(i was lost, but not alone)
αυτός ο δίσκος είναι καλύτερος από το panopticon των isis.
οι cult of luna είναι σημαντικότερη μπάντα από τους isis.
οι CoL έπαιξαν αυτό που έπαιζαν οι isis πριν από αυτούς.
ίσως άσχετο,
αλλά ήθελα να το αποτυπώσω εδώ,
για να ξεκαθαρίσω το πόσο τεράστιοι είναι.
αυτός ο δίσκος είναι ό,τι καλύτερο έχει την ταμπέλα post-metal.
64 λεπτά, 7 τραγούδια,
καμία σωτηρία,
όσο αγυάλιστος ήχος χρειάζεται,
όσο συναίσθημα χωράει,
όσα αδιέξοδα έχεις βιώσει,
θα ξαναέρθουν στην μνήμη σου,
αν περιμένεις κάτι χαλαρό και ήρεμο,
δεν είναι αυτός ο δίσκος που θα έπρεπε να ακούσεις.
οι cult of luna λοιπόν,
είναι ένα group από την σουηδία,
που αποτελείται από 8 μέλη,
και αυτός είναι ο 4ος δίσκος τους.
και δεν περιμένεις αυτό που έρχεται.
ένας concept δίσκος,
ένας δίσκος που έχει μία συγκεκριμένη θεματική,
τα τραγούδια όλα συνδέονται,
είναι μία ιστορία, που σπάει σε 7 διαφορετικά μέρη.
ο μύθος λέει πως αναφέρεται στην ανδρική μοναξιά.
δεν ξέρω γιατί μου έσκασε αυτός ο δίσκος,
ενώ έβλεπα την billie eilish να πίνει ένα ποτήρι με μαύρο νερό,
αλλά... αυτό είναι τώρα.
μου είναι πραγματικά δύσκολο να μιλάω για κάποιους δίσκους,
που το συναισθηματικό φορτίο είναι μεγάλο,
αφού είναι σαν να το ζω ξανά,
κάθε φορά πρώτη φορά,
αλλά this is a pain that i am used to.
συναίσθημα λοιπόν,
αυτή είναι η διαφορά που φέρνει αυτόν τον δίσκο τόσο ψηλά.
οι απίστευτες κιθάρες,
τα τύμπανα που είναι ονειρικά,
τα ελάχιστα-μα τόσο σημαντικά πλήκτρα,
είναι τα εξτρά, αν ρωτάτε εμένα.
οι στίχοι και οι συνθέσεις,
η απόδοση της μπάντας γενικότερα,
αυτό το συναίσθημα ελευθερίας και καταπίεσης που υπάρχει διάχυτο,
η αποξένωση και αυτή η έννοια του χειμώνα που κυριαρχεί,
σαν να είσαι αποκλεισμένος σε ένα βουνό,
αυτά φέρνουν τον δίσκο πιο ψηλά και από τον θεό.
κάθε τραγούδι και μία ιστορία,
κάθε ιστορία και μία δική σου μοναδική στιγμή,
κάθε στιγμή είναι μία υπέροχη ευκαιρία.
μία ακόμα εξαιρετική ιστορία αγάπης,
που δεν οδήγησε πουθενά,
η οποία ξεκινάει με το marching to the heartbeats,
λέγοντας we were the ones who marched and fell,
έτσι για να μην μας αφήσει καμία απορία για το τι ακολουθεί.
στο καπάκι μπαίνει το finland,
και αντίο ζωή-θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ ο δίσκος,
και να μην έχει κανείς παράπονο.
εκείνο το σημείο, ξέρεις, εκεί που χτυπάει στις άρσεις,
εκεί που λες ηρέμησε ο τύπος οκ,
και τα γκρεμίζει όλα μπαίνοντας με το i found light,
δεν νομίζω να έχει βρει κανείς φως όντας τόσο μαύρος,
τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα,
μα και τόση αλήθεια μαζεμένη στο i was lost but not alone.
