36. david bowie - ziggy stardust.. [1972]

μισό, να βγάλω το blackstar,

με πάει αλλού και δεν το θέλω.

μπήκε το five years, οκ πάμε.

θα ήθελα να γράφει 10.01 αυτό το post,

αλλά δεν θα ήθελα να το ανεβάσω το πρωί, 

μαζί με όλον τον χαμό,

να δείτε και αυτό.

δεν γίνεται για τα κλικ,

για το συναίσθημα γίνεται, μην τα ξαναλέμε.

το οποίο μας οδηγεί σε αυτόν τον δίσκο,

τον πρώτο δίσκο, από τους πολλούς, που ερωτεύτηκα,

από αυτό το πλάσμα που περπάτησε ανάμεσά μας.

είναι έρωτας αυτός ο δίσκος λοιπόν.

το όλο feeling που σε αφήνει είναι εξωπραγματικό,
ολοκληρωτικό,
δεν ζητάς κάτι άλλο μετά,
πέρα από την δεύτερη ακρόαση,
όσες αντέξεις στο καπάκι ας πούμε.

δεν θα αναλωθώ σε λεπτομέρειες,
πόσες ιστορίες μπορεί να υπάρχουν άραγε,
για το concept που είχε ο δίσκος,
για τον ziggy, τον thin white duke μετέπειτα,
τις δηλώσεις που έκανε,
το ότι είχε φτάσει σε σημεία να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό του εαυτό,
από τις προσωπικότητες που εκάστοτε υποστήριζε.

υπάρχουν άνθρωποι καλύτερα ενημερωμένοι από εμένα να σας τα πουν αυτά
(για τον iggy pop, τον brian eno, τον mick ronson κτλ)

εδώ θα βρούμε το moonage daydream,
που ακόμα δεν ξέρω σε τι μουσικό είδος να το κατατάξω,
το starman με το επικό ρεφρέν (#δενγράφονταιτέτοιατραγούδιασήμερα),
το hang on to yourself και το suffragette city
που βαράνε ανελέητα,
μέχρι και το ziggy stardust,
που ακόμα δεν ξέρω αν το προτιμώ από bauhaus,
εξαρτάται από την ημέρα και την στιγμή, θα έλεγα.

θα προσπαθήσω να ξεφύγω από την επήρεια του δίσκου,
λίγο-πολύ όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίος είναι,
και πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στις εξελίξεις,
αντ' αυτού θα σας πω μία ιστορία που έλαβε χώρα περίπου 3 χρόνια πριν.

κάπου στις αρχές του 2015,
δεν θυμάμαι τι, πως και γιατί,
σκάλωσα, και άρχισα να ακούω για μήνες,
μόνο bowie.

είχα μία ιδέα, ήξερα 2-3 πράγματα,
αλλά μέχρι τότε δεν είχα μπει ακόμα μέσα στον κόσμο του.

χρόνο και όρεξη είχα,
οπότε τα πήρα από την αρχή,
εκεί ξανα-ερωτεύτηκα τον δίσκο,
και πολλά άλλα.

έφτασα σε σημείο να ψάχνω για tour,
ημερομηνίες και παρέα,
γιατί απλά τον είχα ξεκλειδώσει μέσα μου,
καταλάβαινα τα τραγούδια του,
μου άρεσαν, τα ένιωθα μέρος μου.

ακόμα θυμάμαι πως το είχα πει στον θανάση,
κάπου κατά τον οκτώβρη, όταν είχε έρθει επάνω,
πως έχω σκαλώσει, ακούω bowie όλη μέρα.
όλοι όσοι ήταν κοντά μου, το ήξεραν αυτό βέβαια,
ακόμη και το avatar στο φουμπού ήταν αυτός,
πραγματικά είχα κολλήσει, δεν το έκρυβα.

κάπου κατά τα τέλη της χρονιάς,
αρνούμαι να ψάξω λεπτομέρειες,
έβγαλε καινούριο κομμάτι,
θα έβγαζε και καινούριο δίσκο,
στα γενέθλιά του,
όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια,
και η χαρά μου είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη.

ο δίσκος είναι να έρθει σε εμάς τις πρώτες πρωινές ώρες της δευτέρας,
11 ιανουαρίου,
και έχω κανονίσει να τον παραλάβουμε και εμείς την ίδια μέρα,
ευχαριστούμε στράτο μας.

