(δεν γνωρίζω την κανονική σειρά του tracklist)
(στεγνό δεκάρι επίσης, μην ακούσω χαζά)
τεράστια συγκίνηση για αυτόν τον δίσκο,
και όταν μεγάλωσα,
από αυτόν τον δίσκο.
όταν υπήρχε το mtv,
και έτρεχε κανονικά στην χώρα μας,
αυτό το βίντεο το έπαιζε κάθε μισή ώρα.
προφανώς μιλάω για το zombie γλυκούλη, ναι.
μεγάλη απορία,
με την dolores σχεδόν δεμένη, με τα περίεργα μαλλιά,
όλο απορίες ήμουν.
ευτυχώς όταν το είχα παρακολουθήσει μία φορά με τον πατέρα μου,
πήρε χαμπάρι τι συνέβαινε,
και έκατσε και μου εξήγησε την ιστορία.
είχα αρκετή επαφή, ήδη,
με τις τρύπες,
είχα μία αγάπη, ας το θέσουμε έτσι,
με τους στίχους, και την όλη σημασία των λέξεων από τότε,
έπαθα σοκ,
όταν συνειδητοποίησα την ύπαρξη ενός πολέμου,
ήταν η πρώτη επαφή τότε,
και μάλιστα ενός εμφυλίου,
δεν ήταν εύκολη η επιστροφή.
(μετά με είπαν και για τον παππού μου, και ηρέμησα)
είχα την τύχη να περιτρυγυρίζομαι από ανθρώπους της μουσικής,
οπότε το να έβρισκα έναν δίσκο δεν ήταν πολύ δύσκολο.
πήγα στον ξάδερφο,
με την άδεια κασέτα στο χέρι,
επειδή σεβόμαστε κ δεν θέλουμε να ξοδέψουμε κασέτες άλλου,
και με έφτιαξε.
είχε ένα σύστημα στο kenwood τότε,
που υπολόγιζε τα τραγούδια,
όταν έγραφες από cd σε κασέτα,
τα άλλαζε σειρά,
έτσι ώστε να μην "κοπεί" κομμάτι στην μέση,
στην αλλαγή πλευράς.
τα κάναμε μόνοι μας αυτά,
και τώρα τα κάνει μόνο του το μηχάνημα,
τεχνολογία σε λέω ρε.
ελάχιστες μπάντες έχουν σαν καλύτερο δίσκο τον δεύτερο,
ειδικά αν σκεφτείς πως ο πρώτος θεωρείται ήδη κλασικός.
οι cranberries ανήκουν σε αυτό το πολύ κλειστό γκρουπ μουσικών.
ήδη έχω ακούσει μία φορά τον δίσκο,
και πάω για δεύτερη.
σαν να μην θέλω να γράψω,
να μην θέλω να διακόψω την ακρόαση,
κάθε φορά έρχεται και ένα κομμάτι που το θυμάμαι απ'έξω,
ένα τραγούδι που το τραγουδάω.
εμφανώς με πιο ηλεκτρική διάθεση από τον πρώτο δίσκο,
πάλι με το ίδιο συναίσθημα όμως,
και με αυτήν την μοναδική dolores,
να εδραιώνει έτσι απλά την φωνή της,
σαν μία από τις μεγαλύτερες που τραγούδησαν ποτέ.
πέρα από το zombie,
που είναι κλασικό, όσες φορές και αν το έχουμε ακούσει,
παραμένει ένα εξαιρετικό τραγούδι,
το i can't be with you μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον,
σαν κάτι πιο "ροκ" αν μου επιτραπεί η έκφραση,
πιο fast-paced, πιο στα γούστα μου τότε.
το ode to my family,
που όσο πιο πολύ περνούσε ο καιρός,
τόσο περισσότερο καθόταν μέσα μου,
είχε και βίντεο αυτό ε;
(ω ναι, εκείνο το εκπληκτικό,
που κάνουν ένα μικρό live σε μία pub,
και δείχνουν και αυτά τα υπέροχα μέρη στο belfast)
(όποιο από τα επόμενα τρία τραγούδια θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου,
αλλά σήμερα θα είναι αυτό που είναι-αυτό είναι τώρα,
αύριο ίσως να ήταν άλλο)
εκείνο το ονειρικό icicle melts,
με την τρομερή κιθάρα,
αλήθεια έψαχνα στα λεξικά να δω τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι λέξεις,
ήξερα αγγλικά, αλλά αυτές οι λέξεις ήταν για τους ψαγμένους,
και προφανώς εγώ δεν ήμουν τέτοιος.
