είναι από αυτά που με διαμόρφωσαν τελικά.
τελικά με διαμόρφωσε, είναι μέσα μου,
το ανασύρω όποτε κρίνω ότι χρειάζεται,
είναι το μαύρο, αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς.
ήταν κάτι παιδιά που θέλησαν να παίξουν πανκ,
αλλά όχι σαν τους πάνκηδες.
δεν ξέρω αν μπορούσαν, μα δεν ήθελαν,
ή αν όντως ήθελαν μα δεν μπορούσαν.
η προ-τελευταία παρθενογέννεση στην μουσική,
μέχρι σήμερα τουλάχιστον.
μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις συγκροτήματος,
που δεν μπορώ να μείνω στην μουσική τους, στον ήχο τους.
πάντα βάζω και την ιστορία τους στην μέση,
τα προβλήματα που είχαν, την κατάσταση που υπήρχε,
και σίγουρα δεν φταίω μόνο εγώ για αυτό.
ανείπωτη ατμόσφαιρα,
μία φωνή που όμοιά της δεν έχει ξαναηχογραφήσει δίσκο,
για τους στίχους δεν μπορώ να περιγράψω,
είναι πάνω από εμένα,
και γενικότερα,
τραγούδια που μπόρεσαν να γίνουν cover σε τόσα άλλα διαφορετικά μουσικά ιδιώματα,
που σε κάνει να αναρωτιέσαι για την ύπαρξη των ταμπελών στην μουσική.
είναι βαρύ. ασήκωτο.
δεν είναι για όλες τις ώρες,
έχει την δική του υπόσταση,
και είναι πάντα εκεί, μα πόσο βολικό αυτό ρε γαμώτο.
τι μπορεί να έχει πάει τόσο στραβά,
που ένας άνθρωπος 20 ετών έχει γράψει λόγια και λέξεις,
που θα εκτιμηθούν από έναν άλλον άνθρωπο με την διπλάσια ηλικία του;
σε ένα stand-up routine του bill hicks,
αναφέρονται τα λόγια "i want my rock-stars dead".
εδώ ίσως έχουμε να κάνουμε με το κυριολεκτικότερο παράδειγμα.
όχι δεν είναι ο cobain μικρή μου nirvanίτσα,
αυτόν τον έφαγε η δόξα.
τον δικό μας τον σκότωσε η ζωή,
η ζωή που επέλεξε (;;),
η ζωή που τον έκανε να σκέφτεται έτσι,
η ζωή του.
η σωστή ερώτηση βέβαια είναι,
αν ο χαρακτήρας του προκάλεσε αυτές τις καταστάσεις,
ή αν οι καταστάσεις προκάλεσαν αυτές τις αντιδράσεις στον χαρακτήρα του.
και αλήθεια,
αν δεν έχεις βάλει να το ακούσεις ήδη,
δεν ξέρω τι κάνεις, δεν ξέρω τι κάνεις εδώ.
το κομμάτι μου-μας
New Dawn Fades
επειδή
It was me, waiting for me
Hoping for something more.
Me, seeing me this time,
Hoping for something else
Joy Division:
Ian Curtis
Bernard Summer
Peter Hook
Stephen Morris
τελικά με διαμόρφωσε, είναι μέσα μου,
το ανασύρω όποτε κρίνω ότι χρειάζεται,
είναι το μαύρο, αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς.
ήταν κάτι παιδιά που θέλησαν να παίξουν πανκ,
αλλά όχι σαν τους πάνκηδες.
δεν ξέρω αν μπορούσαν, μα δεν ήθελαν,
ή αν όντως ήθελαν μα δεν μπορούσαν.
η προ-τελευταία παρθενογέννεση στην μουσική,
μέχρι σήμερα τουλάχιστον.
μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις συγκροτήματος,
που δεν μπορώ να μείνω στην μουσική τους, στον ήχο τους.
πάντα βάζω και την ιστορία τους στην μέση,
τα προβλήματα που είχαν, την κατάσταση που υπήρχε,
και σίγουρα δεν φταίω μόνο εγώ για αυτό.
ανείπωτη ατμόσφαιρα,
μία φωνή που όμοιά της δεν έχει ξαναηχογραφήσει δίσκο,
για τους στίχους δεν μπορώ να περιγράψω,
είναι πάνω από εμένα,
και γενικότερα,
τραγούδια που μπόρεσαν να γίνουν cover σε τόσα άλλα διαφορετικά μουσικά ιδιώματα,
που σε κάνει να αναρωτιέσαι για την ύπαρξη των ταμπελών στην μουσική.
είναι βαρύ. ασήκωτο.
δεν είναι για όλες τις ώρες,
έχει την δική του υπόσταση,
και είναι πάντα εκεί, μα πόσο βολικό αυτό ρε γαμώτο.
τι μπορεί να έχει πάει τόσο στραβά,
που ένας άνθρωπος 20 ετών έχει γράψει λόγια και λέξεις,
που θα εκτιμηθούν από έναν άλλον άνθρωπο με την διπλάσια ηλικία του;
σε ένα stand-up routine του bill hicks,
αναφέρονται τα λόγια "i want my rock-stars dead".
εδώ ίσως έχουμε να κάνουμε με το κυριολεκτικότερο παράδειγμα.
όχι δεν είναι ο cobain μικρή μου nirvanίτσα,
αυτόν τον έφαγε η δόξα.
τον δικό μας τον σκότωσε η ζωή,
η ζωή που επέλεξε (;;),
η ζωή που τον έκανε να σκέφτεται έτσι,
η ζωή του.
η σωστή ερώτηση βέβαια είναι,
αν ο χαρακτήρας του προκάλεσε αυτές τις καταστάσεις,
ή αν οι καταστάσεις προκάλεσαν αυτές τις αντιδράσεις στον χαρακτήρα του.
και αλήθεια,
αν δεν έχεις βάλει να το ακούσεις ήδη,
δεν ξέρω τι κάνεις, δεν ξέρω τι κάνεις εδώ.
το κομμάτι μου-μας
New Dawn Fades
επειδή
It was me, waiting for me
Hoping for something more.
Me, seeing me this time,
Hoping for something else
Joy Division:
Ian Curtis
Bernard Summer
Peter Hook
Stephen Morris
No comments:
Post a Comment