την παρασκευή,
λίγες μέρες πριν την επίσημη κυκλοφορία,
leakάρει ο δίσκος, και σάββατο ως ένα βαθμό,
αλλά ειδικά η κυριακή,
αφιερώνονται αποκλειστικά στην ακρόαση του blackstar,
και το level αγγίζει ταβάνι,
αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ,
συνεχίζω να τον ακούω ολόκληρο το βράδυ,
και πάω άυπνος στην δουλειά,
χωρίς αυτό να φαίνεται βέβαια,
αφού είχα τρελή όρεξη.

κάπου κατά τις 10:30,
σκάει μύτη η courier,
παίρνω τον αποστολέα από το χέρι,
και πάμε αποθήκη παρέα να παραλάβουμε τον δίσκο.

περίεργη που είναι η ζωή,
ήμουν ξύπνιος,
με ανοιχτό internet,
αλλά δεν πήρα χαμπάρι τίποτα.

φτιάχνουμε τα cd,
βάζω ταμπελάκια και στα βινύλια,
διαλέγω και το δικό μου,
και τα παίρνω όλα αγκαλιά,
για να πάω στο info μου,
και να τα βάλω στην θέση τους.

στην διαδρομή, πηγαίνοντας,
ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει,
και ακόμα και σήμερα,
θυμάμαι την συζήτηση με την νατάσα, σχεδόν κατά λέξη.

έλα, καλημέρα, πως είσαι?
α, δεν μπήκες ιντερνέτ, δεν έχεις ιδέα ε?
γιαυτό σε πήρα, για να το μάθεις από εμένα..

μα τι ειρωνεία, θυμάμαι το τηλέφωνο,
μα δεν θυμάμαι πως πέρασε εκείνη η ημέρα,
δεν θυμάμαι τι έλεγα στον κόσμο,
αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά,
είναι πως κάτι μέσα μου πέθανε, ή γεννήθηκε,
εκείνη την ημέρα, και ακόμα δεν ξέρω ποιο από τα δύο συνέβηκε.

κάτι που κράτησα από εκείνες τις ημέρες πάντως,
είναι η ατάκα του simon pegg:
if you are sad today, just remember the world is over 4 billion years old,
and you somehow managed to exist at the same time as david bowie

και ακόμα δεν έχω ηρεμήσει.


το κομμάτι μου:
Rock 'N' Roll Suicide


επειδή
είναι ύμνος,
εκείνα τα βιολιά λίγο πριν το δεύτερο λεπτό,
μου προκαλούν ηχητικό οργασμό,
εκείνη η αλλαγή δεν γίνεται να είναι τόσο μελωδική,
δεν γίνεται να θέλω να ζήσω και να πεθάνω ταυτόχρονα,
μου τα προκαλεί ΟΛΑ.

πολλά είπα πάλι,
καιρός να πεις και εσύ κάτι.

wham bam, thank you ma'am

35. πέγκυ ζήνα - μαζί σου [2003]

παλεύω, θέλω να γράψω κάτι για celtic frost,
αφού χιονίζει, αλλά δεν μου βγαίνει,
και δεν θα κάνω κάτι με το ζόρι.

και θέλοντας να κρατήσω την λογική που έχω εδώ ακέραια,
σήμερα θα γράψω για αυτό που με καίει,
ο λόγος που με φέρνει κάθε φορά εδώ.

περνάω μια μπόρα, που λέει και το τραγούδι.

δυσκολεύομαι να απομονώσω την αγάπη μου για την αγαπημένη,
σε έναν δίσκο, για πολλούς λόγους.

ο καρβέλας την είχε πει,
όταν είχε ακούσει το αν πας με άλλη.. ,
πως αν βάψει ξανθά τα μαλλιά της, θα κάνει επιτυχία.
το έκανε.

και η διετία 2003-2005 μάλλον ήταν ονειρική για αυτήν,
με τα μαζί σου/ματώνω/νόημα να αφήνουν στίγμα,
όσο ελάχιστοι συνεχόμενοι δίσκοι έκαναν την προηγούμενη δεκαετία.

αλλά πάλι,
προσωπικά δεν με αγγίζουν όλα αυτά,
δεν ανήκω σε αυτό το κοινό άλλωστε.

ένας από τους λόγους που ήρθα εδώ σήμερα είναι και ο παραπάνω.
η πέγκυ ζήνα ήταν στην πόλη για τις γνωστές εμφανίσεις,
και σε κάποια φάση εκδήλωσα ενδιαφέρον για την παράστασή της,
και σε όποιον το ανέφερα, δεν με πίστευε.

