με έπιασαν τα συναισθηματικά μου σήμερα,
εκεί πήγε το μυαλό μου κατευθείαν.
δεν τον είχα τον δίσκο μέσα,
και ειλικρινά απορώ.
αναρωτιέμαι τι άλλο ξέχασα να βάλω.
θα το δούμε στην πορεία νομίζω.
la dispute λοιπόν.
από αυτές τις μπάντες που θα κάνουν live στην ελλάδα για 30 άτομα.
αλλά τι άτομα θα είναι αυτά, τα καλύτερα έτσι, να τα λέμε όλα.
αμερικανίλα, post-hardcore,
αυτό που λέμε emo ίσως, ίσως και όχι.
τρία studio album πλέον,
εδώ έχουμε το δεύτερο, επειδή με αυτό δέθηκα,
το πρώτο προφανώς και είναι το καλύτερο,
αλλά εδώ, εγώ, με το δεύτερο έκανα χαμό.
τους αγαπάμε για πολλούς λόγους.
για την oldschool λογική,
είναι ενεργή μπάντα 13 χρόνια,
και προτιμούν να βγάλουν ep,
όχι ολόκληρες δουλειές,
σαν να μας λένε πως έχει νόημα ο δίσκος,
έχει άλλη σύσταση, άλλη υφή.
εφόσον ξεκαθαρίσαμε ότι οι άνθρωποι το βλέπουν σοβαρά,
πάμε παρακάτω.
ο τραγουδιάρης,
με την τρομερή και τόσο ιδιαίτερη φωνή,
μέχρι να μπει στο studio δεν είχε τραγουδήσει ποτέ,
ποιήματα έγραφε,
και αυτό είναι ξεκάθαρο νομίζω,
οι στίχοι της μπάντας είναι (τουλάχιστον) μοναδικοί.
ο συγκεκριμένος δίσκος ονομάστηκε έτσι,
αφού η "άγρια ζωή" θεωρείται η βάση που περικλείει την στιχουργική δομή του.
ο ρώσος συγγραφέας ναμπόκοφ (αυτός που έγραψε την λολίτα ρε),
είναι η έτερη βάση,
καθώς η θεματική βάση κινείται γύρω από τα έργα του, σαν λογική,
η προσωπική απώλεια, σε ερωτικό-φιλικό επίπεδο,
είτε η απώλεια σαν έννοια στο περιβάλλον που υπάρχουμε.
γενικότερα,
είναι κάπως "μαύρα" αυτά που πραγματεύεται ο δίσκος.
εξαιρετικά προσωπική υπόθεση λοιπόν,
εξαιρετικά συναισθηματική,
αισθάνεσαι πως σου ανοίγει την ψυχή του ο καλλιτέχνης,
κάθε κομμάτι έχει την δική του σημασία,
δεν αναρωτιέσαι για fillers στον δίσκο,
ξέρεις πως όλα έχουν την ίδια σημασία,
όλα έχουν τον σκοπό τους.
σε αυτό βοηθάει και η φωνή του τραγουδιστή-στιχουργού βέβαια,
όπου νιώθεις κάθε λέξη όπως χρειάζεται,
από τον σπαραγμό μέχρι την μνήμη,
είναι η αλάνθαστη πυξίδα σου,
σε οδηγεί στο κατάλληλο σημείο,
αλλά για αυτό θα μιλήσουμε και πιο κάτω.
14 κομμάτια, 57 λεπτά λέει.
τραγούδια 3 λεπτών κατά βάση,
με πολύ spoken word μέσα,
χαρακτηριστικό της punk/diy λογικής τους,
και ολόκληρης της post-hardcore σκηνής των τελευταίων ετών άλλωστε.
ιδιαίτερη μνεία,
τα τέσσερα τραγούδια που έχουν το άρθρο "Α"
(a Departure, a Letter κτλ),
και το άρθρο δεν είναι κεφαλαίο,
μάλλον επίτηδες θα το κάνουν, κάτι θα σημαίνει..
