20. tindersticks - curtains [1997]

εδώ περίμενα να νυχτώσει τουλάχιστον.

να αποδοθεί δικαιοσύνη στον δίσκο.

οι tindersticks λοιπόν.

ήρθε η ώρα τους.

Άγγλοι, με βάση το Nottingham,

οι οποίοι πήραν το όνομά τους,

από ένα κουτάκι σπίρτα που βρήκε σε μία ελληνική παραλία ο τραγουδιάρης τους.

μου ακούγεται τόσο εύκολο να τους εκτιμήσεις,

αν σου αρέσουν, ας πούμε, οι πυξ λαξ οι madrugada.

είναι κάπως πιο experimental,

δεν πατάνε τόσο πάνω σε φόρμες,

είναι λίγο πιο jazz,

λίγο πιο ιδιόμορφοι.

οι editors έχουν έναν εξαιρετικό τραγουδιστή.

οι madrugada επίσης.

τα κοινά σημεία σε αυτές τις προτάσεις,

η ουσία τους,

είναι πως η φωνή του τραγουδιστή είναι βαθιά.

βαρύτονος είναι η σωστή έκφραση νομίζω.

δεν έχουν σημασία αυτά όμως.

δεν γνωρίζω αν είναι δόκιμος ο όρος,

όσοι έχετε ακούσει, καταλαβαίνετε τι εννοώ.

η φωνή του staples λοιπόν,

είναι η αγαπημένη μου, 

από αυτό το είδος τραγουδιστών.

αφού λοιπόν ξεχάστηκα το ξεκαθαρίσαμε και αυτό,

πάμε στην επόμενη ερώτηση.

γιατί αυτός ο δίσκος;

επειδή αυτόν άκουσα πρώτο,

και με αυτόν δέθηκα.

σε αυτόν γυρνάω πάντα,

όταν θέλω να νιώσω την ψυχή μου να ταλαντεύεται πάνω σε μία κλωστή.

χωρίς να έχει να λέει κάτι αυτό για την υπόλοιπη δισκογραφία τους βέβαια.

η οποία μετράει 11 δίσκους,

με κάτι soundtrack στην μέση,

χωρίς να χάνουν την δύναμή τους σε καμία φάση.

ο τελευταίος δίσκος, του 2016,

ήταν εξαιρετικός.

η διαφορά ίσως να ήρθε το 2006,

με την φυγή του dickon,

αλλά ευτυχώς δεν άλλαξε η προσέγγιση της μπάντας στην μουσική,

συνέχισε στο ίδιο μοτίβο.

κομβικό σημείο το 1997 για τους tindersticks,

τρίτος δίσκος πλέον,

και η μπάντα βρίσκει τον ήχο της,

πατάει γερά στα πόδια της,

και απελευθερώνει συντριπτικούς ήχους για την απόλυτη ηρεμία.

κάτι έχω πάθει με τις ενορχηστρώσεις τελευταία,

ωρίμασα ίσως, ίσως και να γέρασα,

αλλά και εδώ έχουμε μία υποδειγματική περίπτωση παραγωγής.

ίσως και την ομορφότερη από όλα έχω (περι)γράψει εδώ μέσα.

κομβικό σημείο,

επειδή δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα,

δίνοντας πολύ παραπάνω σημασία,

σημεία που θα τελειοποιήσουν σε επόμενους δίσκους,

εδώ τα βρίσκουμε για πρώτη φορά.

τεράστιες στιγμές,

όπως το buried bones- που να το αφιερώνω άραγε,

στιγμές προοικονομίας όπως το ballad of tindersticks,

και στιγμές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι,

ακόμα για τα δεδομένα στο bathtime.

δεν χρειάζεται ένταση το πάθος τελικά.

τρόπο και ικανότητα χρειάζεται.

ή μήπως όχι;

πολλά τα ερωτήματα stan..

πάντως, οι tindersticks δεν είναι μουσική για το βράδυ.

είναι για την αυγή.

επειδή, όπως λέει και ο ποιητής, το πιο βαθύ σκοτάδι.. 

το κομμάτι μου:

Another Night In

δεν χρειάζεται εξήγηση, αλλά.

επειδή

πέφτει ο ήλιος,

είσαι στην παραλία,

κοιτάς έναν τεράστιο βράχο λίγα μέτρα δίπλα,

και κάτι σε καίει.

οι tindersticks είναι σίγουρα το soundtrack για αυτήν την στιγμή σου,

που θα θυμάσαι για χρόνια μετά.

αφού όλα γίνονται για την αγάπη αυτού του κοριτσιού.

(ακούγεται άσχημο το ουδέτερο γένος για να περιγράψει το θηλυκό.

δεν με αρέσει. πάμε πάλι.)

αφού όλα γίνονται για την αγάπη αυτής της γυναίκας.

και εκεί, κάπου στο 3:30 που τα βιολιά ανεβάζουν ένταση,
νιώθεις μία αναπάντεχη ταχυπαλμία,
σαν να γεμίζει αίμα το σώμα σου.

για μένα, οι tindersticks, 

δεν είναι μόνο το soundtrack για τον βράχο.

(αυτό) θα είναι και το κομμάτι.

σίγουρα.

για 'σένα;

Tindersticks:

Stuart Staples

David Boulter

Neil Fraser

Dickon Hinchliffe

Al Macaylay

Mark Colwill

19. blonde redhead - misery is a butterfly [2004]

ψάχνω να βρω μία έξυπνη συσχέτιση,

ένα ιδιαίτερο παράδειγμα για να περιγράψω τους blonde redhead,

και το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό,

είναι η Άσπα στο pulp να με παρακαλάει να βάλω κανά κομμάτι τους.

που να ήξερε, αλήθεια.

ακουστά, σαν όνομα τους ήξερα,

μέχρι που με το ζόρι έκατσα και τους άκουσα,

και έπαθα πλάκα,

λογικά την ίδια που θα πάθεις και εσύ,

όταν ακούσεις κάτι από αυτούς.

συνεχίζω με την ίδια λογική που είχα και στο προηγούμενο post,

η ενορχήστρωση είναι το γαμώτο μου εδώ.

είναι υπέροχα τα μουσικά όργανα όταν έχουν τόσο χώρο,

όταν είναι ελεύθερα,

έτσι τα λαμβάνουν τα δικά μου αυτιά όλα αυτά τουλάχιστον.

ο έκτος δίσκος της μπάντας από την αμερική,

ήταν και ο πρώτος που έδωσα ιδιαίτερη σημασία,

δεν ήμουν σε φάση για κάτι πιο εσωστρεφές τότε,

και το MIAB ήρθε και έδεσε.

μην μπερδεύεσαι,

υπάρχει παντού το παράπονο που θα περίμενες,

απλά είναι πιο διακριτικά καλυμμένο,

υποβόσκει στα κουρδίσματα,

οι νότες ίδιες είναι.

η ιστορία λέει άλλωστε, 

πως η διαφορά των τεσσάρων ετών στις κυκλοφορίες τους,

οφείλεται σε ένα ατύχημα που είχε το κορίτσι μας,

και δεν ήταν σε κατάσταση να γράψει και να παίξει μουσική.

το τελευταίο κομμάτι του δίσκου 

αναφέρεται σε αυτό το γεγονός, λέει ο μύθος.

ο συγκεκριμένος δίσκος για το τρίο είναι ο πρώτος για την 4AD,

από τους τρεις που κυκλοφόρησαν υπό την ομπρέλα της εταιρίας.

η kazu makino,

ο amedeo pace και ο simone pace,

είναι υπεύθυνοι για όλο αυτό.

το 1993,

λίγο πριν δημιουργηθεί το συγκρότημα,

δεν γνωρίζονταν οι τρεις τους,

και ένας κοινός φίλος έδωσε την ιδέα να βρεθούν,

καθώς πίστεψε πως ταιριάζουν τα μουσικά τους ακούσματα,

και θα ταίριαζαν μουσικά γενικότερα.

του σφίγγουμε το χέρι νοερά.

όντως ταίριαξαν κατευθείαν,

και την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η μπάντα,

και μετά από 9 δίσκους, και 25 χρόνια,

παραμένει η ίδια μέχρι και σήμερα.

ιδιαίτερο άκουσμα,

λόγω της προσέγγισης στα φωνητικά,

δεν έχεις ακούσει τελευταία κάτι ανάλογο.

εξαιρετικοί στίχοι,

χωρίς να μπαίνει η μουσική σε δεύτερη μοίρα βέβαια,

κάτι που τους κάνει κορυφαίους στο είδος που καταπιάνονται.

προσπαθώ να περιγράψω το soundtrack που θα είχαν τα όνειρα,

αν σκεφτώ το ομώνυμο τραγούδι,

εκεί όπου μας περιγράφει τον έρωτα που δημιουργείται,

όταν δύο ψυχές βρίσκουν κοινό έδαφος,

ακόμα και για την στεναχώρια,

βλέποντας την να ανοίγει τα φτερά της,

ακόμα και αυτό φαντάζει ιδανικό. 

βέβαια,

μπορεί να αναφέρεται και στο τέλος ενός έρωτα,

που απλά παρακολουθούσαν και οι δύο τα σημάδια να έρχονται,

αλλά δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την κατρακύλα.

σήμερα θα πιστεύω πως μιλάει για τον έρωτα.

ελπίζω και αύριο.

το πρώτο κομμάτι που μου τράβηξε την προσοχή,

ίσως το hitάκι θα πείτε κάποιοι,

το falling man,

που δεν θα σταματήσω να λατρεύω για κανένα λόγο,

είναι μάλλον ακόμα μία απόδειξη 

πως το 6ο τραγούδι του δίσκου είναι συνήθως και το καλύτερο.

όσο ζω μαθαίνω,

εξού και i am just a man, still learning how to fall.

γενικότερα,

τρομερό ρυθμικό section,

με διακριτικές, μα σημαντικότατες πινελιές από διάφορα άλλα όργανα,

η γεύση, που λέγαμε και τις προάλλες.

ένα τρομερά ιδιαίτερο συγκρότημα,

σε ένα εξαιρετικό δίσκο, ορόσημο για την indie μουσική.

άφοβα.

το κομμάτι μου:

Elephant Man

επειδή

εμφανίζεται στην α-γα-πη-μέ-νη ταινία hard candy,

κάτι που έμαθα χρόνια μετά βέβαια,

δεν αλλάζει την έκπληξη, παρόλα αυτά όμως.

μας μιλάει για μία ερωτική απόρριψη,

με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

χαρακτηρίζει το θηλυκό με μία αρνητική έννοια,

μάλλον για την εξωτερική της εμφάνιση.

το οποίο θηλυκό όμως, απορρίπτει το αρσενικό,

καθώς δεν πρόκειται να νιώσει τον πόνο που νιώθει,

καθώς δεν ενδιαφέρεται αρκετά.

και βλέπει ξεκάθαρα τις προθέσεις του.

you never know it, my peace of mind

now inside and outside are matching

αυτό το τελευταίο με έχει στοιχειώσει.

απόκοσμη αυτή η παραδοχή, ενός είδους ας πούμε, πραγματικότητας.

από την άλλη βέβαια,

το κομμάτι μπορεί να αναφέρεται και στην Kazu,

για τότε που συνέβη το ατύχημα με το άλογο.

όπως το βλέπει κανείς.

Blonde Redhead:

Kazu Makino

Amedeo Pace

Simone Pace

ΥΓ. δεν το συνηθίζω, αλλά θα το κάνω.

για να μην έχεις άλλες απορίες,

η κ.Kazu Makino, πέρα από την τεράστια μουσική κατάρτιση,

από κλασική μουσική μέχρι straight edge punk,

πέρα από την τεράστια αγάπη για τα άλογα, 

έχει και ένα από τα ομορφότερα ζευγάρια πόδια.

ψάξου.

18. danger mouse & daniele luppi - rome [2011]

soundtrack χωρίς ταινία.
αυτή είναι η ιδέα εδώ,
το αποτέλεσμα εξαιρετικό.

ιδιαίτερη και ετερόκλητη η συνεργασία,
σε πρώτη ματιά τουλάχιστον.

