66. μπλε - ενοχές [1996]

η τσάτσου έχει την δική της θέση στην μουσική καρδιά μου,

αν εξαιρέσεις την κανά, 

τότε θα μπορούσες να πεις πως την θεωρώ την αγαπημένη μου φωνή.

δεν υπάρχει σύγκριση με την μετέπειτα σύνθεση των μπλε,

την θεωρώ άλλη μπάντα,

δεν είναι εύκολο να αλλάξεις φωνή άλλωστε, 

όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές εδώ,

χωρίς να χάσεις κάτι.

αυτό δεν αλλάζει κάτι από τον συγκεκριμένο δίσκο,

δεν θα μπορούσε.

δεν ξέρω πολλές μπάντες 

που να έχουν βασικό μέλος τους άνθρωπο που να παίζει βιολί,

πόσο μάλλον ελληνικές.

είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

για την ακρίβεια, 

όποτε ερχόταν η κ.Αλεξίου-το βιολί των μπλε,

στην δουλειά, με έπιανε ένα ρίγος, 

ένιωθα ότι μιλούσα με έναν άνθρωπο του πολιτισμού,

έναν δικό μας άνθρωπο.

δεν φτάνουν όλα αυτά τα θεωρητικά όμως για να έρθει κάτι εδώ,

χρειάζεται και κάτι απτό.

αυτός ο δίσκος, είναι όλα αυτά που έκαναν όμορφα τα 90's,

την δεκαετία που με ενηλικίωσε, 

αυτά που θυμάμαι και έχουν εικόνες, μυρωδιές,

και ήχους.

εδώ θα μιλήσουμε για τους ήχους λοιπόν,

και τον δίσκο τον θυμάμαι ολόκληρο, 

αν και έχω να τον ακούσω χρόνια.

εκεί στο δωμάτιο που έβαζα το cd να το ακούσω,

με στίχους που είχα γράψει στο τετράδιο,

φορώντας τα ακουστικά εκείνα τα ωραία,

που υποθέτω όλοι είχαμε, 

με τα σφουγγαράκια της πλάκας, 

και το μεταλλικό να τα ενώνει.

ίσως να μετράει και λίγο παραπάνω ότι οι συγκεκριμένοι είναι από εδώ πάνω,

ένα κλικ παραπάνω ας πούμε,

καθώς η ροκ σκηνή της πόλης άνθισε εκείνη την περίοδο,

αν και αυτούς δεν θα τους χαρακτήριζα ροκ,

όχι σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον.

πιο κοντά σε jazz φόρμες έπαιζαν, 

και τώρα που ακούω το album πάλι,

μάλλον καλά τα λέω.

έτσι όπως μπαίνει, 

με το (σχεδόν) ομώνυμο να είναι το πρώτο track,

είναι ιδανικό για να σε προετοιμάσει για την συνέχεια.

ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω με την φωνή της, 

πόσο μάλλον τότε, 

ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να πω ότι έχω ακούσει παρόμοια.

στο σ'αγαπώ χόρευα, 

ακόμα χορεύω, μου αρκεί μία εικόνα μπροστά μου,

αληθινή ή ιδεατή,

κάτι να υπάρχει, και ας μην είναι εδώ.

εσύ δεν ζεις πουθενά μας λένε στο καπάκι,

στην πιο ροκ στιγμή του δίσκου,

ίσως η δεύτερη αγαπημένη στιγμή του.

bonus ιστοριούλα :

όταν είχαμε πολύ μουσική στην δουλειά,

και πολύ ελληνικό ρεπερτόριο,

το χωρίζαμε σε "ελληνικό" και "εναλλακτικό",

όπως και όλα τα δισκάδικα λίγο πολύ.

σε κάποια φάση, μεσημεράκι πρέπει να ήταν,

σκάει μύτη κλασική σαλονικιά,

με φουλ εξάρτηση,

τακούνια/βαμμένη στα τέρματα//ξανθό μαλλί//τσίχλα,

όλη αυτή η πολύ πετυχημένη συνταγή.

με το ανάλογο ύφος, απλά απευθύνει την ερώτηση στον αέρα,

χωρίς να απευθύνεται κάπου συγκεκριμένα,

"που έχετε την ανεξάρτητη σκηνή;"

δεν απαντάει κάποιος, και κάνω εγώ τον ταρζάν,

γυρίζω και της λέω "δίπλα από την εξαρτημένη".

γουρλώνει τα μάτια, και γυρίζει ο J και ρωτάει αν ψάχνει κάτι συγκεκριμένο,

και του λέει πως ψάχνει μπλε.

πρώτος δίσκος στην virgin οι μπλε.

αυτοί είμαστε.

δεν θα σταματήσω ποτέ να την λατρεύω αυτήν την πόλη, να το ξέρετε.

όπως και την φωνή της Θεοδοσίας,

είναι δώρο από τον θεό αυτό,

και σε αυτόν τον δίσκο έφτασε στην ερμηνεία της ζωής της,

που δυστυχώς είχε μόνο πιο κάτω από τότε, 

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα.

περήφανοι για τέτοια συγκροτήματα,

που μας έκαναν να ζήσουμε, να νιώσουμε,

να δέσουμε μνήμες μας με τις μουσικές τους.

τον πέτυχαν τον στόχο τους,

χωρίς συζήτηση, τον πέτυχαν.

το κομμάτι μου:

Φοβάμαι

επειδή:

είναι συναίσθημα αυτό που μου προσφέρει,

ίσως να κουβαλάω κάτι από τότε που το είχα πρωτοακούσει,

αλλά δεν ξέρω αν είναι βάρος,

καθώς δεν φεύγει με την ακρόαση, 

αντιθέτως μεγαλώνει η ένταση με τα repeat,

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

και όλα μοιάζουν μάταια μετά,

δεν βρίσκω λόγο για τίποτα, 

για κανέναν, για οτιδήποτε.

ίσως η βροχή στο βίντεο, 

αυτή η Θεοδοσία που τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο εύκολα,

το βιολί και το μέρος που μοιάζει με το σάρωθρον στα 90's..

αν με ρωτούσες να σου πω ένα τραγούδι

που όταν βρέχει να το ακούς, θα ήταν αυτό,

όχι το όταν βρέχει να το ακούς.

δεν μπορώ να εξηγήσω πως γίνεται ένα τόσο ήρεμο τραγούδι 

να βάζει φωτιά μέσα μου,

αλλά γίνεται. 

και το βιώνω κάθε γαμημένη φορά.

σαν τον έρωτα.

κάθε φορά, πρώτη φορά.

Μπλε:

Γιώργος Παπαποστόλου

Γιώργος Παρώδης

Νατάσα Αλεξίου

Θεοδοσία Τσάτσου

65. laura marling - i speak because i can [2010]

ψάχνω να βρω μία σειρά εδώ, 

να μπουν σε μία τάξη τα πράγματα, αλλά δεν θα γίνει σήμερα αυτό μάλλον.

προσπαθώ να δικαιολογήσω την ύπαρξη της συγκεκριμένης, σε αυτήν την λίστα,

αλλά δεν βρίσκω τα ανάλογα επιχειρήματα.

κόντρα σε όλα λοιπόν, 

η laura marling είναι εδώ, και εξηγούμαι:

δεν είναι απλά "εδώ", 

δεν ήξερα ποια κυκλοφορία της να (πρωτο)βάλω.

η laura malring γεννήθηκε το 1990, 

η κυκλοφορία που βλέπουμε εδώ είναι του 2010,

οπότε μιλάμε για μία 20χρονη κοπελούδα, 

άγουρη υποτίθεται, χωρίς εμπειρία,

αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται.

μπορεί να είναι μικρή, 

αλλά ήταν ιδρυτικό μέλος στους noah and the whale,

συμμετείχε στον πρώτο δίσκο τους το 2008, 

αλλά έφυγε σχετικά νωρίς, 

καθώς είχε σχέση με τον τραγουδιάρη(αχ αυτή η τέχνη),

και κάπου εκεί χώρισαν.

βέβαια, πρόλαβε να κυκλοφορήσει έναν δίσκο μόνη της,

εδώ μιλάμε για τον δεύτερο,

και σήμερις, τον δεκέμβρη του 2020,

έχει κυκλοφορήσει 7 συνολικά,

με τον φετινό να πάει πάλι για δεκάδα στο τρέχων έτος.

γενικότερα, μιλάμε για μία κοπέλα που έχει αρκετά συχνές κυκλοφορίες,

σε υψηλότατο επίπεδο όλες τους.

μέχρι το 2015 περίπου,

που έκανα λίστες,

όλες οι κυκλοφορίες της ήταν παρούσες,

ειδικότερα, 

δεν έχει καταφέρει να με ξενερώσει η συγκεκριμένη-ακόμα.

η laura λοιπόν, 

έπεσε στην αντίληψη μου με την κυκλοφορία αυτού του δίσκου,

όπως πολλές άλλες κυκλοφορίες εκείνο τον καιρό,

έβλεπα εξώφυλλα που μου άρεσαν, 

και πήγαινα σπίτι να βάλω τον δίσκο να παίξει, 

κρατούσα σημειώσεις, oldschool καταστάσεις,

έρωτας με το εξώφυλλο, 

αυτό το ασπρόμαυρο που με χτυπάει απευθείας στην καρδιά,

αλλά και 2-3 χρώματα ανάμεσα στα γράμματα, 

εξαιρετική αντίθεση.