κακώς.

εκείνη η αρκετά σημαντική τριετία λοιπόν,
ήταν και για εμένα σημαντική,
από περίεργη ως ουσιαστική.

εκεί δέθηκα, εκεί κόλλησα αν μπορώ να το θέσω έτσι,
και ακόμα και σήμερα το κουβαλάω αυτό.

ο λόγος που δυσκολεύομαι να διαλέξω δίσκο δεν είναι ένας.
θα μπορούσα να πω πως αυτοί οι δίσκοι είναι λίγο πολύ στο ίδιο επίπεδο,
χάνουν κάπου όμως,
έχουν 3-4 τραγούδια ο καθένας που δεν μου έκαναν κλικ.

αν αυτοί οι δίσκοι ήταν δύο, ας πούμε,
θα μιλούσαμε αλλιώς σήμερα.

έτσι, μετά από αρκετή σκέψη,
διάλεξα τον πρώτο,
για κάποιους ξεκάθαρους λόγους.

δεν συνηθίζεται pop δίσκος να μπαίνει με ήρεμο κομμάτι.
αυτός μπαίνει με το ομώνυμο,
που είναι bottle opener,
ανοίγει μόνο του ρε παιδί μου, αυτόματα.

αυτό που παθαίνω με την συγκεκριμένη είναι αρκετά σπάνιο,
για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον.
αρχίζω από ένα κομμάτι, και καταλήγω, μία ώρα μετά,
να ψάχνω ακουστικά, γιατί συνήθως είναι βράδυ,
και δεν μπορώ να απολαύσω σε χαμηλά decibel τις κομματάρες.

ο δίσκος συνεχίζει με το άλλη μια βραδιά,
ακόμα ένα αργόσυρτο κομμάτι,
και με πιάνει αυτό που λέει ρε γαμώτο,
πως να κλείσω μάτι, πάω να τρελαθώ..

το ιστορικό είμαι καλά στο καπάκι,
και ανεβαίνουν οι ταχύτητες,
αλλά οκ, αρκετά χορέψαμε με αυτό όταν είμασταν 20.

δυστυχώς ακόμα σ'αγαπώ μας λέει μετά,
οδυρμός, πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος,
τώρα που το σκέφτομαι,
είναι εξαιρετικό το tracklist,
δεν σε αφήνει να πέσεις υπερβολικά,
σε κρατάει όρθιο,
όσο όρθιος μπορεί να είσαι αν έχεις έρθει βραδιάτικα να ακούσεις πεγκάρα.

κάποια ακόμα τραγούδια,
σημαντικά και μη,
μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό κλείσιμο,
είμαστε χώρια, και χανόμαστε.

είναι κρίμα για αυτόν τον δίσκο να έχει 20 κομμάτια,
αν είχε τα μισά, θα μιλούσαμε για έπος.

και εδώ θα κάνω την εξαίρεση,
δεν ξέρω αν θα ξανασυμβεί στο μέλλον,
ίσως θα είναι μοναδική, ίσως και όχι.

δεν μπορώ να απομονώσω την πέγκυ σε έναν δίσκο.

έχει τραγουδήσει το έφυγες,
το ματώνω, εγώ τα σπάω, τρέξε,
αν υπήρχες θα σε χώριζα, έλα νύχτα,
και το προσωπικό μου αγαπημένο ρώτησα.

πάει πολλά χρόνια αυτή η αγάπη,
θυμάμαι πριν από καμιά δεκαετία,
ένας φίλος μπλακμεταλάς,
δούλευε στον χώρο του αεροδρομίου, στα καλοκαιρινά κλαμπΖ της πόλης,
ήξερε την αγάπη που είχα για την πεγκάρα,
έρχεται λοιπόν σε μία άσχετη στιγμή,
και μου δίνει το χέρι, επειδή την ακούω.

παραξενεύομαι,
γιατί ο τύπος είναι warrior,
στην αρχή νόμιζα με trollαρε,
αλλά εγώ κύριος, τον ρώτησα χωρίς να δείξω συναίσθημα, τον λόγο.

"έκανα βόλτα χτες το βράδυ,
και σε όλα τα μαγαζιά, 
τα όργανα ήταν τέρμα, ηχοληπτικά μιλώντας,
εκτός από το μαγαζί της δικιάς σου,
η φωνή της ακουγόταν πάνω από τα πάντα.
και έχει καλούτσικη φωνή, μπράβο της."

