31. a perfect circle - mer de noms [2000]

μπήκαμε στα βαθιά,
μάλλον δεν πατάμε εδώ, αλλά έπρεπε να συμβεί και αυτό,
θα έφτανε η ώρα.

η θάλασσα των ονομάτων,
όπως λέει ο τίτλος,
είναι ο πρώτος δίσκος των perfect circle.
ο λόγος απλός, 7 από τα 12 κομμάτια έχουν ονόματα για τίτλους.
το εξώφυλλο έχει κάποια σύμβολα,
τα οποία έχουν μία μετάφραση που σημαίνει "ο καταρράκτης των ονομάτων".

αφού τα εξηγήσαμε όλα αυτά τα ωραία τώρα,
πάμε στην αγαπημένη μας ουσία.

οι perfect circle είναι το συγκρότημα ενός τεχνικού των tool,
και κάποιων άλλων γνωστών συγκροτημάτων, μικρή σημασία έχει θα έλεγα,
μαζί με κάποιους άλλους, σχετικά γνωστούς,
ένας εξ'αυτών ο τραγουδιστής των tool.

εδώ μπορούμε να σταματήσουμε την ανάγνωση,
να αποδεχτούμε την ποιότητα του δίσκου,
χωρίς να τον έχουμε ακούσει,
και να πάμε παρακάτω.

δεν θα το κάνουμε όμως,
θα εξηγήσουμε τους λόγους,
τον λόγο ύπαρξής τους,
την ποιότητα που έχουν,
το νόημα ρε αρτέμη, γενικότερα.

προς αποφυγή παρεξηγήσεων,
αυτό το group δεν είναι side project των tool.
κανείς δεν το δημιούργησε με αυτό το σκεπτικό,
κανείς δεν το αντιμετωπίζει έτσι.
προφανώς ούτε εμείς.

είναι μία διαφορετική διάσταση,
μουσική και προσωπική,
κάποιων ατόμων,
που έχουν κοινούς αριθμητές,
όχι παρονομαστές.

το ταλέντο είναι δεδομένο εδώ,
αλλά αυτό από μόνο του δεν λέει κάτι, ποτέ δεν (μας) είπε.
το ότι ίσως έχουμε να κάνουμε με τον πιο ιδιαίτερο τραγουδιστή που τραγούδησε ποτέ,
είναι γεγονός,
αλλά.

alternative rock με ουσία.
ανεπανάληπτες συνθέσεις,
παραγωγή που ακόμα και σήμερα, 18 χρόνια μετά,
δεν έχει παλαιώσει, ούτε στο παραμικρό.

όταν μπαίνεις με το hollow,
που από ότι διαβάζω υπήρχε σαν κομμάτι περίπου από το 1988,
ο bill να ανεβάζει σε μη επιτρεπτά επίπεδα το κομμάτι,
με τα δεύτερα που κάνει στο τέλος,
όταν συνεχίζεις με το magdalena-αγαπημένο nickname για 16χρονες μπασίστριες,
δεν αφήνεις περιθώρια για μετριότητες

i'd sell my soul,
my self-esteem, 
a dollar at a time,
one taste
one taste
one taste of you my magdalena

πάθος, έρωτας, ένταση.
η φωνή που θα είχε ο όμορφος εαυτός μας,
όταν θα ήθελε κάτι.

το έπος, χωρίς ρεφρέν που έλεγα και προχτές,
3 libras, που με τόσες αλλαγές δεν χρειάζεται επαναλήψεις,
το thinking of you,
που σε μία επιφανειακή ανάλυση φαίνεται να αγγίζει τον εαυτό του,
σκεπτόμενος την αγάπη του.
αλλά δεν είμαστε πρωτάρηδες,
δεν τσιμπάμε.

το έχει δηλώσει άλλωστε,
πως δεν θέλει να "μεταφράζουν" τα τραγούδια του,
αφού ο καθένας μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά πράγματα,
να λάβει κάτι διαφορετικό,
αρκεί να μην του δώσεις συντεταγμένες.

έτσι και αυτή η μουσική.

δεν θέλει κατευθυντήριες γραμμές,
δεν θέλει δρόμους,
καθαρή ματιά θέλει,
και υπομονή για να βγεις κάπου,
να νιώσεις κάτι και να το ακολουθήσεις.

