39. ορφέας περίδης - καλή σου μέρα αν ξυπνάς [1996]

περίεργη ημέρα η χθεσινή,
όλα ήταν εκεί πέρα από εσένα θα έλεγα,
αλλά τελικά ήσουν και εσύ,
οπότε έφυγε η ευκαιρία να κάνω δακρύβρεχτη εισαγωγή.

μετά έβγαλε ήλιο,
και έπινα καφέ,
οπότε η θύμηση πήγε σε μια τέτοια στιγμή,
από αυτές που δεν έρχονται εύκολα,
αυτές που τις έχεις κρυμμένες, όχι επίτηδες όμως,
απλά είναι πολύ πίσω, πάρα πολύ.

εκείνο το καλοκαίρι τον είχα ακούσει πολύ αυτόν τον δίσκο.

τον έβαζες να παίζει,
άφηνες λίγο την μπαλκονόπορτα ανοιχτή,
και πήγαινες μπαλκόνι να απολαύσεις καφέ,
απόγευμα συνήθως,
με τις τέντες κάπως στην μέση,
να σε βλέπει ο ήλιος, να μην σε βλέπει ο γείτονας.

ο ορφέας περίδης έχει πολύ ιδιαίτερη φωνή,
πολύ γλυκιά, ταξιδιάρικη θα έλεγα,
αλλά με μία μελαγχολία στο φινάλε,
σαν να προδικάζει το τέλος κάθε κομμάτι που έχει τραγουδήσει.

πήρε την κιθάρα του,
και σιγοντάρει κάποιες φορές στο μπουζούκι,
και κάποιες άλλες στην ηλεκτρική κιθάρα.

ο πρώτος έρωτας ήρθε με τα τραγούδια τα αμερικάνικα,
αυτή η μελωδία της κιθάρας ήρθε πολύ απρόσμενα,
δεν περίμενα να ακούσω αυτούς τους ήχους,
πόσο μάλλον να ταιριάξουν όλα αυτά με αυτές τις ενορχηστρώσεις.
καμία απορία όμως,
όταν κατάλαβα πως στο τέλος παίζει κιθάρα ο δρόλαπας.

πόσο μάλλον να ταιριάξει το παραπάνω τραγούδι,
με το στάγδην βραδέως στον ίδιο δίσκο.

αυτό οφείλεται στο εξαιρετικό tracklist,
και την σειρά που έχουν τοποθετηθεί στο album.

ένα άλλο αγαπημένο κομμάτι είναι ο αυγερινός,
κρατάει έναν περίεργο ρυθμό,
με μία ονειρεμένη ενορχήστρωση,
νιώθεις κάθε όργανο, στον βαθμό που χρειάζεται.
εδώ επίσης εμφανίζεται και στους στίχους ο τίτλος του δίσκου,
μία φράση που χρησιμοποιώ αρκετά,
ακόμα και σήμερα, εκεί που χρειάζεται.
δεν νομίζω να την έχει καταλάβει κάποιος,
μέχρι και σήμερα, αλλά οκ,
όταν το κάνω, χαίρομαι λίγο παραπάνω, δεν θα το κρύψω..

το κάτι μου κρύβεις λογικά είναι και το χιτάκι του δίσκου,
έπαιξε παντού,
και είναι απόλυτα δικαιολογημένο,
τα έχει όλα, εξαιρετική μουσική,
έξυπνοι στίχοι, και ένα ανάλογο βίντεο.
μαγαζί που κλείνει, καπνοί, ελάχιστα φώτα,
ναι είναι όλα σωστά.

εξαιρετικός δίσκος, κυλάει υπερβολικά εύκολα,
δεν θα καταλάβεις πότε θα φτάσεις στο τέλος,
και πότε θα τον ξαναβάλεις να παίξει.
αγαπημένος απογευματινός δίσκος,
ανοιξιάτικος, με συνοδεία καφέ,
ένα τσιγάρο να καίγεται,
μία μνήμη να έρχεται,
μία άλλη να φεύγει.

είμαστε όλοι εδώ,
αόρατοι, και ορατοί.


το τραγούδι μου:
Αχ, Να Σε Δω


επειδή
έχω μία αγάπη για την μυθολογία,
και εδώ μας εξιστορεί έναν αγαπημένο μύθο,
αυτόν του ορφέα και της ευρυδίκης.

μία τρομερή εξιστόρηση της ανθρώπινης φύσης,
με όλα τα ελαττώματα και όλες τις δυνάμεις της.
με τον ορφέα να παίζει την λύρα,
και την ευρυδίκη, ούσα ερωτευμένη μαζί του,
να εντυπωσιάζεται με κάθε του νότα,
ακόμα και με τις φάλτσες, δεν είχε σημασία.