ο danger mouse,
γνωστός και σαν Danger Doom,
ένας από τους δύο broken bells,
ένας από τους δύο gnarls barkley,
επίσης παραγωγός πολλών δίσκων που έχετε ακούσει,
και δίσκων που έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους σε τούτη την λίστα.
gorillaz - demon days,
black keys - attack & release
norah jones - little broken hearts
michael kiwanuka - love & hate,
και αρκετά άλλα.

στην άλλη πλευρά έχουμε έναν ιταλό,
που γράφει μουσικές για ταινίες κατά βάση,
και είναι όπως φαίνεται,
η ψυχή του όλου project,
αν μου επιτραπεί αυτή η δήλωση.

35 λεπτά τέχνης.
ονειρικής ενορχήστρωσης.

15 τραγούδια,
με πολλά interlude στην διάρκεια της ακρόασης,
ορχηστρικά κομμάτια,
πέρα από 6,
3 για τον jack white,
σε εκπληκτικές ερμηνείες,
πλήρως απελευθερωμένος από το ροκ,
άμεσος και όσο ειλικρινής χρειάζεται.
3 για την norah jones,
που μας δίνει τα μυαλά στο χέρι,
και το κάνει να φαίνεται τόσο φυσιολογικό,
που ίσως και να είναι για αυτήν.

ο δίσκος λοιπόν,
είναι σαν ένα μίνι αφιέρωμα στην μουσική των western.
ο λόγος που αυτός ο δίσκος είναι εδώ,
δεν είναι γιατί αγαπάω τον morricone,
αλλά γιατί ακούγεται τρομερά φρέσκο το συγκεκριμένο εγχείρημα.

ενορχήστρωση,
λέξη κλειδί,
και εδώ έχουμε δύο μαέστρους να λύνουν και να δένουν.

είχαν κάνει και ένα μικρό session,
μετά την κυκλοφορία του δίσκου,
θα βρείτε εύκολα τα κομμάτια στο youtube,
ο danger mouse έχει μία κιθάρα,
ο luppi παίζει πιάνο,
και η norah jones σε κάνει να θες να κλείσεις τα μάτια σου,
να ταξιδέψεις εκεί που θέλει να σε πάει,
μα η γλύκα της,
σε συνδυασμό με μία περίεργη στεναχώρια,
δεν σε αφήνουν να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της,
και κοντράρει όλο αυτό,
στο κεφάλι σου είναι όλα μαζί,
αναρωτιέσαι γιατί, δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις τελικά,
μα η κόρη του ravi shankar συμπληρώνει τέλεια το παζλ.
δίνει την γεύση σε όλο αυτό,
έτσι κάνουν οι γυναίκες με είχαν πει.
δημιουργούν περισσότερες απορίες από όσες θέλουν να λύσουν.
ειδικά στο season's trees,
αισθάνεσαι πως μόλις έχει χωρίσει με τον luppi,
το βλέμμα της σαν να ζητάει την επιβεβαίωση στα μάτια του,
τον κοιτάει και τον αναζητεί συνεχώς,
και ξανά, μα τι ειρωνεία,
όταν ο luppi επιλέγει να την κοιτάξει,
αυτή ΄χει χαμηλώσει το βλέμμα, είναι αλλού πλέον.
ίσως να λέω χαζά,
αλλά ίσως και να φταίει το τραγούδι.
ίσως να φταίνε και τα φεγγάρια.

can't we be,
like the season's trees, changeably?

αναρωτιέται η αγαπημένη,
μα η απάντηση δεν είναι εύκολη,
όχι τόσο όσο νομίζεις δηλαδή.

θα μπορούσα να συνεχίσω,
για το συγκεκριμένο κομμάτι,
μα ήρθε η ώρα να βάλεις και εσύ την δική σου σκέψη,
δεν θα στα λέω όλα εγώ.

το υπέροχο σε αυτήν την κυκλοφορία είναι η απλότητα,
δεν κουράζει,
σε αφήνει να κλείσεις τα μάτια,
και να πας αλλού,
να αναρωτηθείς ξανά για την πάροδο του χρόνου,
πως μπορούν να περνάνε τόσο γρήγορα 35 λεπτά,
μάλλον είχε δίκιο ο einstein τελικά.

ανακαλύπτω πολλά τελευταία,
και για κάποια που είχα υπόνοιες,
γίνομαι σίγουρος.
αυτό το πιάνο,
αυτά τα βιολιά,
πάντα με πιάνουν,
με χτυπάνε κάτω από την μέση,
και είναι τόσο γλυκός ο πόνος,
σχεδόν εθιστικός.

νιώθω άδειος με το που μπαίνουν στην εξίσωση,
αλλά δεν το γνώριζα ότι ήμουν,
το αντιλαμβάνομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο όμως.

αν σου αρέσει η μουσική,
θα σου αρέσει και αυτός ο δίσκος.
χωρίς πολλά (άλλα) λόγια.
θα σου αρέσει.


το κομμάτι μου:
Black

επειδή
η στιγμή που παίζει στο breaking bad,
την γνωστή σειρά,
είναι λες και το τραγούδι γράφτηκε για εκείνη την στιγμή,
για εκείνες τις σκέψεις που είχε ο πρωταγωνιστής,
είναι τόσο άρρωστα ταιριαστό.

until you travel to that place you can't come back,
where the last painting's gone, and all that's left is black.

με το βαμβάκι norah μου,
μην αφήσεις τίποτα,
κάνε μας να χάσουμε την μπάλα,
να σκεφτούμε τι δεν κάναμε σωστά μέχρι σήμερα,
τι δεν κάναμε καν.
ξανά και ξανά.

ΥΓ. πολλά σου έχω πει να με θυμήσεις,
θα σου πω ακόμα ένα εδώ.
θύμησέ μου να κάνουμε τατουάζ το εξώφυλλο, ναι;
(καλημέρα)

17. fever ray - fever ray [2009]

έχει ζωή,

έχει υπόσταση,

είναι κάτι που σου μιλάει,

αναπνέει μαζί σου,

έρχεται δίπλα σου όταν θέλει,

γίνεται απόκοσμο όταν το κρίνει.

όσοι το έχετε ακούσει,

ξέρετε γιατί μιλάω.

οι υπόλοιποι απλά βάλτε το να παίξει.

δεν χρειάζονται ταμπέλες εδώ,

αυτός ο δίσκος είναι πέρα από λέξεις,

πέρα από ταμπέλες,

πράγμα που σημαίνει πως ήδη έχω αποτύχει να το περιγράψω.

πόσο περήφανο με κάνει αυτό.

αποφεύγω εδώ και κάποιες ώρες να γράψω για αυτόν τον δίσκο,

το νούμερο 17,

για το οποίο είχα "αυτοπαγιδεύσει" τον εαυτό μου,

ότι θα είναι αυτό.

είναι από αυτά που έρχονται χωρίς σκέψη,

όταν είναι βράδυ και θέλω να ακούσω κάτι.

είναι η λογική συνέχεια για την αγαπημένη karin,

απλά εδώ ξεπέρασε τον εαυτό της,

όπως έδειξε και το μέλλον.

δεν έχει σημασία όμως αυτό.

αυτός ο δίσκος έχει όλες τις αποχρώσεις του μαύρου.

χωρίς τον θρήνο όμως.

εκεί που δεν σε αγχώνει το σκοτάδι,

σαν μία βόλτα με το αμάξι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο,

αλλά ξημερώματα.

αν ήταν εικόνα, 

θα ήταν η Β.Όλγας στις 5 το πρωί.

κάτι που συνήθως έχει τεράστια ένταση,

το ξέρεις-το νιώθεις,

αλλά δεν το βλέπεις εκείνη την στιγμή.

δεν γίνεται να είσαι μόνος,

σε δρόμο με τρεις λωρίδες,

παντού φώτα,

και όλα τα φανάρια να πηγαίνουν όπως τα θέλεις.

και όμως,

κάποιες στιγμές μπορεί να ισχύει αυτό,

μπορεί να συμβεί.

είναι ένας προσωπικός δίσκος,

ήταν αρκετά ιδιαίτερο το χρονικό σημείο τότε για το κορίτσι μας,

είχε γίνει μητέρα,

και η προοπτική της είχε διαφοροποιηθεί αισθητά.

αλλά,

όσο προσωπικός είναι ο δίσκος,

άλλο τόσο διαφοροποιείται από αυτό,

καθώς οι ιστορίες που εξυμνεί στον δίσκο,

δεν είναι από την δική της πλευρά συνήθως,

προσπαθεί να αναλύσει τα γεγονότα από μία άλλη πλευρά,

διατηρώντας το συναίσθημα,

δίχως να χάνει την υπόστασή του το κάθε κομμάτι,

πόσο ειρωνικό αυτό, αλήθεια;

δεν είναι πολυδιαφημισμένος ο δίσκος,

παρόλα αυτά έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα στην pop κουλτούρα πριν χρόνια.

για καλό, όπως έχει φανεί.

ήταν δεκέμβριος του 2012,

όταν ακόμα είχα εκείνη την τρέλα για τις σειρές,

και έπεσα πάνω σε ένα trailer για μία καινούρια σειρά από το History channel.

Vikings έλεγε,

γουστάρουμε ιστορία,

γουστάρουμε vikings,

πάμε να τσεκάρουμε, να δούμε τι λέει.

έπαθα.

έστειλα μηνύματα σε γνωστούς και αγνώστους που τους αρέσουν τα παραπάνω.

και ήρθε η ώρα, μετά από λίγους μήνες,

να δούμε το πρώτο επεισόδιο.

αρρώστησα.

δεν το περίμενα.

το πρώτο κομμάτι του δίσκου έπαιζε στο intro.

και παίζει ακόμα.

βροχή, θάλασσα στους πρόποδες βουνών,

ένα κορμί να πέφτει στον βυθό σαν να αιωρείται,

και το if i had a heart να έρχεται να ολοκληρώσει τον οργασμό.

δεν ένιωσα θλίψη που έγινε mainstream το τραγούδι,

αντιθέτως,

χάρηκα γιατί έτσι, ίσως και μόνο ένας, αρκεί όμως,

θα μάθαινε αυτόν τον δίσκο,

και μόνο θετικά μπορούσα να λάβω αυτήν την κίνηση.

και αυτό το post,

αυτήν την έννοια έχει μάλλον.

αυτό το blog ίσως.

την αγάπη μας στην Σουηδία,

που μας δίνει εξαιρετικές μουσικές λοιπόν.

χωρίς ταμπέλες, χωρίς πρέπει,

χωρίς ανούσια ιδιώματα.

μουσική.

όπως εδώ, όπως πρέπει.

το τραγούδι μου:

Keep The Streets Empty For Me

επειδή

δεν ήξερα πιο να βάλω

η ιστορία του είναι ευκαιρία για να γράψεις έκθεση.

το κομμάτι μιλάει από την προοπτική ενός ελαφιού,

που θέλει να περάσει έναν δρόμο,

χωρίς να το χτυπήσει αμάξι.

παρακαλάει να μην έρθει αμάξι,

και δει τα φώτα του,

όλοι ξέρουμε τι γίνεται μετά.

ιδιαίτερος συμβολισμός.

αν τοποθετήσεις το τραγούδι σε μία ανθρώπινη φύση,

εσύ που θέλεις να φτάσεις κάπου,

αλλά χωρίς αντιπερισπασμούς,

επειδή ξέρεις ότι δεν θα μπορέσεις να αντισταθείς,

παρακαλάς να μην έρθει ποτέ αυτό που θα τραβήξει το βλέμμα σου από τον στόχο,

από τον τελικό προορισμό που έχεις στο μυαλό σου.

uncover our heads, and reveal our souls.

we were hungry before we were born.

karin dreijer κυρίες και κύριοι,

την ευχαριστούμε για τους knife, 

και την αποθεώνουμε για αυτόν τον δίσκο.

όπως ακριβώς της-του αξίζει.

ΥΓ. τον μάιο του 2012 βρέθηκα στο ρότερνταμ.

εκεί, στην καθιερωμένη βόλτα στο δισκάδικο,

βρήκα το παραπάνω βινύλιο.

για τα πρώτα 3 δευτερόλεπτα χάρηκα,

σκεπτόμενος την νέα μου προσθήκη στην συλλογή μου.

δεν θα μπορούσα όμως.

