33. the gun club - lucky jim [1993]

μάλλον καταραμένος.

αν και ψάχνοντας την έννοια της λέξης, 

μιλάει για τιμωρία μετά θάνατον, από τον θεό,

κάτι που περιπλέκει παραπάνω, 

τα ήδη δύσκολα πράγματα που θα αναφερθούν εδώ.

μάλλον έζησε αυτήν την κατάρα, ενώ ήταν στην ζωή,

ας υποθέσουμε αυτό.

ο j.l.pierce ήταν οι gun club.

πολλές, πάρα πολλές αλλαγές μελών,

λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του,

λόγω της συμπεριφοράς του,

λόγω των ουσιών ίσως.

λόγω όλων αυτών,

έφυγε από την ζωή μόλις στα 37,

από εγκεφαλική αιμορραγία λέει η αστυνομική έκθεση,

ενώ ήταν ήδη οροθετικός,

είχε κύρωση του ύπατος και ηπατίτιδα.

το μόνο θετικό σε όλα αυτά,

είναι ότι πρόλαβε να ηχογραφήσει πολλά.

δεν θα μιλήσουμε για έναν καλλιτέχνη που ακόμα αναρωτιόμαστε τι θα έκανε,

αν ζούσε λίγο παραπάνω.

αυτός όντως έζησε λίγο παραπάνω.

είχε γράψει κάποτε ένα κομμάτι για κάποια που αγάπησε,

και το ονόμασε she's like heroin to me.

όχι τόσο ψηλά όσο η Η. αλλά ξέρεις, αρκετά ψηλά.

ο λόγος που βάζω τον τελευταίο δίσκο της μπάντας,

τον έβδομο, αν μετράω καλά,

και όχι κάποιον από τους εξαιρετικούς πρώτους,

είναι καθαρά προσωπικός.

έχει κάποια πιο γρήγορα κομμάτια,

αλλά εδώ όταν αποφασίζει να ρίξει τις ταχύτητες,

δείχνει το dna του,

για πόσο μεγάλα πράγματα ήταν φτιαγμένος.

καλό και το sexbeat,

αλλά το συναίσθημα του cry to me,

δεν το πιάνει ούτε για αστείο.

έχω διαβάσει πολλούς χαρακτηρισμούς,

country-punk, post-punk, psychobilly, 

αλλά αυτό που ταιριάζει καλύτερα στα δικά μου αυτιά,

είναι το punk blues.

ένας άνθρωπος με τρομακτική αγάπη για τους blondie,

ήταν πρόεδρος σε fan club τους αν δεν κάνω λάθος,

και οι blondie τον βοήθησαν αρκετά στην καριέρα του τολμώ να πω,

ένας άνθρωπος που εντυπωσιάστηκε από την απλότητα της reggae,

που έζησε για πολύ καιρό στην ιαπωνία,

έφτιαξε ό,τι πιο αμερικάνικο έχω ακούσει.

και χρησιμοποιώ αυτόν τον χαρακτηρισμό με θετική έννοια.

τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όλα αυτά,

που έφτασαν στην απέναντι όχθη,

να δέσουν σχεδόν τέλεια μεταξύ τους,

με το αποτέλεσμα να είναι ατελείωτα συμπαγές.

ο δίσκος κυλάει νεράκι,

αν το νεράκι έχει μπόλικη δόση αλκοόλ μέσα.

ο πόνος που έχει μέσα του η φωνή του jeffrey είναι μοναδικός, αληθινός.

ο συνδυασμός του θανάτου του, 

με αυτήν την κυκλοφορία,

μου δημιουργεί τόσα συναισθήματα,

όσο ελάχιστοι δίσκοι το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα.

λίγα χρόνια πριν,

δούλευα ένα μεσημέρι,

και έρχεται μία μητέρα μαζί με την κόρη της,

το πολύ 15 η μικρή, το πολύ 45 η μαμά.