όλα πήγαν στραβά όμως, το κορίτσι μας πέθανε,
και όπως είναι γνωστό πήγε στον άδη.

στα βάθη των ωκεανών, 
ακούω τον ήχο των σεισμών,
και από την γη που άνοιξε, 
περνάω στον κάτω κόσμο,
να βρω όλα τα χαμένα, 
ίσως να βρω και εσένα

εδώ βλέπουμε την δύναμη του ορφέα,
αφού κατάφερε να πάρει την έγκριση των θεών,
για την φέρει πίσω, μάγεψε τον κέρβερο,
και όποιον άλλον συνάντησε με την μουσική του,
και έτσι κατάφερε να να την πάρει από τον άδη,
να την φέρει στον πάνω κόσμο.

ο όρος ήταν να την πάρει,
αλλά μέχρι να ανέβει στην γη,
να μην γυρίσει να κοιτάξει την αγαπημένη του,
κατά την διάρκεια της διαδρομής.

και εδώ βλέπουμε την αδυναμία του ορφέα,
αφού δεν κατάφερε να τηρήσει αυτόν τον όρο,
και έτσι χάθηκε για πάντα η αγαπημένη του..

για αυτόν τον μύθο μας μιλάει αυτό το τραγούδι,
όχι τόσο ξεκάθαρα, κάπως συγκαλυμμένα,
αφού δεν μας λέει το τέλος,
απλά μας αναφέρει διακριτικά ότι κάτι ψάχνει,
κάτι θέλει να βρει.

ίσως γιατί καμιά φορά μπορεί να αλλάζει το τέλος στις ιστορίες.
εγώ δεν κοιτάω πάντως.

38. sia - 1000 forms of fear [2014]

εύκολη επιλογή.

δύσκολη περίπτωση όμως.

θα τα πούμε όλα,

περίμενε λίγο όμως,

δεν έχω καφέ σήμερα,

δεν μπορώ, όχι δεν θέλω.

έχω ένα τσάι, ωραιότατο,

του βουνού πρέπει να είναι, 

δεν θυμάμαι ποιος το έβαλε σπίτι μου,

αλλά είναι εξαιρετικό, να ξέρεις.

την θυμήθηκα λίγες μέρες πριν,

θυμήθηκα πως άρχισε αυτή η λατρεία για την αυστραλέζα της καρδιάς μας.

πρέπει να είχε αναφερθεί σε κάποια συζήτηση το 2009,

για τους zero7, αν θυμάμαι καλά,

αλλά άρχισα να εκτιμάω 2-3 χρόνια μετά,

όταν έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για one man bands στο black metal,

και ένας τύπος την ανέφερε σαν βασική του επιρροή.

αναρωτήθηκα, 

πως γίνεται κάτι τόσο μαύρο,

να κολλάει με την sia,
κάτι τόσο απόκοσμο, απόμακρο,
να βρίσκει διέξοδο μέσω μίας σύγχρονης pop τραγουδίστριας;

αυτή η σκέψη έφερε την λύση στο παραπάνω ζήτημα.
ίσως να βοήθησε και εκείνη η περίοδος,
ίσως το timing να ήταν τέλειο,
για να νιώσω όλα αυτά,
να καταφέρω να αποκωδικοποιήσω τον δίσκο,
και όχι μόνο.

αυτή η μαυρίλα υπάρχει παντού,
δεν χρειάζεται να είναι μόνο στο black metal.
αρκεί να κοιτάς σωστά.

η sia είναι γνωστό ότι έχει τρομερή φωνή,
και ιδιαίτερη,
αν την ακούσεις μία φορά, φτάνει,
θα την αναγνωρίζεις όπου αλλού την ξανασυναντήσεις.

αυτό δεν την κάνει μοναδική,
όχι μόνο αυτό δηλαδή.
έχει περάσει πολλά,
έρωτες, ναρκωτικά, και πολλά άλλα,
που ίσως να μην ταιριάζουν στο μέγεθος των πραγμάτων που έχει καταφέρει,
και στους ανθρώπους που απευθύνεται σήμερα.
(το ότι κρύβει το πρόσωπό της δεν είναι επειδή της αρέσουν οι slipknot,
αλλά έχει ψυχοσωματική πάθηση, που της προκαλεί πολλά,
όπως παραμορφώσεις στο πρόσωπο)

είναι το odd one out,
που λένε και στην αγγλία.

ήταν για καιρό στην αφάνεια,
λόγω της πάθησής, οπότε απλά επέλεγε να γράφει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες.
μέχρι που έγραψε το chandelier,
το οποίο απέρριψε η rihanna (και πολύ την ευχαριστούμε για αυτό),
και αποφάσισε να το γράψει η ίδια.

