουμε από την αρχή όμως.

μία παρέα από ένα σχολείο στο sheffield,

όταν ήταν περίπου 15 χρονών,

είχαν γράψει το when the sun goes down.

(ενδιαφέρουσα πληροφορία,

μια-δυο τάξεις από κάτω τους, 

στο συγκεκριμένο σχολείο ήταν οι bring me the horizon)

όταν ήταν 17 κυκλοφόρησαν ένα από τα ιστορικότερα ντεμπούτα μπάντας.

όταν ήταν 19 έκαναν headline το glastonbury,

με μόλις δύο δίσκους στο ενεργητικό τους.

μετά από όλα αυτά λοιπόν, τι;

είσαι 20, και έχεις ολόκληρο τον πλανήτη να σε προσκυνάει,

κρίση ακόμα δεν υπάρχει ή είναι εντελώς στην αρχή της,

αν έχει κάποια σημασία αυτό,

και αποφασίζεις να μιλήσεις με τον josh homme,

ναι τον γνωστό,

για να σου κάνει παραγωγή ένα κομμάτι στον δίσκο.

ένα.

ο homme έχει πατημένα 20 χρόνια στο κουρμπέτι,

και όταν τους βλέπει,

τους ζητάει να κάνει παραγωγή ολόκληρο τον δίσκο,

στο ιστορικό πλέον rancho de la luna,

εκεί που ηχογράφησαν kyuss/queens of the stone age κτλ κτλ.

τους πήρε, κατά κάποιο τρόπο,

κάτω από την ομπρέλα του.

τελικά καταλήγει να τους κάνει παραγωγή 7 από τα 10 κομμάτια.

ποτέ ξανά δεν ακούστηκαν τόσο γεμάτοι,

τόσο ώριμοι αλλά και τόσο νευρικοί ταυτόχρονα.

ιδανική δοσολογία θα μπορούσα να πω.

όπως είναι και ολόκληρος ο δίσκος.

ιδανικός.

κάτι που φάνηκε και στο φετινό live στα μέρη μας.

είναι τραγούδια για να τα παίζεις ζωντανά.

έχουν τρομερή ανεξαρτησία,

είναι αυτά τα μικρά, 

που τους έχουν κάνει τεράστια μπάντα.

το μπάσο να είναι πάνω απ'όλα,

ο ντράμερ να παίζει ό,τι θέλει,

η κιθάρα στην ιδανική της θέση να συνοδεύει,

και ένας turner, πιο cool και από τον θάνατο,

να μας λέει τις ιστορίες από την cornerstone.

επίσης, για να μην μπερδευόμαστε,

αν δεν έκαναν αυτόν τον δίσκο,

δεν θα κατάφερναν να δημιουργήσουν ποτέ το ΑΜ,

να φτάσουν εκεί που είναι σήμερα,

να έχουν μία πορεία διαφορετική από τις υπόλοιπες μπάντες της γενιάς τους,

editors, killers κτλ.

αυτός ο δίσκος κατάφερε να τους βγάλει από τα κλισέ,

κατάφερε να τους ανοίξει πόρτες,

όπου στο μέλλον φάνηκε πόσο σημαντικές ήταν.

αυτός ο δίσκος όμως, δεν μπήκε εδώ μόνο για τα παραπάνω.

αυτός ο δίσκος ήταν η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία,

που είχα σαν δισκοπώλης.

ήταν η μπάντα που απάντησα για αγαπημένη, στην αγαπημένη συνάδελφο,

όταν με ρώτησε για αγαπημένη μπάντα.

πριν βγει το humbug.

before it was cool.

στην τελική,

το catapult είναι b-side.

δεν χώρεσε στον δίσκο.

αν λοιπόν σας ρωτήσει κάποιος "γιατί",

αυτό να του πείτε.

αν και θα έπρεπε να ξέρει, και να μην ρωτάει.

τώρα που το σκέφτομαι, όχι,

δώστε του το ΑΜ,

και αφήστε τον στην άγνοιά του.

δεν είναι όλα για όλους/κανείς δεν είναι κανενός.

το κομμάτι μου:
Pretty Visitors

επειδή
ακόμα θυμάμαι να το βάζω στο stones το 09-10,
να κάνω air drumming,
και να έχω την Τέτα να με λέει
"σε αρέσει πολύ αυτό το κομμάτι τελικά".

Arctic Monkeys:

alex turner

matt helders

jamie cook

nick o'malley

ΥΓ1. τα μαλλιά τους. υπέροχα.

ΥΓ2. αν ρωτηθώ όντας μεθυσμένος, και μόνο τότε,

θα παραδεχτώ πως μάλωνα με την Nevena το 2011

επειδή δεν μου άρεσε ο τρόπος του turner, 

και πως την είχε δει elvis. 

η αλήθεια, ευτυχώς είναι κάπου στην μέση. 

αλλά.

