μπορεί να μην αγάπησα ποτέ μου,
μπορεί και να γελάστηκα στ'αλήθεια.
μία αιωνιότητα, και μία μέρα.
τόσο μου πήρε,
κάποιον λόγο θα είχα, ίσως και όχι,
μα επέστρεψα.
επέστρεψα,
για να μοιραστώ μία σκέψη,
ένα συναίσθημα, μία μυρωδιά,
ένα βλέμμα να κοιτάει κάποιες πέτρες σε έναν τοίχο.
υπάρχει μία σοβαρή πιθανότητα να αντιδράσετε για την συγκεκριμένη επιλογή.
αν θα αντιδράσετε για την επιλογή του δίσκου,
ελπίζω να φανώ κατανοητός στις επόμενες σειρές,
και να δικαιολογήσω στα μάτια σας τον συγκεκριμένο δίσκο.
αν αντιδράσετε για την επιλογή του συγκεκριμένου καλλιτέχνη,
αλήθεια δεν ξέρω τι κάνετε εδώ.
μέσα στα βαθιά μου όνειρα γελάω.
πάμε ξανά (στα θαύματα) λοιπόν.
είχα την τύχη, πραγματικά είναι τύχη,
να γνωρίσω τον σωκράτη πριν τον διάφανο.
αυτός ο δίσκος ήταν αποκάλυψη,
έβαλε φωτιά στην σκηνή,
με όλες τις συνέπειες, θετικές και αρνητικές,
η οποία φωτιά σιγοκαίει ακόμα, αν με ρωτάτε.
καφέ αμερικέν, εκεί στην όλγας,
με 40 άτομα,
και τον σωκράτη να ξεδιψάει με ποτό,
σημάδι πως δεν θα πάει καλά η βραδιά.
το σαρωθράκι, πολλά χρόνια μετά,
να δίνει και άλλες εικόνες,
και άλλες ιστορίες, και άλλα σημάδια,
και άλλος θάνατος, και άλλη ζωή,
όλα είναι ίδια.
ο λόγος που νιώθω αυτόν τον δίσκο λίγο πιο δικό μου,
λίγο πιο κοντά σε μένα,
πάει αρκετά πίσω.
εκεί στην ηλιούπολη,
εκεί στην πατρίδα,
εκεί στο ελιξήριο που ξόδεψα ολόκληρη την μετ-εφηβική ζωή μου,
πρωί μεσημέρι βράδυ εκεί,
να μιλάμε για μουσικές με αγνώστους,
να μοιραζόμαστε στιγμές με αγαπημένους,
να χτίζουμε σχέσεις-και να τις διαλύουμε,
όλα εκεί.
να είναι καλά ο Νίκος-Νίκο να είσαι καλά,
που έδωσες στέγη σε όλα αυτά που δεν έρχονται με τα λεφτά,
αλλά με την ζεστασιά και την αγάπη,
έτσι δημιουργείς μέρη, έτσι φτιάχνεις στιγμές-αθάνατες.
λίγο πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος λοιπόν,
μας είχε προετοιμάσει ο Νίκος,
και περιμέναμε πως και πως.
εγώ είχα την φήμη του σκληρού ροκά,
και όταν άκουσε τον δίσκο γύρισε και μου είπε
πως αυτός ο δίσκος θα με αρέσει,
καθώς είναι από τους πιο ηλεκτρικούς του.
έτσι αγάπησα λίγο παραπάνω το άδειο δωμάτιο,
έτσι ήρθα λίγο πιο κοντά του,
δεν θυμάμαι παραπάνω όμως,
πέρασε ο καιρός και έχω ξεχάσει.
είναι υπέροχος ο σωκράτης,
έχει γράψει δεκάδες κομμάτια που θα τραγουδάμε για χρόνια,
με μία υπέροχη φωνή να τα συνοδεύει,
να τα κάνει δικά του.
ίσως να μπορεί να τραγουδήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο,
να μην έχει την δυναμική της φωνής της αλεξίου ή του νταλάρα,
αυτό δεν τον κάνει να χάνει πουθενά όμως,
αφού πάντα θα φέρει το τραγούδι στα μέτρα του.
δεν ξέρω πως να τον χαρακτηρίσω,
στιχουργό, συνθέτη ή ερμηνευτή;
σε όλα τα παραπάνω είναι κορυφαίος,
ιδιαιτέρως μοναδικός,
σίγουρα ένας από τους καλύτερους
που έχουν περάσει ποτέ από αυτήν την πονεμένη ελληνική σκηνή.
ας ξαναγυρίσω στον δίσκο όμως,
απολύτως ατμοσφαιρικός,
η έννοια του ηλεκτρισμού είναι όντως εδώ,
αλλά με τους όρους του σωκράτη,
όχι με τους όρους της κάθε εποχής,
μόνο έτσι δημιουργείται κάτι διαχρονικό άλλωστε.