το αγόρασα, και το έδωσα στον κωστή,

αυτός μου την έμαθε,

αυτός έπρεπε να το έχει πρώτος.

και αυτός το έχει.

την αγάπη μου κωστή.

16. the knife - silent shout [2006]

αποκάλυψη.

ήρθε ο χαμός,

τα μπάσα που κατεβάζουν οικοδομικά τετράγωνα,

ένα silent shout,

που περιγράφει εξαιρετικά το συναίσθημα του δίσκου.

θα μπορούσα να γράψω πολλά για την μπάντα,

το τι συμβολίζει,

το πως αντιλαμβάνονται τα μέλη την διασημότητα,

πως επιλέγουν να προμοτάρουν τους δίσκους τους,

πολλά ακόμα, ναι έχουν τόσο βάθος,

αλλά εδώ θα μιλήσουμε για τον δίσκο.

ο τρίτος δίσκος τους λοιπόν,

ο πιο βραδινός, ας πούμε,

ο πιο εσωστρεφής,

ο πιο ουσιαστικός.

έχουν το βλέμμα του κόσμου πάνω τους πλέον,

μετά το cover του jose gonzalez στην υπερκομματάρα heartbeats,

μετά τον τρομερό δεύτερο δίσκο deep cuts,

μετά από πολλά βραβεία,

και ακόμα περισσότερες αρνήσεις παραλαβής των,

είπαμε, δεν θα εξηγήσουμε πολλά εδώ,

ήρθε η ώρα για το μεγαλύτερο έργο τους.

δεν είναι εύκολη η ακρόαση.

δεν έχουμε συνηθίσει τέτοια φωνητικά.

έχουμε συνηθίσει τέτοιους ήχους,

μεγάλη επιρροή ο ηλεκτρονικός ήχος των 80's,

αλλά τα φωνητικά είναι πολύ διαφορετικά,

η παραμόρφωση είναι χαρακτηριστική του συγκροτήματος, πλέον,

και είναι 50/50,

ή θα το λατρέψεις, ή θα το σιχαθείς.

μαντέψτε που ανήκουμε εμείς.

ο δίσκος ανοίγει όπως πρέπει.

δεν έχει σημασία αν είναι όνειρο ή εφιάλτης,

σημασία έχει η διάσταση που λαμβάνει η ακρόαση.

το silent shout είναι το κομμάτι για να δοκιμάζεις τα ακουστικά σου.

και να κουνάς ρυθμικά το κεφάλι, 

ενώ τα τεστάρεις. 

υποτίθεται η ιστορία του κομματιού,

έχει παρθεί από ένα κόμικ,

στο οποίο μία παρέα κολλάει ΣΜΝ,

αλλά ο καθένας αντιδράει διαφορετικά, στο ίδιο νόσημα.

επόμενη τεράστια στιγμή,

το we share our mother's health,

το οποίο δεν μιλάει για την μάνα σου,

αλλά για όλα τα θέματά μας με τον πλανήτη,

μητέρα γη, αν θέλεις να το πάρεις έτσι,

και η μουσική εδώ απλά προσφέρεται για πολλά.

τα αφήνω στην κρίση σου.

για το marble house είχα πει κάποτε στο forum,

πως είναι το ιδανικότερο κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής που είχα ακούσει ποτέ,

υπερβολικός, αλλά έτσι είναι οι έρωτες,

έτσι συνεχίζω να λέω στο κορίτσι τουλάχιστον.

στο like a pen θα βρεις το καλύτερο ταίριασμα της τόσο ιδιαίτερης φωνής της karin,

αν δεν έχεις ακούσει ποτέ,

αυτό να ακούσεις πρώτο. 

για να μην είναι τελευταίο.

αναφέρω τα uptempo κομμάτια εδώ,

περίπου, 

αλλά μπορείς να πεις πως η μαγεία βρίσκεται και εκεί που δεν βαράνε.

δεν χάνει από πουθενά.

πολλά έχω συνδέσει με τον δίσκο,

τον κωστή που μου τα έμαθε όλα αυτά,

κάτι περίεργα βράδια χωρίς πολλά φώτα,

τους ντεμέκ χιπστεράδες που μετά προσκύνησαν το shaking the habitual,

και φοβάμαι πως δεν θα σταματήσω να συνδέω καταστάσεις και ονόματα,

ο δίσκος είναι υπέροχος,

είναι αυτό το κάτι διαφορετικό που χρειάζομαι κάποιες φορές,

να αλλάξει τα πράγματα μέσα μου. 

σεβασμός στους knife,

σε όλα τα επίπεδα,

μουσικά και κοινωνικά.

έτσι θέλουμε τα συγκροτήματα που αγαπάμε.

το κομμάτι μου-σου:

Silent Shout

επειδή

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

εκεί που.. ανοίγει,

θέλω να πάω την ένταση όσο πιο πάνω μπορώ.

όνειρο και εφιάλτης μαζί,

αναλόγως την διάθεση που έχεις όταν πατάς το play.

ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι να ακούω σε ακουστικά.

i caught a glimpse, and now it haunts me.

ναι, διφορούμενο, αλλά το έπιασες το νόημα.

The Knife:

Karin Dreijer

Olof Dreijer

ΥΓ. κάποιες στιγμές του δίσκου, σε προϊδεάζουν για αυτό που έρχεται.

κομμάτια όπως το from off to on,

θα μπορούσαν να ανήκουν και στον επόμενο δίσκο,

το νούμερο 17. 

αλλά πρέπει να βραδιάσει για αυτόν τον δίσκο.

υπομονή. 

15. royksopp - the understanding [2005]

καλοκαιρινός δίσκος;

ίσως.

ίσως και όχι όμως.

πολλές μνήμες,

και πολύ δύσκολη επιλογή.

ήταν κοντά το inevitable end,

αλλά τελευταία στιγμή είπα να πάω, και εδώ,

με την καρδιά.

ηλεκτρονική μουσική.

αυτή η (άλλη) μάστιγα.

δεν έχουν 3 κιθάρες, όπως οι maiden,

αν είναι δυνατόν ξερωγώ δηλαδή εντάξει.

να μην τα φοβάσαι αυτά δικέ μου.

είμαστε φίλοι εδώ,

η μουσική είναι μία ιδέα,

τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

αυτός ο δίσκος λοιπόν,

ήταν το δικό μου πρώτο βήμα,

για να ακούσω και άλλα, πολλά,

διαφορετικά πράγματα.

για ακόμη μία φορά,

αυτός ο λόγος ήταν ο αδερφός μου,

και πολύ τον ευχαριστώ.

μια ζωή άκουγε περίεργα πράγματα εκεί μέσα,

πολλά από αυτά είχαν ένα άμεσο ενδιαφέρον από την πλευρά μου,

η σκηνή να μπαίνω στο δωμάτιό του,

και να ρωτάω με περίσσια πυγμή

"τι είναι αυτό ρε;" (before it was cool),

είναι αρκετά συνηθισμένη,

και έχει πολλά παρακλάδια.

αυτός ο δίσκος λοιπόν,

φάνηκε αρκετά εύκολος να κατανοήσω,

και είχε σαν συνέπεια να ανοίξουν οι ασκοί του αιόλου για μένα.

προφανώς και είχα αρκετές παραστάσεις,

όλοι ακούγαμε daft punk στο λύκειο, ας μην το κρύβουμε,

αλλά τώρα είναι αρκετά πιο ουσιαστικό το άκουσμα,

καθώς είναι εκτός ραδιοφώνου,

είναι με την δική μας θέληση,

και σίγουρα μεγάλο ρόλο παίζει και η ηλικία.

οι σκανδιναβοί στα 00's άφησαν το metal,

όπως κατάλαβα κάποια χρόνια μετά,

και έπιασαν τα σύνθια.

το γιατί είναι άλλη συζήτηση.

το συγκεκριμένο album των νορβηγών λοιπόν,

με έπιασε, και αρκετά εύκολα,

γιατί δεν είναι δύσκολο.

είναι downtempo, δεν βαράει ιδιαίτερα δηλαδή,

πολύ ατμοσφαιρικό,

σχεδόν σαγηνευτικό,

σε οδηγεί σε μονοπάτια που δεν είχες συνηθίσει μέχρι σήμερα.

τρελή αδυναμία στο μπάσο, σαν ήχος,

ειδικά στα live, 

αυτό που συμβαίνει είναι ονειρικό.

μία ωδή στην νύχτα μέσα μας,

με τραγούδια όπως το triumphant και το sombre detune,

θα νομίζεις ότι χορεύεις, 

και το κομμάτι θα χορεύει και αυτό με την σειρά του.

επίτηδες δεν αναφέρω το προφανές, καθώς αυτό θα είναι

το κομμάτι μου:

What Else Is There ?

επειδή

εδώ άλλαξαν όλα.

αυτό έψαχνα,

και δεν ήξερα ότι το αναζητούσα.

δεν είναι μόνο αυτή η μοναδική φωνή,

είναι το όλο πακέτο.

το βίντεο.

οι στίχοι.

όλα.

it's about you and the sun,

a morning run.

the story of my maker,

what i have, and what i ache for.

είναι τόσο όμορφο, όσο φαντάζεσαι,

τόσο άσχημο, όσο αυτά που έχεις κρυμμένα στο κεφάλι σου,

οι μνήμες που δεν έχεις παραδεχτεί ποτέ.

όλα είναι εδώ, μπροστά σου.

όχι, η karin δεν είναι μέλος στους royksopp.

έχει δικό της συγκρότημα,

μαζί με τον αδερφό της.

αυτόν που επίσης βοήθησε να φτιαχτεί το συγκεκριμένο τραγούδι επίσης.

knife τους λένε,

και θα ασχοληθούμε άμεσα με δαύτους.

άμεσα όμως.

Royksopp:

Svein Berge

Torbjorn Brundtland

ΥΓ. η karin υπάρχει όντως στο βίντεο του what else is there.

δεν είναι αυτή που νομίζεις όμως. ξαναδέστο...

ΥΓ2. γειά σου ρε κωστή με τα ωραία σου

14. the gutter twins - saturnalia [2008]

ήρθε η ώρα να καλωσορίσουμε την φωνή του Θεού.

ο άνθρωπος που έχει ξεπεράσει τον εαυτό του,

αυτός που είναι ακόμα ζωντανός,

κόντρα σε όλα,

αυτή η φωνή που μας έχει κάνει συντροφιά τόσα βράδια.

δεν είναι solo δουλειά αυτή εδώ όμως.

απλά έπρεπε να μπει σωστά το πρώτο κείμενο που θα έχει την λέξη lanegan μέσα.

πάμε πάλι.

η λέξη saturnalia έχει τις ρίζες τις πολύ πίσω,

ήταν το όνομα που είχαν δώσει οι ρωμαίοι,

για μία γιορτή που έκαναν,

στην οποία αφέντες και δούλοι άλλαζαν ρόλους.

εδώ λοιπόν,

έχουμε την ολοκλήρωση μίας διακριτικής,

μα ταυτοχρόνως μεγάλης αγάπης.

πολλά χρόνια υπήρχε επαφή, 

ο lanegan είχε εμφανιστεί αρκετές φορές σε δουλειές του dulli,

μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,

και βγήκε αυτός ο δίσκος.

(προσωπική αδυναμία, 

το cover των twilight singers στους massive attack στο live with me,

που προφανώς ερμηνεύει ο lanegan)

αυτός ο δίσκος έχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό.

είναι απογευματινή ακρόαση,

εκεί που πέφτει ο ήλιος,

αλλά δεν είσαι για καφέδες,

αυτός ο δίσκος είναι η δικαιολογία που ψάχνεις για να πιείς ποτό.

αν την χρειάζεσαι δηλαδή..

δυσκολεύομαι να γράψω για ένα κομμάτι συγκεκριμένα,

αν και θα μπορούσα να γράψω για το επικό all misery/flowers,

για το seven stories underground που φωνάζει lanegan.

δεν θα το κάνω όμως.

επειδή δεν την έχω αντιμετωπίσει έτσι την συγκεκριμένη-μοναδική κυκλοφορία,

καθώς στο κεφάλι μου είναι δίσκος,

είναι συναίσθημα, δεν είναι πετυχημένα singles,

είναι το μουσικό παιδί,

δύο ανθρώπων που βγήκαν από τα 90's στην ουσία,

μα ποτέ δεν έμειναν εκεί,

να αρμέξουν το seattle που είχαν μέσα τους.

