φτάσαμε;
αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα,
θα απαντηθούν στην ακρόαση αυτού του δίσκου.
εξαρτάται τι θέλεις να δεις,
σε ποιό τραγούδι θα κάνεις focus.
τον φοβόμουν αυτόν τον δίσκο,
γιατί είναι τόσες οι φορές που τον έχω ακούσει,
που έχω χάσει την μπάλα,
παρόλα αυτά,
ακόμα με πιάνει, ακόμα με πονάει,
ακόμα με ενοχλεί, μου βγάζει κάτι πολύ ιδιαίτερο,
πολύ δικό μου, όλα πολύ.
εκτός από την ένταση.
δεν θέλει φασαρία ο δίσκος.
θέλει ηρεμία,
να ξέρεις τι θέλεις,
αρκεί αυτό, πόσο σημαντικό κατάντησε να είναι,
και θα λάβεις αυτό που θέλεις,
αυτό που χρειάζεσαι, θα στο παραδώσει.
ένα από τα πράγματα που φοβάμαι στον δίσκο,
είναι πως δεν καταλαβαίνω πως περνάνε τα λεπτά,
47 λεπτά,σαν 2,5 χρόνια,
τόσο γρήγορα, τόσο άκοπα, όχι τόσο ανούσια όμως.
φοβάμαι τον εαυτό μου,
που γυρνάει στην φωνή της,
να βρει την ίαση, την ηρεμία,
φοβάμαι που ακόμα και σήμερα έχει τέτοια δύναμη επάνω μου.
η sharon van etten είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου,
κάντε τα μαθηματικά δεν βοηθάω,
πουλούσε χέρι-χέρι τις πρώτες τις δουλειές,
μέχρι το 2009, που εκεί άλλαξαν πολλά.
εδώ είμαστε στον τέταρτο δίσκο,
και σε λίγες ημέρες περιμένουμε τον πέμπτο,
κοίτα να δεις σύμπτωση..
σε αυτά τα πέντε ενδιάμεσα χρόνια,
έκανε tour, έκανε παιδί,
και θα έρθει να μας πει καινούριες ιστορίες.
μάλλον.
ο δίσκος έχει μία τραγικότητα,
έχει ένα συναίσθημα που βρίσκεις πολύ εύκολα σε δίσκο του cave,
παρόλα αυτά σκέκεται όρθιος,
χωρίς να χάνει κάπου.
δεν χρειάζεται πάντα η πανάκριβη παραγωγή,
όλα γυαλισμένα ξερωγω,
αρκεί να έχει ψυχή ένα κομμάτι,
να έχει κάτι να σου πει.
αρκεί να έχεις κάτι στο μυαλό σου που να σε πονάει,
κάτι να θέλει να σου βγάλει τα σωθικά στην επιφάνεια,
και αυτό ισχύει στην παρούσα φάση,
αυτά που λέει ισχύουν,
αφού every time the sun comes up, i'm in trouble,
δεν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από την νύχτα,
αυτό το μηδέν που έχει το σκοτάδι,
σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου,
χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις.
δεν είναι χειμωνιάτικος δίσκος,
είναι φθινοπωρινός,
ελπίζω να καταλαβαίνεις τον τρόπο που σκέφτομαι.
θα μπορούσα να πω και το άλλο αγαπημένο εδώ,
αυτή είναι η άβυσσος,
που αν την κοιτάξεις για ώρα,
θα γυρίσει, και θα σε κοιτάξει και αυτή.
αυτό είναι το τέρας που κρύβεις μέσα σου,
και αυτός ο δίσκος, με τον δικό του τρόπο,
θα στο απελευθερώσει.
με εσωστρέφεια στην συγκεκριμένη περίπτωση,
για να τα λέμε όλα, δεν έχει επιθετικά σημεία ο δίσκος.
ίσως και αυτό να είναι το δυνατό του σημείο,
πως στα προκαλεί όλα αυτά,
μέσω της ηρεμίας όπως είπαμε ήδη,
μέσω μίας οδού που προσωπικά δεν έχω συνηθίσει,
όντας της φασαρίας σε αυτά τα θέματα.