εξτρά πόντοι για την tracklist που υπάρχει στο εξώφυλλο,

όλο το πακέτο είναι πραγματικά καλόγουστο,

σε ωθεί να ασχοληθείς παραπάνω μαζί του.

έτσι ήρθε στην ζωή μου,

και από τότε δεν έχει φύγει,

αυτή η ασχημούλα εγγλέζα,

με την τρομερή φωνή, 

την χαρακτηριστική κλασική κιθάρα,

και το υπέροχο γούστο στην μουσική, 

όπως θα μάθαινα μετά.

αρκεί να δει κάποιος τα cover που έχει κάνει,

και πως τα χειρίζεται, με πόσο σεβασμό.

εδώ βέβαια, μπαίνει στην μέση και η οικογένειά της, 

για τον τρόπο που δείχνει σεβασμό,

για το πως έχει διαχειριστεί μέχρι στιγμής την δόξα της,

η μητέρα της είναι καθηγήτρια μουσικής, 

και ο πατέρας της έχει studio μουσικής.

επίσης, αν κατάλαβα καλά, 

ο πατέρας έχει τίτλο τιμής στην αγγλία, 

βαρώνος ή κάπως έτσι, 

δεν τα γνωρίζω καλά αυτά.

η laura λοιπόν,

παίζει folk,

αν πρέπει να βάλουμε ταμπέλα σε όλο αυτό,

κιθαριστική folk,

αλλά, έχει πολλά αλλά.

αυτό το είδος έχει την τάση να επαναλαμβάνεται,

και όσο λιγότερα όργανα τοποθετείς σε ένα τραγούδι,

τόσο δυσκολότερο είναι να κρατήσεις τον ακροατή,

η μινιμαλιστική προσέγγιση θέλει ουσία,

το κάνει όλο πιο δύσκολο.

δεν το χάνει πουθενά,

ο δίσκος ακούγεται νεράκι,

10 τραγούδια-37 λεπτά με λέει το spotify-δίκιο θα έχει,

δεν έχει μέτρια στιγμή μέσα,

διάολε δεν έχει απλά καλή..!!

θυμίζει bob dylan, 

όπως θα θύμιζε ο οποιοσδήποτε καλλιτέχνης 

που προσπαθεί να δημιουργήσει 

με τα ίδια μέσα που το έκανε και ο κάτοχος νόμπελ bob, 

έχει αυτό νεύρο και αυτή,

εκεί που κρίνει ότι χρειάζεται, με βάση τα λόγια βέβαια,

και έχει και καλύτερη φωνή,

αυτό δεν είναι νέο βέβαια, απλά ήθελα το γράψω.

τρομερές μουσικές, 

όπως θα περίμενε κανείς, σκεπτόμενος το μουσικό της παρελθόν,

αλλά ο δίσκος ανεβαίνει λόγω των στίχων,

αυτό είναι το ζητούμενο,

η ουσία θα σε ξεχωρίσει από τον χαμό,

και αυτός ο δίσκος μάγκες λάμπει σαν ραδιενέργεια.

λογικά όλο και κάπου θα έχετε ακούσει το what he wrote,

μέχρι και το peaky blinders έχει παίξει,

ένα τραγούδι που αναφέρεται στον δεύτερο παγκόσμιο, 

και στα γράμματα που λάμβανε η γυναίκα ενός στρατιώτη.

ο δίσκος στιχουργικά, έχει την προοπτική της γυναίκας,

και αυτό φαίνεται και από το ομότιτλο κομμάτι,

το οποίο δημιουργήθηκε μετά το πέρας της ανάγνωσης ενός βιβλίου,

το pinelopiad της margaret atwood,

που μας διηγείται την πλευρά της πηνελόπης,

στην όλη ιστορία της οδύσσειας.

δεν είναι εύκολο να γράφεις ενδιαφέρουσα μουσική,

χωρίς πολλά βοηθητικά extra,

να είσαι 20 χρονών και να δοκιμάζεις τον εαυτό σου στα δύσκολα,

σε αυτά που πραγματικά μετράνε.

η laura τα κατάφερε,

και (ευτυχώς) συνεχίζει να τα καταφέρνει όπως μας έδειξε ο χρόνος.

ένας δίσκος που θα σε κερδίσει από το πρώτο κομμάτι,

μία καλλιτέχνης που θα εντυπωσιάσει με την αμεσότητά της,

έχοντας κάνει τσεκ σε όλα αυτά που ζητάμε.

ήρεμη δύναμη, με νεύρο όμως.

καλή ακρόαση.

το κομμάτι μου:

Alpha Shallows

επειδη

είναι πανέμορφο.

δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά,

είναι πανέμορφο.

η ιστορία του, η ηρεμία του, 

το κρεσέντο, το ταξίδι που θα σε πάει είναι δεδομένο.

μουσικά μιλώντας, 

θα μπορούσε να το έχει κάνει ενορχήστρωση ο Χατζιδάκις,

ναι είναι τόσο καλό.

στιχουργικά μιλώντας,

θα μπορούσε να το έχει γράψει το thom yorke,

ναι είναι τόσο καλό.

ήρεμη στην αρχή, 

περιγράφει την σκηνή και σε τοποθετεί μέσα,

είσαι εκεί, το βλέπεις, το βιώνεις

we feel tight when there is tension and our eyes can make us weak

μας λέει σε σχετικά ήρεμο τόνο, 

και το χτίζει χωρίς να μοιάζει δύσκολο,

μέχρι που φτάνει στο σημείο της κάθαρσης 

the grey in this city is too much to bare//

and i believe we are meant to be seen and not understood

στο οποίο διαλύει όποιο στερεότυπο περί γυναικός με δύο γράμματα,

αφού χρησιμοποιεί την κλασική έκφραση για τις γυναίκες,

που δεν υπάρχει λόγος να τις καταλαβαίνουμε,

αλλάζοντας το υποκείμενο, 

μας βάζει όλους στο κόλπο,

δεν υπάρχει γένος εδώ αγαπημένε, υπάρχουν άνθρωποι.

you'll work your thumbs until they are sore,

and you will work my heart until it is raw.

64. alice in chains - black gives way to blue [2009]

όχι δεν θα είναι το dirt εδώ,

και να σας πω, δεν δυσκολεύτηκα και ιδιαίτερα για αυτό.

η μουσική δεν είναι βαθμολογίες,

οκ κάποιες ελάχιστες στιγμές ίσως και να είναι,

αλλά πάνω από όλα είναι συναίσθημα.

μνήμες και αυτό το χάσιμο που σου έρχεται όταν σκάει το κομμάτι σου.

ήταν "άλλοι" alice in chains στα 90's;

ίσως και να ήταν.

έλειπε κάτι από αυτούς, πέρα από τον layne,

το 2009 στην κυκλοφορία του δίσκου;

θα έλεγα όχι,

και εδώ θα το πω-και ας με πάρει παραμάζωμα.

δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα με την φωνή του layne.

την βρίσκω κάπως τσιριχτή,

αν μου επιτραπεί η έκφραση,

δεν έστεκε μόνη της, χωρίς την φωνή του cantrell,

εκεί είχε το περισσότερο νόημα για μένα.

δεν θα την χαρακτήριζα αρνητική,

και πιστέψτε με αν την έβρισκα θα το έλεγα,

αλλά δεν είναι στο στυλάκι μου, ας το θέσω έτσι.

οι τελευταίοι του είδους τους, 

που ακόμα στέκονται όρθιοι όπως δηλώνουν και οι ίδιοι,

εδώ βρήκαν την χρυσή τομή για τα δικά μου γούστα,

καλύτερη παραγωγή,

εκπληκτικές συνθέσεις ξανά,

χωρίς να χάνουν τίποτα από το dna τους,

πάλι ένιωθες ότι είναι AiC αυτό που ακούς, 

δεν χρειαζόταν να ακούσεις τον δίσκο,

ή να στο πει κάποιος, 

ξέρεις τι είναι-δεν ρωτάς.

εδώ ένα extra credit στον τεράστιο jerry cantrell,

για την προσθήκη του DuVall,

αφού τον έβαλε σε μία θέση αρκετά δύσκολη,

παρόλα αυτά ανταποκρίθηκε,

δεν προσπάθησε να αντικαταστήσει κάποιον όπως φάνηκε,

και στο φινάλε η οικογένεια του staley ήταν θετική με το όλο εγχείρημα.

ο θρύλος λέει πως στην ουσία τραγούδησε (live) το rooster με τους AiC,

από σπόντα, καθώς η τραγουδιάρα των heart είχε αργήσει να πάει στην σκηνή,

οπότε το κομμάτι ξεκίνησε με αυτόν.

αυτές οι συμπτώσεις πόσο όμορφες είναι, πείτε μου πόσο..

θα ξεκινήσω ανάποδα εδώ,

καθώς το ομώνυμο τραγούδι είναι τέζα κόντρα στο στυλ τους,

απολύτως δικαιολογημένο παρόλα αυτά.

με την θεότητα που ακούει (pun intended?) στο όνομα elton john στο πιάνο,

και τους AiC να είναι κλεισμένοι στο studio, χωρίς τον DuVall όμως

και να γράφουν ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της μπάντας.