αυτός ο δίσκος αποκαθήλωσε την pop, ξανά, μέσα μου.
(και ακόμα δυο-τρεις, εκείνης της περιόδου, αλλά οκ)

ένας από τους ελάχιστους αγαπημένους των σχολικών χρόνων μου,
κώστα τον λένε,
το πήρε γραμμή πολύ γρήγορα,
το ανέβασε αρχές μαίου, μόλις είχε βγει,
το έβαλα να το τσεκάρω, και είδα το βίντεο.
το ξαναείδα. πολλές φορές. πάρα πολλές.

αυτή η maddie είναι θεά ρε.

διάβασα και τους στίχους μετά.
σαν να έκανα reset.
τραγούδι ύμνος, φτιαγμένο να το τραγουδάς φωνάζοντας,
και δεν μιλάει για έρωτες, για λουλούδια και άνοιξη.
σάλταρα.

έβγαλε και άλλα δύο τραγούδια,
πριν κυκλοφορήσει ολόκληρος ο δίσκος.

κανένα με "συνηθισμένη" λογική,
κανένα δεν μιλούσε για χαρές και καρδούλες.

είχε πόνο,
και αυτά τα τραγούδια ήταν η διέξοδος,
ήταν ο τρόπος να ξεφορτωθεί ένα βάρος, ίσως,
να μιλήσει για κάτι δικό της, ίσως.

σίγουρα δεν ήταν εύκολο.

δεν είναι εύκολη η τέχνη,
και σαν κάτι ανάλογο συμπεριφέρεται στην μουσική που γράφει.

πολλοί τραγούδησαν το chandelier,
το big girls cry, το elastic heart, το fire meets gasoline.
κανείς τόσο πειστικά,
τόσο σίγουρα.
κανενός η φωνή δεν σπάει, όπως η δική της.

έχει πολλά να σου πει ο δίσκος,
αρκεί να θελήσεις να τον ακούσεις.
επειδή έχει κάπως πιο γλυκό περίβλημα,
δεν σημαίνει ότι είναι δώρο για τον βαλεντίνο.

δεν είναι καν για δώρο.
είναι για προσωπική χρήση,
μετά από overdose.

αν το έχεις περάσει, τότε ξέρεις,
δεν με θέλεις κάτι άλλο εμένα.


το κομμάτι μου:
Dressed In Black


επειδή
δεν είναι εκεί που πέφτεις,
έχεις πέσει ήδη,
εκείνο το δευτερόλεπτο που πας να σηκωθείς,
αλλά δεν το κάνεις, σαν να περιμένεις κάτι.

και έρχεται αυτό το κάτι, αυτό που δεν περίμενες,
γιατί έτσι πάει,
τότε έρχονται αυτά,
όταν δεν τα περιμένεις, όταν έχεις απολέσει κάθε ελπίδα.

η ελπίδα είναι κάτι άσχημο άλλωστε,
ήταν στο στο πιθάρι (και όχι κουτί) της πανδώρας λέει η ιστορία,
με όλες τις κακουχίες.
με όλα τα δεινά του κόσμου.

δεν υπάρχει ελπίδα εδώ,
αφού εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές.
στο τραγούδησα τουλάχιστον.

covered my heart in kisses.

37. chelsea wolfe - pain is beauty [2013]

όταν ένας δίσκος αρχίζει με τον στίχο

run from the light, 

ανεβαίνει ο πήχης, ας μην κρυβόμαστε.

rollercoaster συναισθημάτων κυρίες και κύριοι,

από την κυριακή,

που ήταν μία από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου,

μέχρι και σήμερα, 

πάνω και κάτω, 

σαν να χοροπηδάω στο γήπεδο νιώθω, με διαλυμένα πόδια.

(τυχαίο το παράδειγμα)

αυτό το περίεργο χαμόγελο,
που μπορεί να γυρίσει σε θλίψη σε δέκατα του δευτερολέπτου,
αλλά ταυτόχρονα μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να το πιστέψεις,
σαν την γάτα του Schrödinger ας πούμε.

πολλά κλισέ έχουν χρησιμοποιηθεί,
προφανώς και από εμένα,
του στυλ "αυτός ο δίσκος είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα",
ή "αυτός ο δίσκος είναι η καταιγίδα η ίδια",
και πολλές φορές ταιριάζουν, δεν μπορώ να πω.