το συγκλονιστικό Yeats' Grave,
που όπως μόλις πληροφορήθηκα,
έχει γραφτεί λάθος σε όλες τις εκδόσεις του δίσκου,
είναι ικανό να με κάνει να γράψω δεκάδες λέξεις,
για την σύλληψή του,
αλλά θα αφήσω σε εσάς την ανακάλυψη,
αν σας αρέσουν οι ιστορίες από την ιρλανδία,
και την επανάστασή της,
θα σας ενδιαφέρει και ο william butler yeats,
ένας ποιητής κατά βάση,
που τα λόγια του αναφέρει σε spoken word,
στην μέση του τραγουδιού η dolores
why should i blame her,
that she filled my days with misery,
or that she would of late
have taught to ignorant men most violent ways
or hurled the little streets upon the great,
had they but courage equal to desire?
No Second Troy - William Butler Yeats
(και εδώ ένα link που ίσως σας βοηθήσει)
το daffodil lament είναι σχεδόν επικό κλείσιμο,
αν δεν υπήρχε ήδη το no need to argue,
το οποίο είναι καλύτερο για τελευταίο κομμάτι να τα λέμε όλα,
αλλά i have decided to leave you forever,
και γεμίζει χρώματα ο ήχος στα ηχεία σου,
δημιουργώντας τόσο μεγάλη αντίθεση,
αφού η μελωδία είναι άνοιξη,
αλλά οι στίχοι φθινόπωρο,
όπως μου είχε πει κάποιος κάποτε,
προσπαθώντας να δώσει εικόνες και εποχές στους ήχους που άκουγε.
εξαιρετικός ο παραλληλισμός μίας σχέσης,
ενός ανθρώπου, με τον νάρκισσο,
το λουλούδι όμως, όχι το πρόσωπο της μυθολογίας μας,
και το πόσο lovely είναι,
ξεχνώντας να μας αναφέρει το πόσο ευαίσθητα είναι σαν φυτά,
πόσο εύκολα μπορούν να διαλυθούν,
σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και ένα δυνατό αεράκι.
and the daffodils look lovely today,
μας λέει,
μάλλον στο ομορφότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ..
όλα αυτά τα χρόνια,
θα σας παρουσίαζα το παραπάνω σαν αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.
όχι σήμερα(που λέει και ο Λεξ),
όχι σήμερα όμως.
το κομμάτι μου:
Ridiculous Thought (aaha)
επειδή:
αυτό είναι σήμερα,
και μόλις έβαλα τον δίσκο να παίξει,
και ήρθε το ένατο τραγούδι, ήμουν σίγουρος, δεν είχα άλλες απορίες.
δεν θεωρώ πως του αρμόζει ο πλυθηντικός,
στα you're gonna have to hold on//we're gonna have to move on,
νομίζω πως απευθύνεται στον εαυτό της,
είναι γνωστή η αγάπη των βρετανών για τον πληθυντικό,
ενώ αναφέρονται σε έναν άνθρωπο.
ιδανικό.
σαν λόγια, σαν μουσική, σαν ένταση,
πάντα με πιάνει,
εκεί που δεν το περιμένεις, δεν το αναμένεις,
πάντα με πιάνει όμως,
με βάζει στο δικό του σύμπαν και αρχίζουμε.
έτσι ήρθε και εδώ, αυτό, έτσι.
θα θυμάμαι την dolores να χτυπάει έτσι το πόδι της κάτω,
όταν θα κλείνει το τραγούδι,
με αυτό το νεύρο, αυτήν την δύναμη,
αν μου ζητούσατε μία εικόνα για αυτήν,
που δεν μου ζητήσατε-αλλά παίρνω (το) θάρρος,
αυτή θα ήταν,
you're gonna have to hold on.
και ξανά.
και ξανά.
μπας και το νιώσουμε.
ωραίος ο πληθυντικός.
(εξτραδάκι,
το βίντεο έχει δύο εκδόσεις,
και στις δύο υπάρχει ο elijah wood,
εμείς προτιμάμε την έκδοση με την συναυλία,
με εκείνο το ιστορικό ολόσωμο που φοράει,
με την αμερικάνικη σημαία, ακόμα το θυμάμαι.
οκ και το άλλο καλό είναι, αλλά ξες.
επίσης άσχετο,
και εγώ όταν ακούω μουσική, κάποιες φορές,
κάνω σαν τον elijah στο βίντεο, να το κοιτάξω;;)
The Cranberries:
Dolores O'Riordan
Noel Hogan
Mike Hogan
Fergal Lawler
(στεγνό δεκάρι επίσης, μην ακούσω χαζά)
τεράστια συγκίνηση για αυτόν τον δίσκο,
και όταν μεγάλωσα,
από αυτόν τον δίσκο.