και όπου σε πάει.

δεν έχει σημασία μόνο το ταξίδι εδώ,
έχει σημασία και ο προορισμός.
και η άφιξη, στην συγκεκριμένη περίπτωση,
έχει κυριολεκτική σημασία.

εκεί που έφτασες, δεν είναι το game over,
δεν είναι η τελευταία μάνα,
καινούριο level είναι.

καλωσήρθες.


το κομμάτι μου:
Judith

επειδή
τι επειδή, προφανώς το Judith.

τόση αγάπη για την μητέρα του,
που ήταν ακόμα εν ζωή τότε,
και αν διαβάσεις τους στίχους,
ίσως να νομίσεις πως δεν θέλει να την βλέπει.

υπερβολικά σκληροί στίχοι,
απόλυτοι και μονόπλευροι,
αναφέρουν την αδυναμία να κατανοήσει ένας άνθρωπος
την αγάπη που μπορεί να έχει κάποιος άλλος για τον θεό.

εγώ εδώ θα κλέψω έναν φίλο, και θα πω
"ό,τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο".

πέστο θεό, πέστο αλλάχ, δεν με απασχολεί.

έχω προσπαθήσει, υποσυνείδητα,
να βαρεθώ το κομμάτι, τόσα χρόνια που το ακούω,
αλλά δεν τα έχω καταφέρει.

αν υποθέσουμε πως η μουσική είναι μία μορφή τέχνης,
αυτό το κομμάτι μπορώ να πω,
πως είναι η πιο ξεκάθαρη περίπτωση μουσικού μεγαλείου τα τελευταία χρόνια,
για την pop κουλτούρα.

κλείνοντας,
να σας πω ότι προσπαθώ να μην αναφέρω την μπασίστρια του δίσκου,
paz lenchantin,
γιατί θα με κατηγορήσετε, και θα έχετε δίκιο.

αυτό το κορίτσι μου έχει χαρίσει αγαπημένες στιγμές,
στην μέχρι τώρα μουσική πορεία της,
έχει παίξει για την jarboe,
είναι η αντικαταστάτρια της kim στους pixies,
έχει παίξει την κιθάρα στο mosquito song των queens of the stone age
(ναι εκείνο το έπος στο songs for the deaf),
έχει παίξει μπάσο στα πρώτα δισκάκια των perfect circle,
και πολλά άλλα, αλλά δεν είναι κανένα από αυτά το πρώτο που θυμάμαι.

εκείνη η φάση στο βίντεο,
που μαζεύει τα μαλλιά.

με βγάζει εκτός εαυτού.
νομίζω δεν είναι ερωτικό,
νομίζω είναι κάτι άλλο, κάτι παραπάνω.

ας το σταματήσω εδώ όμως,
ας αφήσω και ένα αναπάντητο ερώτημα για αύριο,
ας μην μου λύσω όλες τις απορίες μονομιάς.

α ναι,
πέρα από όλα αυτά,
παίζει και βιολί.

καλημέρα σας



A Perfect Circle:
Maynard James Keenan
Billy Howerdel
Josh Freese
Paz Lenchantin
Troy Van Leeuwen

30. la dispute - wildlife [2011]

με έπιασαν τα συναισθηματικά μου σήμερα,

εκεί πήγε το μυαλό μου κατευθείαν.

δεν τον είχα τον δίσκο μέσα, 

και ειλικρινά απορώ.

αναρωτιέμαι τι άλλο ξέχασα να βάλω. 

θα το δούμε στην πορεία νομίζω.

la dispute λοιπόν.

από αυτές τις μπάντες που θα κάνουν live στην ελλάδα για 30 άτομα.

αλλά τι άτομα θα είναι αυτά, τα καλύτερα έτσι, να τα λέμε όλα.

αμερικανίλα, post-hardcore, 

αυτό που λέμε emo ίσως, ίσως και όχι.

τρία studio album πλέον,

εδώ έχουμε το δεύτερο, επειδή με αυτό δέθηκα,

το πρώτο προφανώς και είναι το καλύτερο,

αλλά εδώ, εγώ, με το δεύτερο έκανα χαμό.

τους αγαπάμε για πολλούς λόγους.