η Chelsea Joy(δεν το έβλεπες να έρχεται αυτό μάλλον) Wolfe,
είναι όλα μαζί,
η ηρεμία και η έξαψη μαζί,
όχι σε διαφορετικά τραγούδια,
όλα κάτω από την ίδια ομπρέλα,
όλα κάτω από τον ίδιο ήχο,
και αυτό την κάνει τουλάχιστον ιδιαίτερη,
έχει την δική της ταυτότητα,
δεν αντιγράφει, δημιουργεί.

ήταν δεκέμβριος του 2011,
και το θυμάμαι καλά, το έχω μπροστά μου,
καθόμουν στο παλιό μου λάπτοπ, στο πατρικό,
και βολόδερνα στο φουμπου,
μέχρι που έπεσα πάνω στην λίστα της χρονιάς του jacob bannon,
μην ρωτήσεις ποιός είναι αυτός, ντροπή σου,
και την άνοιξα να δω
τι σκατά άκουσε φέτος η φωνή και το πνεύμα των converge.

το μάτι μου έπεσε απευθείας επάνω σε ένα γυναικείο όνομα,
όχι επειδή μου έκανε εντύπωση το chelsea wolfe,
αλλά επειδή ο τίτλος του δίσκου ήταν στα ελληνικά,
στην καθαρεύουσα για την ακρίβεια,
Αποκάλυψις έλεγε, και τσίμπησα,
το κατέβασα στο καπάκι,
και εκεί δημιουργήθηκε η αγάπη που κρατάει μέχρι σήμερα,
εκείνο το βράδυ έμαθα πολλά.

τρομακτικό το εξώφυλλο,
ισάξιο του συναισθήματος που ακολουθεί της ακρόασης,
τουλάχιστον ταιριαστό.

και μετά βγάζει αυτό.

έρωτας.

τόση μαυρίλα, που να χωρέσει,
μόνο οι καρδιές μας έχουν τόσο κενό.

αυτό το feral love,
πέρα από soundtrack για το game of thrones,
είναι τόσο περίεργα ερωτικό,
τόσο αισθησιακό,
που με βάζει σε περίεργες σκέψεις,
χωρίς να το θέλω, χωρίς να το αναζητώ.

το warden,
που έχει ένα post-punk/electro pop sample να βαράει,
το οποίο πάλι η chelsea το φέρνει στα μέτρα της,
πάλι το κάνει δικό της,
και αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο της νομίζω.

το warden σου αφήνει ένα 80's συναίσθημα,
το destruction makes the world burn brighter έχει κάτι από sonic youth,
μα όλα αυτά είναι δικά της,
όλα αυτά το κάνουν πιο δεμένο το σύνολο του δίσκου.

εδώ βρίσκεται η μαγεία της.

σίγουρα οι στίχοι παίζουν καθοριστικό ρόλο (στις εξελίξεις),
και όλο αυτό το μαύρο που την περικλείει είναι τουλάχιστον θελκτικό,
αυτό που την οδηγεί όμως στην (μουσική) θέωση,
αν ρωτάτε εμένα,
είναι η παντελής έλλειψη στεγανών και ορίων,
αυτή η ελευθερία που είναι παντού,
αυτή η απορία που δεν σε αφήνει να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο,
ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει μετά.

δεν είναι εύκολη μουσική,
έχει τον δικό της ρυθμό,
είναι για ιδιαίτερες στιγμές,
εσωτερικές, γεμάτες με εσωστρέφεια,
για τον εσωτερικό κόσμο που αληθινά έχουμε-και κρύβουμε.

δεν ξέρω γιατί ήρθα εδώ για το νο.37,
δεν ξέρω γιατί το γράφω αυτό το άρθρο καμιά βδομάδα τώρα,
ίσως να φταίει η εξωτερική της εμφάνιση,
που μου είναι τόσο οικεία,
λευκή, χωρίς πηγούνια και μαλακίες, γαλανομάτα,
όπως πρέπει δηλαδή.
ίσως και όχι όμως.


το κομμάτι μου:
Lone


επειδή
σπαραγμός.
δεν υπερβάλω.
ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.

συναίσθημα, εγκατάλειψη,
παραίτηση, νοσταλγία.

when the wind takes them all
away from here, away from me,

when the sorrow is all gone,
it is buried in the soil- it is buried in the sun

when the wolves howl their song,
and the whole earth is done
and the wind still carries on

και σε αφήνει με την απορία,
ναι, τι γίνεται μετά από αυτά;

(δικό σας το μετά, δικό σας και το πριν)

τόσο απλό, συμπυκνωμένο,
διηγείται μία ιστορία όπου,
αν είμαστε τυχεροί την έχουμε ακούσει,
αν είμαστε άτυχοι, την έχουμε ζήσει.

και εγώ τους τυχερούς δεν τους συμπαθώ, να ξέρετε.