όταν υπήρχε το mtv,
και έτρεχε κανονικά στην χώρα μας,
αυτό το βίντεο το έπαιζε κάθε μισή ώρα.
προφανώς μιλάω για το zombie γλυκούλη, ναι.
μεγάλη απορία,
με την dolores σχεδόν δεμένη, με τα περίεργα μαλλιά,
όλο απορίες ήμουν.
ευτυχώς όταν το είχα παρακολουθήσει μία φορά με τον πατέρα μου,
πήρε χαμπάρι τι συνέβαινε,
και έκατσε και μου εξήγησε την ιστορία.
είχα αρκετή επαφή, ήδη,
με τις τρύπες,
είχα μία αγάπη, ας το θέσουμε έτσι,
με τους στίχους, και την όλη σημασία των λέξεων από τότε,
έπαθα σοκ,
όταν συνειδητοποίησα την ύπαρξη ενός πολέμου,
ήταν η πρώτη επαφή τότε,
και μάλιστα ενός εμφυλίου,
δεν ήταν εύκολη η επιστροφή.
(μετά με είπαν και για τον παππού μου, και ηρέμησα)
είχα την τύχη να περιτρυγυρίζομαι από ανθρώπους της μουσικής,
οπότε το να έβρισκα έναν δίσκο δεν ήταν πολύ δύσκολο.
πήγα στον ξάδερφο,
με την άδεια κασέτα στο χέρι,
επειδή σεβόμαστε κ δεν θέλουμε να ξοδέψουμε κασέτες άλλου,
και με έφτιαξε.
είχε ένα σύστημα στο kenwood τότε,
που υπολόγιζε τα τραγούδια,
όταν έγραφες από cd σε κασέτα,
τα άλλαζε σειρά,
έτσι ώστε να μην "κοπεί" κομμάτι στην μέση,
στην αλλαγή πλευράς.
τα κάναμε μόνοι μας αυτά,
και τώρα τα κάνει μόνο του το μηχάνημα,
τεχνολογία σε λέω ρε.
ελάχιστες μπάντες έχουν σαν καλύτερο δίσκο τον δεύτερο,
ειδικά αν σκεφτείς πως ο πρώτος θεωρείται ήδη κλασικός.
οι cranberries ανήκουν σε αυτό το πολύ κλειστό γκρουπ μουσικών.
ήδη έχω ακούσει μία φορά τον δίσκο,
και πάω για δεύτερη.
σαν να μην θέλω να γράψω,
να μην θέλω να διακόψω την ακρόαση,
κάθε φορά έρχεται και ένα κομμάτι που το θυμάμαι απ'έξω,
ένα τραγούδι που το τραγουδάω.
εμφανώς με πιο ηλεκτρική διάθεση από τον πρώτο δίσκο,
πάλι με το ίδιο συναίσθημα όμως,
και με αυτήν την μοναδική dolores,
να εδραιώνει έτσι απλά την φωνή της,
σαν μία από τις μεγαλύτερες που τραγούδησαν ποτέ.
πέρα από το zombie,
που είναι κλασικό, όσες φορές και αν το έχουμε ακούσει,
παραμένει ένα εξαιρετικό τραγούδι,
το i can't be with you μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον,
σαν κάτι πιο "ροκ" αν μου επιτραπεί η έκφραση,
πιο fast-paced, πιο στα γούστα μου τότε.
το ode to my family,
που όσο πιο πολύ περνούσε ο καιρός,
τόσο περισσότερο καθόταν μέσα μου,
είχε και βίντεο αυτό ε;
(ω ναι, εκείνο το εκπληκτικό,
που κάνουν ένα μικρό live σε μία pub,
και δείχνουν και αυτά τα υπέροχα μέρη στο belfast)
(όποιο από τα επόμενα τρία τραγούδια θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου,
αλλά σήμερα θα είναι αυτό που είναι-αυτό είναι τώρα,
αύριο ίσως να ήταν άλλο)
εκείνο το ονειρικό icicle melts,
με την τρομερή κιθάρα,
αλήθεια έψαχνα στα λεξικά να δω τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι λέξεις,
ήξερα αγγλικά, αλλά αυτές οι λέξεις ήταν για τους ψαγμένους,
και προφανώς εγώ δεν ήμουν τέτοιος.