η παρακάτω εικόνα αναρτήθηκε 2 μήνες πριν,

στην γενέτειρά του(ς), το sheffield,

και αφορά τον κ.turner,

και τους κάποιους στίχους από ένα κομμάτι που είχε γράψει μικρός.

(he talks of San Francisco, he's from Hunter's bar,

i don't quite know the distance, but i'm sure that's far)

all we love, we leave behind alex.

all we love, we leave behind.

2. garbage - version 2.0 [1998]

20 χρόνια έκλεισε λίγους μήνες πριν.

οι ωραίες μέρες που είχαμε mtv,
και βλέπαμε βίντεο κλιπ από τις μπάντες,
ενώ εγώ ήμουν 14 στα 15,
γεμάτος όρεξη και μία τεράστια έλλειψη μουσικής γνώσης,
αλλά με γυαλισμένο μάτι για ό,τι καινούριο.
πρώτη φορά για πολλά πράγματα λοιπόν.

έβλεπα μία εκπομπή στο europe 1,
underground αν θυμάμαι καλά,
με ένα ψηλόλιγνο τύπο,
να λέει ότι αυτός θα είναι ο δίσκος του καλοκαιριού.

τον πίστεψα,
και μόλις άρχισα, κλασικά,
την καλοκαιρινή μου δουλειά,
μόλις μάζεψα τα λεφτά,
κατέβηκα στο κέντρο, στον πάτση πρέπει να πήγα,
και αγόρασα το album.
πρέπει να μου πήρε περίπου ένα μήνα,
οπότε η αγορά έγινε κάπου μέσα στον ιούλιο.

δεν έχω ακούσει τόσες φορές ένα cd.
το δηλώνω, είναι το πιο πολυπαιγμένο μου δισκάκι.

ίσως να αισθάνθηκα διαφορετικά,
καθώς άκουγα έναν δίσκο που είχε βγει εκείνον τον καιρό,
τον έβλεπα να γιγαντώνεται μαζί μου.

12 τραγούδια, με 6 singles.

η μπάντα που δημιουργήθηκε την ημέρα που αυτοκτόνησε ο cobain,
η μπάντα που έχει για μέλη της 3 μουσικούς παραγωγούς
(ο ένας από αυτούς έκανε παραγωγή στα :
nirvana - nevermind
smashing pumpkins - siamese dream/gish
afi-sing the sorrow
sonic youth - dirty),
και παρόλα αυτά η shirley manson κλέβει την παράσταση.

ανείπωτος τσαμπουκάς,
αλλά με αρκετή δόση θηλυκότητας,
όλα όπως πρέπει, όλα τόσο ωραία όσο ήταν τα 90's.

κάτι μεταξύ alternative και pop,
με αρκετά στοιχεία από samples
και γενικότερα έναν υπολογιστή που έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο.

τραγούδια να ξεδώσεις,
τραγούδια για να ονειρευτείς, να σκεφτείς,
να ζητήσεις από τους τότε djδες,
αφού είναι κρίμα να μην ακούς αυτά τα τραγούδια έξω.

(ακόμα φωνάζω που στο βίντεο του you look so fine έχουν κόψει το outro.
ντροπή σας. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ ΛΕΩ.)

οι garbage ήταν οι πρώτοι μου λοιπόν,
αυτός ο δίσκος ήταν σε πολλά ο πρώτος μου,
η shirley manson είναι επίσης η πρώτη μου.

είναι τρομακτικό το ότι "έχουμε μιλήσει" στα social media,
δεν το χωράει το μυαλό μου, πραγματικά.

αν έλεγες σε εκείνον τον αμούστακο (γκουχ γκουχ) έφηβο τότε,
πως σε κάποια χρόνια θα ανταλλάξουν κουβέντες,
έστω μέσω internet,
θα τον έπιαναν τα κλάματα.

η ομορφότερη έκφανση του alternative στα δικά μου μάτια είναι εδώ.
όχι αντικειμενικά. υποκειμενικά.
και αυτό το κάνει ακόμα σπουδαιότερο.


το κομμάτι μου:
The Trick Is To Keep Breathing

επειδή
το βίντεο.
οι στίχοι είναι περίπου από την σκωτσέζα ποιήτρια Janice Galloway.
η πρώτη φορά που κατάλαβα τι εννοούν όταν λένε ατμόσφαιρα σε τραγούδι.



Garbage:
Shirley Manson
Butch Vig
Steve Marker
Duke Erikson

ΥΓ1. είχα υποσχεθεί κάποτε στον εαυτό μου,
ότι δεν θα έπαιζα ποτέ το push it σαν dj.
την έχω τηρήσει αυτήν την υπόσχεση.
(αν κρίνω από το πως κάνω τώρα που το ακούω,
καλά κάνω και δεν το παίζω)

ΥΓ2. για να μην μπερδευόμαστε,
ο λόγος που "η σωστή γυναίκα έχει τα μαλλιά της καρέ" είναι αυτός.

καλημέρα σας.