μα τι συνθέσεις θεέ μου,
τι γυρίσματα, τι φωνή,
όλα στο κόκκινο.
έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε.
αυτός ο δίσκος,
είναι έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε. αυτό.
είχε ήλιο σήμερα,
και σε θυμήθηκα,
τελικά είναι το σκοτάδι αυτό που σου αρμόζει όμως.
μην το φοβηθείς, είναι μέσα στους δίσκους της δεκαετίας σε λέω.
το κομμάτι μου:
Your Love Is Killing Me
επειδή
ήταν το πρώτο που άκουσα,
μάλλον θα μπορούσα να βάλω όποιο από τον δίσκο,
κυριολεκτώ, και δεν είμαι σε φάση να βγάλω την ζυγαριά τώρα.
ο πόνος που κουβαλάς, με σκοτώνει,
έτσι λέει, και κάτι θα ξέρει.
break my legs so i won't walk to you,
cut my tongue so i can't talk to you,
burn my skin so i can't feel you,
stab my eyes so i can't see
έχει ένα-δύο σημεία το κομμάτι,
που μου βγάζουν την ένταση,
εκεί που κρατάει τις νότες για κάποια δευτερόλεπτα,
εκεί έρχεται η κάθαρση,
εκεί απελευθερώνομαι, εκεί νιώθω ελεύθερος,
εκεί είναι το τέλος.
η μία στην αρχή του τρίτου λεπτού,
η άλλη θα είναι πιο πριν ή πιο μετά, δεν θυμάμαι.
αν ο δίσκος θα ήταν η αγάπη,
αυτό το κομμάτι θα ήταν ο έρωτας, το πάθος.
πολλά ακόμα θα μπορούσα να γράψω, πάρα πολλά,
αλλά δεν μπορώ.
με ενοχλεί που έχω τον δίσκο να παίζει,
και κάθομαι και γράφω.
στο τέρμα τα βολούμια,
που έλεγε και ένας φίλος.
στο τέρμα.
αυτό και άλλα πολλά ερωτήματα,
θα απαντηθούν στην ακρόαση αυτού του δίσκου.
εξαρτάται τι θέλεις να δεις,
σε ποιό τραγούδι θα κάνεις focus.
τον φοβόμουν αυτόν τον δίσκο,
γιατί είναι τόσες οι φορές που τον έχω ακούσει,
που έχω χάσει την μπάλα,
παρόλα αυτά,
ακόμα με πιάνει, ακόμα με πονάει,
ακόμα με ενοχλεί, μου βγάζει κάτι πολύ ιδιαίτερο,
πολύ δικό μου, όλα πολύ.
εκτός από την ένταση.
δεν θέλει φασαρία ο δίσκος.
θέλει ηρεμία,
να ξέρεις τι θέλεις,
αρκεί αυτό, πόσο σημαντικό κατάντησε να είναι,
και θα λάβεις αυτό που θέλεις,
αυτό που χρειάζεσαι, θα στο παραδώσει.
ένα από τα πράγματα που φοβάμαι στον δίσκο,
είναι πως δεν καταλαβαίνω πως περνάνε τα λεπτά,
47 λεπτά,
τόσο γρήγορα, τόσο άκοπα, όχι τόσο ανούσια όμως.
φοβάμαι τον εαυτό μου,
που γυρνάει στην φωνή της,
να βρει την ίαση, την ηρεμία,
φοβάμαι που ακόμα και σήμερα έχει τέτοια δύναμη επάνω μου.
η sharon van etten είναι δύο χρόνια μεγαλύτερή μου,
κάντε τα μαθηματικά δεν βοηθάω,
πουλούσε χέρι-χέρι τις πρώτες τις δουλειές,
μέχρι το 2009, που εκεί άλλαξαν πολλά.
εδώ είμαστε στον τέταρτο δίσκο,
και σε λίγες ημέρες περιμένουμε τον πέμπτο,
κοίτα να δεις σύμπτωση..
σε αυτά τα πέντε ενδιάμεσα χρόνια,
έκανε tour, έκανε παιδί,
και θα έρθει να μας πει καινούριες ιστορίες.