για την oldschool λογική,

είναι ενεργή μπάντα 13 χρόνια,

και προτιμούν να βγάλουν ep,

όχι ολόκληρες δουλειές,

σαν να μας λένε πως έχει νόημα ο δίσκος,

έχει άλλη σύσταση, άλλη υφή.

εφόσον ξεκαθαρίσαμε ότι οι άνθρωποι το βλέπουν σοβαρά,

πάμε παρακάτω.

ο τραγουδιάρης,

με την τρομερή και τόσο ιδιαίτερη φωνή,

μέχρι να μπει στο studio δεν είχε τραγουδήσει ποτέ,

ποιήματα έγραφε,

και αυτό είναι ξεκάθαρο νομίζω,

οι στίχοι της μπάντας είναι (τουλάχιστον) μοναδικοί.

ο συγκεκριμένος δίσκος ονομάστηκε έτσι,

αφού η "άγρια ζωή" θεωρείται η βάση που περικλείει την στιχουργική δομή του.

ο ρώσος συγγραφέας ναμπόκοφ (αυτός που έγραψε την λολίτα ρε),

είναι η έτερη βάση,  

καθώς η θεματική βάση κινείται γύρω από τα έργα του, σαν λογική,

η προσωπική απώλεια, σε ερωτικό-φιλικό επίπεδο,

είτε η απώλεια σαν έννοια στο περιβάλλον που υπάρχουμε.

γενικότερα, 

είναι κάπως "μαύρα" αυτά που πραγματεύεται ο δίσκος.

εξαιρετικά προσωπική υπόθεση λοιπόν,

εξαιρετικά συναισθηματική,

αισθάνεσαι πως σου ανοίγει την ψυχή του ο καλλιτέχνης,

κάθε κομμάτι έχει την δική του σημασία,

δεν αναρωτιέσαι για fillers στον δίσκο,

ξέρεις πως όλα έχουν την ίδια σημασία,

όλα έχουν τον σκοπό τους.

σε αυτό βοηθάει και η φωνή του τραγουδιστή-στιχουργού βέβαια,

όπου νιώθεις κάθε λέξη όπως χρειάζεται,

από τον σπαραγμό μέχρι την μνήμη,

είναι η αλάνθαστη πυξίδα σου,

σε οδηγεί στο κατάλληλο σημείο,

αλλά για αυτό θα μιλήσουμε και πιο κάτω.

14 κομμάτια, 57 λεπτά λέει.

τραγούδια 3 λεπτών κατά βάση,

με πολύ spoken word μέσα,

χαρακτηριστικό της punk/diy λογικής τους, 

και ολόκληρης της post-hardcore σκηνής των τελευταίων ετών άλλωστε.

ιδιαίτερη μνεία, 

τα τέσσερα τραγούδια που έχουν το άρθρο "Α"

(a Departure, a Letter κτλ),

και το άρθρο δεν είναι κεφαλαίο, 

μάλλον επίτηδες θα το κάνουν, κάτι θα σημαίνει..

ακόμα ένα τραγούδι που ξεχωρίζει,

το the most beautiful bitter fruit,

που μιλάει για την αδυναμία ενός ανθρώπου για τα one night stands,

κάτι από το οποίο παίρνω τεράστια απόσταση, να το ξεκαθαρίσω.

τρομακτική ανάλυση, ουσιαστική,

και προσωπικά θα κρατήσω έναν στίχο,

που σημαίνει πολλά, εξηγεί ακόμα περισσότερα,

δίνει με λίγες λέξεις απάντηση σε πολλά ερωτήματα,

εκεί που λέει 

find it: a body that makes sense.

δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για να νιώσουμε,

όλα έρχονται από μόνα τους,

αρκεί να νιώθουμε. 

να έχουμε νιώσει.

και εγώ, έχω νιώσει,

το έχω νιώσει.

το κομμάτι μου:

King Park

επειδή

δεν ξέρω από που να αρχίσω.

επειδή είναι αληθινή ιστορία.

επειδή ο άνθρωπος είναι ποιητής, δεν υπερβάλλω,

και μας εξιστορεί το γεγονός με μοναδικό τρόπο.