1. joy division - unknown pleasures [1979]

είναι από αυτά που με διαμόρφωσαν τελικά.
τελικά με διαμόρφωσε, είναι μέσα μου,
το ανασύρω όποτε κρίνω ότι χρειάζεται,
είναι το μαύρο, αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς.

ήταν κάτι παιδιά που θέλησαν να παίξουν πανκ,
αλλά όχι σαν τους πάνκηδες.
δεν ξέρω αν μπορούσαν, μα δεν ήθελαν,
ή αν όντως ήθελαν μα δεν μπορούσαν.

η προ-τελευταία παρθενογέννεση στην μουσική,
μέχρι σήμερα τουλάχιστον.

μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις συγκροτήματος,
που δεν μπορώ να μείνω στην μουσική τους, στον ήχο τους.
πάντα βάζω και την ιστορία τους στην μέση,
τα προβλήματα που είχαν, την κατάσταση που υπήρχε,
και σίγουρα δεν φταίω μόνο εγώ για αυτό.

ανείπωτη ατμόσφαιρα,
μία φωνή που όμοιά της δεν έχει ξαναηχογραφήσει δίσκο,
για τους στίχους δεν μπορώ να περιγράψω,
είναι πάνω από εμένα,
και γενικότερα,
τραγούδια που μπόρεσαν να γίνουν cover σε τόσα άλλα διαφορετικά μουσικά ιδιώματα,
που σε κάνει να αναρωτιέσαι για την ύπαρξη των ταμπελών στην μουσική.

είναι βαρύ. ασήκωτο.
δεν είναι για όλες τις ώρες,
έχει την δική του υπόσταση,
και είναι πάντα εκεί, μα πόσο βολικό αυτό ρε γαμώτο.

τι μπορεί να έχει πάει τόσο στραβά,
που ένας άνθρωπος 20 ετών έχει γράψει λόγια και λέξεις,
που θα εκτιμηθούν από έναν άλλον άνθρωπο με την διπλάσια ηλικία του;

σε ένα stand-up routine του bill hicks,
αναφέρονται τα λόγια "i want my rock-stars dead".
εδώ ίσως έχουμε να κάνουμε με το κυριολεκτικότερο παράδειγμα.
όχι δεν είναι ο cobain μικρή μου nirvanίτσα,
αυτόν τον έφαγε η δόξα.

τον δικό μας τον σκότωσε η ζωή,
η ζωή που επέλεξε (;;),
η ζωή που τον έκανε να σκέφτεται έτσι,
η ζωή του.

η σωστή ερώτηση βέβαια είναι,
αν ο χαρακτήρας του προκάλεσε αυτές τις καταστάσεις,
ή αν οι καταστάσεις προκάλεσαν αυτές τις αντιδράσεις στον χαρακτήρα του.

και αλήθεια,
αν δεν έχεις βάλει να το ακούσεις ήδη,
δεν ξέρω τι κάνεις, δεν ξέρω τι κάνεις εδώ.



το κομμάτι μου-μας
New Dawn Fades

επειδή
It was me, waiting for me
Hoping for something more.
Me, seeing me this time,
Hoping for something else


Joy Division:
Ian Curtis
Bernard Summer
Peter Hook
Stephen Morris

version 0

εδώ λέμε καλή αρχή μάλλον.

κλεμμένη η ιδέα, από έναν θα τολμήσω να πω, φίλο,
και έγινε πραγματικότητα τώρα,
επειδή γιατί όχι.

δεν ξέρω αν θα βάλω έναν δίσκο από κάθε συγκρότημα,
γενικά δεν ξέρω.

έκανα και σελίδα στο fb, μεγαλεία σε λέω.

δεν θα αναφέρω τους "καλύτερους" δίσκους,
τους αναμενόμενους, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα.

ετοιμαστείτε για iggy pop και taylor swift στο ίδιο blog.
επειδή αυτοί είμαστε.

η cover εικόνα που επέλεξα μετά από τουλάχιστον δύο λεπτά αναζήτησης,
είναι αυτή που μου ήρθε πρώτη,
έτσι θα πάει και όλη αυτή η σκέψη,
η πρώτη σκέψη, η πρώτη εικόνα, η πρώτη γενικά.

εδώ μπορείτε να δείτε την ιδέα του Νίκου,
που είναι προφανώς πιο έξυπνη,
πιο καλογραμμένη, γενικότερα, είναι "πιο".
είναι η πρώτη άλλωστε, μην τα ξαναλέμε.

εδω ναι ναι ναι πάτα αυτές τις λέξεις

και εδώ είναι η δική μου πρόταση,
που από σεβασμό και μόνο,
δεν άλλαξε πολλές λέξεις στην παρουσίασή της

το δικό μου εδώ μην μπερδεύεστε


κάθε ανάρτηση θα έχει την πηγή της από εδώ,
καθώς θέλω να μείνει αυτή η λίστα,
μάλλον για συναισθηματικούς λόγους...

άντε πάμε σε λέω