3. arctic monkeys - humbug [2009]

η μεγαλύτερη στιγμή τους.

δεν υπάρχει άλλη επιλογή,

το λέμε τώρα, θα το δικαιολογήσουμε σε λίγο.

η πιο ολοκληρωμένη κυκλοφορία των monkeys.

η πιο αβέβαιη. 

η πιο διαφορετική.

η πιο καλύτερη.

ας το πάρουμε από την αρχή όμως.

μία παρέα από ένα σχολείο στο sheffield,

όταν ήταν περίπου 15 χρονών,

είχαν γράψει το when the sun goes down.

(ενδιαφέρουσα πληροφορία,

μια-δυο τάξεις από κάτω τους, 

στο συγκεκριμένο σχολείο ήταν οι bring me the horizon)

όταν ήταν 17 κυκλοφόρησαν ένα από τα ιστορικότερα ντεμπούτα μπάντας.

όταν ήταν 19 έκαναν headline το glastonbury,

με μόλις δύο δίσκους στο ενεργητικό τους.

μετά από όλα αυτά λοιπόν, τι;

είσαι 20, και έχεις ολόκληρο τον πλανήτη να σε προσκυνάει,

κρίση ακόμα δεν υπάρχει ή είναι εντελώς στην αρχή της,

αν έχει κάποια σημασία αυτό,

και αποφασίζεις να μιλήσεις με τον josh homme,

ναι τον γνωστό,

για να σου κάνει παραγωγή ένα κομμάτι στον δίσκο.

ένα.

ο homme έχει πατημένα 20 χρόνια στο κουρμπέτι,

και όταν τους βλέπει,

τους ζητάει να κάνει παραγωγή ολόκληρο τον δίσκο,

στο ιστορικό πλέον rancho de la luna,

εκεί που ηχογράφησαν kyuss/queens of the stone age κτλ κτλ.

τους πήρε, κατά κάποιο τρόπο,

κάτω από την ομπρέλα του.

τελικά καταλήγει να τους κάνει παραγωγή 7 από τα 10 κομμάτια.

ποτέ ξανά δεν ακούστηκαν τόσο γεμάτοι,

τόσο ώριμοι αλλά και τόσο νευρικοί ταυτόχρονα.

ιδανική δοσολογία θα μπορούσα να πω.

όπως είναι και ολόκληρος ο δίσκος.

ιδανικός.

κάτι που φάνηκε και στο φετινό live στα μέρη μας.

είναι τραγούδια για να τα παίζεις ζωντανά.

έχουν τρομερή ανεξαρτησία,

είναι αυτά τα μικρά, 

που τους έχουν κάνει τεράστια μπάντα.

το μπάσο να είναι πάνω απ'όλα,

ο ντράμερ να παίζει ό,τι θέλει,

η κιθάρα στην ιδανική της θέση να συνοδεύει,

και ένας turner, πιο cool και από τον θάνατο,

να μας λέει τις ιστορίες από την cornerstone.

επίσης, για να μην μπερδευόμαστε,

αν δεν έκαναν αυτόν τον δίσκο,

δεν θα κατάφερναν να δημιουργήσουν ποτέ το ΑΜ,

να φτάσουν εκεί που είναι σήμερα,

να έχουν μία πορεία διαφορετική από τις υπόλοιπες μπάντες της γενιάς τους,

editors, killers κτλ.

αυτός ο δίσκος κατάφερε να τους βγάλει από τα κλισέ,

κατάφερε να τους ανοίξει πόρτες,

όπου στο μέλλον φάνηκε πόσο σημαντικές ήταν.

αυτός ο δίσκος όμως, δεν μπήκε εδώ μόνο για τα παραπάνω.

αυτός ο δίσκος ήταν η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία,

που είχα σαν δισκοπώλης.

ήταν η μπάντα που απάντησα για αγαπημένη, στην αγαπημένη συνάδελφο,

όταν με ρώτησε για αγαπημένη μπάντα.

πριν βγει το humbug.

before it was cool.

στην τελική,

το catapult είναι b-side.

δεν χώρεσε στον δίσκο.

αν λοιπόν σας ρωτήσει κάποιος "γιατί",

αυτό να του πείτε.

αν και θα έπρεπε να ξέρει, και να μην ρωτάει.

τώρα που το σκέφτομαι, όχι,

δώστε του το ΑΜ,

και αφήστε τον στην άγνοιά του.

δεν είναι όλα για όλους/κανείς δεν είναι κανενός.

το κομμάτι μου:
Pretty Visitors

επειδή
ακόμα θυμάμαι να το βάζω στο stones το 09-10,
να κάνω air drumming,
και να έχω την Τέτα να με λέει
"σε αρέσει πολύ αυτό το κομμάτι τελικά".

Arctic Monkeys:

alex turner

matt helders

jamie cook

nick o'malley

ΥΓ1. τα μαλλιά τους. υπέροχα.

ΥΓ2. αν ρωτηθώ όντας μεθυσμένος, και μόνο τότε,

θα παραδεχτώ πως μάλωνα με την Nevena το 2011

επειδή δεν μου άρεσε ο τρόπος του turner, 

και πως την είχε δει elvis. 

η αλήθεια, ευτυχώς είναι κάπου στην μέση. 

αλλά.

η παρακάτω εικόνα αναρτήθηκε 2 μήνες πριν,

στην γενέτειρά του(ς), το sheffield,

και αφορά τον κ.turner,

και τους κάποιους στίχους από ένα κομμάτι που είχε γράψει μικρός.

(he talks of San Francisco, he's from Hunter's bar,

i don't quite know the distance, but i'm sure that's far)

all we love, we leave behind alex.

all we love, we leave behind.