παλεύω, θέλω να γράψω κάτι για celtic frost,
αφού χιονίζει, αλλά δεν μου βγαίνει,
και δεν θα κάνω κάτι με το ζόρι.
και θέλοντας να κρατήσω την λογική που έχω εδώ ακέραια,
σήμερα θα γράψω για αυτό που με καίει,
ο λόγος που με φέρνει κάθε φορά εδώ.
περνάω μια μπόρα, που λέει και το τραγούδι.
δυσκολεύομαι να απομονώσω την αγάπη μου για την αγαπημένη,
σε έναν δίσκο, για πολλούς λόγους.
ο καρβέλας την είχε πει,
όταν είχε ακούσει το αν πας με άλλη.. ,
πως αν βάψει ξανθά τα μαλλιά της, θα κάνει επιτυχία.
το έκανε.
και η διετία 2003-2005 μάλλον ήταν ονειρική για αυτήν,
με τα μαζί σου/ματώνω/νόημα να αφήνουν στίγμα,
όσο ελάχιστοι συνεχόμενοι δίσκοι έκαναν την προηγούμενη δεκαετία.
αλλά πάλι,
προσωπικά δεν με αγγίζουν όλα αυτά,
δεν ανήκω σε αυτό το κοινό άλλωστε.
ένας από τους λόγους που ήρθα εδώ σήμερα είναι και ο παραπάνω.
η πέγκυ ζήνα ήταν στην πόλη για τις γνωστές εμφανίσεις,
και σε κάποια φάση εκδήλωσα ενδιαφέρον για την παράστασή της,
και σε όποιον το ανέφερα, δεν με πίστευε.
κακώς.
εκείνη η αρκετά σημαντική τριετία λοιπόν,
ήταν και για εμένα σημαντική,
από περίεργη ως ουσιαστική.
εκεί δέθηκα, εκεί κόλλησα αν μπορώ να το θέσω έτσι,
και ακόμα και σήμερα το κουβαλάω αυτό.
ο λόγος που δυσκολεύομαι να διαλέξω δίσκο δεν είναι ένας.
θα μπορούσα να πω πως αυτοί οι δίσκοι είναι λίγο πολύ στο ίδιο επίπεδο,
χάνουν κάπου όμως,
έχουν 3-4 τραγούδια ο καθένας που δεν μου έκαναν κλικ.
αν αυτοί οι δίσκοι ήταν δύο, ας πούμε,
θα μιλούσαμε αλλιώς σήμερα.
έτσι, μετά από αρκετή σκέψη,
διάλεξα τον πρώτο,
για κάποιους ξεκάθαρους λόγους.
δεν συνηθίζεται pop δίσκος να μπαίνει με ήρεμο κομμάτι.
αυτός μπαίνει με το ομώνυμο,
που είναι bottle opener,
ανοίγει μόνο του ρε παιδί μου, αυτόματα.
αυτό που παθαίνω με την συγκεκριμένη είναι αρκετά σπάνιο,
για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον.
αρχίζω από ένα κομμάτι, και καταλήγω, μία ώρα μετά,
να ψάχνω ακουστικά, γιατί συνήθως είναι βράδυ,
και δεν μπορώ να απολαύσω σε χαμηλά decibel τις κομματάρες.
ο δίσκος συνεχίζει με το άλλη μια βραδιά,
ακόμα ένα αργόσυρτο κομμάτι,
και με πιάνει αυτό που λέει ρε γαμώτο,
πως να κλείσω μάτι, πάω να τρελαθώ..
το ιστορικό είμαι καλά στο καπάκι,
και ανεβαίνουν οι ταχύτητες,
αλλά οκ, αρκετά χορέψαμε με αυτό όταν είμασταν 20.
δυστυχώς ακόμα σ'αγαπώ μας λέει μετά,
οδυρμός, πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος,
τώρα που το σκέφτομαι,
είναι εξαιρετικό το tracklist,
δεν σε αφήνει να πέσεις υπερβολικά,
σε κρατάει όρθιο,
όσο όρθιος μπορεί να είσαι αν έχεις έρθει βραδιάτικα να ακούσεις πεγκάρα.
κάποια ακόμα τραγούδια,
σημαντικά και μη,
μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό κλείσιμο,
είμαστε χώρια, και χανόμαστε.