μία ακόμα αξιοσημείωτη στιγμή του δίσκου

είναι το εξαιρετικό lesson learned, 

στο νήμα έχασε την αγαπημένη μου στιγμή του,

καθώς έχω και εδώ ιστορία μαζί του,

ξεπερασμένη θα έλεγα, αλλά δυνατή, την θυμάμαι ακόμα.

εκείνη η αλλαγή στο

in your darkest hour you strike gold,

εκεί με αφήνει όρθιο,

να παγώνω και να χάνω την εξέλιξη του τραγουδιού,

και να μην καταλαβαίνω πως έφτασε πάλι στο τέλος του,

πάλι να πρέπει να πατήσω το κουμπί για να ξαναπαίξει.

δεν συμβαίνει συχνά αυτό,

πρέπει να ομολογήσω τώρα που το σκέφτομαι,

αλλά είναι μία ένδειξη για το πόσο με γυρνάει πίσω,

πόση δύναμη έχει επάνω μου αυτή η στιγμή του,

που με αναγκάζει να πάω πίσω.

στο acid buble μάλλον μας κάνουν πλάκα,

αφού τέτοιο νεύρο δεν έχουν metal συγκροτήματα,

τέτοιο ρυθμικό πέρασμα δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο,

κουνάς το κεφάλι στον ρυθμό από reflex.

απίστευτο χτίσιμο, 

μέχρι που φτάνει εκεί στο σημείο-ξέρεις που λέω,

να πούμε την χαρακτηριστική λέξη. 

μπετό.

στο επικό a looking in view πάνε και έρχονται,

αλλά το νόημα θα έλεγα είναι πως είναι πολύ εύκολο να μένεις αρνητικός,

είναι πιο εύκολο να κλείνεσαι και να αποφεύγεις ανθρώπους,

πράγματα και καταστάσεις. 

επιπλέον, 7 λεπτά δεν είναι εύκολος χρόνος για ένα κομμάτι,

ειδικά στις μέρες μας.

βέβαια, γενικότερα δεν φοβούνται να απλώσουν τις συνθέσεις τους,

έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους στο ότι δεν θα κουράσουν,

και το πετυχαίνουν.

η μπάντα ήταν/είναι σε μεγάλη φόρμα,

και δεν είναι μόνο το παρελθόν τους 

που επιβεβαιώνει όλο αυτό το κτήνος που έχουν δημιουργήσει,

αλλά και η μετέπειτα πορεία τους.

ελάχιστα συγκροτήματα μπορείς να συγκρίνεις μαζί τους,

ειδικά όσον αφορά την συνέπεια.

τους είχα πετύχει το 2011, αν θυμάμαι καλά,

στην περιοδεία αυτού του δίσκου ήταν, αν θυμάμαι καλά(δις),

δεν πρόκειται να το ψάξω τώρα,

αλλά δεν μου έφτασε.

τους προτιμώ χωρίς τα ντράγκια,

και πόσο περίεργο ακούγεται αυτό..

το κομμάτι μου:

Check My Brain

επειδή

είναι πολλά, δεν είναι ένα.

για αρχή, δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,

αλλά μικρή σημασία έχει αυτό.

αν ρωτήσετε τον Δημήτρη, θα συμφωνήσει νομίζω.

έχω πολλά που θυμάμαι/θυμόμαστε,

απλά 2-3 είναι κάπως πιο ξεχωριστά,

και αυτό που λέτε το αγαπούσαμε αρκετά.

τότε που πηγαίναμε σε εκείνο το stones,

και τσουγκρούσαμε τις μπύρες σαν παρέα,

και περιμέναμε μπας και βάλω κανά κομμάτι για την παρέα,

τότε ήταν και αυτό.

το αγαπούσαμε, 

αλλά αγαπούσαμε και το californication.

και που λέτε,

ξεκίνησε η καινούρια σεζόν,

exile on main st. ο τίτλος του πρώτου επεισοδίου (κυλιόμενοι λίθοι σε λέω),

και ξεκινάει η σεζόν, το επεισόδιο,

και παίζει το check my brain.

ξαφνικά το κομμάτι λαμβάνει άλλη υπόσταση,

με τον hank να βγαίνει από την φυλακή,

να του δίνουν αλκοόλ και τσιγάρο,

και να παίζει αυτό από πίσω.

σε επεισόδιο που έχει τίτλο τον αγαπημένο μου δίσκο των stones.

δεν χρειάζονται και άλλα,

αυτό το τραγούδι με τα μισά από αυτά θα ήταν εδώ,

τα υπόλοιπα απλά το στέλνουν σε άλλη διάσταση,

έχοντας ξεπεράσει την όποια δυναμική έχει σαν μουσική.

καμιά φορά συμβαίνει και αυτό,

να έχεις ένα πολύ καλό τραγούδι στο νου σου,

και να γίνεται κάτι, το οποίο ανεβάζει ακόμα περισσότερο το κομμάτι.

ο ορισμός του, εδώ.

βάλτο ρε μήτσο να παίξει σήμερα, έτσι για το γαμώτο.

Alice In Chains:

Jerry Cantrell

William DuVall

Mike Inez

Sean Kinney

63. the jesus and mary chain - psychocandy [1985]

(θα τα γράψω με καφέ αυτά,

εσείς ανοίξτε κάτι αλκοολούχο, 

είναι προτιμότερο έχω την εντύπωση)

καιρό είχα, μάλλον θα είχα και λόγο.

ίσως και όχι βέβαια.

αλλά θυμήθηκα, μέσω μίας συζήτησης μία συγκεκριμένη εικόνα,

και όλα ήρθαν αργά,

σαν τους θανάτους που έζησα,

μα σαν και αυτόν για εσένα, 

σαν και αυτόν κανένα.

η εικόνα που μου το θύμισε είναι εικόνα ταινίας,

που θα μπορούσα να πω ότι είναι larger than life στιγμή,

είναι πέρα από δίσκους και τραγούδια,

είναι κάτι άλλο πλέον.

οι σκωτσέζοι jesus and mary chain είδαν πολλά πράγματα διαφορετικά,

κυρίως την παραγωγή ενός δίσκου,

την θέση της κιθάρας, των φωνητικών,

όλα στην ουσία.

στο ντεμπούτο τους, που φιγουράρει εδώ,

έκαναν ένα τόσο περίεργο πάντρεμα,

που αν δεν το ακούσεις, δεν θα ρισκάρω να το περιγράψω.

ακούς ramones,

ακούς παραγωγές που θα ζήλευαν black metal μπάντες,

ακούς και τον lou reed θα μπορούσε να πει κάποιος.

δεν γίνεται αυτός ο θόρυβος,

ο ηθελημένος θόρυβος, να είναι τόσο εύηχος.

γίνεται όμως, και είναι τόσο εύκολο,

που πραγματικά αδυνατώ να το περιγράψω.

γιαυτό το φοβάμαι.

το μεγαλύτερο θετικό όμως, 

και αυτό που κάνει την διαφορά,

είναι ότι όλο αυτό έρχεται με συναίσθημα,

δεν είναι συλλογές τέζα πειραματίλας,

είναι τραγούδια με υπόβαθρο,

που θα σου μείνουν,

είναι δίσκος που θα ακούσεις πολλές φορές,

άπαξ και τον ακούσεις σε σεβασμό και δέος,

όπως θα έπρεπε, αν ρωτάς εμένα.

όλο αυτό το ηχητικό που φτιάχνουν οι σκωτσέζοι,

αυτή η ατμόσφαιρα που είναι πα-ντού,

με φέρνει εικόνες στο μυαλό, 

μιας κοπέλας να χορεύει στο ημι-γεμάτο residents,

χωρίς πολλά φώτα, με ένα ποτό στο χέρι,

με κλειστά μάτια έχοντας αφεθεί σε κάτι που μόνο αυτή ξέρει.

πολύ συγκεκριμένο ήταν αυτό,

ίσως να το έχω ζήσει, ποιός ξέρει..

είναι εξαιρετική μουσική για να χορεύεις,

αλλά δεν είναι χορευτική.

έχει αυτό το ροκεντρόλ μέσα της,

ποτισμένο με τόσο χαρακτήρα, 

όσο οι κιθάρες που σε τρυπάνε ολόκληρο.

δίσκος που ακούγεται ολόκληρος,

δεν κάνεις skip ούτε δευτερόλεπτο,

δεν ξεχωρίζει ένα κομμάτι, 

είναι πλήρης.

δεν έχω κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στην δεκαετία των 80's,

το αντίθετο θα έλεγα,

αλλά αυτός ο δίσκος είναι κάτι διαφορετικό,

και η έκθεση που θα γράψω για το just like honey,

μάλλον το δικαιολογεί,

τόσο πολυεπίπεδο, που όχι απλά χώρεσε σε ταινία, 

αλλά την ανέβασε επίπεδα.

και ήταν ήδη ψηλά. over and out.

(δεν θα αναφερθώ στον drummer,

επειδή έφυγε μετά τον δίσκο, 

επειδή ήθελε να αφοσιωθεί στους primal screm λέει.

καλά να πάθει.)

το κομμάτι μου: 

Just Like Honey

δυστυχώς έχω συνδυάσει αυτό το τραγούδι με μία ταινία.