μαζί της ήρθαν και τα πουλιά,
θα μας πουν λίγο πιο μετά,
leave me here for the crows,
in the Fall she came back, and with her the birds.
κάπως έξυπνο να παρομοιάζεις το φθινόπωρο με την πτώση,
αφού είναι η ίδια λέξη στα αγγλικά,
κάπως εύστοχο θα έλεγε κάποιος.
ήδη οι ιστορίες και οι σκέψεις είναι πάρα πολλές για έναν δίσκο,
δεν σταματούν όμως, έχει και άλλο.
αυτή η γενικότερη αναζήτηση που κυριαρχεί στον δίσκο,
αποτυπώνεται εξαιρετικά στο dim,
ίσως και πολλά παραπάνω,
όλη η έννοια του post rock/metal είναι καρφωμένη μέσα στην δομή του.
δεν αφήνει αίσθηση του αφημένου στην τύχη του,
είναι ένα απολύτως ολοκληρωμένο έργο,
που μας μιλάει για κάτι μισό,
κάτι που υπήρχε, βρέθηκε και χάθηκε στην πορεία.
ένα αριστούργημα που δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε,
ένα κρυμμένο διαμάντι ίσως,
ένας δίσκος που τον κουβάλησα σε σακούλα,
από τα metropolis στην αθήνα,
με το τρένο, ως εδώ,
κρατώντας τον σαν να μην υπάρχει αύριο.
ας τον είχε ήδη ο κωστής (ευχαριστώ),
ήθελα δική μου κόπια, δεν γινόταν αλλιώς.
αν συμπαθείς τις κιθάρες,
και νιώθεις από τα βασικά,
κάνε το καλό και πάτα το play στον δίσκο.
δώσε μία ώρα από την ζωή σου, δεν θα χάσεις.
αν ήδη γνωρίζεις,
είναι δεκέμβριος, έχει βγάλει κρύο,
μην περιμένεις να χιονίσει,
βάλτο να παίξει, θα την κάνει την δουλειά του,
το ξέρεις.
εδώ βρίσκει η μουσική, την τέχνη.
ή το αντίστροφο.
το κομμάτι μου:
Dark City, Dead Man
επειδή
είναι συγκλονιστικό.
δεν έχω λόγια να περιγράψω το μεγαλείο.
θα έπρεπε να τελειώνει ταινία του άντερσον με αυτό το κομμάτι.
(διάλεξε εσύ ποιον άντερσον εννοώ)
είναι σαν να έχεις μαζέψει ολόκληρο τον δίσκο,
και να σου κάνει μία περίληψη.
αρχίζει με χτύπους καρδιάς,
όπως μας ενημερώνει το πρώτο κομμάτι,
και κλείνει λέγοντας
further down the steps gets steeper/you haunt me in my dreams
i let go and fall deeper/this will be the end of me
αφήνει κάτι ανεκπλήρωτο, δεν μας λέει το τέλος,
το υποθέτει όμως.
σαν να μας κρύβει κάτι.
κάτι.. κάτι, να σε τρυπάει από μέσα.
τόσο θεατρικό,
τόσο ολοκληρωμένο,
τόσο ανεκπλήρωτο.
15 λεπτά-τεράστιος χρόνος για ένα τραγούδι, περνάνε σαν στιγμή.
όπως κάποια χρόνια με κάποιους ανθρώπους,
που θα έπρεπε είχαν κρατήσει μία στιγμή, μα κράτησαν χρόνια.
δεν έχεις ακούσει πιο άμεσο 15λεπτο τραγούδι.
i have walked a road, that lead me back to you.
За здоровье
Cult Of Luna:
Thomas Hedlund
Andreas Johansson
Fredrik Kihlberg
Magnus Lindberg
Erik Olofsson
Johannes Persson
Klas Rydberg
Anders Teglund
αυτός ο δίσκος είναι καλύτερος από το panopticon των isis.