είναι κρίμα για αυτόν τον δίσκο να έχει 20 κομμάτια,
αν είχε τα μισά, θα μιλούσαμε για έπος.
και εδώ θα κάνω την εξαίρεση,
δεν ξέρω αν θα ξανασυμβεί στο μέλλον,
ίσως θα είναι μοναδική, ίσως και όχι.
δεν μπορώ να απομονώσω την πέγκυ σε έναν δίσκο.
έχει τραγουδήσει το έφυγες,
το ματώνω, εγώ τα σπάω, τρέξε,
αν υπήρχες θα σε χώριζα, έλα νύχτα,
και το προσωπικό μου αγαπημένο ρώτησα.
πάει πολλά χρόνια αυτή η αγάπη,
θυμάμαι πριν από καμιά δεκαετία,
ένας φίλος μπλακμεταλάς,
δούλευε στον χώρο του αεροδρομίου, στα καλοκαιρινά κλαμπΖ της πόλης,
ήξερε την αγάπη που είχα για την πεγκάρα,
έρχεται λοιπόν σε μία άσχετη στιγμή,
και μου δίνει το χέρι, επειδή την ακούω.
παραξενεύομαι,
γιατί ο τύπος είναι warrior,
στην αρχή νόμιζα με trollαρε,
αλλά εγώ κύριος, τον ρώτησα χωρίς να δείξω συναίσθημα, τον λόγο.
"έκανα βόλτα χτες το βράδυ,
και σε όλα τα μαγαζιά,
τα όργανα ήταν τέρμα, ηχοληπτικά μιλώντας,
εκτός από το μαγαζί της δικιάς σου,
η φωνή της ακουγόταν πάνω από τα πάντα.
και έχει καλούτσικη φωνή, μπράβο της."
δεν θεωρώ πως είναι η ένοχη απόλαυση που λέμε πως έχουμε όλοι μας,
προσωπικά το θεωρώ απόλαυση σκέτο.
είναι αυτές οι στιγμές που θέλεις να ακούσεις κάτι διαφορετικό,
στην γλώσσα σου-πόσο σημαντικό αυτό ρε,
να το νιώσεις, να σε πάει μια βόλτα όσο πιο κάτω μπορείς να πας,
χωρίς να πιάνεις επίπεδα γονίδη-καρρά-είμαιχάλιακαιπίνωμπουκάλια.
είναι η nelly furtado της ελλάδας ας πούμε.
για τα δικά μου standard δηλαδή.
είναι αυτή που με κάνει περίπου μία φορά το εξάμηνο να ξενυχτάω μόνος,
να ακούω και να κάνω ότι τραγουδάω,
και αντί για air guitar,
να κάνω το air spank,
αυτήν την πασοκική θα έλεγα,
μπάτσα στον αέρα που ρίχνουμε,
όταν μπαίνει η γέφυρα-το ρεφρέν-η κυρία με τα λουλούδια.
(η οποία κίνηση πρέπει να αποτυπωθεί σε βιβλίο,
να αναλυθεί, είναι μεγάλο κενό αυτό,
ένας χριστιανός ας το πάρει πάνω του)
φοβάμαι τώρα το καλοκαίρι που θα δω για τελευταία φορά slayer,
επίσης φοβάμαι πως θα αντιδράσω αν δω live πέγκυ ζήνα.
θα με μαζεύετε, να το ξέρετε.
την αγάπη σας, στην ορχήστρα μας.
το κομμάτι μου:
Ρώτησα
Μαζί Σου
επειδή
είναι 15 χρόνια παρέα μου,
είναι εκεί όποτε το χρειάζομαι,
να εξωτερικεύει αυτά που έχω μέσα μου,
τα λίγα ή τα πολλά, όσα είναι.
δεν θα ασχοληθώ με το είδος,
αν είναι μπαλάντα ή όχι,
θα πω απλά πως είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι,
και η φωνή της όπως πάντα, όπως πρέπει.
έχει μία περίεργη ζεστασιά αυτή η φωνή, δεν ξέρω,
πραγματικά μοναδική.
με βοηθάει να πέσω στα τάρταρα,
αλλά και να σηκωθώ ταυτόχρονα,
δεν ξέρω πως το καταφέρνει αυτό, μοναδικό πραγματικά.
τι να πεις, τι να πω..