από τον εισαγωγικό μάντη και το όνειρο,
από το ομώνυμο και τον μάγο,
μέχρι τον θίασο που σχεδόν ραπάρει (στα live είναι απόλαυση),
σε κρατάει σε μία διακριτική ένταση,
να προσέχεις τους στίχους,
τις διαφοροποιήσεις στην μουσική, τις ιδέες,
όλα όσα (θα έπρεπε να) συμβαίνουν σε έναν κλασικό δίσκο μουσικής,
υπάρχουν διάχυτα εδώ.
ένας δίσκος που ίσως να μην είναι η καλύτερη στιγμή του,
είναι όμως η δική μου στιγμή του,
με τραγούδια που με έκαναν να σκεφτώ,
να ερωτευτώ, να ξεχάσω,
να αγαπήσω και να μελαγχολήσω.
μάντεψε που με βρίσκει τώρα.
αυτές οι στιγμές απομόνωσης δεν είναι εύκολες,
σίγουρα τέτοιου είδους μουσικές δεν το κάνουν πιο αναίμακτο,
μα δεν γυρίσαμε πλάτη ποτέ στα δύσκολα,
δεν είναι τώρα η ώρα να κάνουμε την έκπληξη.
δικές μας οι χαρές,
ακόμα πιο δικές μας οι λύπες.
δεν έχει νόημα το χαμόγελο χωρίς τις πληγές άλλωστε.
τα έχουμε ξαναπεί.
κάποτε,
ο εξυπνότερος άνθρωπος που έπαιξε ποδόσφαιρο, ο γιόχαν κρόιφ,
είχε πει πως το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό,
αλλά το να παίξεις απλό ποδόσφαιρο είναι το πιο δύσκολο πράγμα.
το παραπάνω ισχύει και για την μουσική,
και ο σωκράτης μάλαμας είναι η ζωντανή απόδειξη της παραπάνω πρότασης.
ναι, είναι ο δικός μας γιόχαν κρόιφ.
το κομμάτι μου:
Γυναίκα
επειδή
για ακόμα μία φορά μας δείχνει το ταλέντο του στην απλότητα,
και περιγράφει σε δυο-τρεις σειρές αυτό που έχουμε στο νου μας.
minimal που λένε και στο χωριό μου,
άμεσο, δεν κοιτάει δεξιά και αριστερά,
πνοή του ανέμου-ανάσα μου, τραγούδι σε γιορτή.
τρελαίνομαι με την όλη ατμόσφαιρα,
αυτό που δημιουργείται είναι σχεδόν ambient,
και μας αρέσει αυτό.
ειδικά τώρα που η απουσία είναι ο κανόνας,
πρέπει να κρατήσω κάποιες μνήμες μπας και έρθεις κοντά μου.
τα λέγαμε άλλωστε, ίσως να το θυμάσαι..
μπορεί και να γελάστηκα στ'αλήθεια.
μία αιωνιότητα, και μία μέρα.
τόσο μου πήρε,
κάποιον λόγο θα είχα, ίσως και όχι,
μα επέστρεψα.
επέστρεψα,
για να μοιραστώ μία σκέψη,
ένα συναίσθημα, μία μυρωδιά,
ένα βλέμμα να κοιτάει κάποιες πέτρες σε έναν τοίχο.
υπάρχει μία σοβαρή πιθανότητα να αντιδράσετε για την συγκεκριμένη επιλογή.
αν θα αντιδράσετε για την επιλογή του δίσκου,
ελπίζω να φανώ κατανοητός στις επόμενες σειρές,
και να δικαιολογήσω στα μάτια σας τον συγκεκριμένο δίσκο.
αν αντιδράσετε για την επιλογή του συγκεκριμένου καλλιτέχνη,
αλήθεια δεν ξέρω τι κάνετε εδώ.
μέσα στα βαθιά μου όνειρα γελάω.
πάμε ξανά (στα θαύματα) λοιπόν.
είχα την τύχη, πραγματικά είναι τύχη,
να γνωρίσω τον σωκράτη πριν τον διάφανο.
αυτός ο δίσκος ήταν αποκάλυψη,
έβαλε φωτιά στην σκηνή,
με όλες τις συνέπειες, θετικές και αρνητικές,
η οποία φωτιά σιγοκαίει ακόμα, αν με ρωτάτε.
καφέ αμερικέν, εκεί στην όλγας,
με 40 άτομα,
και τον σωκράτη να ξεδιψάει με ποτό,
σημάδι πως δεν θα πάει καλά η βραδιά.
το σαρωθράκι, πολλά χρόνια μετά,
να δίνει και άλλες εικόνες,
και άλλες ιστορίες, και άλλα σημάδια,
και άλλος θάνατος, και άλλη ζωή,
όλα είναι ίδια.
ο λόγος που νιώθω αυτόν τον δίσκο λίγο πιο δικό μου,
λίγο πιο κοντά σε μένα,
πάει αρκετά πίσω.
εκεί στην ηλιούπολη,
εκεί στην πατρίδα,
εκεί στο ελιξήριο που ξόδεψα ολόκληρη την μετ-εφηβική ζωή μου,
πρωί μεσημέρι βράδυ εκεί,
να μιλάμε για μουσικές με αγνώστους,
να μοιραζόμαστε στιγμές με αγαπημένους,
να χτίζουμε σχέσεις-και να τις διαλύουμε,
όλα εκεί.