οι cult of luna είναι σημαντικότερη μπάντα από τους isis.
οι CoL έπαιξαν αυτό που έπαιζαν οι isis πριν από αυτούς.
ίσως άσχετο,
αλλά ήθελα να το αποτυπώσω εδώ,
για να ξεκαθαρίσω το πόσο τεράστιοι είναι.
αυτός ο δίσκος είναι ό,τι καλύτερο έχει την ταμπέλα post-metal.
64 λεπτά, 7 τραγούδια,
καμία σωτηρία,
όσο αγυάλιστος ήχος χρειάζεται,
όσο συναίσθημα χωράει,
όσα αδιέξοδα έχεις βιώσει,
θα ξαναέρθουν στην μνήμη σου,
αν περιμένεις κάτι χαλαρό και ήρεμο,
δεν είναι αυτός ο δίσκος που θα έπρεπε να ακούσεις.
οι cult of luna λοιπόν,
είναι ένα group από την σουηδία,
που αποτελείται από 8 μέλη,
και αυτός είναι ο 4ος δίσκος τους.
και δεν περιμένεις αυτό που έρχεται.
ένας concept δίσκος,
ένας δίσκος που έχει μία συγκεκριμένη θεματική,
τα τραγούδια όλα συνδέονται,
είναι μία ιστορία, που σπάει σε 7 διαφορετικά μέρη.
ο μύθος λέει πως αναφέρεται στην ανδρική μοναξιά.
δεν ξέρω γιατί μου έσκασε αυτός ο δίσκος,
ενώ έβλεπα την billie eilish να πίνει ένα ποτήρι με μαύρο νερό,
αλλά... αυτό είναι τώρα.
μου είναι πραγματικά δύσκολο να μιλάω για κάποιους δίσκους,
που το συναισθηματικό φορτίο είναι μεγάλο,
αφού είναι σαν να το ζω ξανά,
κάθε φορά πρώτη φορά,
αλλά this is a pain that i am used to.
συναίσθημα λοιπόν,
αυτή είναι η διαφορά που φέρνει αυτόν τον δίσκο τόσο ψηλά.
οι απίστευτες κιθάρες,
τα τύμπανα που είναι ονειρικά,
τα ελάχιστα-μα τόσο σημαντικά πλήκτρα,
είναι τα εξτρά, αν ρωτάτε εμένα.
οι στίχοι και οι συνθέσεις,
η απόδοση της μπάντας γενικότερα,
αυτό το συναίσθημα ελευθερίας και καταπίεσης που υπάρχει διάχυτο,
η αποξένωση και αυτή η έννοια του χειμώνα που κυριαρχεί,
σαν να είσαι αποκλεισμένος σε ένα βουνό,
αυτά φέρνουν τον δίσκο πιο ψηλά και από τον θεό.
κάθε τραγούδι και μία ιστορία,
κάθε ιστορία και μία δική σου μοναδική στιγμή,
κάθε στιγμή είναι μία υπέροχη ευκαιρία.
μία ακόμα εξαιρετική ιστορία αγάπης,
που δεν οδήγησε πουθενά,
η οποία ξεκινάει με το marching to the heartbeats,
λέγοντας we were the ones who marched and fell,
έτσι για να μην μας αφήσει καμία απορία για το τι ακολουθεί.
στο καπάκι μπαίνει το finland,
και αντίο ζωή-θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ ο δίσκος,
και να μην έχει κανείς παράπονο.
εκείνο το σημείο, ξέρεις, εκεί που χτυπάει στις άρσεις,
εκεί που λες ηρέμησε ο τύπος οκ,
και τα γκρεμίζει όλα μπαίνοντας με το i found light,
δεν νομίζω να έχει βρει κανείς φως όντας τόσο μαύρος,
τόσα αντικρουόμενα συναισθήματα,
μα και τόση αλήθεια μαζεμένη στο i was lost but not alone.