να την δείτε αν δεν την έχετε δει,

να την ξαναδείτε αν έχετε καιρό να την δείτε.

και μία για μένα, επειδή εγώ δεν μπορώ, δυσκολεύομαι.

λες και γράφτηκε για εκείνη την σκηνή αυτό το τραγούδι,

και σε κάνει να αναρωτιέσαι,

ήταν το συγκρότημα τόσο μπροστά που το είδε,

ή μήπως ήταν η σκηνοθέτης τόσο μπροστά που το ταίριαξε σαν γάντι;

εκείνη η σκηνή στο τέλος,

που την πετυχαίνεις σχεδόν κατά τύχη, 

μέσα στον κόσμο,

και θέλεις να την αποχαιρετήσεις όπως της αξίζει,

όπως σου αξίζει- σας αξίζει ίσως.

εκεί που (υποτίθεται) ότι την λες πως όλα θα πάνε καλά,

αλλά ξέρεις μέσα σου πως είναι ψέματα, και το ξέρει και αυτή.

και θέλεις να κρατήσεις την στιγμή,

αφού γνωρίζεις πως είναι η τελευταία,

σαν να μην έχετε χωρίσει ακόμα,

εφόσον την κοιτάς στα μάτια, και σε κοιτάει και εκείνη,

δεν έχετε χωρίσει,

αν δεν τραβήξεις το βλέμμα σου προς άλλη κατεύθυνση,

είστε ακόμα μαζί, μόλις την φίλησες, 

και δεν ήταν φιλικό (ποτέ δεν θα γίνει),

και ακόμα την κοιτάς, 

προσπαθείς να περάσεις αυτήν την στιγμή στην δική σου αιωνιότητα,

θα κρατήσει για πάντα, γίνεται, μπορείς,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη σου,

μην απομακρυνθείς.

αν τραβήξεις το βλέμμα σου, τότε θα χωρίσετε, 

εκείνο το δευτερόλεπτο θα επέλθει η αλλαγή, 

μέχρι τότε ο εγωισμός σου δεν θα σε αφήσει να δεις κάτι άλλο,

απλά μην γυρίσεις την πλάτη.

πρέπει να μπει το just like honey όμως,

και επειδή οι (καλές) ταινίες δεν σου κρύβουν την αλήθεια,

θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, 

και οι συνέπειες των επιλογών που εσύ έκανες,

και θα γυρίσεις την πλάτη, 

και θα φύγεις από την Ιαπωνία.

για να παίξει ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή κλεισίματα ταινίας,

σε όλα τα επίπεδα,

με ένα τραγούδι που ταίριαξε όσο λίγα,

και αυτό από μόνο του, είναι χαραγμένο μέσα μου,

εκείνα τα δύο λεπτά είναι λόγος για να γράψω έκθεση.

walking back to you

is the hardest thing that i can do 

that i can do-for you.

είχαμε μία καρδιά πριν,

τώρα έχουν μείνει κομμάτια της, 

που τα μοιράζουμε κάθε νύχτα και αλλού

The Jesus And Mary Chain:

Jim Reid

William Reid

Douglas Hart

Bobby Gillespie

(φανφάκτ: η τελευταία σκηνή,

είναι αυτοσχεδιασμός από τον bill, όπως και το φιλί.

και αυτό λέει πολλά και για τον bill αλλά και για την σοφία.)

62. birds in row - you, me & the violence [2012]

[slowly we walk to the end of our dreams]

αν υπήρχε η δυνατότητα να δεις το βλέμμα μου,
θα καταλάβαινες αυτά που θα γράψω.
δεν ξέρω αν θα καταλάβεις,
αλλά θα το προσπαθήσω, να ξέρεις.

τον είχα μάθει σχετικά γρήγορα τον δίσκο,
δεν την είχα χάσει την κυκλοφορία,
και η τύχη τα έφερε να τον νιώσω σχεδόν άμεσα.

ήταν δύσκολο καλοκαίρι εκείνο,
και ήταν που όλα είχαν έρθει αργά,
τόσο σχετικό πράγμα ο χρόνος ρε,
κούμπωσε όπως έπρεπε.

οργή.
παραγωγή μπετό,
και αυτή η αρχική καύλα,
αυτή η δυναμική του ντεμπούτου.

τρία παιδάκια από την γαλλία είχαν στιγματίσει μία μνήμη μου,
μία στιγμή μου, όχι μία εικόνα,
αλλά μία επαναλαμβανόμενη στιγμή,
που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.

hardcore θα το έλεγες, μάλλον,
αν οι converge έβγαζαν πρώτο δίσκο το 2012,
κάπως έτσι θα ακούγονταν.

όχι πως έχουν νόημα οι κατηγοριοποιήσεις,
όχι απλά γενικά, αλλά ειδικά εδώ,
το αναφέρω παρόλα αυτά,
για να ξέρεις τι να περιμένεις, να γνωρίζεις.

σαν πρώτο (κοινό) χαρακτηριστικό,
δεν θα έλεγα τον ήχο,
ή την φωνή,
αλλά την σημασία στον στίχο,
είναι δίσκος που θα σε κάνει να πάρεις το χαρτάκι,
να δεις τι λέει, και γιατί ακούγεται τόσο ευάλωτος,
τόσο απότομος, τόσο απόλυτος.

το βρήκα, ναι ναι.
έχουν αυτήν την ίδια έλλειψη ελπίδας,
αν μπορώ να το πω αυτό,
έχουν την ίδια αίσθηση πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι,
δεν δημιουργήθηκε αυτό το τραγούδι για να φτιάξει μία κατάσταση,
φτιάχτηκε απλά για να την αναφέρει,
να την εξιστορήσει,
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί,
να μείνει κάπου χαραγμένη,
πέρα από το δικό μας μέσα,
κάτι σαν τατουάζ από κάτι σημαντικό,
που κατάντησε ασήμαντο,
η τελευταία φλόγα πριν σβήσει το κερί.

έτσι και αυτή η ιστορία,
σαν να είναι τα τελευταία λόγια,
λίγο πριν την παραίτηση,
λίγο πριν την αποδοχή.

δεν είναι απλά ένα καλό κομμάτι,
είναι ένας εκπληκτικός δίσκος,
όχι με radio-friendly μουσική,
ούτε καν με hardcore-friendly,
είναι δίσκος,
είναι μία ιστορία για εμάς που αγαπήσαμε,
και σε κάποια φάση πέσαμε.

προφανώς και σηκωθήκαμε,
αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση,
αυτό είναι μία άλλη ιστορία,
σίγουρα όχι blog-friendly.

35 λεπτά αναδιοργάνωσης,
35 λεπτά μηδενισμού και σκέψης.

δεν μετανιώνω, να ξέρεις.
ίσως να έπρεπε,
αλλά δεν το κάνω.

όλα δικά μας,
και οι χαρές και οι λύπες,
τα χαμόγελα και οι πληγές.

όλα δικά μου.

το κομμάτι μου:
Pilori


επειδή
είναι τέχνη.

δες το βίντεο, σε παρακαλώ,
αντικατοπτρίζει υπέροχα όλο αυτό,
το δείχνει στο μεγαλείο του,
στα χρώματά του,
στα πλάνα του,
στα μπλουζάκια που φοράνε,
εκεί που δεν το περιμένεις.

δυόμιση λεπτά κρατάει,
και είναι μία ολόκληρη ιστορία,
με μία τόσο απλή και εύκολη περιγραφικότητα,
που γίνεται εικόνα, δική σου,
χωρίς πολλά έξτρα,
χωρίς εισαγωγές και αρώματα,
αυτά προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε, το είπαμε.

and in the back of my head
i'm killing all the judges like you.

δεν ρωτάς τι εννοεί,
ξέρεις.
το θυμάσαι, το έχεις ζήσει, έχεις εικόνα.

and for one time in your life
you owe me an explanation.
why are you putting me down,
when you had tons of better solutions:
a rope
a razor
a gun
a cancer
the poison
the fire
the fall.

one more conversation
one more wound
one more war.

δεν είναι εικόνα πλέον,
είναι η αλήθεια.
γιαυτό με είχε πιάσει από τον λαιμό,
και δεν ξέρω πότε θα με αφήσει,
ακόμα με κρατάει,
όποτε νιώθω, είναι πάντα εκεί,
είναι το ντεπόν μου,
η παρακεταμόλη που μου δίνει τον απαραίτητο αέρα,
αυτό που με κρατάει στα πόδια μου για να συνεχίσω.

επειδή,
πάντα θα βρίσκουμε λόγους να σταματήσουμε,
αλλά δεν είμαστε μόνοι,
εμένα αυτό μου περνάει,
ίσως και γιαυτό να αγαπώ την μουσική.

επειδή στο φινάλε,
μοιραζόμαστε ιστορίες,
με σκοπό να ζήσουμε και άλλες.

για νέες ήττες, για νέες συντριβές.



(we were born silent and ignorant,
and the constancy of our faith would never fail.
we are victims and guilty in the same way.)




Birds In Row
A. Sauve
A. Biguet
A. Douches

61. mastodon - leviathan [2004]

call me ishmael

και εδώ θα μπορούσε να έχει τελειώσει το κείμενο.

κάποιος θα μπορούσε να πει,
πως αυτός είναι ο χειρότερος δίσκος της πρώτης τετράδας των mastodon.
όχι πως είναι κακός,
αλλά είναι ο λιγότερο καλός.

