όταν ένας δίσκος αρχίζει με τον στίχο
run from the light,
ανεβαίνει ο πήχης, ας μην κρυβόμαστε.
rollercoaster συναισθημάτων κυρίες και κύριοι,
από την κυριακή,
που ήταν μία από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της ζωής μου,
μέχρι και σήμερα,
πάνω και κάτω,
σαν να χοροπηδάω στο γήπεδο νιώθω, με διαλυμένα πόδια.
(τυχαίο το παράδειγμα)
αυτό το περίεργο χαμόγελο,
που μπορεί να γυρίσει σε θλίψη σε δέκατα του δευτερολέπτου,
αλλά ταυτόχρονα μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να το πιστέψεις,
σαν την γάτα του Schrödinger ας πούμε.
πολλά κλισέ έχουν χρησιμοποιηθεί,
προφανώς και από εμένα,
του στυλ "αυτός ο δίσκος είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα",
ή "αυτός ο δίσκος είναι η καταιγίδα η ίδια",
και πολλές φορές ταιριάζουν, δεν μπορώ να πω.
η Chelsea Joy(δεν το έβλεπες να έρχεται αυτό μάλλον) Wolfe,
είναι όλα μαζί,
η ηρεμία και η έξαψη μαζί,
όχι σε διαφορετικά τραγούδια,
όλα κάτω από την ίδια ομπρέλα,
όλα κάτω από τον ίδιο ήχο,
και αυτό την κάνει τουλάχιστον ιδιαίτερη,
έχει την δική της ταυτότητα,
δεν αντιγράφει, δημιουργεί.
ήταν δεκέμβριος του 2011,
και το θυμάμαι καλά, το έχω μπροστά μου,
καθόμουν στο παλιό μου λάπτοπ, στο πατρικό,
και βολόδερνα στο φουμπου,
μέχρι που έπεσα πάνω στην λίστα της χρονιάς του jacob bannon,
μην ρωτήσεις ποιός είναι αυτός, ντροπή σου,
και την άνοιξα να δω
τι σκατά άκουσε φέτος η φωνή και το πνεύμα των converge.
το μάτι μου έπεσε απευθείας επάνω σε ένα γυναικείο όνομα,
όχι επειδή μου έκανε εντύπωση το chelsea wolfe,
αλλά επειδή ο τίτλος του δίσκου ήταν στα ελληνικά,
στην καθαρεύουσα για την ακρίβεια,
Αποκάλυψις έλεγε, και τσίμπησα,
το κατέβασα στο καπάκι,
και εκεί δημιουργήθηκε η αγάπη που κρατάει μέχρι σήμερα,
εκείνο το βράδυ έμαθα πολλά.
τρομακτικό το εξώφυλλο,
ισάξιο του συναισθήματος που ακολουθεί της ακρόασης,
τουλάχιστον ταιριαστό.
και μετά βγάζει αυτό.
έρωτας.
τόση μαυρίλα, που να χωρέσει,
μόνο οι καρδιές μας έχουν τόσο κενό.
αυτό το feral love,
πέρα από soundtrack για το game of thrones,
είναι τόσο περίεργα ερωτικό,
τόσο αισθησιακό,
που με βάζει σε περίεργες σκέψεις,
χωρίς να το θέλω, χωρίς να το αναζητώ.
το warden,
που έχει ένα post-punk/electro pop sample να βαράει,
το οποίο πάλι η chelsea το φέρνει στα μέτρα της,
πάλι το κάνει δικό της,
και αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο της νομίζω.
το warden σου αφήνει ένα 80's συναίσθημα,
το destruction makes the world burn brighter έχει κάτι από sonic youth,
μα όλα αυτά είναι δικά της,
όλα αυτά το κάνουν πιο δεμένο το σύνολο του δίσκου.
εδώ βρίσκεται η μαγεία της.
σίγουρα οι στίχοι παίζουν καθοριστικό ρόλο (στις εξελίξεις),
και όλο αυτό το μαύρο που την περικλείει είναι τουλάχιστον θελκτικό,
αυτό που την οδηγεί όμως στην (μουσική) θέωση,
αν ρωτάτε εμένα,
είναι η παντελής έλλειψη στεγανών και ορίων,
αυτή η ελευθερία που είναι παντού,
αυτή η απορία που δεν σε αφήνει να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο,
ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει μετά.
δεν είναι εύκολη μουσική,
έχει τον δικό της ρυθμό,
είναι για ιδιαίτερες στιγμές,
εσωτερικές, γεμάτες με εσωστρέφεια,
για τον εσωτερικό κόσμο που αληθινά έχουμε-και κρύβουμε.
δεν ξέρω γιατί ήρθα εδώ για το νο.37,
δεν ξέρω γιατί το γράφω αυτό το άρθρο καμιά βδομάδα τώρα,
ίσως να φταίει η εξωτερική της εμφάνιση,
που μου είναι τόσο οικεία,
λευκή, χωρίς πηγούνια και μαλακίες, γαλανομάτα,
όπως πρέπει δηλαδή.
ίσως και όχι όμως.
το κομμάτι μου:
Lone
επειδή
σπαραγμός.
δεν υπερβάλω.
ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.
συναίσθημα, εγκατάλειψη,
παραίτηση, νοσταλγία.
when the wind takes them all
away from here, away from me,
when the sorrow is all gone,
it is buried in the soil- it is buried in the sun
when the wolves howl their song,
and the whole earth is done
and the wind still carries on
και σε αφήνει με την απορία,
ναι, τι γίνεται μετά από αυτά;
(δικό σας το μετά, δικό σας και το πριν)
τόσο απλό, συμπυκνωμένο,
διηγείται μία ιστορία όπου,
αν είμαστε τυχεροί την έχουμε ακούσει,
αν είμαστε άτυχοι, την έχουμε ζήσει.