μαζί της ήρθαν και τα πουλιά,
θα μας πουν λίγο πιο μετά,
leave me here for the crows,
in the Fall she came back, and with her the birds.
κάπως έξυπνο να παρομοιάζεις το φθινόπωρο με την πτώση,
αφού είναι η ίδια λέξη στα αγγλικά,
κάπως εύστοχο θα έλεγε κάποιος.
ήδη οι ιστορίες και οι σκέψεις είναι πάρα πολλές για έναν δίσκο,
δεν σταματούν όμως, έχει και άλλο.
αυτή η γενικότερη αναζήτηση που κυριαρχεί στον δίσκο,
αποτυπώνεται εξαιρετικά στο dim,
ίσως και πολλά παραπάνω,
όλη η έννοια του post rock/metal είναι καρφωμένη μέσα στην δομή του.
δεν αφήνει αίσθηση του αφημένου στην τύχη του,
είναι ένα απολύτως ολοκληρωμένο έργο,
που μας μιλάει για κάτι μισό,
κάτι που υπήρχε, βρέθηκε και χάθηκε στην πορεία.
ένα αριστούργημα που δεν βρήκε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε,
ένα κρυμμένο διαμάντι ίσως,
ένας δίσκος που τον κουβάλησα σε σακούλα,
από τα metropolis στην αθήνα,
με το τρένο, ως εδώ,
κρατώντας τον σαν να μην υπάρχει αύριο.
ας τον είχε ήδη ο κωστής (ευχαριστώ),
ήθελα δική μου κόπια, δεν γινόταν αλλιώς.
αν συμπαθείς τις κιθάρες,
και νιώθεις από τα βασικά,
κάνε το καλό και πάτα το play στον δίσκο.
δώσε μία ώρα από την ζωή σου, δεν θα χάσεις.
αν ήδη γνωρίζεις,
είναι δεκέμβριος, έχει βγάλει κρύο,
μην περιμένεις να χιονίσει,
βάλτο να παίξει, θα την κάνει την δουλειά του,
το ξέρεις.
εδώ βρίσκει η μουσική, την τέχνη.
ή το αντίστροφο.
το κομμάτι μου:
Dark City, Dead Man
επειδή
είναι συγκλονιστικό.
δεν έχω λόγια να περιγράψω το μεγαλείο.
θα έπρεπε να τελειώνει ταινία του άντερσον με αυτό το κομμάτι.
(διάλεξε εσύ ποιον άντερσον εννοώ)
είναι σαν να έχεις μαζέψει ολόκληρο τον δίσκο,
και να σου κάνει μία περίληψη.
αρχίζει με χτύπους καρδιάς,
όπως μας ενημερώνει το πρώτο κομμάτι,
και κλείνει λέγοντας
further down the steps gets steeper/you haunt me in my dreams
i let go and fall deeper/this will be the end of me
αφήνει κάτι ανεκπλήρωτο, δεν μας λέει το τέλος,
το υποθέτει όμως.
σαν να μας κρύβει κάτι.
κάτι.. κάτι, να σε τρυπάει από μέσα.
τόσο θεατρικό,
τόσο ολοκληρωμένο,
τόσο ανεκπλήρωτο.
15 λεπτά-τεράστιος χρόνος για ένα τραγούδι, περνάνε σαν στιγμή.
όπως κάποια χρόνια με κάποιους ανθρώπους,
που θα έπρεπε είχαν κρατήσει μία στιγμή, μα κράτησαν χρόνια.
δεν έχεις ακούσει πιο άμεσο 15λεπτο τραγούδι.
i have walked a road, that lead me back to you.
За здоровье
Cult Of Luna:
Thomas Hedlund
Andreas Johansson
Fredrik Kihlberg
Magnus Lindberg
Erik Olofsson
Johannes Persson
Klas Rydberg
Anders Teglund
No comments:
Post a Comment