ίσως και να έχει δίκιο.
αλλά.

όταν έκλεψα την ιδέα για το 365 από τον Νικόλα,
η λογική ήταν να περιγράψω τους δίσκους που διαμόρφωσαν την μουσική μου,
αυτούς που έκαναν το μπαμ,
και είπα να βάλω έναν δίσκο από κάθε συγκρότημα.

μετά από πολύ σκέψη λοιπόν,
έφτασα εδώ,
για έναν πολύ απλό λόγο.

ένας άλλος φίλος είχε ρωτήσει κάποτε,
αν μπορούσαμε να σβήσουμε μνήμες από το μυαλό μας,
να ξεχάσουμε τραγούδια,
με σκοπό όταν τα ξανα-ακούσουμε,
να είναι σαν την "πρώτη φορά",
το blood and thunder ήταν από τα πρώτα που μου έσκασαν.

αυτό το συναίσθημα της μπάτσας που τρως όταν το ακούς,
αυτή η επίθεση που αναμένεται,
ξαφνικά είσαι ο άλλος στο εξώφυλλο του vulgar display,
αλλά όπως αναφέρει και ο Πάμπλο,
επιτρέπεται να πέσεις-επιβάλλεται να σηκωθείς.

και πριν καλά καλά προλάβεις να καταλάβεις τι έχει συμβεί,
γιατί είναι όλα ακόμα θολωμένα στο κεφάλι σου,
έρχεται το i am ahab,
να σβήσει τον ήλιο από τα μάτια σου,
με αυτό το επικό κλείσιμο.

ακολουθούν τα εκπληκτικά seabeast//island,
με το seabeast να ρίχνει κάπως τις ταχύτητες,
αλλά το island να έρχεται και να ισοπεδώνει ότι βρίσκει μπροστά του.

το αρχικό γέμισμα στα τύμπανα του iron tusk είναι πλέον καλτ,
οι κιθάρες είναι μπετό, είναι τοίχος,
τόσο ρυθμικό, όσο χρειάζεται.

ευτυχώς ακόμα έχουν το νεύρο εδώ οι mastodon,
απλά λιτά και απέριττα,
στοχεύουν στην αμεσότητα με τις συνθέσεις,
αν και αχνοφαίνεται η διάθεση που έχουν,
θα φανεί ξεκάθαρα στους επόμενους δίσκους.

το νερό λοιπόν.

τα πρώτα τέσσερα δισκάκια τους
υποτίθεται αντιστοιχούν σε κάθε ένα από τα στοιχεία της φύσης,
φωτιά//γη//αέρας//νερό,
και εδώ μιλάμε για το νερό.

η ιστορία που μας διηγούνται είναι η ιστορία του moby dick,
το πασίγνωστο πλέον μυθιστόρημα του μέλβιλ,
το οποίο πραγματεύεται την ανάγκη ενός ανθρώπου να βρει αυτήν την λευκή φάλαινα,
για να την σκοτώσει,
και βλέπουμε τις συνέπειες αυτής την σκέψης και της λογικής επάνω του.

ίσως η έκφραση "κυνηγάω χίμαιρες" να είναι εξίσου κοντά,
καθώς ψάχνουμε το ανέφικτο,
αναζητάμε κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ.
στο δικό μου μυαλό,
όλα αυτά είναι με κάποιο τρόπο κοντά.
σταμάτα να κυνηγάς χίμαιρες λοιπόν,
δεν θα σε βοηθήσει σε κάτι όλο αυτό.

αναλώνομαι στα "γύρω-γύρω" του δίσκου,
πολύ απλά επειδή υπάρχουν.

ηχητικά είναι άψογος,
αλλά δεν έφτανε, τότε, μόνο αυτό,
δημιούργησαν ένα ολόκληρο σύμπαν με αυτήν την κυκλοφορία,
οι ιστορίες, το συναίσθημα, η ατμόσφαιρα.
και το εξώφυλλο.

δεν υπάρχουν λόγια για αυτό το εξώφυλλο.

όσοι έχουν έρθει στο τσαρδί μου,
ξέρουν ότι το έχω σε ένα σημείο καρφωμένο,
πέρα από την καρδιά μου.

το αντιμετωπίζω όλο αυτό σαν τέχνη,
βασικά επειδή είναι,
και κατά δεύτερον επειδή το αντιμετώπισαν και οι ίδιοι έτσι.

μία μάχη που είναι δεδομένο πως θα χαθεί,
μία χίμαιρα που δεν θα βρεθεί,
μία φάλαινα που δεν πρόκειται να πιαστεί.

ένα από τα ομορφότερα βιβλία όλων των εποχών,
με μία ιδέα που έχει εφαρμογή ως και σήμερα,
και με την μάλλον πιο γνωστή εισαγωγική ατάκα που γράφτηκε ποτέ.

ένας από τους πιο ολοκληρωμένους rock/metal δίσκους,
τόσο σημαντικός που άφησε το crack the skye έξω.

καιρό θα έχεις να το ακούσεις, είμαι σίγουρος,
βάλτο να παίξει λίγο, να θυμηθείς τα παλιά.


το κομμάτι μου:
Naked Burn


επειδή
ηχητικά είναι οχετός,
δεν σταματάει πουθενά,
το τελευταίο λεπτό είναι καταστροφικό,
θέλω να γκρεμίσω κάτι,
αυτό το επαναλαμβανόμενο riff με βγάζει εκτός εαυτού.

το είχα συζητήσει και με μία παλιά φίλη κάποτε,
και είχαμε αποδεχτεί ότι είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου,
δεν μπορώ να το διαγράψω σήμερα αυτό.

μην ψάχνεις το ανέφικτο,
αναζήτησε το εφικτό.

δεν υπάρχει λόγος να είσαι αυτοκαταστροφικός,
αρκεί η καθαρή σκέψη,
για να πας παρακάτω.

είναι το νερό η φύση μας όμως;
there is magic in the water, that attracts all men
μας λένε σε κάποια φάση οι mastodon,
και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω, να ξέρετε..

το έχουμε μέσα μας αυτό το στοιχείο,
φαίνεται από τα μάτια μας.


Mastodon:
Troy Sanders
Brent Hinds
Bill Kelliher
Bran Dailor

60. xasthur - telepathic with the deceased [2004]

αυτός ο τύπος μου έμαθε την sia.

την γνωστή, ναι.

αυτός που έχει γράψει ό,τι έχει γραφτεί κάτω την ομπρέλα του ονόματος xasthur.

επίσης μου έμαθε και την marissa nadler,

καθώς η συγκεκριμένη τραγούδησε στο portal of sorrow.

ο malefic είναι οι xasthur.

οι xasthur είναι one-man band.

και παίζουν black metal.

αμερικάνικο.

καλό θα ήταν να αναφέρω κάποια βασικά συστατικά εδώ.

ο malefic είναι ένας σχετικά διαταραγμένος άνθρωπος.

asperger μου είχε πει μία παλιά φίλη πως είναι η λέξη που ψάχνω.

την πιστεύω, αφού αυτή είναι η δουλειά της,

αν και την σπουδάζει στα ξένα τα τελευταία χρόνια.

πολύ μου έχεις λείψει στέλα, 

και εκείνες οι μέρες με τις συζητήσεις,

τους καφέδες λίγο πριν κοιμηθούμε και το mortal kombat, τα αναπολώ,

να το ξέρεις.

εδώ να τονίσω πως δεν είναι καθόλου cool να έχεις κάποιο σύνδρομο,

όσο cool και αν θέλουν να μας το παρουσιάσουν οι τηλεοπτικές σειρές,

αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται πολύ προσεκτικά,

αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

εκείνες τις μέρες με την ιωάννα,

είχαμε πιάσει ταβάνι,

τα είχαμε πει σχεδόν όλα, 

και σε κάποια φάση άρχισα να λέω πράγματα για το black metal,

μάλλον το αγαπημένο μου είδος μουσικής, 

όπως κάποιοι θα ξέρετε,

το βρήκε ενδιαφέρον, και προχώρησα στην θέαση κάποιων ντοκιμαντέρ,

για περισσότερες λεπτομέρειες,

για μία πιο ξεκάθαρη κατανόηση αυτού του τόσο ιδιαίτερου ιδιώματος.

πατώντας πάνω στον vikernes (burzum),

η συζήτηση πήγε στον malefic, και στους xasthur.

είναι και αυτός one-man band,

και αυτός παίζει black metal,

αλλά. 

υπάρχουν αρκετές διαφορές εδώ.

o malefic δεν έχει δώσει κάποιο δικαίωμα για φασιστικές απόψεις,

ούτε καν κοντά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,

(το έχει αποκυρύξει, καθώς έχει δηλώσει πως δεν χωράνε τέτοιες ιδεολογίες στο black metal)

και η μουσική του, ενώ έχει όλα αυτά τα πρωτόλεια συστατικά μέσα της,

είναι κάπως πιο σύγχρονη, κάπως πιο δουλεμένη.

(δεν το κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην συμμετοχή του με τους Sunn O))),

ή την δημιουργία των twilight, δεν χωράνε αυτά εδώ.)

είναι αρκετά πιο άρρωστο το έργο του xasthur,

αρκετά πιο εσωστρεφές, 

αρκετά πιο άμεσο.