μάλλον.
ο δίσκος έχει μία τραγικότητα,
έχει ένα συναίσθημα που βρίσκεις πολύ εύκολα σε δίσκο του cave,
παρόλα αυτά σκέκεται όρθιος,
χωρίς να χάνει κάπου.
δεν χρειάζεται πάντα η πανάκριβη παραγωγή,
όλα γυαλισμένα ξερωγω,
αρκεί να έχει ψυχή ένα κομμάτι,
να έχει κάτι να σου πει.
αρκεί να έχεις κάτι στο μυαλό σου που να σε πονάει,
κάτι να θέλει να σου βγάλει τα σωθικά στην επιφάνεια,
και αυτό ισχύει στην παρούσα φάση,
αυτά που λέει ισχύουν,
αφού every time the sun comes up, i'm in trouble,
δεν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από την νύχτα,
αυτό το μηδέν που έχει το σκοτάδι,
σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου,
χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις.
δεν είναι χειμωνιάτικος δίσκος,
είναι φθινοπωρινός,
ελπίζω να καταλαβαίνεις τον τρόπο που σκέφτομαι.
θα μπορούσα να πω και το άλλο αγαπημένο εδώ,
αυτή είναι η άβυσσος,
που αν την κοιτάξεις για ώρα,
θα γυρίσει, και θα σε κοιτάξει και αυτή.
αυτό είναι το τέρας που κρύβεις μέσα σου,
και αυτός ο δίσκος, με τον δικό του τρόπο,
θα στο απελευθερώσει.
με εσωστρέφεια στην συγκεκριμένη περίπτωση,
για να τα λέμε όλα, δεν έχει επιθετικά σημεία ο δίσκος.
ίσως και αυτό να είναι το δυνατό του σημείο,
πως στα προκαλεί όλα αυτά,
μέσω της ηρεμίας όπως είπαμε ήδη,
μέσω μίας οδού που προσωπικά δεν έχω συνηθίσει,
όντας της φασαρίας σε αυτά τα θέματα.
μα τι συνθέσεις θεέ μου,
τι γυρίσματα, τι φωνή,
όλα στο κόκκινο.
έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε.
αυτός ο δίσκος,
είναι έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε. αυτό.
είχε ήλιο σήμερα,
και σε θυμήθηκα,
τελικά είναι το σκοτάδι αυτό που σου αρμόζει όμως.
μην το φοβηθείς, είναι μέσα στους δίσκους της δεκαετίας σε λέω.
το κομμάτι μου:
Your Love Is Killing Me
επειδή
ήταν το πρώτο που άκουσα,
μάλλον θα μπορούσα να βάλω όποιο από τον δίσκο,
κυριολεκτώ, και δεν είμαι σε φάση να βγάλω την ζυγαριά τώρα.
ο πόνος που κουβαλάς, με σκοτώνει,
έτσι λέει, και κάτι θα ξέρει.
break my legs so i won't walk to you,
cut my tongue so i can't talk to you,
burn my skin so i can't feel you,
stab my eyes so i can't see
έχει ένα-δύο σημεία το κομμάτι,
που μου βγάζουν την ένταση,
εκεί που κρατάει τις νότες για κάποια δευτερόλεπτα,
εκεί έρχεται η κάθαρση,
εκεί απελευθερώνομαι, εκεί νιώθω ελεύθερος,
εκεί είναι το τέλος.
η μία στην αρχή του τρίτου λεπτού,
η άλλη θα είναι πιο πριν ή πιο μετά, δεν θυμάμαι.
αν ο δίσκος θα ήταν η αγάπη,
αυτό το κομμάτι θα ήταν ο έρωτας, το πάθος.
πολλά ακόμα θα μπορούσα να γράψω, πάρα πολλά,
αλλά δεν μπορώ.
με ενοχλεί που έχω τον δίσκο να παίζει,
και κάθομαι και γράφω.
στο τέρμα τα βολούμια,
που έλεγε και ένας φίλος.
στο τέρμα.
No comments:
Post a Comment