ευγενικότατες και οι δύο,

και μου ζητάει η μικρή τον δίσκο της lianne la havas,

indie-folk με λίγη soul,

μια χαρά δίσκος γενικότερα,

ειδικά αν σκεφτείς τον οχετό ποιότητας που βασιλεύει σε αυτές τις ηλικίες.

σε κάποια φάση γυρίζει η μαμά,

νοικοκυρά full extra σε πρώτη εκτίμηση,

κοιτάει τα βινύλια,

και κολλάει κάπου.

την ρωτάω αν είδε κάτι ιδιαίτερο,

και παίρνει το miami, έναν προηγούμενο δίσκο των gun club,

που προφανώς(sic) και είχε staff pick μου,

και με ρωτάει αν είμαι ο άρης.

απαντάω θετικά,

και μου λέει ότι τους είχε δει στον Ελλήσποντο,

και μου γνέφει διακριτικά προς την κόρη της,

που κοιτούσε τα cd ακόμα,

ε, μετά ήρθε η μικρή, οπότε φαντάζεσαι..

είναι τρομερό το τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας μέσα του,

τι ιστορίες θα έχει να σου πει,

αν κάτσεις να ρωτήσεις, να ασχοληθείς.

αυτό το γεγονός με άλλαξε, δεν αστειεύομαι,

με έκανε να βλέπω πολύ διαφορετικά τους ανθρώπους,

αυτή η πρώτη εντύπωση είναι πολύ άσχημο πράμα τελικά.

ξέφυγα, επανέρχομαι όμως.

ναι, αυτός είναι ο αγαπημένος μου δίσκος των gun club,

αν και δεν είναι ο καλύτερος στα rating στα ιντερνέτς,

αυτός είναι όμως για μένα.

αυτή η ηρεμία που έχει,

αυτό που κυλάει ένα τραγούδι,

και σου βγάζει μνήμες, που ξεχνάς το τραγούδι που ακούς,

και συγκεντρώνεσαι στα δικά σου,

και μετά τελειώνει το τραγούδι και εκνευρίζεσαι που δεν το άκουσες,

και το ξαναβάζεις, και ξανασυμβαίνει το ίδιο,

αυτό είναι εδώ. 

αυτό παθαίνω εγώ τουλάχιστον.

αυτό συμβαίνει στο cry to me,

στο idiot waltz, στο lucky jim.

ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει (κλεμμένο),

αλλά αν πατήσεις play, θα ξεκινήσει,

και πίστεψέ με, αξίζει.

η φωνή του, 

η μουσική, οι στίχοι, όλα.

γιαυτό άλλωστε και κάτι τύποι σαν τους θεούς μου-μας (θέλω να πιστεύω),

nick cave, mark lanegan, mick harvey, iggy pop, thurston moore,

έχουν άμεση και έμμεση σχέση με την μουσική του.

αλλά δεν θέλω να επεκταθώ για αυτό, 

το κρατάω για κάτι άλλο, να με συγχωρείτε...

το κομμάτι μου:

Anger Blues

επειδή

το 7:44 της διάρκειας είναι λίγο,

επειδή είναι τόσο blues, όσο και punk,

ρίξε στο γυαλί φαρμάκι, σε μία πιο δική μας έκδοση.

oh she got the devil,

makes it so i always lose

oh she got the devil,

with her i can only lose

just struttin' through my life,

singing this anger blues

είναι αργά, θα το βάλω στο repeat,

και αν ρωτάτε εμένα,

περιμένετε να νυχτώσει, 

κλείστε τα φώτα, 

βάλτε το κομμάτι να παίξει, 

και πείτε μου που θα σας βγάλει ο δρόμος (του).

άντε στην υγειά μας

στον jeffrey,

και σε όλα αυτά που θέλουμε δίπλα μας, 

αλλά δεν είναι.

The Gun Club:

Jeffrey Lee Pierce

Romi Mori

Nick Sanderson

ΥΓ. (ξεκίνησα να το γράψω χτες αυτό, 

αλλά δεν με άφησες, ευτυχώς)