το συγκλονιστικό Yeats' Grave,
που όπως μόλις πληροφορήθηκα,
έχει γραφτεί λάθος σε όλες τις εκδόσεις του δίσκου,
είναι ικανό να με κάνει να γράψω δεκάδες λέξεις,
για την σύλληψή του,
αλλά θα αφήσω σε εσάς την ανακάλυψη,
αν σας αρέσουν οι ιστορίες από την ιρλανδία,
και την επανάστασή της,
θα σας ενδιαφέρει και ο william butler yeats,
ένας ποιητής κατά βάση,
που τα λόγια του αναφέρει σε spoken word,
στην μέση του τραγουδιού η dolores
why should i blame her,
that she filled my days with misery,
or that she would of late
have taught to ignorant men most violent ways
or hurled the little streets upon the great,
had they but courage equal to desire?
No Second Troy - William Butler Yeats
(και εδώ ένα link που ίσως σας βοηθήσει)
το daffodil lament είναι σχεδόν επικό κλείσιμο,
αν δεν υπήρχε ήδη το no need to argue,
το οποίο είναι καλύτερο για τελευταίο κομμάτι να τα λέμε όλα,
αλλά i have decided to leave you forever,
και γεμίζει χρώματα ο ήχος στα ηχεία σου,
δημιουργώντας τόσο μεγάλη αντίθεση,
αφού η μελωδία είναι άνοιξη,
αλλά οι στίχοι φθινόπωρο,
όπως μου είχε πει κάποιος κάποτε,
προσπαθώντας να δώσει εικόνες και εποχές στους ήχους που άκουγε.
εξαιρετικός ο παραλληλισμός μίας σχέσης,
ενός ανθρώπου, με τον νάρκισσο,
το λουλούδι όμως, όχι το πρόσωπο της μυθολογίας μας,
και το πόσο lovely είναι,
ξεχνώντας να μας αναφέρει το πόσο ευαίσθητα είναι σαν φυτά,
πόσο εύκολα μπορούν να διαλυθούν,
σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και ένα δυνατό αεράκι.
and the daffodils look lovely today,
μας λέει,
μάλλον στο ομορφότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ..
όλα αυτά τα χρόνια,
θα σας παρουσίαζα το παραπάνω σαν αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου.
όχι σήμερα(που λέει και ο Λεξ),
όχι σήμερα όμως.
το κομμάτι μου:
Ridiculous Thought (aaha)
επειδή:
αυτό είναι σήμερα,
και μόλις έβαλα τον δίσκο να παίξει,
και ήρθε το ένατο τραγούδι, ήμουν σίγουρος, δεν είχα άλλες απορίες.
δεν θεωρώ πως του αρμόζει ο πλυθηντικός,
στα you're gonna have to hold on//we're gonna have to move on,
νομίζω πως απευθύνεται στον εαυτό της,
είναι γνωστή η αγάπη των βρετανών για τον πληθυντικό,
ενώ αναφέρονται σε έναν άνθρωπο.
ιδανικό.
σαν λόγια, σαν μουσική, σαν ένταση,
πάντα με πιάνει,
εκεί που δεν το περιμένεις, δεν το αναμένεις,
πάντα με πιάνει όμως,
με βάζει στο δικό του σύμπαν και αρχίζουμε.
έτσι ήρθε και εδώ, αυτό, έτσι.
θα θυμάμαι την dolores να χτυπάει έτσι το πόδι της κάτω,
όταν θα κλείνει το τραγούδι,
με αυτό το νεύρο, αυτήν την δύναμη,
αν μου ζητούσατε μία εικόνα για αυτήν,
που δεν μου ζητήσατε-αλλά παίρνω (το) θάρρος,
αυτή θα ήταν,
you're gonna have to hold on.
και ξανά.
και ξανά.
μπας και το νιώσουμε.
ωραίος ο πληθυντικός.
(εξτραδάκι,
το βίντεο έχει δύο εκδόσεις,
και στις δύο υπάρχει ο elijah wood,
εμείς προτιμάμε την έκδοση με την συναυλία,
με εκείνο το ιστορικό ολόσωμο που φοράει,
με την αμερικάνικη σημαία, ακόμα το θυμάμαι.
οκ και το άλλο καλό είναι, αλλά ξες.
επίσης άσχετο,
και εγώ όταν ακούω μουσική, κάποιες φορές,
κάνω σαν τον elijah στο βίντεο, να το κοιτάξω;;)
The Cranberries:
Dolores O'Riordan
Noel Hogan
Mike Hogan
Fergal Lawler
No comments:
Post a Comment