38. sia - 1000 forms of fear [2014]

εύκολη επιλογή.

δύσκολη περίπτωση όμως.

θα τα πούμε όλα,

περίμενε λίγο όμως,

δεν έχω καφέ σήμερα,

δεν μπορώ, όχι δεν θέλω.

έχω ένα τσάι, ωραιότατο,

του βουνού πρέπει να είναι, 

δεν θυμάμαι ποιος το έβαλε σπίτι μου,

αλλά είναι εξαιρετικό, να ξέρεις.

την θυμήθηκα λίγες μέρες πριν,

θυμήθηκα πως άρχισε αυτή η λατρεία για την αυστραλέζα της καρδιάς μας.

πρέπει να είχε αναφερθεί σε κάποια συζήτηση το 2009,

για τους zero7, αν θυμάμαι καλά,

αλλά άρχισα να εκτιμάω 2-3 χρόνια μετά,

όταν έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για one man bands στο black metal,

και ένας τύπος την ανέφερε σαν βασική του επιρροή.

αναρωτήθηκα, 

πως γίνεται κάτι τόσο μαύρο,

να κολλάει με την sia,
κάτι τόσο απόκοσμο, απόμακρο,
να βρίσκει διέξοδο μέσω μίας σύγχρονης pop τραγουδίστριας;

αυτή η σκέψη έφερε την λύση στο παραπάνω ζήτημα.
ίσως να βοήθησε και εκείνη η περίοδος,
ίσως το timing να ήταν τέλειο,
για να νιώσω όλα αυτά,
να καταφέρω να αποκωδικοποιήσω τον δίσκο,
και όχι μόνο.

αυτή η μαυρίλα υπάρχει παντού,
δεν χρειάζεται να είναι μόνο στο black metal.
αρκεί να κοιτάς σωστά.

η sia είναι γνωστό ότι έχει τρομερή φωνή,
και ιδιαίτερη,
αν την ακούσεις μία φορά, φτάνει,
θα την αναγνωρίζεις όπου αλλού την ξανασυναντήσεις.

αυτό δεν την κάνει μοναδική,
όχι μόνο αυτό δηλαδή.
έχει περάσει πολλά,
έρωτες, ναρκωτικά, και πολλά άλλα,
που ίσως να μην ταιριάζουν στο μέγεθος των πραγμάτων που έχει καταφέρει,
και στους ανθρώπους που απευθύνεται σήμερα.
(το ότι κρύβει το πρόσωπό της δεν είναι επειδή της αρέσουν οι slipknot,
αλλά έχει ψυχοσωματική πάθηση, που της προκαλεί πολλά,
όπως παραμορφώσεις στο πρόσωπο)

είναι το odd one out,
που λένε και στην αγγλία.

ήταν για καιρό στην αφάνεια,
λόγω της πάθησής, οπότε απλά επέλεγε να γράφει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες.
μέχρι που έγραψε το chandelier,
το οποίο απέρριψε η rihanna (και πολύ την ευχαριστούμε για αυτό),
και αποφάσισε να το γράψει η ίδια.

αυτός ο δίσκος αποκαθήλωσε την pop, ξανά, μέσα μου.
(και ακόμα δυο-τρεις, εκείνης της περιόδου, αλλά οκ)

ένας από τους ελάχιστους αγαπημένους των σχολικών χρόνων μου,
κώστα τον λένε,
το πήρε γραμμή πολύ γρήγορα,
το ανέβασε αρχές μαίου, μόλις είχε βγει,
το έβαλα να το τσεκάρω, και είδα το βίντεο.
το ξαναείδα. πολλές φορές. πάρα πολλές.

αυτή η maddie είναι θεά ρε.

διάβασα και τους στίχους μετά.
σαν να έκανα reset.
τραγούδι ύμνος, φτιαγμένο να το τραγουδάς φωνάζοντας,
και δεν μιλάει για έρωτες, για λουλούδια και άνοιξη.
σάλταρα.

έβγαλε και άλλα δύο τραγούδια,
πριν κυκλοφορήσει ολόκληρος ο δίσκος.

κανένα με "συνηθισμένη" λογική,
κανένα δεν μιλούσε για χαρές και καρδούλες.

είχε πόνο,
και αυτά τα τραγούδια ήταν η διέξοδος,
ήταν ο τρόπος να ξεφορτωθεί ένα βάρος, ίσως,
να μιλήσει για κάτι δικό της, ίσως.

σίγουρα δεν ήταν εύκολο.

δεν είναι εύκολη η τέχνη,
και σαν κάτι ανάλογο συμπεριφέρεται στην μουσική που γράφει.

πολλοί τραγούδησαν το chandelier,
το big girls cry, το elastic heart, το fire meets gasoline.
κανείς τόσο πειστικά,
τόσο σίγουρα.
κανενός η φωνή δεν σπάει, όπως η δική της.

έχει πολλά να σου πει ο δίσκος,
αρκεί να θελήσεις να τον ακούσεις.
επειδή έχει κάπως πιο γλυκό περίβλημα,
δεν σημαίνει ότι είναι δώρο για τον βαλεντίνο.

δεν είναι καν για δώρο.
είναι για προσωπική χρήση,
μετά από overdose.

αν το έχεις περάσει, τότε ξέρεις,
δεν με θέλεις κάτι άλλο εμένα.


το κομμάτι μου:
Dressed In Black


επειδή
δεν είναι εκεί που πέφτεις,
έχεις πέσει ήδη,
εκείνο το δευτερόλεπτο που πας να σηκωθείς,
αλλά δεν το κάνεις, σαν να περιμένεις κάτι.

και έρχεται αυτό το κάτι, αυτό που δεν περίμενες,
γιατί έτσι πάει,
τότε έρχονται αυτά,
όταν δεν τα περιμένεις, όταν έχεις απολέσει κάθε ελπίδα.

η ελπίδα είναι κάτι άσχημο άλλωστε,
ήταν στο στο πιθάρι (και όχι κουτί) της πανδώρας λέει η ιστορία,
με όλες τις κακουχίες.
με όλα τα δεινά του κόσμου.

δεν υπάρχει ελπίδα εδώ,
αφού εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές.
στο τραγούδησα τουλάχιστον.

covered my heart in kisses.