και πετυχαίνει τον σκοπό του από το πρώτο δευτερόλεπτο.

ένα έργο που τόσο μεγαλειώδες,

που ακόμα και ο ίδιος ο δημιουργός του παραδέχεται πως δεν θυμάται πολλά από τότε,

και ίσως να μην θέλει να θυμάται,

καθώς ήταν μία πολύ μαύρη περίοδος στην ζωή του, 

όπως αναφέρει ο ίδιος.

και αυτός ο δίσκος καταφέρνει να εκφράσει αυτό ακριβώς.

δεν υπάρχει σωτηρία,

έχει αποδεχτεί το μοιραίο και απλά δίνει την μουσική υπόκρουση,

για όλο αυτό το αποκρουστικό που έρχεται.

let it poison your weak grip on life

loss of all need

hate for love

end of life

will break the chain and cause you to be free

έτσι κλείνει το εξαιρετικό murdered echoes of the mind,

ένα απλό παράδειγμα του τι θα ακούσετε,

αν όντως βάλετε τον δίσκο να παίξει.

τα φωνητικά είναι πιο κάτω και από τις προσδοκίες σας,

οπότε ίσως χρειαστεί να διαβαστούν οι στίχοι,

μην περιμένετε πολλά.

δεν είναι εύκολος δίσκος,

δεν είναι καν εύκολος ο καλλιτέχνης, 

αλλά έτσι είναι αυτή η μουσική,

δεν είναι εύκολη, 

δεν είναι για όλες τις ώρες,

και σίγουρα δεν είναι για όλους.

η ατμόσφαιρα (ηλέκτρισμένη) αποπνικτική,

οι κιθάρες είναι για σεμινάριο, 

και η φωνή του malefic είναι εντελώς θαμμένη,

εκτός από κάποιες στιγμές, 

όλες εντέχνως τοποθετημένες στον δίσκο.

θεωρώ αυτήν την στιγμή του xasthur 

την μεγαλύτερη που κατάφερε να αποτυπώσει σε δίσκο,

θεωρώ πως πήγε τον ήχο του black metal ένα βήμα μπροστά,

θεωρώ ιδιοφυές να ακούς kansas και sia,

και αυτά να σου δίνουν το έναυσμα να γράψεις μουσική.

και τι μουσική..

for we are a communion of the cataclysmic,

inverting all oceans that shall drown into an eternal twilight

(waves so high, once eclipsing the sun)

a funeral for those damned, is a funeral for the light.

let us gather in the netherwomb 

reborn with enough hate to breed tomorrow's doom.

είναι τόσο εύκολο να το κάνεις εικόνα αυτό,

και αυτό είναι σημάδι τέχνης,

αυτό είναι ένα σημάδι μεγαλείου.

έτσι λαμβάνω τον xasthur,

σαν κάτι μεγαλειώδες,

κάτι πέρα από αυτόν,

έναν άνθρωπο που έχει αυτό το ταλέντο να καταφέρνει να περνάει το όραμά του,

μέσα από ήχους, μέσα από μουσική.

η εσωστρέφεια τον νίκησε, μάλλον,

τουλάχιστον το έργο που υπάρχει είναι συγκλονιστικό.

η τέχνη σαν μέσο έκφρασης

αυτός ο δίσκος, ο ορισμός της παραπάνω φράσης.

όταν βρέχει, να το ακούς.

το τραγούδι μου:

Cursed Revelations

επειδή 

μπαίνει σαν να μην υπάρχει αύριο,

δεν ξεχωρίζεις τις κραυγές από την κιθάρα,

και ο όλος ήχος θυμίζει burzum από την filosofem περίοδο,

το είπαμε, 

αυτόν άκουσε, και λόγω αυτού δημιούργησε τους xasthur.

κλειστοφοβικό, 

επιθετικό και ατμοσφαιρικό,

όπως κάθε δευτερόλεπτο εδώ μέσα.

ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους του third wave of black metal,

ίσως και ο σημαντικότερος, 

αν ρωτάτε τον γράφοντα.

μελετήστε τον.

59. red sparowes - at the soundless dawn [2005]

βάλτο να παίξει,

τώρα που βγήκε ο ήλιος ταιριάζει.

ταιριάζει και χωρίς τον ήλιο βέβαια,

αλλά είναι ανοιξιάτικος δίσκος,

θέλει λίγο αυτό το ταξίδι με τα χρώματα που θα βλέπουν τα μάτια σου.

δεν έχει στίχους εδώ,

αντιθέτως έχει ένα αρκετά μεγάλο τίτλο,

ίσως αυτός να περιγράφει καλύτερα το κομμάτι, 

ίσως και όχι.

ο ορισμός του post rock κυρία μου,

τότε που όλα ήταν λίγο πιο αθώα,

λίγο πιο φοιτητικά,

λίγο που ψάχναμε τα δισκάδικα,

αυτός ήταν δίσκος που έδινες 20 ευρώ και δεν τα έκλαιγες,

αντιθέτως παρακαλούσες να τον πετύχεις πουθενά,

μπας και τον προλάβεις από τον προηγούμενο-επόμενο ψαγμένο της πόλης.

αυτοί οι δίσκοι, 

και μία κοπέλα,

ήταν και ο λόγος που έμαθα τα public,

καθώς στα public έχει ότι θα έπρεπε να έχει ένα δισκάδικο,

από κλασικά μέχρι τέζα ψαγμένα, και απορώ πως δεν ψωνίζεις από εκεί,

έτσι με είχε πει.

τότε μαθαίναμε τους mastodon, τους isis,

τους neurosis ως ένα βαθμό, 

καταλαβαίναμε γιατί οι cult of luna είναι τόσο μεγάλοι,

και κάτι κυκλοφορίες σαν και αυτή,

μας έκαναν λίγο πιο περήφανους για την μουσική που ακούμε.

οι red sparowes πήραν το όνομά τους 

από ένα ποίημα του eliot, το πρελούδιο,

στο οποίο παρομοιάζονται τα σπουργίτια (sparowes ντε),

με την ανθρωπότητα που χρησιμοποιεί την φύση.

and the light crept up between the shutters,

and you heard the sparowes in the gutters

Prelude - T.S. Eliot

επίσης, ήταν η πρώτη μπάντα,

μετά τους converge,

που με έκαναν να παραγγείλω (δύο αν θυμάμαι καλά) μπλουζάκια.

υπερατλαντικά.

αν (πόσο) λίγο με ξέρεις, 

καταλαβαίνεις για τι αγάπη μιλάμε.

λίγο ambient,

τέζα μελωδία,

αυτός ο δίσκος πραγματικά δεν χρειάζεται λόγια,

θα τα βρεις εσύ,

και κάθε φορά θα είναι διαφορετικά,

κάθε φορά θα είναι και πιο ταιριαστά.

το ζήτημα είναι να καταφέρεις να αδειάσεις το μυαλό σου,

να το κρατήσεις ανοιχτό,

εκείνη την στιγμή που θα είσαι στο μπαλκόνι,

που θα λάμπουν τα μάτια σου,

τότε θα δεις πόσο ουσιαστικός μπορεί να είναι ο ήχος,

και θα αφήσεις όλα αυτά που σε βαραίνουν πίσω σου,

θα καταλάβεις τι έχει πραγματικά σημασία.

είναι ο δίσκος που με φέρνει στα ίσα μου,

εκεί που πηγαίνω όταν θέλω να το φέρω ξανά στο μηδέν,

μη με ρωτάς γιατί χρειάστηκε αυτό,

δεν έχει σημασία,

σημασία έχει η ισορροπία που μου προσφέρει,

και μάλλον αυτό χρειάζομαι τώρα.

δεν γυρίζω πίσω όταν ακούω έναν τέτοιο δίσκο,

απλά φέρνω το πίσω εμπρός,

φέρνω το παρελθόν μου στο παρόν μου,

σαν να μη με νοιάζει το μέλλον,

είναι το μόνο που δεν γνωρίζουμε άλλωστε,

όλα τα υπόλοιπα τα ζήσαμε στο παρελθόν,

τα βιώνουμε στο παρόν.

η ζωή είναι μικρή όμως, για να είναι θλιβερή-

η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι,

όπως πολύ εύστοχα είχε πει η κόρη του καρρά στο τσίρκο.

(αν θυμάμαι καλά, δεν θα το ψάξω τώρα)

η θεματική του δίσκου είναι ξεκάθαρη,

μιλάει για την καταστροφή του ανθρώπινου είδους,

και όλων των πραγμάτων που έφερε η ανθρωπότητα στην γη,

από τα τσιμέντα μέχρι τους πολέμους.

ταιριαστό θέμα των ημερών επίσης, 

θα έλεγε κάποιος..

ακόμα μου έρχεται αυτό το ρίγος,

όταν ακούω το μπάσιμο στο πρώτο τραγούδι,

ακριβώς μετά το intro του,

σαν να το ακούω πρώτη φορά,

σαν να μην θυμάμαι τι θα έρθει,

και να εντυπωσιάζομαι κάθε φορά-σαν πρώτη φορά.