πολλά μουσικά project εκατέρωθεν,

σε πολλά διαφορετικά μουσικά είδη,

χωρίς safe επιλογές,

χωρίς περίεργες συζητήσεις για reunion.

εδώ,

η ζωή μας προσφέρει μουσική,

αλλά η μουσική τους προσφέρει ζωή.

δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκαναν αυτοί οι δύο,

αν δεν έγραφαν τραγούδια, 

αν δεν τα τραγουδούσαν.

το saturnalia, μοναδικό επίσημο album των gutter twins,

πατάει πάνω στο gentemen των afghan whigs,

με μεταφραστή τον λυρισμό του lanegan των 00's.

ιστορίες από ανθρώπους που έζησαν πολλά,

έχασαν ακόμα περισσότερα,

και γύρισαν εδώ να μας τις πούνε.

θα τις ακούσουμε με την κατάλληλη παρέα,

και τον σεβασμό που τους αρμόζει.

που τις αρμόζει.

άντε,

πάω να ξαναπατήσω play

το κομμάτι μου:

we have met before

the stations

επειδή

έχει αυτά τα βιολιά,

που σου ρουφάνε την ψυχή.

φημολογείται πως το τραγούδι αναφέρεται στον Χριστό,

άλλοι λένε πως μιλάει για τον πατέρα του lanegan,

που είχε φύγει λίγο καιρό πριν.

όπως και να έχει,

το συναίσθημα που σου αφήνει είναι απερίγραπτο,

είναι και το πρώτο κομμάτι του δίσκου άλλωστε.

αυτά τα βιολιά..

The Gutter Twins:

Greg Dulli

Mark Lanegan

13. interpol - our love to admire [2007]

δεδομένη η εμφάνιση του γκρουπ,

και περιέργως, εύκολη και η επιλογή του δίσκου.

όχι επειδή δεν είναι καλός ο πρώτος, ή ο δεύτερος.

αντιθέτως.

οι περισσότεροι θα σου μιλήσουν για τους πρώτους δύο,

και πως από τον τρίτο,

εκεί που υπέγραψαν σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία,

και έφυγαν από την indie matador, το έχασαν.

(ενώ οι arctic monkeys, που είναι ακόμα στην matador,

δεν κατηγορήθηκαν ποτέ, για τίποτα,

αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση)

ήταν 2005, ακόμα κάπου έχω το αρχείο,

όταν η nevena με είχε στείλει το leif erikson στο chat,

και με είχε πει να το ακούσω επειδή είναι κομματάρα.

εκεί άρχισε η αγάπη,

χτύπησε φλέβα με την μία,

ένας έρωτας χωρίς ημερομηνία λήξης,

θέλω να πιστεύω,

γιατί έτσι είναι οι έρωτες,

έτσι λέω τελευταία στα κορίτσια τουλάχιστον.

εδώ για μένα, στο τρίτο τους δίσκο,

βρίσκουν την χρυσή τομή.

ξεκάθαρα η καλύτερη παραγωγή που είχαν ποτέ,

μέχρι και σήμερα που μιλάμε,

αν και σε λίγες μέρες βγαίνει το marauder, 

οπότε ελπίζουμε,

η οποία παραγωγή αναδεικνύει τόσο όμορφα τα τραγούδια,

δίνει το απαραίτητο βάθος,

να μιλάμε σήμερα για έναν κλασικό δίσκο,

για κομμάτια που θα τα κουβαλάμε μαζί μας.

φθινοπωρινός δίσκος,

δεν θέλει πολύ ήλιο, 

ούτε χιόνι βέβαια,

θερμοκρασία δωματίου,

ανακινείστε καλά,

σερβίρετε με σεβασμό,

ιδανικό για συνοδευτικό σε ρομαντικές βραδιές,

που θα ζητηθεί το κάτι παραπάνω.

μόνιμα οι στίχοι του banks ήταν άκρως ερωτικοί,

και το μοτίβο συνεχίζεται και εδώ,

άκρως επιτυχημένα.

το σχεδόν post-rock pioneers to the fall,

ανοίγει τον δίσκο,

ιδανικό για πρώτο τραγούδι,

έχοντας ένα από τα ομορφότερα μπασίματα σε τραγούδι,

εκεί που λέει but here comes the fall, ίσως λέει και fault,

δεν θα ρισκάρω να πάρω θέση για ποια λέξη αναφέρει,

αισθάνεσαι πως αιωρείσαι,

κάτι αλλάζει μέσα σου.

το τραγούδι βέβαια μιλάει για μία κοπέλα,

που πήγε σε δύο μπαρ ένα βράδυ,

στο pioneers, και μετά έφυγε, για να πάει στο falls,

στο οποίο την βίασαν, την σκότωσαν,

και κυριολεκτικά βρήκαν το άψυχο κορμί της την επόμενη ημέρα.

ας μην μας ρίχνει αυτό όμως,

ο δίσκος έχει πολλά σημεία που να σου θυμίσουν την αίσθηση της κατάθλιψης,

υπομονή.

στο no i in threesome,

μας αναφέρει μία περίεργη πλευρά της σχέσης,

εκεί που ο έρωτας έχει φτάσει στα τέρματα,

με την αρνητική έννοια,

και ψάχνει ο καθένας να βρει τρόπο να ανανεώσει την σχέση,

και την σεξουαλική ζωή γενικότερα.

μάλλον.

ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος,

προφανώς ο καθένας μας μεταφράζει με τον τρόπο του τους στίχους,

αλλά τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε στον συμβολισμό της ζωής με το κρασί,

και να δεχτούμε πως εννοεί ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι καλύτερη,

όσο περνάει ο χρόνος, 

σαν το κρασί.

ένα ακόμα τραγούδι που αξίζει μια-δυο λέξεις παραπάνω,

είναι σίγουρα και το pace is the trick.

το πρώτο κομμάτι που ξεχώρισα από τον δίσκο,

μέχρι και ο γιαννάκης, που δεν είχε κάποια ιδιαίτερη αγάπη με την μπάντα,

είχε παραδεχτεί πως το συγκεκριμένο τραγούδι 

είναι εύκολα μέσα στα καλύτερα 50 της δεκαετίας.

θυμάμαι. 

εδώ λοιπόν,

περιγράφει εξαιρετικά, ως συνήθως,

την ζωή μετά τον χωρισμό,

που απλά γυρνάει από εδώ και από εκεί,

αλλά δεν τον ικανοποιεί τίποτα,

το μυαλό του είναι αλλού.

δύσκολη κατάσταση, 

να προσπαθείς να δοθείς, 

αλλά να μην σου βγαίνει,

όλο κάτι να σου φταίει, κάτι να στραβώνει.

το κομμάτι κλείνει με έναν ακόμα εξαιρετικό συμβολισμό,

μίας γυναίκας που κρατάει ένα κερί,

και πραγματικά,

τι δυναμική αυτή,

να μπορείς να κάνεις εικόνες κάποιες σκόρπιες λέξεις που διαβάζεις,

ή κάποιες λέξεις που ακούς, 

να σέρνονται αργά αλλά σταθερά στα ενδότερα του μυαλού σου.

να αισθάνεσαι τόσο μικρός και αδύναμος,

αφού μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να επηρεαστεί από όλο αυτό.

ευτυχώς,

δεν είναι μόνο τα λόγια τόσο σημαντικά εδώ.

τα υποστηρίζουν ανάλογα οι μουσικοί,

με έναν κιθαρίστα να παίζει όσο χρειάζεται,

και ένα από τα καλύτερα ρυθμικά section που έχω ακούσει ποτέ,

να συμβάλουν στο απίθανο τελικό αποτέλεσμα

εδώ να σχολιάσουμε το γεγονός,

πως αυτός είναι ο (προ)τελευταίος δίσκος που εμφανίζεται ο carlos,

ο μπασίστας των interpol μέχρι τότε,

δείχνοντάς μας, πόσο σημαντική θέση έχει,

όχι μόνο συγκεκριμένα, αλλά και γενικά,

αυτή η θέση σε ένα συγκρότημα.

ακόμα είναι φανερό το κενό που έχει αφήσει.

το κομμάτι μου-μας:

Rest My Chemistry

επειδή

δεν θα βαρεθώ ποτέ να το παίζω έξω.

επειδή είναι το ομορφότερο βαλσάκι που έχω ακούσει.

επειδή έχει τόσο βαρύ και ασήκωτο ήχο,

που σε ωθεί να αναζητήσεις τα φυσικά όρια του ηχητικού συστήματος που έχεις.

επειδή μπαίνει με το γόνατο, λέγοντας

i haven't slept for two days,

i've bathed in nothing but sweat

η πρώτη εντύπωση μας οδηγεί στην ιδέα πως μιλάει για ναρκωτικά,

και το σύνδρομο στέρησης που ακολουθεί.

το ωραίο στους interpol,

είναι πως σου αφήνουν τόσο χώρο,

που δεν υπάρχει "μία σωστή ερμηνεία" στα τραγούδια τους.

δεν αφήνουν τις λέξεις να σου δείξουν το μονοπάτι,

αντιθέτως,

οι λέξεις είναι αφορμή για δεις τις επιλογές σου,

αναλόγως με τις ορέξεις που θα έχεις.

ελάχιστα συγκροτήματα σου δίνουν τέτοια άνεση,

και οι interpol δεν είναι απλά ένα από αυτά,

είναι ένα από τα αγαπημένα μας.

Interpol:

Paul Banks

Daniel Kessler

Carlos Dengler

Sam Fogarino

fun fact:

το συγκεκριμένο εξώφυλλο είχε λογοκριθεί,

η πρώτη έκδοση σε cd, 

είχε ένα extra μαύρο slipcase,

που έγραφε απλά το συγκρότημα και τον δίσκο.

ευτυχώς η έκδοση του βινυλίου δεν είχε τέτοια θέματα.

και στο reissue για τα 10 χρόνια επίσης το εξώφυλλο είναι χωρίς το slipcase.

12. pj harvey - to bring you my love [1995]

(polly jean harvey)

η μόνη γυναικεία παρουσία,
που μπορώ να κοιτάξω ενώ κάθομαι στο σαλόνι.
τίποτα δεν είναι τυχαίο.

ας την καλησπερίσουμε λοιπόν,
με μία από τις δυσκολότερες επιλογές τις λίστας,
αλλά το ζητήσατε το 12, και θα το πάρετε.

αυτός είναι ο τρίτος δίσκος που φέρει το όνομά της,
στην ουσία ο πρώτος όμως,
καθώς εδώ δεν υφίσταται πλέον το τρίο
pj harvey-rob ellis-steve vaughan,
που ήταν η βάση για τις δύο προηγούμενες δουλείες.

έχει αγοράσει ένα σπίτι πάνω σε ένα βουνό,
λέει η ιστορία,
έχει αράξει περίπου έναν χρόνο,
και έρχεται τώρα και μας δίνει αυτήν την δουλειά.

γιατί αυτός ο δίσκος όμως,
και όχι τα πρώτα, που είναι και πιο garage,
ή κάποιο από τα επόμενα,
ειδικά το stories, που είναι και το πιο "πετυχημένο" της;

γιατί εδώ είναι η καρδιά μας.
εδώ έχουμε πονέσει,
εδώ μεθύσαμε,
εδώ εκτιμήσαμε,
εδώ θα δώσουμε τον σεβασμό μας.

την είχαν ρωτήσει κάποτε,
αν είναι καλά γενικότερα στην ζωή της,
επειδή οι στίχοι που γράφει,
το όλο θέμα των τραγουδιών της, είναι αρκετά μελαγχολικά,
και είχε σαστίσει,
είχε απαντήσει πως δεν γίνεται όλα αυτά που γράφει να αφορούν την ίδια,
θα ήταν κλεισμένη σε ψυχιατρείο αν ίσχυαν όλα αυτά.
επίσης έχει πει πως οι μουσικοκριτικοί παίρνουν πολύ κυριολεκτικά αυτά που γράφει,
και είναι σίγουρη πως κάποιοι θα πιστεύουν πως στο down by the water,
γέννησε παιδί και σε κάποια φάση το έπνιξε.