δεν θεωρώ πως είναι η ένοχη απόλαυση που λέμε πως έχουμε όλοι μας,
προσωπικά το θεωρώ απόλαυση σκέτο.

είναι αυτές οι στιγμές που θέλεις να ακούσεις κάτι διαφορετικό,
στην γλώσσα σου-πόσο σημαντικό αυτό ρε,
να το νιώσεις, να σε πάει μια βόλτα όσο πιο κάτω μπορείς να πας,
χωρίς να πιάνεις επίπεδα γονίδη-καρρά-είμαιχάλιακαιπίνωμπουκάλια.

είναι η nelly furtado της ελλάδας ας πούμε.
για τα δικά μου standard δηλαδή.

είναι αυτή που με κάνει περίπου μία φορά το εξάμηνο να ξενυχτάω μόνος,
να ακούω και να κάνω ότι τραγουδάω,
και αντί για air guitar,
να κάνω το air spank,
αυτήν την πασοκική θα έλεγα,
μπάτσα στον αέρα που ρίχνουμε,
όταν μπαίνει η γέφυρα-το ρεφρέν-η κυρία με τα λουλούδια.
(η οποία κίνηση πρέπει να αποτυπωθεί σε βιβλίο,
να αναλυθεί, είναι μεγάλο κενό αυτό,
ένας χριστιανός ας το πάρει πάνω του)

φοβάμαι τώρα το καλοκαίρι που θα δω για τελευταία φορά slayer,
επίσης φοβάμαι πως θα αντιδράσω αν δω live πέγκυ ζήνα.
θα με μαζεύετε, να το ξέρετε.

την αγάπη σας, στην ορχήστρα μας.


το κομμάτι μου:
Ρώτησα
Μαζί Σου

επειδή
είναι 15 χρόνια παρέα μου,
είναι εκεί όποτε το χρειάζομαι,
να εξωτερικεύει αυτά που έχω μέσα μου,
τα λίγα ή τα πολλά, όσα είναι.

δεν θα ασχοληθώ με το είδος,
αν είναι μπαλάντα ή όχι,
θα πω απλά πως είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι,
και η φωνή της όπως πάντα, όπως πρέπει.
έχει μία περίεργη ζεστασιά αυτή η φωνή, δεν ξέρω,
πραγματικά μοναδική.

με βοηθάει να πέσω στα τάρταρα,
αλλά και να σηκωθώ ταυτόχρονα,
δεν ξέρω πως το καταφέρνει αυτό, μοναδικό πραγματικά.


τι να πεις, τι να πω..

                                                   bis später

34. sharon van etten - are we there [2014]

φτάσαμε;

αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα,
θα απαντηθούν στην ακρόαση αυτού του δίσκου.
εξαρτάται τι θέλεις να δεις,
σε ποιό τραγούδι θα κάνεις focus.

τον φοβόμουν αυτόν τον δίσκο,
γιατί είναι τόσες οι φορές που τον έχω ακούσει,
που έχω χάσει την μπάλα,
παρόλα αυτά,
ακόμα με πιάνει, ακόμα με πονάει,
ακόμα με ενοχλεί, μου βγάζει κάτι πολύ ιδιαίτερο,
πολύ δικό μου, όλα πολύ.

εκτός από την ένταση.

δεν θέλει φασαρία ο δίσκος.
θέλει ηρεμία,
να ξέρεις τι θέλεις,
αρκεί αυτό, πόσο σημαντικό κατάντησε να είναι,
και θα λάβεις αυτό που θέλεις,
αυτό που χρειάζεσαι, θα στο παραδώσει.

ένα από τα πράγματα που φοβάμαι στον δίσκο,
είναι πως δεν καταλαβαίνω πως περνάνε τα λεπτά,
47 λεπτά, σαν 2,5 χρόνια,
τόσο γρήγορα, τόσο άκοπα, όχι τόσο ανούσια όμως.

φοβάμαι τον εαυτό μου,
που γυρνάει στην φωνή της,
να βρει την ίαση, την ηρεμία,
φοβάμαι που ακόμα και σήμερα έχει τέτοια δύναμη επάνω μου.

η sharon van etten είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου,
κάντε τα μαθηματικά δεν βοηθάω,
πουλούσε χέρι-χέρι τις πρώτες τις δουλειές,
μέχρι το 2009, που εκεί άλλαξαν πολλά.