μία υπόθεση δολοφονίας, 

κάτι παιδιά γύρω στα 18, στην αμερική,

την είχαν δει γκάνγκστερς,

και πήγαν να σκοτώσουν ένα μέλος από την αντίπαλη συμμορία,

αλλά μία σφαίρα βρήκε ένα παλικάρι που δεν είχε σχέση με τίποτα από αυτά,

το σκότωσε επί τόπου,

και μας εξιστορεί την συνέχεια,

την αντίδραση του δολοφόνου, 

και το όλο ηθικό δίλημμα, 

από σχεδόν όλες τις οπτικές, 

του θύματος,

του θύτη, 

των οικογενειών.

μέχρι που φτάνει στην κορύφωση,

εκεί στο τέλος, 

χτίζοντας την ένταση καλύτερα από το 80% των post-rock κομματιών (εύκολα),

για να μας αναφέρει κατά λέξη τα τελευταία λόγια του δολοφόνου,

πριν αυτοκτονήσει, με την αστυνομία έξω από την πόρτα του δωματίου που είχε κρυφτεί.

δεν χτίζει για την κάθαρση,

επειδή δεν μας δίνει την ολοκλήρωση,

τον λόγο της κάθαρσης δηλαδή,

χτίζει για να αποτυπώσει την ένταση, την στιγμή.

η φωνή του, 

εκεί στο τέλος που σπαράζει, 

που η ένταση έχει φτάσει στο ανώτατο σημείο,

εκεί έχει φτάσει, και έχει ξεπεράσει τα όρια,

σκέφτεται το "μετά",

δεν μπορεί να σκεφτεί το παρόν,

έχει θολώσει, 

έχει κατανοήσει τι έχει συμβεί,

το μόνο που έχει μείνει μέσα του είναι ενοχές και τύψεις,

μία ένταση που πρέπει να βγει,

πρέπει να βρει δρόμο προς τα έξω,

εκεί αναφέρει αυτά τα λόγια,

ακριβώς όπως ειπώθηκαν από τον δολοφόνο,

πριν δώσει τέλος στην ζωή του.

εκεί που αναφέρει τα τελευταία λόγια του,

που κρύφτηκε στο ξενοδοχείο King Park,

εκεί βρίσκεται όλο το μήνυμα αυτής της μουσικής,

αυτού του ιδιώματος,

αυτών των ανθρώπων που είναι πιο κοντά από κάθε άλλον στους minor threat και τους fugazi.

can i still get into heaven if i kill myself?

can i still get into heaven if i kill myself?

can i ever be forgiven cause i killed that kid?

it was an accident i swear, it wasn't meant for him

and if i turn it on me, 

if i even it out,

can i still get in, or will they send me to hell?

can i still get into heaven if i kill myself?

La Dispute:

Jordan Dreyer

Chad Sterenburg

Adam Vass

Kevin Whittemore

Brad Vander Lugt

29. depeche mode - songs of faith and devotion [1993]

σκοτείνιασε, και σε θυμήθηκα.

τότε που είχαμε ανοιχτά παράθυρα το απόγευμα,

και σκοτάδια το βράδυ,

πολύ ήλιο, και πολύ σκοτάδι.

αυτός ο δίσκος έχει χρώμα,

έχει εικόνες, έχει μυρωδιές,

έχει κίνηση.

εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που "επέμειναν", ας πούμε,

να ακούσω λίγο πιο σοβαρά depeche mode,

καθώς για πολλά χρόνια δεν ήμουν ιδιαίτερα στο κλίμα τους.

έτσι νόμιζα όμως.

πρώτος και καλύτερος, παντού, ο CV,

με μία απλή ατάκα, ενώ παίζαμε top 10 κάτι καλοκαίρια,

απόρησε που δεν ήμουν γνώστης της μπάντας, 

"αφού γαμάνε ρε".

δεν ήθελα πολύ ακόμα,

ήρθε και το άλλο,

και έδεσε το γλυκό.

είναι πολλά, δεν μπορώ να πω.

οι depeche mode λοιπόν,

είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση,

στα δικά μου μάτια ειδικά.

δύσκολα θα βρεις τόση ένταση μαζεμένη,

σε έναν ήχο που δεν είναι ακραίος,

το αντίθετο.

ραδιοφωνικός όσο δεν πάει,

παρόλα αυτά έχουν καταφέρει να γράψουν απίστευτες μουσικές,

και για αυτό μάλλον φταίει ο gore.

πήραν τόσα και τόσα,

και το πήγαν πολλά βήματα παρακάτω.