δεν υπάρχει συνταγή στα τραγούδια της,
γιαυτό και δεν βρίσκεις πολλά κοινά σημεία στους δίσκους της.
είναι η φάση που βρίσκεται,
η όρεξη που έχει την συγκεκριμένη περίοδο.

και εδώ δεν έχει.

το θέμα του χωρισμού έχει υπάρξει και στους προηγούμενους δίσκους της,
εδώ το πιάνει από τα μαλλιά όμως.
και πολύ την ευχαριστούμε για αυτό.

όχι πάντα από την ίδια οπτική,
υποθέτω πως δεν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα το όλο πόνημα,
καθώς υπάρχει το κοινό ζήτημα του (απο)χωρισμού,
κάθε φορά με διαφορετικά δεδομένα όμως.
εκεί αισθάνεται καλύτερα,
στα μαύρα της, εκεί είναι ο εαυτός της.
και πολύ την ευχαριστούμε (και) γιαυτό.

αρκετά διαφορετικός δίσκος από τους προηγούμενους πάντως,
ηχητικά μιλώντας,
δεν είναι τόσο "άγριος",
αντιθέτως προσπαθεί να περάσει το συναίσθημα,
με πολύ ιδιαίτερες παραγωγές στα κομμάτια.

αναφέρω πληθυντικό,
καθώς η παραγωγή του δίσκου δεν είναι "μία".
δεν είναι οι ίδιες ρυθμίσεις, και πάμε να πατήσουμε το record.
η προφανής δυσκολία σε αυτό
είναι η προσπάθεια να ακουστεί σαν ένας ολοκληρωμένος δίσκος,
ειδικά σε σημεία που η μουσική σε κάνει να ανεβοκατεβάζεις την ένταση της φωνής,
μπας και ακούσεις κάτι, ή μπας και δεν κουφαθείς.

τρομερή δουλειά,
από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι,
είσαι πάνω από τα ηχεία,
δεν είναι δίσκος να βάλεις να παίζει στο background,
η προσοχή σου θα είναι εκεί,
έτσι κάνεις με τους μεγάλους δίσκους.
με τους μεγάλους καλλιτέχνες.

μάλλον άκουγε πολύ blues εκείνη την περίοδο το κορίτσι μας.
η κιθάρα βασικό όργανο,
τα κενά επίσης εκεί,
η όλη λογική της απώλειας, παρούσα (pun intented).

αυτό το έπος,
το ομώνυμο τραγούδι εννοώ,
είναι σαν κάλεσμα με αρπίσματα,
εντελώς αντιεμπορικό κομμάτι για πρώτο κομμάτι δίσκου,
αλλά δεν μασάει από αυτά η pj.

έχει κάνει τα πάντα, μας λέει,
και θα κάνει ό,τι χρειαστεί,
για να δώσει την αγάπη της στον αγαπημένο της.
τέτοιες γυναίκες θέλουμε, ακούς;

τα c'mon billy και send his love to me,
κινούνται στα ίδια ηχητικά βήματα,
το long snake moan είναι εύκολα στην τριάδα με τα πιο δυναμικά κομμάτια της,
το down by the water, μαζί με το ομώνυμο,
είναι μάλλον τα κομμάτια που ανεβαίνουν κλάσεις παιγμένα live.

και υπάρχουν και άλλα.

και υπάρχει και το dancer.
είναι αστείο πόσο μπορεί να ταιριάζει κάτι,
με την πραγματικότητα, σε στιγμές που δεν το περιμένεις.
να το ακούσεις λοιπόν,
χωρίς να πάθεις εγκεφαλικό,
χωρίς να πέσεις,
επειδή είναι έτσι ρε παιδί μου, δυνατό.

τεράστια αγάπη,
για πολλούς λόγους, και αυτός ο δίσκος είναι σίγουρα ένας...



το κομμάτι μου-μας(;):
The Dancer

επειδή
έτσι κλείνει ο δίσκος,
με αυτό το κομμάτι,
αυτές τις σκέψεις.
αυτόν τον επαναλαμβανόμενο ήχο.

μεγαλείο.

ακολουθείς μία ιστορία,
που στην αρχή ακούγεται ως και χαρούμενη,
περιγράφει τον έρωτα που ένιωσε για κάποιον,
και, όπως αναφέρει,
it brought peace to her black and empty heart.

από την μέση του τραγουδιού και μετά όμως,
φανερώνει ένα άλλο επίπεδο, το αληθινό,
αυτό που έκρυβε μέχρι τώρα,
αφού ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει φύγει,
και κυριολεκτικά σπαράζει πάνω από ένα μικρόφωνο.

μεγαλείο.

'cause i've cried days, i've cried nights,
for the lord just to send me home some sign,
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart
so long day, so long night,
oh lord, be near me tonight
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart.

11. savages - silence yourself [2013]

this is album is to be played loud in the foreground

έτσι μας λένε τα 4 κορίτσια,

και δεν θα θα διαφωνήσω.

για πολλούς λόγους.

ένας είναι πως δεν θα τα έβαζα μαζί τους ούτε για πλάκα,

αν τις έχετε δει, καταλαβαίνετε.

ένας άλλος λόγος είναι πως συμφωνώ.

ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

ήταν καλοκαίρι του 2013,

και κοιτούσα κάτι excelάκια στην δουλειά.

δεν ξέρω γιατί, και ούτε θυμάμαι,

αλλά το μάτι μου έπεσε πάνω σε αυτές τις λέξεις του τίτλου.

είναι αυτά τα τυχερά,

τα μόνα στοιχήματα που βάζω,

ακούγοντας ένα συγκρότημα που δεν έχω ιδέα τι να περιμένω να ακούσω.

έτσι λοιπόν, γεμάτος περιέργεια,

πάω να τσεκάρω το she will.

χαλαρός και απροετοίμαστος,

γεμάτος χαρούμενα συναισθήματα,

γεμάτος ελληνικό ήλιο, καλοκαίρι γαρ.

η μόνη φορά που γούρλωσα τα τεράστια μάτια μου τόσο πολύ,

ήταν όταν είδα ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματός σου.

μόνο με αυτό μπορεί να συγκριθεί.

μα τι περιγραφικότητα,

τι φωνή, τι μπάσο, τι συναίσθημα,

είναι μία ολόκληρη ιστορία.

θα είναι άραγε και ο υπόλοιπος δίσκος τόσο καλός;

αστείο ερώτημα.

ο δίσκος είναι μανιφέστο τέχνης.

πάντα είχα μία αγάπη για τις γυναικείες φωνές,

αλλά αυτό δεν είναι το κλασικό παράδειγμα γυναικείας φωνής.

δεν έχει γλύκα, όχι έτσι όπως την εννοούμε κοινότυπα δηλαδή.

η τραγουδίστρια είναι γεμάτη νεύρο,

οι στίχοι δεν μιλάνε για λουλούδια και καρδούλες,

μιλάνε για έρωτα όμως, πατάνε πάνω στις συνηθισμένες έννοιες,

με έναν δικό τους, ξεκάθαρα επιθετικό τρόπο,

χωρίς να χάνουν την θηλυκότητα τους όμως,

και αυτό είναι που τις ξεχωρίζει.

αγγίζουν την γυναικεία σεξουαλικότητα

με έναν πολύ άμεσο τρόπο,

χωρίς να γίνονται χυδαίες, 

ή να αγγίζουν την γραφικότητα. 

ναι, υπάρχουν και αυτά τα κορίτσια.

που έχουν περάσει δύσκολα,

αλλά το moto τους, 

όπως λέει και στην αγαπημένη πίσω πλευρά του βινυλίου,

είναι don't let the fuckers get you down.

αποδεδειγμένα πλέον,

8 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους,

μπορούν να ισχυριστούν ότι το έχουν πετύχει αυτό.

οι επιρροές είναι πολλές, και αρκετά ενδιαφέρουσες.

ένας αστικός μύθος, λέει πως σε κάποια φάση,

ήταν όλες μαζί στο λονδίνο,

δεν τις άρεσε η μουσική που έπαιζε ο dj,

και τον έβγαλαν από την θέση του,

και έβαζαν για όλη την συνέχεια της βραδιάς δίσκους του bowie.

επίσης αναφέρουν και τους fugazi σαν αγαπημένη μπάντα,

και λατρεύουν τους swans.

τα ακούς όλα αυτά, αρκετά εύκολα τολμώ να πω,

πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την μουσική τους όμως,

είναι οι joy division, 

το λέω αυτό μόνο με θετική έννοια,

καθώς μπορείτε να φανταστείτε την αγάπη που έχω για αυτούς.

εδώ φταίει και η μπασίστρια βέβαια,

(με την οποία έχω την χαρά να ανταλλάσσω και μια κουβέντα που και που)

αφού το μπάσο είναι υπεύθυνο για τέτοιου είδους ατμόσφαιρα.

τα κάνουν δικά τους όλα αυτά,

δεν είναι αντιγραφές,

είναι όντως επιρροές.

πάθος, ένταση, νεύρο,

μαζί με τέχνη και εξαιρετικές συνθέσεις,

στίχους που θα σε κάνουν να σκεφτείς,

να αναζητήσεις έννοιες, 

και πάνω από όλα αυτά,

4 ζευγάρια μάτια που γυαλίζουν.

oldschool ύφος,

με μοντέρνα, καθαρή παραγωγή,

σπουδαία κομμάτια, 

και είναι και ντεμπούτο.

υποψήφιο και για mercury prize, 

αν θυμάμαι καλά.

εξαιρετικό artwork,

δίσκος με σημασία στον στίχο,

και μπόλικα μηνύματα διάσπαρτα εδώ και εκεί για τους ψαγμένους.

έτσι θέλουμε την μουσική μας.

το τραγούδι μου:

Shut Up

επειδή

έχει αυτό το ξερό σπάσιμο στα πιατίνια.
επειδή είναι το πρώτο του δίσκου,

και σε προετοιμάζει για όλο το υπόλοιπο,

όπως χρειάζεται.

η έκδοση του δίσκου έχει εισαγωγικό από μία ταινία του 1977,

το opening night του john cassavetes,

ταινία που πραγματεύεται την ευκολία του να γερνάς,

και να είσαι ηθοποιός στο broadway.

η έκδοση του βίντεο δεν έχει αυτήν την εισαγωγή,

αντ' αυτού έχει spoken word τα παρακάτω

the world used to be silent.

now it has too many voices

and the noises are constant distraction

they multiply, intensify 

they will divert your attention to what's convenient

and forget to tell you about yourself

we live in an age of many stimulations

if you are focused, you are harder to reach

if you are distracted, you are available.

you are distracted. you are available.

you want flattery.

always looking to where it's at.

you want to take part in everything.

and everything to be a part of you

your head is spinning faster at the end of your spine.

until you have no face at all

and yet, if the world would shut up, even for a while

perhaps we will start hearing the distant rhythm of an angry young tune

and recompose ourselves

perhaps having deconstructed everything

we should be thinking about putting everything back together.

silence yourself.

ανατριχίλα.

και αυτό είναι μόνο η εισαγωγή.

καλή ακρόαση.

Savages:

Jenny Beth

Gemma Thomson

Ayse Hassan

Fay Milton

ΥΓ. το hit me του δίσκου είναι παιγμένο live στο studio. 

απλά και κατανοητά.

ΥΓ2. ο duke garwood, 

ο γνωστός, αυτός ο φίλος του lanegan,

παίζει κλαρινέτο εδώ.

fun fact:

η jenny, η τραγουδίστρια του συγκροτήματος,

λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου,

έκανε σχέση με έναν τύπο που άκουγε πολύ μουσική,

μεταξύ των συγκροτημάτων που του άρεσαν, οι converge

(τα καλύτερα παιδιά είμαστε, τέτοιες θέλουμε για γυναίκες)

την έκανε μία διακριτική εισαγωγή στις instrumental μπαλάντες τους μάλλον,

και την έπεισε να πάνε μαζί σε ένα live, στο βέλγιο αν θυμάμαι καλά.

τραγουδίστρια αυτή, θα είχε και ένα extra ενδιαφέρον. και πήγαν.

οι converge συνήθως παίζουν set 60 λεπτών,

δεν είναι παραπάνω.

