16. the knife - silent shout [2006]

αποκάλυψη.

ήρθε ο χαμός,

τα μπάσα που κατεβάζουν οικοδομικά τετράγωνα,

ένα silent shout,

που περιγράφει εξαιρετικά το συναίσθημα του δίσκου.

θα μπορούσα να γράψω πολλά για την μπάντα,

το τι συμβολίζει,

το πως αντιλαμβάνονται τα μέλη την διασημότητα,

πως επιλέγουν να προμοτάρουν τους δίσκους τους,

πολλά ακόμα, ναι έχουν τόσο βάθος,

αλλά εδώ θα μιλήσουμε για τον δίσκο.

ο τρίτος δίσκος τους λοιπόν,

ο πιο βραδινός, ας πούμε,

ο πιο εσωστρεφής,

ο πιο ουσιαστικός.

έχουν το βλέμμα του κόσμου πάνω τους πλέον,

μετά το cover του jose gonzalez στην υπερκομματάρα heartbeats,

μετά τον τρομερό δεύτερο δίσκο deep cuts,

μετά από πολλά βραβεία,

και ακόμα περισσότερες αρνήσεις παραλαβής των,

είπαμε, δεν θα εξηγήσουμε πολλά εδώ,

ήρθε η ώρα για το μεγαλύτερο έργο τους.

δεν είναι εύκολη η ακρόαση.

δεν έχουμε συνηθίσει τέτοια φωνητικά.

έχουμε συνηθίσει τέτοιους ήχους,

μεγάλη επιρροή ο ηλεκτρονικός ήχος των 80's,

αλλά τα φωνητικά είναι πολύ διαφορετικά,

η παραμόρφωση είναι χαρακτηριστική του συγκροτήματος, πλέον,

και είναι 50/50,

ή θα το λατρέψεις, ή θα το σιχαθείς.

μαντέψτε που ανήκουμε εμείς.

ο δίσκος ανοίγει όπως πρέπει.

δεν έχει σημασία αν είναι όνειρο ή εφιάλτης,

σημασία έχει η διάσταση που λαμβάνει η ακρόαση.

το silent shout είναι το κομμάτι για να δοκιμάζεις τα ακουστικά σου.

και να κουνάς ρυθμικά το κεφάλι, 

ενώ τα τεστάρεις. 

υποτίθεται η ιστορία του κομματιού,

έχει παρθεί από ένα κόμικ,

στο οποίο μία παρέα κολλάει ΣΜΝ,

αλλά ο καθένας αντιδράει διαφορετικά, στο ίδιο νόσημα.

επόμενη τεράστια στιγμή,

το we share our mother's health,

το οποίο δεν μιλάει για την μάνα σου,

αλλά για όλα τα θέματά μας με τον πλανήτη,

μητέρα γη, αν θέλεις να το πάρεις έτσι,

και η μουσική εδώ απλά προσφέρεται για πολλά.

τα αφήνω στην κρίση σου.

για το marble house είχα πει κάποτε στο forum,

πως είναι το ιδανικότερο κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής που είχα ακούσει ποτέ,

υπερβολικός, αλλά έτσι είναι οι έρωτες,

έτσι συνεχίζω να λέω στο κορίτσι τουλάχιστον.

στο like a pen θα βρεις το καλύτερο ταίριασμα της τόσο ιδιαίτερης φωνής της karin,

αν δεν έχεις ακούσει ποτέ,

αυτό να ακούσεις πρώτο. 

για να μην είναι τελευταίο.

αναφέρω τα uptempo κομμάτια εδώ,

περίπου, 

αλλά μπορείς να πεις πως η μαγεία βρίσκεται και εκεί που δεν βαράνε.

δεν χάνει από πουθενά.

πολλά έχω συνδέσει με τον δίσκο,

τον κωστή που μου τα έμαθε όλα αυτά,

κάτι περίεργα βράδια χωρίς πολλά φώτα,

τους ντεμέκ χιπστεράδες που μετά προσκύνησαν το shaking the habitual,

και φοβάμαι πως δεν θα σταματήσω να συνδέω καταστάσεις και ονόματα,

ο δίσκος είναι υπέροχος,

είναι αυτό το κάτι διαφορετικό που χρειάζομαι κάποιες φορές,

να αλλάξει τα πράγματα μέσα μου. 

σεβασμός στους knife,

σε όλα τα επίπεδα,

μουσικά και κοινωνικά.

έτσι θέλουμε τα συγκροτήματα που αγαπάμε.

το κομμάτι μου-σου:

Silent Shout

επειδή

δεν μπορώ να το ακούσω μόνο μία φορά.

εκεί που.. ανοίγει,

θέλω να πάω την ένταση όσο πιο πάνω μπορώ.

όνειρο και εφιάλτης μαζί,

αναλόγως την διάθεση που έχεις όταν πατάς το play.

ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι να ακούω σε ακουστικά.

i caught a glimpse, and now it haunts me.

ναι, διφορούμενο, αλλά το έπιασες το νόημα.

The Knife:

Karin Dreijer

Olof Dreijer

ΥΓ. κάποιες στιγμές του δίσκου, σε προϊδεάζουν για αυτό που έρχεται.

κομμάτια όπως το from off to on,

θα μπορούσαν να ανήκουν και στον επόμενο δίσκο,

το νούμερο 17. 

αλλά πρέπει να βραδιάσει για αυτόν τον δίσκο.

υπομονή.