να είναι καλά ο Νίκος-Νίκο να είσαι καλά,
που έδωσες στέγη σε όλα αυτά που δεν έρχονται με τα λεφτά,
αλλά με την ζεστασιά και την αγάπη,
έτσι δημιουργείς μέρη, έτσι φτιάχνεις στιγμές-αθάνατες.
λίγο πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος λοιπόν,
μας είχε προετοιμάσει ο Νίκος,
και περιμέναμε πως και πως.
εγώ είχα την φήμη του σκληρού ροκά,
και όταν άκουσε τον δίσκο γύρισε και μου είπε
πως αυτός ο δίσκος θα με αρέσει,
καθώς είναι από τους πιο ηλεκτρικούς του.
έτσι αγάπησα λίγο παραπάνω το άδειο δωμάτιο,
έτσι ήρθα λίγο πιο κοντά του,
δεν θυμάμαι παραπάνω όμως,
πέρασε ο καιρός και έχω ξεχάσει.
είναι υπέροχος ο σωκράτης,
έχει γράψει δεκάδες κομμάτια που θα τραγουδάμε για χρόνια,
με μία υπέροχη φωνή να τα συνοδεύει,
να τα κάνει δικά του.
ίσως να μπορεί να τραγουδήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο,
να μην έχει την δυναμική της φωνής της αλεξίου ή του νταλάρα,
αυτό δεν τον κάνει να χάνει πουθενά όμως,
αφού πάντα θα φέρει το τραγούδι στα μέτρα του.
δεν ξέρω πως να τον χαρακτηρίσω,
στιχουργό, συνθέτη ή ερμηνευτή;
σε όλα τα παραπάνω είναι κορυφαίος,
ιδιαιτέρως μοναδικός,
σίγουρα ένας από τους καλύτερους
που έχουν περάσει ποτέ από αυτήν την πονεμένη ελληνική σκηνή.
ας ξαναγυρίσω στον δίσκο όμως,
απολύτως ατμοσφαιρικός,
η έννοια του ηλεκτρισμού είναι όντως εδώ,
αλλά με τους όρους του σωκράτη,
όχι με τους όρους της κάθε εποχής,
μόνο έτσι δημιουργείται κάτι διαχρονικό άλλωστε.
από τον εισαγωγικό μάντη και το όνειρο,
από το ομώνυμο και τον μάγο,
μέχρι τον θίασο που σχεδόν ραπάρει (στα live είναι απόλαυση),
σε κρατάει σε μία διακριτική ένταση,
να προσέχεις τους στίχους,
τις διαφοροποιήσεις στην μουσική, τις ιδέες,
όλα όσα (θα έπρεπε να) συμβαίνουν σε έναν κλασικό δίσκο μουσικής,
υπάρχουν διάχυτα εδώ.
ένας δίσκος που ίσως να μην είναι η καλύτερη στιγμή του,
είναι όμως η δική μου στιγμή του,
με τραγούδια που με έκαναν να σκεφτώ,
να ερωτευτώ, να ξεχάσω,
να αγαπήσω και να μελαγχολήσω.
μάντεψε που με βρίσκει τώρα.
αυτές οι στιγμές απομόνωσης δεν είναι εύκολες,
σίγουρα τέτοιου είδους μουσικές δεν το κάνουν πιο αναίμακτο,
μα δεν γυρίσαμε πλάτη ποτέ στα δύσκολα,
δεν είναι τώρα η ώρα να κάνουμε την έκπληξη.
δικές μας οι χαρές,
ακόμα πιο δικές μας οι λύπες.
δεν έχει νόημα το χαμόγελο χωρίς τις πληγές άλλωστε.
τα έχουμε ξαναπεί.
κάποτε,
ο εξυπνότερος άνθρωπος που έπαιξε ποδόσφαιρο, ο γιόχαν κρόιφ,
είχε πει πως το ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό,
αλλά το να παίξεις απλό ποδόσφαιρο είναι το πιο δύσκολο πράγμα.
το παραπάνω ισχύει και για την μουσική,
και ο σωκράτης μάλαμας είναι η ζωντανή απόδειξη της παραπάνω πρότασης.
ναι, είναι ο δικός μας γιόχαν κρόιφ.
το κομμάτι μου:
Γυναίκα
επειδή
για ακόμα μία φορά μας δείχνει το ταλέντο του στην απλότητα,
και περιγράφει σε δυο-τρεις σειρές αυτό που έχουμε στο νου μας.
minimal που λένε και στο χωριό μου,
άμεσο, δεν κοιτάει δεξιά και αριστερά,
πνοή του ανέμου-ανάσα μου, τραγούδι σε γιορτή.
τρελαίνομαι με την όλη ατμόσφαιρα,
αυτό που δημιουργείται είναι σχεδόν ambient,
και μας αρέσει αυτό.
ειδικά τώρα που η απουσία είναι ο κανόνας,
πρέπει να κρατήσω κάποιες μνήμες μπας και έρθεις κοντά μου.
τα λέγαμε άλλωστε, ίσως να το θυμάσαι..
No comments:
Post a Comment