η αγαπημένη μας τραγουδίστρια λοιπόν,

άντεξε 20 λεπτά,

μετά άρχισε να ζαλίζεται,

και την έβγαλε στην τουαλέτα,

με κρίση πανικού.

υπό προϋποθέσεις, θα το ξαναέκανε είπε.

αν την συμπαθούσαμε πριν,

τώρα την έχουμε μέσα στην καρδιά μας.

10. opeth - blackwater park [2001]

ιδανικό.

ό,τι κοντινότερο στην τελειότητα.

θα μπορούσα να σταματήσω να γράφω εδώ,

δεν θα το κάνω, είναι πολλές οι μνήμες.

το δέκα το καλό,

το είχε καβατζώσει το νούμερο ο συγκεκριμένος δίσκος,

και μόλις ήρθε η ώρα του.

είναι δίσκος για το φθινόπωρο, 

αλλά δεν νιώθουμε από ζέστη,

πάντα υπάρχει αυτή η μουντάδα μέσα μας,

ειδικά όταν αρχίζουν να παίζουν τέτοιοι δίσκοι.

μνημείο συνθέσεων,

δεν χωράει ο νους σου πόσες αλλαγές χωράνε σε κάθε κομμάτι,

αυτή η φωνή που είναι ο διάβολος και ο θεός μαζί,

δεν έχει υπάρξει ξανά άνθρωπος με τόσο καλές φωνές,

λέω φωνές, γιατί δεν γίνεται να είναι μία φωνή όλο αυτό.

αρθρώνει στα growls, καταλαβαίνεις τι λέει,

και όταν θέλει να μην φωνάξει, 

η γλύκα που βγάζει, αυτή η ηρεμία,

είναι όλα τέλεια, 

ο πιο ολοκληρωμένος τραγουδιστής της (ακραίας) metal σκηνής.

ο 5ος δίσκος των opeth,

σίγουρα η πιο ώριμη στιγμή τους,

θα αποφύγω να μιλήσω για τις επόμενες δουλειές τους,

να με συγχωρέσετε,

εκεί που όλα πήγαν τέλεια,

οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν, 

και βγήκε το blackwater park.

υπάρχει σοβαρός λόγος που εδώ έγινε το μεγάλο βήμα,

και ο λόγος αυτός έχει όνομα και επώνυμο.

steven wilson.

ο άνθρωπος των porcupine tree συναντήθηκε με τον mikael,

βρήκαν πολλά κοινά σημεία, 

και το επόμενο βήμα, όπως φάνηκε,

ήταν να κάνει ο wilson την παραγωγή για τον επόμενο δίσκο.

(και το damnation,

 που θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι σε αυτήν την λίστα)

αυτό που έβαλε στην εξίσωση,

ήταν να βγάλει αυτό το "ωμό" που είχαν οι opeth μέχρι τότε,

να τον γυαλίσει, να καταλάβεις τι είναι η ενορχήστρωση,

χωρίς να χάσει από την ποιότητά του.

μαζί, κατάφεραν να ξαναορίσουν το μελωδικό death στα 00's.

ο πρώτος στίχος, στο leper affinity,

μας ενημερώνει πως we entered winter once again,

ίσως για να μας προετοιμάσει για την αλλαγή,

καθώς ο προηγούμενος δίσκος τελειώνει με ένα θετικό συναίσθημα,

και μιλάει για έναν ψυχοπαθή, έναν βιασμό,

και την ευχαρίστηση που βρίσκει σε όλο αυτό,

κόντρα σε ένα λευκό από το χιόνι περιβάλλον,

μία εξαιρετική περιγραφή,

προοικονομία για τα επόμενα κομμάτια,

θα κινηθούν σε παρόμοια μοτίβα.

το bleak αναφέρεται στον φόνο,

από την πλευρά του δολοφόνου όμως,

και η αναπόφευκτη ίσως συμμετοχή του wilson

έρχεται (και) εδώ, απολύτως ταιριαστή αν ρωτάτε εμένα.

στο τρίτο κομμάτι, το πιο ήρεμο του δίσκου,

δεν έχει καν ηλεκτρικές κιθάρες,

εμφανίζεται πάλι το θέμα του θανάτου,

αλλά σε μία πιο ήπια μορφή,

επίσης εμφανίζεται και εδώ το θέμα των χρωμάτων,

αυτήν την φορά δεν κυριαρχεί το μαύρο όμως,

ούτε το λευκό,

αναφέρει την λέξη pale για να χρωματίσει,

το οποίο στην ουσία περιγράφει μία πολύ διακριτική απόχρωση,

κάτι μεταξύ λευκού και διάφανου.

υπάρχει τεράστιο βάθος,

οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες άλλωστε παίρνουν πολύ σοβαρά την δουλειά τους,

και εδώ είναι πιο έκδηλο από ποτέ.

υπάρχει βάθος, υπάρχουν πράγματα που θα ανακαλύψεις χρόνια μετά,

επειδή είναι δίσκος που θα ακούς για χρόνια.

η αντίθεση στους συμβολισμούς είναι παντού,

η νύχτα, το μαύρο που συμβολίζουν το αρνητικό,

η ημέρα, το λευκό που συμβολίζουν το θετικό,

με όλα να δένουν ιδανικά.

προσπαθώ να αποφύγω την συγκεκριμένη λέξη,

αλλά είναι ιδανική να περιγράψει τον δίσκο.

το αστείο εδώ είναι πως μετά την ακρόαση του δίσκου,

μπορείς να βάλεις επόμενο, με την ίδια άνεση,

δίσκο των porcupine tree,

ή δίσκο των cannibal corpse.

δεν ανήκει κάπου, αιωρείται.

είναι γνωστός για τον κυνισμό του ο Mikael Akerfeldt,

και σκεπτόμενος όλα αυτά που έχει γράψει στα προηγούμενα κομμάτια,

βλέποντας τον τελευταίο στίχο του δίσκου

the sun sets forever over blackwater park,

καταλαβαίνεις την συνέχεια.

δεν είναι μόνο όλα αυτά,

δεν είναι μόνο το εξώφυλλο,

τόσο ταιριαστό, τόσο σκοτεινό, τόσο κρύο,

απόκοσμο, απόκρυφο, όλα.

είναι και οι μνήμες που έχει ο δίσκος, 

είναι οι άνθρωποι που στα έμαθαν,

αυτά φέρνουν το δέσιμο, τον δεσμό.

30 ευρώ έκανε το βινύλιο,

μου το είχες φέρει από το record house, 

θυμάσαι ρε καψ;

το κομμάτι μου-μας:

The Drapery Falls

επειδή

σε εκείνο το live παίρνει εκείνη την φάτσα, 

εκεί προς το τέλος, 

και όταν το είχα ακούσει,

εκεί άλλαξε ο κόσμος μου,

εκεί κατάλαβα τι δουλειά κάνει η κιθάρα.

εκεί που αλλάζει την φωνή του και έρχεται η άνοιξη

spiralling into the ground below

like autumn leaves left in the wake to fade away,

waking up to your sound again

and lapse into the ways of misery

σημειάρα έλεγες, 

και εδώ είναι ο ορισμός της έννοιας.

Opeth:

Mikael Akerfeldt

Peter Lindgren

Martin Mendez

Martin Lopez

ΥΓ. θυμάμαι όταν είχες βάλει να τον ακούσουμε,

θυμάμαι πως έκανες στο silver dollar μετά το live του 2005,

και η λέξη ευχαριστώ είναι λίγη.

η έννοιά της, είναι λίγη.

παρόλα αυτά, ευχαριστώ.

9. the black keys - attack & release [2008]

ήμουν έτοιμος να γράψω για το brothers.

τελευταία στιγμή, είπα να μιλήσει η καρδιά,

και να πάμε σε αυτά που αγαπήσαμε.

το detroit ζει,

και είμαστε στο ohio.

είναι διαφορετικές πολιτείες,

αλλά κυριολεκτικά συνορεύουν.

το garage revival,

μαζί με τους white stripes και τους strokes, ως ένα βαθμό,

είναι εδώ ενωμένο δυνατό.

κιθάρα και ντράμς, 

άντε και λίγο μπάσο στις ηχογραφήσεις,

ένα μίνιμαλ σκηνικό,

που βασίζεται αποκλειστικά στην σύνθεση.

κάνουν το μεγάλο βήμα,
μπαίνουν για πρώτη φορά να ηχογραφήσουν τον δίσκο σε "κανονικό" studio,

παίρνουν άλλον άνθρωπο για να κάνει την παραγωγή,

αφού μέχρι τον συγκεκριμένο πέμπτο δίσκο την παραγωγή την έκανε η ίδια η μπάντα,

το όνομα αυτού danger mouse.

πετυχαίνουν,

και αυτό αντικατοπτρίζεται σε όλα τα επίπεδα.

39 λεπτά αγνού ρογκεντρόλ,

με συνθεσάρες, πολύ νεύρο,

ραδιοφωνικά χιτάκια (i got mine),

αλλά και τραγούδια που θυμίζουν το garage που όλοι αγαπήσαμε (remember when-side b).

(αγαπάμε κομμάτια που χωρίζονται επίτηδες στις πλευρές του βινυλίου)

η πιο ώριμα-ανώριμη στιγμή τους,

καθώς μετά αλλάξανε ρότα,

είδαν αλλιώς τα πράγματα,

έγιναν μέχρι και φεστιβαλική μπάντα,

όπως και τους είδαμε στην χώρα μας άλλωστε.

νομίζω πως εδώ αρχίσανε να πιάνουν τον παλμό του κόσμου,

καθώς είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα,

που αρέσουν το ίδιο στα αγόρια, 

αλλά και στα κορίτσια. 

αρκετά σπάνια περίπτωση.

το κομμάτι μου:

i got mine

επειδή 

είναι ιδανικό.

επειδή στα live ευτυχώς το παίζουν όπως πρέπει,

μόνο οι δυο τους δηλαδή,

επειδή έχει τόση καφρίλα όση ποιότητα,

επειδή ήρθε η ώρα να πάρουμε αυτά που είναι δικά μας.

έπος.

The Black Keys:

Dan Auerbach

Patrick Carney

8. νατάσσα μποφίλου - μέχρι το τέλος [2008]

"έντεχνο", αυτή η μάστιγα.

έτσι λέτε εσείς τουλάχιστον.
είναι αστείο, πόσοι άνθρωποι αντιτίθενται στον συγκεκριμένο όρο.
αυτό που μου προκαλεί το γέλιο είναι πως,
οι άνθρωποι που δεν δέχονται αυτόν τον όρο,
δεν ακούνε ελληνική μουσική.

τα πράγματα είναι πολύ απλά.
για να το ξεκαθαρίσω,
σέβομαι απεριόριστα τον Στράτο Διονυσίου.
αλλά δεν γίνεται να κατηγοριοποιείς τον Στράτο δίπλα στον Μάνο Λοίζο.
στο δικό μου κεφάλι δεν είναι "άτεχνο" και "έντεχνο".
ας πούμε πως είναι λαικό και έντεχνο.
χωρίς εισαγωγικά εδώ.
επειδή πολύ απλά,
το τελευταίο έχει περισσότερο την έννοια της τέχνης στο dna του.

και αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό,
πάμε στα ωραία.

έχω μαλώσει για την Μποφίλιου.
όχι μόνο για αυτόν τον δίσκο, γενικότερα.

ναι είναι πολύ ιδιαίτερο το όλο πακέτο,
αυτός ο λυρισμός,
αυτή η ένταση που προσδίδουν οι στίχοι,
η μουσική, και τα κενά της που τονίζουν ακόμα περισσότερο τα peak του τραγουδιού,
πόσο σημαντικά αυτά τα κενά αλήθεια,
είναι πράγματα που δεν θα βρεις εύκολα στην ελληνική σκηνή.

αυτή η σύμπραξη,
της Μποφίλιου,
με τον Ευαγγελάτο και τον Καραμουρατίδη,
είναι τεράστιας σημασίας.