ακόμα ένα τραγούδι που ξεχωρίζει,
το the most beautiful bitter fruit,
που μιλάει για την αδυναμία ενός ανθρώπου για τα one night stands,
κάτι από το οποίο παίρνω τεράστια απόσταση, να το ξεκαθαρίσω.
τρομακτική ανάλυση, ουσιαστική,
και προσωπικά θα κρατήσω έναν στίχο,
που σημαίνει πολλά, εξηγεί ακόμα περισσότερα,
δίνει με λίγες λέξεις απάντηση σε πολλά ερωτήματα,
εκεί που λέει
find it: a body that makes sense.
δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για να νιώσουμε,
όλα έρχονται από μόνα τους,
αρκεί να νιώθουμε.
να έχουμε νιώσει.
και εγώ, έχω νιώσει,
το έχω νιώσει.
το κομμάτι μου:
King Park
επειδή
δεν ξέρω από που να αρχίσω.
επειδή είναι αληθινή ιστορία.
επειδή ο άνθρωπος είναι ποιητής, δεν υπερβάλλω,
και μας εξιστορεί το γεγονός με μοναδικό τρόπο.
μία υπόθεση δολοφονίας,
κάτι παιδιά γύρω στα 18, στην αμερική,
την είχαν δει γκάνγκστερς,
και πήγαν να σκοτώσουν ένα μέλος από την αντίπαλη συμμορία,
αλλά μία σφαίρα βρήκε ένα παλικάρι που δεν είχε σχέση με τίποτα από αυτά,
το σκότωσε επί τόπου,
και μας εξιστορεί την συνέχεια,
την αντίδραση του δολοφόνου,
και το όλο ηθικό δίλημμα,
από σχεδόν όλες τις οπτικές,
του θύματος,
του θύτη,
των οικογενειών.
μέχρι που φτάνει στην κορύφωση,
εκεί στο τέλος,
χτίζοντας την ένταση καλύτερα από το 80% των post-rock κομματιών (εύκολα),
για να μας αναφέρει κατά λέξη τα τελευταία λόγια του δολοφόνου,
πριν αυτοκτονήσει, με την αστυνομία έξω από την πόρτα του δωματίου που είχε κρυφτεί.
δεν χτίζει για την κάθαρση,
επειδή δεν μας δίνει την ολοκλήρωση,
τον λόγο της κάθαρσης δηλαδή,
χτίζει για να αποτυπώσει την ένταση, την στιγμή.
η φωνή του,
εκεί στο τέλος που σπαράζει,
που η ένταση έχει φτάσει στο ανώτατο σημείο,
εκεί έχει φτάσει, και έχει ξεπεράσει τα όρια,
σκέφτεται το "μετά",
δεν μπορεί να σκεφτεί το παρόν,
έχει θολώσει,
έχει κατανοήσει τι έχει συμβεί,
το μόνο που έχει μείνει μέσα του είναι ενοχές και τύψεις,
μία ένταση που πρέπει να βγει,
πρέπει να βρει δρόμο προς τα έξω,
εκεί αναφέρει αυτά τα λόγια,
ακριβώς όπως ειπώθηκαν από τον δολοφόνο,
πριν δώσει τέλος στην ζωή του.
εκεί που αναφέρει τα τελευταία λόγια του,
που κρύφτηκε στο ξενοδοχείο King Park,
εκεί βρίσκεται όλο το μήνυμα αυτής της μουσικής,
αυτού του ιδιώματος,
αυτών των ανθρώπων που είναι πιο κοντά από κάθε άλλον στους minor threat και τους fugazi.
can i still get into heaven if i kill myself?
can i still get into heaven if i kill myself?
can i ever be forgiven cause i killed that kid?
it was an accident i swear, it wasn't meant for him
and if i turn it on me,
if i even it out,
can i still get in, or will they send me to hell?
can i still get into heaven if i kill myself?
La Dispute:
Jordan Dreyer
Chad Sterenburg
Adam Vass
Kevin Whittemore
Brad Vander Lugt
No comments:
Post a Comment