εδώ είμαστε στον τέταρτο δίσκο,
και σε λίγες ημέρες περιμένουμε τον πέμπτο,
κοίτα να δεις σύμπτωση..
σε αυτά τα πέντε ενδιάμεσα χρόνια,
έκανε tour, έκανε παιδί,
και θα έρθει να μας πει καινούριες ιστορίες.
μάλλον.

ο δίσκος έχει μία τραγικότητα,
έχει ένα συναίσθημα που βρίσκεις πολύ εύκολα σε δίσκο του cave,
παρόλα αυτά σκέκεται όρθιος,
χωρίς να χάνει κάπου.

δεν χρειάζεται πάντα η πανάκριβη παραγωγή,
όλα γυαλισμένα ξερωγω,
αρκεί να έχει ψυχή ένα κομμάτι,
να έχει κάτι να σου πει.

αρκεί να έχεις κάτι στο μυαλό σου που να σε πονάει,
κάτι να θέλει να σου βγάλει τα σωθικά στην επιφάνεια,
και αυτό ισχύει στην παρούσα φάση,
αυτά που λέει ισχύουν,
αφού every time the sun comes up, i'm in trouble,
δεν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από την νύχτα,
αυτό το μηδέν που έχει το σκοτάδι,
σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου,
χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις.

δεν είναι χειμωνιάτικος δίσκος,
είναι φθινοπωρινός,
ελπίζω να καταλαβαίνεις τον τρόπο που σκέφτομαι.

θα μπορούσα να πω και το άλλο αγαπημένο εδώ,
αυτή είναι η άβυσσος,
που αν την κοιτάξεις για ώρα,
θα γυρίσει, και θα σε κοιτάξει και αυτή.

αυτό είναι το τέρας που κρύβεις μέσα σου,
και αυτός ο δίσκος, με τον δικό του τρόπο,
θα στο απελευθερώσει.

με εσωστρέφεια στην συγκεκριμένη περίπτωση,
για να τα λέμε όλα, δεν έχει επιθετικά σημεία ο δίσκος.
ίσως και αυτό να είναι το δυνατό του σημείο,
πως στα προκαλεί όλα αυτά,
μέσω της ηρεμίας όπως είπαμε ήδη,
μέσω μίας οδού που προσωπικά δεν έχω συνηθίσει,
όντας της φασαρίας σε αυτά τα θέματα.

μα τι συνθέσεις θεέ μου,
τι γυρίσματα, τι φωνή,
όλα στο κόκκινο.
έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε.
αυτός ο δίσκος,
είναι έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε. αυτό.

είχε ήλιο σήμερα,
και σε θυμήθηκα,
τελικά είναι το σκοτάδι αυτό που σου αρμόζει όμως.

μην το φοβηθείς, είναι μέσα στους δίσκους της δεκαετίας σε λέω.



το κομμάτι μου:
Your Love Is Killing Me

επειδή
ήταν το πρώτο που άκουσα,
μάλλον θα μπορούσα να βάλω όποιο από τον δίσκο,
κυριολεκτώ, και δεν είμαι σε φάση να βγάλω την ζυγαριά τώρα.

ο πόνος που κουβαλάς, με σκοτώνει,
έτσι λέει, και κάτι θα ξέρει.

break my legs so i won't walk to you,
cut my tongue so i can't talk to you,
burn my skin so i can't feel you,
stab my eyes so i can't see

έχει ένα-δύο σημεία το κομμάτι,
που μου βγάζουν την ένταση,
εκεί που κρατάει τις νότες για κάποια δευτερόλεπτα,
εκεί έρχεται η κάθαρση,
εκεί απελευθερώνομαι, εκεί νιώθω ελεύθερος,
εκεί είναι το τέλος.
η μία στην αρχή του τρίτου λεπτού,
η άλλη θα είναι πιο πριν ή πιο μετά, δεν θυμάμαι.

αν ο δίσκος θα ήταν η αγάπη,
αυτό το κομμάτι θα ήταν ο έρωτας, το πάθος.

πολλά ακόμα θα μπορούσα να γράψω, πάρα πολλά,
αλλά δεν μπορώ.
με ενοχλεί που έχω τον δίσκο να παίζει,
και κάθομαι και γράφω.

στο τέρμα τα βολούμια,
που έλεγε και ένας φίλος.
στο τέρμα.