ένας λόγος που επέλεξα να γράψω τώρα για αυτόν τον δίσκο,
είναι για να μην φύγει η όρεξη, δεν θα πω άλλη λέξη,
καθώς προσωπικά μιλώντας,
τις προάλλες είχα την τιμή να είμαι παρών σε μία παρουσίαση δίσκου,
και είδα μία ομάδα μπροστά μου,
τρεις γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους,
με εξαιρετική διάθεση, να ξεπερνάνε τις αντιξοότητες που ήρθαν,
και να με αφήνουν με μία σκέψη,
πως πραγματικά άξιζε όλο αυτό το εγχείρημα.

τέτοιους ανθρώπους θέλουμε.

γιατί έβαλα αυτόν τον δίσκο εδώ λοιπόν,
και όχι την βαβέλ, τις μέρες του φωτός κτλ

εδώ τους έμαθα.
εδώ τους αγάπησα.
εδώ συνδέθηκα,
εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες,
δεν πιάνουν οι ευχές.

ένας εσωτερικός δίσκος,
με πολλά εξωστρεφή σημεία,
με κοινή συνισταμένη όμως τα σπουδαία τραγούδια,
την πεντακάθαρη ενορχήστρωση,
τις συνθέσεις που θα σου μείνουν,
τους στίχους που όταν θέλουν σε στέλνουν σε μία παραλία,
καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου άλλωστε,
και όταν θέλουν σε στέλνουν πιο κάτω και από τις χαμένες σου στιγμές.
συντρίμμια της χαμένης μας ζωής.

όλα αυτά ένα μόνο κάνουν:
έναν αληθινά ολοκληρωμένο δίσκο.

είναι γεγονός πως προτιμάω την ακρόαση τέτοιων μουσικών,
σε μπαρ σε ημιυπόγεια,
χωρίς πολύ φως,
με λίγη και καλή παρέα,
να αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει λάθος,
τι έχουμε κάνει σωστά,
γιατί η μουσική ήταν πάντα η .."γκόμενά μας",
γιατί συνδιάζουμε τραγούδια με ανθρώπους,
και στο φινάλε,
πως γίνεται να μας γεμίζει ένα τραγούδι που μιλάει για το ανθρώπινο κενό;

κ.Γεράσιμε,
δεν ξέρω τι έχει πάει λάθος, αν μου επιτραπεί ο όρος,
και έχετε γράψει τέτοιους στίχους, και συνεχίζετε να το κάνετε,
απλά να ξέρετε πως εγώ δεν θα σας άφηνα ποτέ χωρίς μολύβι και χαρτί,
ούτε μία σκέψη, ούτε μισή ιδέα χαμένη.

κ.Νατάσσα,
είστε ξεκάθαρα μία από τις μεγαλύτερες φωνές στην ελληνική δισκογραφία,
ό,τι και να σας πούνε, αυτό δεν αλλάζει.
και αν κρίνω από το χαμόγελό σας, μια χαρά τα πάτε.

κ.Θέμη, (αυτό ίσως είναι μεγαλύτερο)
είστε μακράν ο πιο ενδιαφέρων "νέος" συνθέτης που περπατάει στην ελλάδα.
προσωπικά, δεν θα πω πολλά, πέραν του
"βάλε και άλλα βιολιά, πάντα χωράνε και άλλα βιολιά".
αλλά οκ, αυτό είναι προσωπικό.
το άλλο που θα ήθελα να τονίσω είναι το εξής:
μας είχατε ρωτήσει, εμάς τα παιδιά του public τότε,
αν σας είχαμε δει ποτέ live,
και το κουβαλάω μέσα μου αυτό που συνέβη μετά.
όταν ρωτήθηκα εγώ, κατέβασα το βλέμμα,
και νομίσατε πως δεν σας είχα δει ποτέ, ή απλά δεν με ενδιέφερε.
πολλές φορές σας έχω παρακολουθήσει,
αλλά εκείνη η χρονική περίοδος ήταν πάρα πολύ ιδιαίτερη,
δεν θα μπορούσα να είμαι παρών. ειδικά στο τελευταίο κομμάτι.

η ελληνική μουσική υπάρχει,
και ευτυχώς δεν είναι ο νότης.

έχουμε την τύχη να βλέπουμε όλο αυτό από την γέννεσή του,
ας το εκτιμήσουμε, ας το δώσουμε την σημασία που πρέπει,
μόνο πιο πάνω έχει.

(fanboys τελικά ε;;)


το κομμάτι μου:
θα έλεγα το τσιγάρα βαριά,
αλλά όχι.
μετά από σκέψη, θα πω το ομώνυμο.
το εν λευκώ ήταν το πρώτο άκουσμα,
αλλά το μέχρι το τέλος είναι αυτό που με έκανε να δω τον δίσκο αλλιώς.
στίχοι τόσο σημαντικοί, όσο πρέπει,
το μπουζούκι να σε κάνει να θες να χορέψεις,
αλλά όχι ακριβώς,
και μία φωνή...
αχ αυτή η φωνή...

μέχρι το τέλος η ψυχή,
κι όμως πηγαίνει και πιο 'κει.


Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Θέμης Καραμουρατίδης
Νατάσσα Μποφίλιου

7. anthrax - among the living [1987]

φέρε μια μπύρα,

δεν πατάω κανένα κουμπί αλλιώς.

έπρεπε να φτάσουμε εδώ,

για να βάλουμε κάτι με αρσενικές κιθάρες,

όπως θα πουν οι αδελφοί θρασάδες.

πολύ ιδιαίτερο είδος το thrash,

και σίγουρα μέσα στην καρδιά μας,

καθώς συνήθως είναι η μετάβασή μας σε κάτι πιο ακραίο.

αυτό που ακούς στην εφηβεία,

αλλά δεν είναι σαν τους sabbath, τους maiden κτλ

δεν χαρακτηρίζεται από πολύπλοκα παιξίματα,

εδώ όμως μιλάμε για εξαιρέσεις.

οι anthrax είναι μία ακόμα πιο ιδιαίτερη περίπτωση,

καθώς δεν πήραν ποτέ τον εαυτό τους στα σοβαρά,

κάποιος αρνητικός άνθρωπος 

θα πει πως έχουν τον belladonna στα φωνητικά,

σίγουρα δεν παίρνουν πολύ σοβαρά το όλο εγχείρημα,

και εγώ θα πάρω απόσταση από αυτό το σχόλιο.

είναι σίγουρο πως δεν μπορεί να τραγουδήσει πλέον,

όπως τραγουδούσε παλαιότερα,

ειδικά στα σημεία κατατεθέν,

αυτά, ξέρεις, που πιάνει αυτές τις ψηλές νότες στα studio,

και σου σηκώνεται η τρίχα.

ας ξεδιαλύνουμε την κατάσταση όμως.

η thrash είναι συναίσθημα,

είναι τρόπος ζωής,

είναι πολιτικό μήνυμα,

είναι κάτι που κουβαλάς πάνω σου,

είναι αυτό που όταν ακούς κάτι,

φωνάζεις "πιο γρήγορα, πιο γρήγορα!!"

τους έχω πετύχει σε live 2 φορές.

και τις δύο φορές πέρασα υπέροχα,

γιατί στο κοινό υπήρχαν όλα αυτά που περίμενες.

happy metal ίσως το πείτε,

και δεν θα είστε μακριά.

ένας πραγματικά γρήγορος δίσκος,

φτιαγμένος από τεράστιες μορφές της σκηνής,

όπως ο προαναφερθείς joey belladona,

ο καψάσκης scott ian στις κιθάρες,

ο frank bello με την υπερμπασάρα του,

και ο charlie benante, ίσως ο πιο αδικημένος drummer της γενιάς του.

αδυναμία μου ο τελευταίος,

καθώς πέρα από δημιουργός-γράφει την μουσική μαζί με τον scott ian,

φτιάχνει και τα εξώφυλλα,

και έχει και μία αγάπη για τα κόμικ επίσης.

μία φωτεινή εξαίρεση για τις μπάντες και τους πρώτους δίσκους τους,

καθώς οι anthrax δεν έπιασαν το peak τους με τον πρώτο δίσκο,

το among the living είναι ο τρίτος δίσκος.

μόνο γκρούβα,

που λέει και ένας φίλος.

μόνο χεντμπάνκι,

συνθεσάρες σε όλα τα κομμάτια,

με αναφορές στον judge dredd,

κομμάτι αφιερωμένο στον τεράστιο john belushi,

κομμάτι για τους ινδιάνους στην αμερική,

και το self explanatory "caught in a mosh".

οι anthrax είναι η κοινή οικογένεια όλων,

κάτι σαν τους motorhead,

είναι αυτό που δεν θα βρεις εύκολα άνθρωπο να σε πει πως δεν του αρέσουν.

δανείζονται πολλά από το hardcore,

έχουν αυτό το sing-along της punk,

έχουν και αυτά τα πρώιμα blastbeats που φόρτωσε στην πλάτη το black metal,

αλλά παίζουν thrash.

επίσης, 

τρομερό εξώφυλλο ο δίσκος,

και όλοι ξέρουμε πόσο μετράει αυτό.

τους τσιμπάει τους έξτρα πόντους, για πλάκα.

(ο belladonna είναι ο θεός ο ίδιος.)

το κομμάτι μου:

από μέσα μου φωνάζω 

RESPECT THE BADGE. HE EARNED IT WITH HIS BLOOD.

αλλά θα πω για το caught in a mosh,

τις πρώτες αγάπες, δεν τις ξεχνάς εύκολα.

όχι μόνο για την μουσική, 

αλλά και για την ατάκα 

talking to you is like clapping with one hand.

πόσο πιο ξεκάθαροι, πόσο; 

bonus point η φάτσα μου όταν πήγα να το παίξω στα drums στο rock band.

κλάμα, έγινα meme πριν γίνει της μόδας.

bonus point 2 όταν πήγα με τον Χρήστο να το παίξουμε στα drums,

και αυτός είχε πιάσει τις μπαγκέτες,

και εγώ είχα πάρει την μπότα. 

και πάλι δεν το βγάζαμε. 

μεγάλες στιγμές ανικανότητας.

Anthrax:

Joey Belladonna

Dan Spitz

Scott Ian

Frank Bello

Charlie Benante

6. madrugada - industrial silence [1999]

δεν ξέρω αν η αναγνώριση που έχουν οι madrugada,

και ο sivert hoyem κατ'επέκταση, στην χώρα μας,

ισχύει και στο εξωτερικό.

να σας πω την αλήθεια,

δεν με απασχολεί και ιδιαίτερα.

θα συμφωνήσω με την κοινή γνώμη,

δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

εδώ και λίγη ώρα προσπαθώ να θυμηθώ το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα.

μάλλον είναι το blood shot.. σε κάποια φάση στο ράδιο.

έγινε αμέσως αγαπημένο,

αλλά ευτυχώς για εμάς, 

δεν είναι οι madrugada αυτό το κομμάτι.

πάντα ήμουν την άποψης,

πως αν θέλεις να γνωρίσεις ένα συγκρότημα,

η καλύτερη επιλογή θα ήταν 

να ακούσεις με την χρονολογική σειρά την δισκογραφία τους.

όχι επειδή είμαστε πρωτοδισκάκηδες

(ήδη παίρνω απόσταση από αυτό που έγραψα),

αλλά επειδή είναι πιο αληθινό να ακούσεις την εξέλιξη του κάθε συγκροτήματος,

πως έβλεπαν τα πράγματα στην αρχή,

τι άλλαξε, πως άλλαξε, αν ωρίμασαν,

και στο τέλος να αποφανθείς

πως ο πρώτος δίσκος ήταν όντως ο καλύτερος.

αυτή η τετράδα από την νορβηγία λοιπόν,

μας έδωσε πολλούς καλούς δίσκους,

και πολλά soundtrack στην 10η εντολή,

για όσους έβλεπαν την σειρά.

εδώ είναι ο δίσκος που δέθηκα προσωπικά όμως,

για πολλούς λόγους,

εδώ είδα ότι δεν χρειάζονται φανφάρες,

καθαρός ήχος,

έξυπνες συνθέσεις,

μία τρομερή φωνή 

να σε ζαλίζει πιο πολύ και από συνεχόμενα σφηνάκια σε μία σκοτεινή μπάρα,

γεμάτη καπνούς και αναθυμιάσεις.

σαν το πέλαγο συντρίμμια της χαμένης σου ζωής.

έτσι όπως θα έπρεπε να ακούγεται αυτή η μουσική δηλαδή.