αφού χιονίζει, αλλά δεν μου βγαίνει,
και δεν θα κάνω κάτι με το ζόρι.
και θέλοντας να κρατήσω την λογική που έχω εδώ ακέραια,
σήμερα θα γράψω για αυτό που με καίει,
ο λόγος που με φέρνει κάθε φορά εδώ.
περνάω μια μπόρα, που λέει και το τραγούδι.
δυσκολεύομαι να απομονώσω την αγάπη μου για την αγαπημένη,
σε έναν δίσκο, για πολλούς λόγους.
ο καρβέλας την είχε πει,
όταν είχε ακούσει το αν πας με άλλη.. ,
πως αν βάψει ξανθά τα μαλλιά της, θα κάνει επιτυχία.
το έκανε.
και η διετία 2003-2005 μάλλον ήταν ονειρική για αυτήν,
με τα μαζί σου/ματώνω/νόημα να αφήνουν στίγμα,
όσο ελάχιστοι συνεχόμενοι δίσκοι έκαναν την προηγούμενη δεκαετία.
αλλά πάλι,
προσωπικά δεν με αγγίζουν όλα αυτά,
δεν ανήκω σε αυτό το κοινό άλλωστε.
ένας από τους λόγους που ήρθα εδώ σήμερα είναι και ο παραπάνω.
η πέγκυ ζήνα ήταν στην πόλη για τις γνωστές εμφανίσεις,
και σε κάποια φάση εκδήλωσα ενδιαφέρον για την παράστασή της,
και σε όποιον το ανέφερα, δεν με πίστευε.
κακώς.
εκείνη η αρκετά σημαντική τριετία λοιπόν,
ήταν και για εμένα σημαντική,
από περίεργη ως ουσιαστική.
εκεί δέθηκα, εκεί κόλλησα αν μπορώ να το θέσω έτσι,
και ακόμα και σήμερα το κουβαλάω αυτό.
ο λόγος που δυσκολεύομαι να διαλέξω δίσκο δεν είναι ένας.
θα μπορούσα να πω πως αυτοί οι δίσκοι είναι λίγο πολύ στο ίδιο επίπεδο,
χάνουν κάπου όμως,
έχουν 3-4 τραγούδια ο καθένας που δεν μου έκαναν κλικ.
αν αυτοί οι δίσκοι ήταν δύο, ας πούμε,
θα μιλούσαμε αλλιώς σήμερα.
έτσι, μετά από αρκετή σκέψη,
διάλεξα τον πρώτο,
για κάποιους ξεκάθαρους λόγους.
δεν συνηθίζεται pop δίσκος να μπαίνει με ήρεμο κομμάτι.
αυτός μπαίνει με το ομώνυμο,
που είναι bottle opener,
ανοίγει μόνο του ρε παιδί μου, αυτόματα.
αυτό που παθαίνω με την συγκεκριμένη είναι αρκετά σπάνιο,
για τα δικά μου δεδομένα τουλάχιστον.
αρχίζω από ένα κομμάτι, και καταλήγω, μία ώρα μετά,
να ψάχνω ακουστικά, γιατί συνήθως είναι βράδυ,
και δεν μπορώ να απολαύσω σε χαμηλά decibel τις κομματάρες.
ο δίσκος συνεχίζει με το άλλη μια βραδιά,
ακόμα ένα αργόσυρτο κομμάτι,
και με πιάνει αυτό που λέει ρε γαμώτο,
πως να κλείσω μάτι, πάω να τρελαθώ..
το ιστορικό είμαι καλά στο καπάκι,
και ανεβαίνουν οι ταχύτητες,
αλλά οκ, αρκετά χορέψαμε με αυτό όταν είμασταν 20.
δυστυχώς ακόμα σ'αγαπώ μας λέει μετά,
οδυρμός, πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος,
τώρα που το σκέφτομαι,
είναι εξαιρετικό το tracklist,
δεν σε αφήνει να πέσεις υπερβολικά,
σε κρατάει όρθιο,
όσο όρθιος μπορεί να είσαι αν έχεις έρθει βραδιάτικα να ακούσεις πεγκάρα.
κάποια ακόμα τραγούδια,
σημαντικά και μη,
μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό κλείσιμο,
είμαστε χώρια, και χανόμαστε.