και εγώ τους τυχερούς δεν τους συμπαθώ, να ξέρετε.
που μπορεί να γυρίσει σε θλίψη σε δέκατα του δευτερολέπτου,
αλλά ταυτόχρονα μπορεί να συνεχιστεί μέχρι να το πιστέψεις,
σαν την γάτα του Schrödinger ας πούμε.
πολλά κλισέ έχουν χρησιμοποιηθεί,
προφανώς και από εμένα,
του στυλ "αυτός ο δίσκος είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα",
ή "αυτός ο δίσκος είναι η καταιγίδα η ίδια",
και πολλές φορές ταιριάζουν, δεν μπορώ να πω.
η Chelsea Joy(δεν το έβλεπες να έρχεται αυτό μάλλον) Wolfe,
είναι όλα μαζί,
η ηρεμία και η έξαψη μαζί,
όχι σε διαφορετικά τραγούδια,
όλα κάτω από την ίδια ομπρέλα,
όλα κάτω από τον ίδιο ήχο,
και αυτό την κάνει τουλάχιστον ιδιαίτερη,
έχει την δική της ταυτότητα,
δεν αντιγράφει, δημιουργεί.
ήταν δεκέμβριος του 2011,
και το θυμάμαι καλά, το έχω μπροστά μου,
καθόμουν στο παλιό μου λάπτοπ, στο πατρικό,
και βολόδερνα στο φουμπου,
μέχρι που έπεσα πάνω στην λίστα της χρονιάς του jacob bannon,
μην ρωτήσεις ποιός είναι αυτός, ντροπή σου,
και την άνοιξα να δω
τι σκατά άκουσε φέτος η φωνή και το πνεύμα των converge.
το μάτι μου έπεσε απευθείας επάνω σε ένα γυναικείο όνομα,
όχι επειδή μου έκανε εντύπωση το chelsea wolfe,
αλλά επειδή ο τίτλος του δίσκου ήταν στα ελληνικά,
στην καθαρεύουσα για την ακρίβεια,
Αποκάλυψις έλεγε, και τσίμπησα,
το κατέβασα στο καπάκι,
και εκεί δημιουργήθηκε η αγάπη που κρατάει μέχρι σήμερα,
εκείνο το βράδυ έμαθα πολλά.
τρομακτικό το εξώφυλλο,
ισάξιο του συναισθήματος που ακολουθεί της ακρόασης,
τουλάχιστον ταιριαστό.
και μετά βγάζει αυτό.
έρωτας.
τόση μαυρίλα, που να χωρέσει,
μόνο οι καρδιές μας έχουν τόσο κενό.
αυτό το feral love,
πέρα από soundtrack για το game of thrones,
είναι τόσο περίεργα ερωτικό,
τόσο αισθησιακό,
που με βάζει σε περίεργες σκέψεις,
χωρίς να το θέλω, χωρίς να το αναζητώ.
το warden,
που έχει ένα post-punk/electro pop sample να βαράει,
το οποίο πάλι η chelsea το φέρνει στα μέτρα της,
πάλι το κάνει δικό της,
και αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο της νομίζω.
το warden σου αφήνει ένα 80's συναίσθημα,
το destruction makes the world burn brighter έχει κάτι από sonic youth,
μα όλα αυτά είναι δικά της,
όλα αυτά το κάνουν πιο δεμένο το σύνολο του δίσκου.
εδώ βρίσκεται η μαγεία της.
σίγουρα οι στίχοι παίζουν καθοριστικό ρόλο (στις εξελίξεις),
και όλο αυτό το μαύρο που την περικλείει είναι τουλάχιστον θελκτικό,
αυτό που την οδηγεί όμως στην (μουσική) θέωση,
αν ρωτάτε εμένα,
είναι η παντελής έλλειψη στεγανών και ορίων,
αυτή η ελευθερία που είναι παντού,
αυτή η απορία που δεν σε αφήνει να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο,
ποτέ δεν ξέρεις τι θα ακολουθήσει μετά.
δεν είναι εύκολη μουσική,
έχει τον δικό της ρυθμό,
είναι για ιδιαίτερες στιγμές,
εσωτερικές, γεμάτες με εσωστρέφεια,
για τον εσωτερικό κόσμο που αληθινά έχουμε-και κρύβουμε.
δεν ξέρω γιατί ήρθα εδώ για το νο.37,
δεν ξέρω γιατί το γράφω αυτό το άρθρο καμιά βδομάδα τώρα,
ίσως να φταίει η εξωτερική της εμφάνιση,
που μου είναι τόσο οικεία,
λευκή, χωρίς πηγούνια και μαλακίες, γαλανομάτα,
όπως πρέπει δηλαδή.
ίσως και όχι όμως.
το κομμάτι μου:
Lone
επειδή
σπαραγμός.
δεν υπερβάλω.
ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ.
συναίσθημα, εγκατάλειψη,
παραίτηση, νοσταλγία.
when the wind takes them all
away from here, away from me,
when the sorrow is all gone,
it is buried in the soil- it is buried in the sun
when the wolves howl their song,
and the whole earth is done
and the wind still carries on
και σε αφήνει με την απορία,
ναι, τι γίνεται μετά από αυτά;
(δικό σας το μετά, δικό σας και το πριν)
τόσο απλό, συμπυκνωμένο,
διηγείται μία ιστορία όπου,
αν είμαστε τυχεροί την έχουμε ακούσει,
αν είμαστε άτυχοι, την έχουμε ζήσει.
και εγώ τους τυχερούς δεν τους συμπαθώ, να ξέρετε.
No comments:
Post a Comment