και μετά ήρθαν οι στίχοι.

απαγορεύεται να μην έχεις δώσει σημασία στους στίχους,

αν και νομίζω πως το έχεις κάνει, για να είμαι ειλικρινής.

δεν θα τον ξεπεράσεις αυτόν τον δίσκο,

θα σε φτάσει στην τρέλα,

γιατί δεν είναι για όλες τις ώρες-τι κρίμα που το γράφω με ήλιο όλο αυτό,

είναι για τις στιγμές που χρειάζεσαι κάτι συγκεκριμένο,

κάτι να τσακίσει την χαρά και την ευτυχία από τον κόσμο (σου),

κάτι να σου αποτραβήξει το νου από τα όνειρα,

μέχρι να έρθουν τα επόμενα,

μέχρι να ξεχαστούν και αυτά,

και να ξαναψάξεις τον δίσκο σε εκείνη την γωνία που ξέρεις πως τον άφησες,

και έλεγες πως δεν θα τον αναζητήσεις ξανά,

μα τώρα είναι το μόνο που μπορεί να σε δώσει την δικαίωση.

με έναν διεστραμμένο τρόπο,

αυτός ο δίσκος είναι η ιθάκη σου,

αλλά χωρίς την πηνελόπη.

αυτός ο δίσκος δεν ξεχωρίζει επειδή είναι τεχνικός,

ξεχωρίζει για την ουσία που έχει,

για το πόσο σοβαρά παίρνει τον εαυτό του,

επειδή δίνει σημασία στην ουσία,

στο συναίσθημα.

αυτό που κουβαλάς,

και θέλεις να βρεις τρόπο να το εκφράσεις.

είναι η απώλεια,

πριν γίνει συνήθεια,

όταν ακόμα είναι πληγή,

πριν γίνει σημάδι.

ρε, είναι σημαντικές οι λέξεις τελικά.

το κομμάτι μου:

Electric

επειδή

περιγράφει την κατάσταση σαν να είσαι εκεί,

ακόμα και τα μέρη του σπιτιού είναι σωστά,

και εκεί στο hook,

σε δίνει με λέξεις, και τρομερή ένταση,

αυτήν την αλήθεια που έχεις μέσα σου,

και δεν ξέρεις πως να την εξωτερικεύσεις.

τελικά όλα για αυτήν την αλήθεια γίνονται,

αν θα υπάρξει και η αποδοχή της,

είναι μάλλον μία άλλη ιστορία.

bet you lie, on your back

in the backseat of his car

cattle black, pepper night

Dylan Thomas, pass around

passing out on the floor

in the bathroom, black light vail

we don't need once again

sing the song, sing

drink the wine, love

oh well how long did we stay in there

well i can't believe my eyes

well how long did i take this

well i can't hold on, no, hold on.

Madrugada:

Robert Buras

Sivert Hoyem

Frode Jacobsen

Jon Lauvland Pettersen

5. ulver - perdition city [2000]

(musin to an interior film)

εύκολο και δεδομένο συγκρότημα,

πολύ δύσκολη επιλογή δίσκου.

είπα να το πάω εδώ,

όχι στα μετέπειτα,

όχι στα τρομερά πρώτα δισκάκια τους,

είπα να πάω στον δίσκο που μου άλλαξε τα φώτα,

περισσότερο από όσο θα περίμενα.

οι ulver είναι ένα συγκρότημα από την νορβηγία,

οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1993,

και μας συστήθηκαν επίσημα το 1995.

μοναδικό σταθερό μέλος, 

από την πρώτη μέρα, ο Kristoffer Rygg,

τον οποίο θα τον λέμε garm, επειδή είναι πιο cool.

black metal από εδώ ως τα δάση του trondheim,

και εδώ σταματάνε τα εύκολα.

μεγάλη αγάπη στους λύκους, μάλλον,

εξού και το όνομά τους, που σημαίνει λύκος στα νορβηγικά,

μέχρι και concept δίσκο για αυτό το ιδιαίτερο ζώο έβγαλαν.

black metal λοιπόν,

για την ακρίβεια ακραίο black metal (υπάρχει και άλλο δηλαδή;),

με τις γνωστές απόψεις περί θρησκείας-χριστιανισμού να ισχύουν και εδώ,

ακόμα και μετά τους 3 πρώτους δίσκους.

κάτι που ισχύει,

και δεν θα αναφερθεί μόνο εδώ,

είναι πως αυτό το κύμα μουσικής από εκεί πάνω,

είχε πολλές και διάφορες καταβολές,

μουσικά μιλώντας, δεν ήταν μόνο ροκεντρόλ.

η αγάπη εκείνης της σκηνής για το ακραίο μέταλ ήταν δεδομένη.

όπως επίσης και η αγάπη για την κλασική μουσική,

για την ηλεκτρονική μουσική,

κάτι που φαίνεται σχεδόν σε κάθε κυκλοφορία εκείνων των ετών,

οι ambient στιγμές ήταν σχεδόν δεδομένες.

εδώ λοιπόν μιλάμε για τον δίσκο που έχει έρθει από τα σκοτάδια,

μας δίνει αυτό το συναίσθημα,

χωρίς την ύπαρξη της κιθάρας όμως.

ηλεκτρονική μουσική κατά βάση,

πολύ κοντά στην trip hop,

με βασικό όργανο το πιάνο,

και το σαξόφωνο σε δεύτερη φάση.

οι δύο άνθρωποι που έμειναν από το original line up,

άκουγαν πολύ amon tobin,

λέει στην wikipedia,

και φαίνεται. φωνάζει.

τίποτα δεν σε ετοιμάζει για αυτό που θα ακούσεις,

ίσως το ep που είχαν κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν,

το οποίο λεγόταν metamorphosis (pun intended?),

να σε έβαζε σε ένα διαφορετικό τριπάκι.

αλλά πάλι,

προσπαθώ να σκεφτώ τόσο πολύπλευρη δισκογραφία,

και δεν μου έρχεται κάποιο συγκρότημα να έχει κάνει αυτά που έκαναν οι ulver,

και να τα έκαναν τόσο καλά.

ίσως και να φταίει η εποχή,

όλα άλλαζαν τότε,

ειδικά η μουσική,

και αυτό να τους βοήθησε να εκδηλώσουν την ακραία δημιουργικότητα που είχαν.

ήξερα ότι ο γιαννάκης γουστάρει ulver,

και όταν ψήθηκα να τους τσεκάρω,

τον ρώτησα ποιον δίσκο να ακούσω πρώτο.

"εξαιρετικά είναι όλα,

αλλά το perdition city θα ακούσεις πρώτο, μετά όλα τα άλλα."

εναλλακτικός τρόπος προσέγγισης,

αλλά έπιασε.

είμαστε από τους τυχερούς που εκτιμάμε όλες τις περιόδους τους.

ένας δίσκος ξεκάθαρα βραδινός,

εσωτερικός, 

το αλκοόλ και το τσιγάρο έρχονται μόνα τους, 

μόλις πατήσεις το play.

είναι από αυτά που είσαι περήφανος να λες ότι το έβγαλαν μεταλάδες.

ένας δίσκος που θα σε κάνει να ακούσεις μουσική,

που θα ξαναβάλει αυτήν την έννοια στις καθημερινές σου συζητήσεις,

αν τυχόν την έχεις χάσει.

ένας δίσκος φτιαγμένος να συνδεθεί με στιγμές,

με ανθρώπους, με καταστάσεις και ονόματα.

βάλτε φωτιά στις νύχτες.

το κομμάτι μου-μας:

Hallways Of Always

επειδή 

εκείνο το πιάνο θυμίζει κλασική μουσική,

το beat από πίσω είναι trip hop,

και όλο αυτό που σου αφήνει, 

αν το αφήσεις,

θα ανοίξει την μαύρη σου ψυχή.

ΥΓ. this is for the stations before and after sleep.

headphones and darkness recommended.

έτσι λέει μέσα.

να τις εμπιστευτείς αυτές τις προτάσεις, μην φοβηθείς.

καλή ακρόαση.

4. nana mouskouri - nana mouskouri in new york [1962]

αυτή είναι μία σχετικά καινούρια προσθήκη,

καθώς έχει λίγα χρόνια που έπεσε στην αντίληψή μου ο συγκεκριμένος δίσκος.

πρέπει να ήταν κάπου κατά το 2015,

όπως με ενημερώνουν από το control,

στο re-issue του βινυλίου που έγινε.

πάντα είχα έναν σεβασμό για την νανά,

αλλά ποτέ δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα,

για να παραδεχτώ την αλήθεια.

μέχρι που έπιασα στα χέρια μου την επανακυκλοφορία.

όλα άλλαξαν.

αυτός ο τύπος στο εξώφυλλο είναι ο quincy jones,

αυτός ο θεός,

αλλά δεν τράβηξε αυτό το βλέμμα μου.

η μούσχουρη σε αυτήν την φωτογραφία είναι ο ορισμός της γυναίκας.

ναι, το είπα.

έχει χαραχτεί μέσα μου αυτή η εικόνα,

αυτός ο τσαμπουκάς,

αυτή η ανείπωτη ομορφιά,

που ποτέ δεν διαφημίστηκε, γιατί έτσι πρέπει,

τα γυαλιά που φοράει,

το όλο ύφος που έχει,

που δεν κοιτάει την κάμερα, όλα.

γράφω μία σειρά, 

και διακόπτω για να δω το εξώφυλλο,

παθαίνω παράκρουση, 

έχω πρόβλημα το ξέρω,

αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

το θέμα είναι πως αυτός ο γάτος ο quincy jones,

εύκολα μέσα στα 10 μεγαλύτερα "αυτιά" που έχουν περάσει από την μουσική βιομηχανία,

κάπου τσέκαρε την νανά, λονδίνο παρίσι, δεν θυμάμαι,

αρνούμαι να γκουγκλάρω,

και την τράβηξε στην νέα υόρκη για να κάνουν ένα δίσκο μαζί.

ο αρχικός τίτλος άλλωστε ήταν 

"the girl from greece sings".

και χριστέ μου,

τραγουδάει εξαιρετικά,

ακόμα και εδώ, κλασικά jazz κομμάτια,

και το ενδιαφέρον είναι να δεις πως μπορεί να τα ερμηνεύσει

μία γυναίκα με κλασική παιδεία στην μουσική.

ο τίτλος άλλαξε στον γνωστό σε εμάς

"nana mouskouri in new york",

όταν ήρθε η κυκλοφορία στην ευρώπη.

ήταν περίπου 28 τότε,

η πρώτη φορά που πήγε στις Η.Π.Α.

και στα δικά μου αυτιά ακούγεται εξαιρετικά άγουρο,

κάπως πρωτόλειο,

καθόλου γυαλισμένο,

και αυτή η προφορά, ας πούμε,

μας φέρνει πιο κοντά ρε παιδί μου.

δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει,

αλλά η γυναίκα με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων,

στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας,

είναι η νανά μούσχουρη.

έχει κάνει τρομερά πράγματα,

έχει ρισκάρει, όπως βλέπουμε και σε αυτόν τον δίσκο,

και έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη,

πολύ έξω από τα δικά μας σύνορα,

κυριολεκτικά και μεταφορικά.

την επόμενη φορά που θα θελήσετε να ακούσετε κάτι όμορφο,

όχι να βάλετε να παίζει κάτι ενώ κάνετε δουλειές,

να παίξει ένας δίσκος συνοδεία λέω,

δοκιμάστε αυτήν την κυκλοφορία,

έτσι για το γαμώτο, για την αλλαγή.

καλά που δεν έχω γνωρίσει μία τέτοια,

θα παρακαλούσα να με φάει τα λεφτά,

ό,τι είχα και δεν είχα,

για αυτήν όλα, ό,τι.

ο ορισμός της θηλυκότητας,

και δεν είναι θέμα για συζήτηση.

αποδέξου το, να πάμε παρακάτω.

το κομμάτι μου:
No Moon At All

επειδή είναι όλα αυτά μαζί,
η κλασική μουσική,
η τζαζ,
η προφορά,
το συναίσθημα.

επειδή τότε παίζει και να ήταν η σημαντικότερη γυναικεία φωνή.
όχι στην ελλάδα. όχι στην γαλλία.
στον κόσμο.