είναι κρίμα για αυτόν τον δίσκο να έχει 20 κομμάτια,
αν είχε τα μισά, θα μιλούσαμε για έπος.
και εδώ θα κάνω την εξαίρεση,
δεν ξέρω αν θα ξανασυμβεί στο μέλλον,
ίσως θα είναι μοναδική, ίσως και όχι.
δεν μπορώ να απομονώσω την πέγκυ σε έναν δίσκο.
έχει τραγουδήσει το έφυγες,
το ματώνω, εγώ τα σπάω, τρέξε,
αν υπήρχες θα σε χώριζα, έλα νύχτα,
και το προσωπικό μου αγαπημένο ρώτησα.
πάει πολλά χρόνια αυτή η αγάπη,
θυμάμαι πριν από καμιά δεκαετία,
ένας φίλος μπλακμεταλάς,
δούλευε στον χώρο του αεροδρομίου, στα καλοκαιρινά κλαμπΖ της πόλης,
ήξερε την αγάπη που είχα για την πεγκάρα,
έρχεται λοιπόν σε μία άσχετη στιγμή,
και μου δίνει το χέρι, επειδή την ακούω.
παραξενεύομαι,
γιατί ο τύπος είναι warrior,
στην αρχή νόμιζα με trollαρε,
αλλά εγώ κύριος, τον ρώτησα χωρίς να δείξω συναίσθημα, τον λόγο.
"έκανα βόλτα χτες το βράδυ,
και σε όλα τα μαγαζιά,
τα όργανα ήταν τέρμα, ηχοληπτικά μιλώντας,
εκτός από το μαγαζί της δικιάς σου,
η φωνή της ακουγόταν πάνω από τα πάντα.
και έχει καλούτσικη φωνή, μπράβο της."
δεν θεωρώ πως είναι η ένοχη απόλαυση που λέμε πως έχουμε όλοι μας,
προσωπικά το θεωρώ απόλαυση σκέτο.
είναι αυτές οι στιγμές που θέλεις να ακούσεις κάτι διαφορετικό,
στην γλώσσα σου-πόσο σημαντικό αυτό ρε,
να το νιώσεις, να σε πάει μια βόλτα όσο πιο κάτω μπορείς να πας,
χωρίς να πιάνεις επίπεδα γονίδη-καρρά-είμαιχάλιακαιπίνωμπουκάλια.
είναι η nelly furtado της ελλάδας ας πούμε.
για τα δικά μου standard δηλαδή.
είναι αυτή που με κάνει περίπου μία φορά το εξάμηνο να ξενυχτάω μόνος,
να ακούω και να κάνω ότι τραγουδάω,
και αντί για air guitar,
να κάνω το air spank,
αυτήν την πασοκική θα έλεγα,
μπάτσα στον αέρα που ρίχνουμε,
όταν μπαίνει η γέφυρα-το ρεφρέν-η κυρία με τα λουλούδια.
(η οποία κίνηση πρέπει να αποτυπωθεί σε βιβλίο,
να αναλυθεί, είναι μεγάλο κενό αυτό,
ένας χριστιανός ας το πάρει πάνω του)
φοβάμαι τώρα το καλοκαίρι που θα δω για τελευταία φορά slayer,
επίσης φοβάμαι πως θα αντιδράσω αν δω live πέγκυ ζήνα.
θα με μαζεύετε, να το ξέρετε.
την αγάπη σας, στην ορχήστρα μας.
το κομμάτι μου:
Μαζί Σου
επειδή
είναι 15 χρόνια παρέα μου,
είναι εκεί όποτε το χρειάζομαι,
να εξωτερικεύει αυτά που έχω μέσα μου,
τα λίγα ή τα πολλά, όσα είναι.
δεν θα ασχοληθώ με το είδος,
αν είναι μπαλάντα ή όχι,
θα πω απλά πως είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι,
και η φωνή της όπως πάντα, όπως πρέπει.
έχει μία περίεργη ζεστασιά αυτή η φωνή, δεν ξέρω,
πραγματικά μοναδική.
με βοηθάει να πέσω στα τάρταρα,
αλλά και να σηκωθώ ταυτόχρονα,
δεν ξέρω πως το καταφέρνει αυτό, μοναδικό πραγματικά.
τι να πεις, τι να πω..
No comments:
Post a Comment