δεν ξέρω αν το κάνω αυτό επειδή το ξέχασα,

δεν νομίζω να το ξέχασα βέβαια,

αλλά μάλλον είναι ένας υποσυνείδητος τρόπος να μπορώ να το ερωτεύομαι κάθε φορά,

σαν να το αφήνω να με κάνει ζημιά κάθε φορά,

σαν να έχω αποδεχτεί την δυναμική του,

και να προσπαθώ να πάω με το ρεύμα.

να το ακούσεις, αν δεν το έχεις κάνει ήδη,

να το ξανακούσεις, αν το είχες ακούσει παλαιότερα,

και να μου χαμογελάσεις και ας μην το μάθω ποτέ,

αν το είχαμε ακούσει παρέα.

εμπρός λοιπόν,

για νέες ήττες,

για νέες συντριβές.

πάμε.

το τραγούδι μου:

The Sixth Extinction.. (το τελευταίο, ναι)

επειδή

είναι το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι,

αν και τα σπουργίτια που ακούγονται στο τέλος του πρώτου κομματιού είναι ονειρικά,

το κενό και ο χαμός που έρχεται στο καπάκι ενώ κλείνει ο δίσκος,

είναι κάπως πιο επικό, πιο ιδανικό θα έλεγα.

ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα ταξίδι,

οι τίτλοι είναι μόνο το όχημα για να νιώσεις το έργο,

όλα είναι εξαιρετικά φτιαγμένα-και παιγμένα,

απλά εδώ είναι το λίκνο του πολιτισμού μας,

εδώ καταλαβαίνεις τι είχαν στο μυαλό τους.

post rock το λένε νομίζω,

αλλά μην κολλάς σε ταμπέλες,

αν σου αρέσει η μελωδία στις (τρεις) κιθάρες,

απορώ πως δεν γνωρίζεις αυτήν την μπάντα.

θα σου αρέσει, πίστεψέ με.

και τι ωραίο εξώφυλλο..

πολύ urban, ε;;

(καλή ακρ)όαση.

Red Sparowes:

Josh Graham

Jeff Caxide

Greg Burns

Dana Berkowitz

Bryant Clifford Meyer

58. the cranberries - no need to argue [1994]

(δεν γνωρίζω την κανονική σειρά του tracklist)
(στεγνό δεκάρι επίσης, μην ακούσω χαζά)

τεράστια συγκίνηση για αυτόν τον δίσκο,
και όταν μεγάλωσα,
από αυτόν τον δίσκο.

όταν υπήρχε το mtv,
και έτρεχε κανονικά στην χώρα μας,
αυτό το βίντεο το έπαιζε κάθε μισή ώρα.
προφανώς μιλάω για το zombie γλυκούλη, ναι.

μεγάλη απορία,
με την dolores σχεδόν δεμένη, με τα περίεργα μαλλιά,
όλο απορίες ήμουν.

ευτυχώς όταν το είχα παρακολουθήσει μία φορά με τον πατέρα μου,
πήρε χαμπάρι τι συνέβαινε,
και έκατσε και μου εξήγησε την ιστορία.

είχα αρκετή επαφή, ήδη,
με τις τρύπες,
είχα μία αγάπη, ας το θέσουμε έτσι,
με τους στίχους, και την όλη σημασία των λέξεων από τότε,

έπαθα σοκ,
όταν συνειδητοποίησα την ύπαρξη ενός πολέμου,
ήταν η πρώτη επαφή τότε,
και μάλιστα ενός εμφυλίου,
δεν ήταν εύκολη η επιστροφή.
(μετά με είπαν και για τον παππού μου, και ηρέμησα)

είχα την τύχη να περιτρυγυρίζομαι από ανθρώπους της μουσικής,
οπότε το να έβρισκα έναν δίσκο δεν ήταν πολύ δύσκολο.
πήγα στον ξάδερφο,
με την άδεια κασέτα στο χέρι,
επειδή σεβόμαστε κ δεν θέλουμε να ξοδέψουμε κασέτες άλλου,
και με έφτιαξε.

είχε ένα σύστημα στο kenwood τότε,
που υπολόγιζε τα τραγούδια,
όταν έγραφες από cd σε κασέτα,
τα άλλαζε σειρά,
έτσι ώστε να μην "κοπεί" κομμάτι στην μέση,
στην αλλαγή πλευράς.

τα κάναμε μόνοι μας αυτά,
και τώρα τα κάνει μόνο του το μηχάνημα,
τεχνολογία σε λέω ρε.

ελάχιστες μπάντες έχουν σαν καλύτερο δίσκο τον δεύτερο,
ειδικά αν σκεφτείς πως ο πρώτος θεωρείται ήδη κλασικός.
οι cranberries ανήκουν σε αυτό το πολύ κλειστό γκρουπ μουσικών.

ήδη έχω ακούσει μία φορά τον δίσκο,
και πάω για δεύτερη.

σαν να μην θέλω να γράψω,
να μην θέλω να διακόψω την ακρόαση,
κάθε φορά έρχεται και ένα κομμάτι που το θυμάμαι απ'έξω,
ένα τραγούδι που το τραγουδάω.

εμφανώς με πιο ηλεκτρική διάθεση από τον πρώτο δίσκο,
πάλι με το ίδιο συναίσθημα όμως,
και με αυτήν την μοναδική dolores,
να εδραιώνει έτσι απλά την φωνή της,
σαν μία από τις μεγαλύτερες που τραγούδησαν ποτέ.

πέρα από το zombie,
που είναι κλασικό, όσες φορές και αν το έχουμε ακούσει,
παραμένει ένα εξαιρετικό τραγούδι,
το i can't be with you μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον,
σαν κάτι πιο "ροκ" αν μου επιτραπεί η έκφραση,
πιο fast-paced, πιο στα γούστα μου τότε.

το ode to my family,
που όσο πιο πολύ περνούσε ο καιρός,
τόσο περισσότερο καθόταν μέσα μου,
είχε και βίντεο αυτό ε;
(ω ναι, εκείνο το εκπληκτικό,
που κάνουν ένα μικρό live σε μία pub,
και δείχνουν και αυτά τα υπέροχα μέρη στο belfast)

(όποιο από τα επόμενα τρία τραγούδια θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου,
αλλά σήμερα θα είναι αυτό που είναι-αυτό είναι τώρα,
αύριο ίσως να ήταν άλλο)

εκείνο το ονειρικό icicle melts,
με την τρομερή κιθάρα,
αλήθεια έψαχνα στα λεξικά να δω τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι λέξεις,
ήξερα αγγλικά, αλλά αυτές οι λέξεις ήταν για τους ψαγμένους,
και προφανώς εγώ δεν ήμουν τέτοιος.

το συγκλονιστικό Yeats' Grave,
που όπως μόλις πληροφορήθηκα,
έχει γραφτεί λάθος σε όλες τις εκδόσεις του δίσκου,
είναι ικανό να με κάνει να γράψω δεκάδες λέξεις,
για την σύλληψή του,
αλλά θα αφήσω σε εσάς την ανακάλυψη,
αν σας αρέσουν οι ιστορίες από την ιρλανδία,
και την επανάστασή της,
θα σας ενδιαφέρει και ο william butler yeats,
ένας ποιητής κατά βάση,
που τα λόγια του αναφέρει σε spoken word,
στην μέση του τραγουδιού η dolores

why should i blame her,
that she filled my days with misery,
or that she would of late
have taught to ignorant men most violent ways
or hurled the little streets upon the great,
had they but courage equal to desire?

No Second Troy - William Butler Yeats

(και εδώ ένα link που ίσως σας βοηθήσει)


το daffodil lament είναι σχεδόν επικό κλείσιμο,
αν δεν υπήρχε ήδη το no need to argue,
το οποίο είναι καλύτερο για τελευταίο κομμάτι να τα λέμε όλα,
αλλά i have decided to leave you forever,
και γεμίζει χρώματα ο ήχος στα ηχεία σου,
δημιουργώντας τόσο μεγάλη αντίθεση,
αφού η μελωδία είναι άνοιξη,
αλλά οι στίχοι φθινόπωρο,
όπως μου είχε πει κάποιος κάποτε,
προσπαθώντας να δώσει εικόνες και εποχές στους ήχους που άκουγε.

εξαιρετικός ο παραλληλισμός μίας σχέσης,
ενός ανθρώπου, με τον νάρκισσο,
το λουλούδι όμως, όχι το πρόσωπο της μυθολογίας μας,
και το πόσο lovely είναι,
ξεχνώντας να μας αναφέρει το πόσο ευαίσθητα είναι σαν φυτά,
πόσο εύκολα μπορούν να διαλυθούν,
σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και ένα δυνατό αεράκι.

and the daffodils look lovely today,
μας λέει,
μάλλον στο ομορφότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ..

όλα αυτά τα χρόνια,
θα σας παρουσίαζα το παραπάνω σαν αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.
όχι σήμερα(που λέει και ο Λεξ),
όχι σήμερα όμως.


το κομμάτι μου:
Ridiculous Thought (aaha)


επειδή:
αυτό είναι σήμερα,
και μόλις έβαλα τον δίσκο να παίξει,
και ήρθε το ένατο τραγούδι, ήμουν σίγουρος, δεν είχα άλλες απορίες.

δεν θεωρώ πως του αρμόζει ο πλυθηντικός,
στα you're gonna have to hold on//we're gonna have to move on,
νομίζω πως απευθύνεται στον εαυτό της,
είναι γνωστή η αγάπη των βρετανών για τον πληθυντικό,
ενώ αναφέρονται σε έναν άνθρωπο.