ο λόγος για αυτόν τον δίσκο δεν είναι αμιγώς μουσικός,

όπως έχουμε ξαναπεί πολλές φορές,

αλλά ταιριάζει σε άλλα πρότυπα, δικά μας.

αυτά τα υποκειμενικά, τα ωραία, τα δικά μας.

πρακτικά όμως,

ταιριάζει και στα δικά μου πρότυπα περισσότερο.

αλλάζουν κάπως το ύφος τους εδώ,

πιο μαύρο, πιο εσωστρεφές,

λίγο πιο κοντά στην εποχή ίσως, 

αν σκεφτεί κάποιος πως το 1993 η σκηνή του seattle είναι στο peak της τότε.

είναι τόσο εύκολο να δημιουργήσεις εικόνες με αυτόν τον δίσκο.

η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι ανεπανάληπτη,

η φωνή του gahan είναι από μόνη της αιτία για πολλά,

το μόνο που χρειάζεσαι είναι το timing.

τα υπόλοιπα είναι ήδη εκεί.

και εδώ επίσης έγινε το πρώτο βήμα για να νιώσω τι έχουν να πουν,

με βάση αυτό πήγα και στα υπόλοιπα,

στα προηγούμενά τους κυρίως,

έτσι έβγαλε νόημα.

λίγα πράγματα εκτιμώ μουσικά από τα 80's,
οι συγκεκριμένοι είναι σίγουρα ένα από αυτά.

μία επίσης ενδιαφέρουσα πληροφορία,
είναι η αγάπη που δείχνουν αρσενικά και θηλυκά
για τους συγκεκριμένους,
δεν έχει όρια και συγκεκριμένες συντεταγμένες εδώ.
είναι πάνω από όλα αυτά οι depeche mode,
δεν έχουν όρια,
και εμένα προσωπικά αυτό μου το προσέφεραν στο έπακρο.

να μπορώ να σκεφτώ καταστάσεις,
χωρίς να οριοθετώ τα πράγματα.

ήμουν άλλος πριν τους depeche mode,

άλλος είμαι τώρα.

αυτό που λες πως άλλαξες,

αυτό που σου λένε κάποιες φορές,

πως έχεις αλλάξει,

και λες "μα δεν έκανα κάτι".

δεν χρειάζεται να το κάνεις ενσυνείδητα,
θα το κάνει η μουσική για εσένα,
θα σε πάει σε μέρη που δεν είχες ξαναπάει,
θα σκεφτείς εικόνες που δεν είχες φανταστεί μέχρι τότε.

θα νιώσεις την αγωνία του έρωτα, 

του πάθους, 

όλων αυτών των πραγμάτων που έχεις στο κεφάλι σου,

οι depeche mode είναι οι ήχοι που τα περιβάλουν. 

το λέει και ο τίτλος άλλωστε.

δεν μιλάει ακριβώς για παντοτινή αγάπη, 

δίνει μια πιο πρακτική έννοια σε όλο αυτό.

και σε αυτό μπορούμε όλοι να συνδεθούμε έχω την εντύπωση.

το κομμάτι μου:

I Feel You

επειδή

ήμουν παιδί,
και το είδα σε εκείνη την ταινία.
μου το έδειξες, για να τα λέω όπως είναι,
και τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά.

μάλλον δεν τα διαβάζεις αυτά,
αλλά τα θυμάμαι όλα, να ξέρεις.
και σε ευχαριστώ.
όλα είναι διαφορετικά μετά από αυτό.
την εννοούσα την λέξη σοκ,
ίσως να μην το κατάλαβες,
αλλά το εννοούσα.

ακούστε το ένα βράδυ το συγκεκριμένο κομμάτι,
διαβάστε τους στίχους,
νιώστε το, τιμώντας τον λόγο που έχει γραφτεί.

κάποια κομμάτια είναι μεγαλύτερα από όλα,
αυτό είναι σίγουρα ένα από αυτά, για μένα.

πάω να το ξαναβάλω να παίξει,
το (δικό σου) walking in my shoes δεν θα παίξει ποτέ μάλλον

Depeche Mode:

Martin Gore

Dave Gahan

Andy Fletcher

Alan Wilder

ΥΓ. μαλακία, για το black celebration έπρεπε να γράψω