ιδανικό.
σαν λόγια, σαν μουσική, σαν ένταση,
πάντα με πιάνει,
εκεί που δεν το περιμένεις, δεν το αναμένεις,
πάντα με πιάνει όμως,
με βάζει στο δικό του σύμπαν και αρχίζουμε.

έτσι ήρθε και εδώ, αυτό, έτσι.

θα θυμάμαι την dolores να χτυπάει έτσι το πόδι της κάτω,
όταν θα κλείνει το τραγούδι,
με αυτό το νεύρο, αυτήν την δύναμη,
αν μου ζητούσατε μία εικόνα για αυτήν,
που δεν μου ζητήσατε-αλλά παίρνω (το) θάρρος,
αυτή θα ήταν,
you're gonna have to hold on.
και ξανά.
και ξανά.
μπας και το νιώσουμε.

ωραίος ο πληθυντικός.


(εξτραδάκι,
το βίντεο έχει δύο εκδόσεις,
και στις δύο υπάρχει ο elijah wood,
εμείς προτιμάμε την έκδοση με την συναυλία,
με εκείνο το ιστορικό ολόσωμο που φοράει,
με την αμερικάνικη σημαία, ακόμα το θυμάμαι.
οκ και το άλλο καλό είναι, αλλά ξες.
επίσης άσχετο,
και εγώ όταν ακούω μουσική, κάποιες φορές,
κάνω σαν τον elijah στο βίντεο, να το κοιτάξω;;)



The Cranberries:
Dolores O'Riordan
Noel Hogan
Mike Hogan
Fergal Lawler

57. σωκράτης μάλαμας - το άδειο δωμάτιο [2005]

μπορεί να μην αγάπησα ποτέ μου,
μπορεί και να γελάστηκα στ'αλήθεια.

μία αιωνιότητα, και μία μέρα.

τόσο μου πήρε,
κάποιον λόγο θα είχα, ίσως και όχι,
μα επέστρεψα.

επέστρεψα,
για να μοιραστώ μία σκέψη,
ένα συναίσθημα, μία μυρωδιά,
ένα βλέμμα να κοιτάει κάποιες πέτρες σε έναν τοίχο.

υπάρχει μία σοβαρή πιθανότητα να αντιδράσετε για την συγκεκριμένη επιλογή.
αν θα αντιδράσετε για την επιλογή του δίσκου,
ελπίζω να φανώ κατανοητός στις επόμενες σειρές,
και να δικαιολογήσω στα μάτια σας τον συγκεκριμένο δίσκο.

αν αντιδράσετε για την επιλογή του συγκεκριμένου καλλιτέχνη,
αλήθεια δεν ξέρω τι κάνετε εδώ.

μέσα στα βαθιά μου όνειρα γελάω.

πάμε ξανά (στα θαύματα) λοιπόν.

είχα την τύχη, πραγματικά είναι τύχη,
να γνωρίσω τον σωκράτη πριν τον διάφανο.
αυτός ο δίσκος ήταν αποκάλυψη,
έβαλε φωτιά στην σκηνή,
με όλες τις συνέπειες, θετικές και αρνητικές,
η οποία φωτιά σιγοκαίει ακόμα, αν με ρωτάτε.

καφέ αμερικέν, εκεί στην όλγας,
με 40 άτομα,
και τον σωκράτη να ξεδιψάει με ποτό,
σημάδι πως δεν θα πάει καλά η βραδιά.

το σαρωθράκι, πολλά χρόνια μετά,
να δίνει και άλλες εικόνες,
και άλλες ιστορίες, και άλλα σημάδια,
και άλλος θάνατος, και άλλη ζωή,
όλα είναι ίδια.

ο λόγος που νιώθω αυτόν τον δίσκο λίγο πιο δικό μου,
λίγο πιο κοντά σε μένα,
πάει αρκετά πίσω.
εκεί στην ηλιούπολη,
εκεί στην πατρίδα,
εκεί στο ελιξήριο που ξόδεψα ολόκληρη την μετ-εφηβική ζωή μου,
πρωί μεσημέρι βράδυ εκεί,
να μιλάμε για μουσικές με αγνώστους,
να μοιραζόμαστε στιγμές με αγαπημένους,
να χτίζουμε σχέσεις-και να τις διαλύουμε,
όλα εκεί.

να είναι καλά ο Νίκος-Νίκο να είσαι καλά,
που έδωσες στέγη σε όλα αυτά που δεν έρχονται με τα λεφτά,
αλλά με την ζεστασιά και την αγάπη,
έτσι δημιουργείς μέρη, έτσι φτιάχνεις στιγμές-αθάνατες.

λίγο πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος λοιπόν,
μας είχε προετοιμάσει ο Νίκος,
και περιμέναμε πως και πως.

εγώ είχα την φήμη του σκληρού ροκά,
και όταν άκουσε τον δίσκο γύρισε και μου είπε
πως αυτός ο δίσκος θα με αρέσει,
καθώς είναι από τους πιο ηλεκτρικούς του.

έτσι αγάπησα λίγο παραπάνω το άδειο δωμάτιο,
έτσι ήρθα λίγο πιο κοντά του,
δεν θυμάμαι παραπάνω όμως,
πέρασε ο καιρός και έχω ξεχάσει.

είναι υπέροχος ο σωκράτης,
έχει γράψει δεκάδες κομμάτια που θα τραγουδάμε για χρόνια,
με μία υπέροχη φωνή να τα συνοδεύει,
να τα κάνει δικά του.
ίσως να μπορεί να τραγουδήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο,
να μην έχει την δυναμική της φωνής της αλεξίου ή του νταλάρα,
αυτό δεν τον κάνει να χάνει πουθενά όμως,
αφού πάντα θα φέρει το τραγούδι στα μέτρα του.

δεν ξέρω πως να τον χαρακτηρίσω,
στιχουργό, συνθέτη ή ερμηνευτή;

σε όλα τα παραπάνω είναι κορυφαίος,
ιδιαιτέρως μοναδικός,
σίγουρα ένας από τους καλύτερους
που έχουν περάσει ποτέ από αυτήν την πονεμένη ελληνική σκηνή.

ας ξαναγυρίσω στον δίσκο όμως,
απολύτως ατμοσφαιρικός,
η έννοια του ηλεκτρισμού είναι όντως εδώ,
αλλά με τους όρους του σωκράτη,
όχι με τους όρους της κάθε εποχής,
μόνο έτσι δημιουργείται κάτι διαχρονικό άλλωστε.


από τον εισαγωγικό μάντη και το όνειρο,
από το ομώνυμο και τον μάγο,
μέχρι τον θίασο που σχεδόν ραπάρει (στα live είναι απόλαυση),
σε κρατάει σε μία διακριτική ένταση,
να προσέχεις τους στίχους,
τις διαφοροποιήσεις στην μουσική, τις ιδέες,
όλα όσα (θα έπρεπε να) συμβαίνουν σε έναν κλασικό δίσκο μουσικής,
υπάρχουν διάχυτα εδώ.

ένας δίσκος που ίσως να μην είναι η καλύτερη στιγμή του,
είναι όμως η δική μου στιγμή του,
με τραγούδια που με έκαναν να σκεφτώ,
να ερωτευτώ, να ξεχάσω,
να αγαπήσω και να μελαγχολήσω.
μάντεψε που με βρίσκει τώρα.

αυτές οι στιγμές απομόνωσης δεν είναι εύκολες,
σίγουρα τέτοιου είδους μουσικές δεν το κάνουν πιο αναίμακτο,
μα δεν γυρίσαμε πλάτη ποτέ στα δύσκολα,
δεν είναι τώρα η ώρα να κάνουμε την έκπληξη.

δικές μας οι χαρές,
ακόμα πιο δικές μας οι λύπες.
δεν έχει νόημα το χαμόγελο χωρίς τις πληγές άλλωστε.
τα έχουμε ξαναπεί.

κάποτε,
ο εξυπνότερος άνθρωπος που έπαιξε ποδόσφαιρο, ο γιόχαν κρόιφ,
είχε πει πως το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό,
αλλά το να παίξεις απλό ποδόσφαιρο είναι το πιο δύσκολο πράγμα.

το παραπάνω ισχύει και για την μουσική,
και ο σωκράτης μάλαμας είναι η ζωντανή απόδειξη της παραπάνω πρότασης.

ναι, είναι ο δικός μας γιόχαν κρόιφ.



το κομμάτι μου:
Γυναίκα


επειδή
για ακόμα μία φορά μας δείχνει το ταλέντο του στην απλότητα,
και περιγράφει σε δυο-τρεις σειρές αυτό που έχουμε στο νου μας.

minimal που λένε και στο χωριό μου,
άμεσο, δεν κοιτάει δεξιά και αριστερά,
πνοή του ανέμου-ανάσα μου, τραγούδι σε γιορτή.

τρελαίνομαι με την όλη ατμόσφαιρα,
αυτό που δημιουργείται είναι σχεδόν ambient,
και μας αρέσει αυτό.

ειδικά τώρα που η απουσία είναι ο κανόνας,
πρέπει να κρατήσω κάποιες μνήμες μπας και έρθεις κοντά μου.

τα λέγαμε άλλωστε, ίσως να το θυμάσαι..