δεδομένη η εμφάνιση του γκρουπ,
και περιέργως, εύκολη και η επιλογή του δίσκου.
όχι επειδή δεν είναι καλός ο πρώτος, ή ο δεύτερος.
αντιθέτως.
οι περισσότεροι θα σου μιλήσουν για τους πρώτους δύο,
και πως από τον τρίτο,
εκεί που υπέγραψαν σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία,
και έφυγαν από την indie matador, το έχασαν.
(ενώ οι arctic monkeys, που είναι ακόμα στην matador,
δεν κατηγορήθηκαν ποτέ, για τίποτα,
αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση)
ήταν 2005, ακόμα κάπου έχω το αρχείο,
όταν η nevena με είχε στείλει το leif erikson στο chat,
και με είχε πει να το ακούσω επειδή είναι κομματάρα.
εκεί άρχισε η αγάπη,
χτύπησε φλέβα με την μία,
ένας έρωτας χωρίς ημερομηνία λήξης,
θέλω να πιστεύω,
γιατί έτσι είναι οι έρωτες,
έτσι λέω τελευταία στα κορίτσια τουλάχιστον.
εδώ για μένα, στο τρίτο τους δίσκο,
βρίσκουν την χρυσή τομή.
ξεκάθαρα η καλύτερη παραγωγή που είχαν ποτέ,
μέχρι και σήμερα που μιλάμε,
αν και σε λίγες μέρες βγαίνει το marauder,
οπότε ελπίζουμε,
η οποία παραγωγή αναδεικνύει τόσο όμορφα τα τραγούδια,
δίνει το απαραίτητο βάθος,
να μιλάμε σήμερα για έναν κλασικό δίσκο,
για κομμάτια που θα τα κουβαλάμε μαζί μας.
φθινοπωρινός δίσκος,
δεν θέλει πολύ ήλιο,
ούτε χιόνι βέβαια,
θερμοκρασία δωματίου,
ανακινείστε καλά,
σερβίρετε με σεβασμό,
ιδανικό για συνοδευτικό σε ρομαντικές βραδιές,
που θα ζητηθεί το κάτι παραπάνω.
μόνιμα οι στίχοι του banks ήταν άκρως ερωτικοί,
και το μοτίβο συνεχίζεται και εδώ,
άκρως επιτυχημένα.
το σχεδόν post-rock pioneers to the fall,
ανοίγει τον δίσκο,
ιδανικό για πρώτο τραγούδι,
έχοντας ένα από τα ομορφότερα μπασίματα σε τραγούδι,
εκεί που λέει but here comes the fall, ίσως λέει και fault,
δεν θα ρισκάρω να πάρω θέση για ποια λέξη αναφέρει,
αισθάνεσαι πως αιωρείσαι,
κάτι αλλάζει μέσα σου.
το τραγούδι βέβαια μιλάει για μία κοπέλα,
που πήγε σε δύο μπαρ ένα βράδυ,
στο pioneers, και μετά έφυγε, για να πάει στο falls,
στο οποίο την βίασαν, την σκότωσαν,
και κυριολεκτικά βρήκαν το άψυχο κορμί της την επόμενη ημέρα.
ας μην μας ρίχνει αυτό όμως,
ο δίσκος έχει πολλά σημεία που να σου θυμίσουν την αίσθηση της κατάθλιψης,
υπομονή.
στο no i in threesome,
μας αναφέρει μία περίεργη πλευρά της σχέσης,
εκεί που ο έρωτας έχει φτάσει στα τέρματα,
με την αρνητική έννοια,
και ψάχνει ο καθένας να βρει τρόπο να ανανεώσει την σχέση,
και την σεξουαλική ζωή γενικότερα.
μάλλον.
ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος,
προφανώς ο καθένας μας μεταφράζει με τον τρόπο του τους στίχους,
αλλά τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε στον συμβολισμό της ζωής με το κρασί,
και να δεχτούμε πως εννοεί ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι καλύτερη,
όσο περνάει ο χρόνος,
σαν το κρασί.
ένα ακόμα τραγούδι που αξίζει μια-δυο λέξεις παραπάνω,
είναι σίγουρα και το pace is the trick.
το πρώτο κομμάτι που ξεχώρισα από τον δίσκο,
μέχρι και ο γιαννάκης, που δεν είχε κάποια ιδιαίτερη αγάπη με την μπάντα,
είχε παραδεχτεί πως το συγκεκριμένο τραγούδι
είναι εύκολα μέσα στα καλύτερα 50 της δεκαετίας.
θυμάμαι.
εδώ λοιπόν,
περιγράφει εξαιρετικά, ως συνήθως,
την ζωή μετά τον χωρισμό,
που απλά γυρνάει από εδώ και από εκεί,
αλλά δεν τον ικανοποιεί τίποτα,
το μυαλό του είναι αλλού.
δύσκολη κατάσταση,
να προσπαθείς να δοθείς,
αλλά να μην σου βγαίνει,
όλο κάτι να σου φταίει, κάτι να στραβώνει.
το κομμάτι κλείνει με έναν ακόμα εξαιρετικό συμβολισμό,
μίας γυναίκας που κρατάει ένα κερί,
και πραγματικά,
τι δυναμική αυτή,
να μπορείς να κάνεις εικόνες κάποιες σκόρπιες λέξεις που διαβάζεις,
ή κάποιες λέξεις που ακούς,
να σέρνονται αργά αλλά σταθερά στα ενδότερα του μυαλού σου.
να αισθάνεσαι τόσο μικρός και αδύναμος,
αφού μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να επηρεαστεί από όλο αυτό.
ευτυχώς,
δεν είναι μόνο τα λόγια τόσο σημαντικά εδώ.
τα υποστηρίζουν ανάλογα οι μουσικοί,
με έναν κιθαρίστα να παίζει όσο χρειάζεται,
και ένα από τα καλύτερα ρυθμικά section που έχω ακούσει ποτέ,
να συμβάλουν στο απίθανο τελικό αποτέλεσμα
εδώ να σχολιάσουμε το γεγονός,
πως αυτός είναι ο (προ)τελευταίος δίσκος που εμφανίζεται ο carlos,
ο μπασίστας των interpol μέχρι τότε,
δείχνοντάς μας, πόσο σημαντική θέση έχει,
όχι μόνο συγκεκριμένα, αλλά και γενικά,
αυτή η θέση σε ένα συγκρότημα.
ακόμα είναι φανερό το κενό που έχει αφήσει.
το κομμάτι μου-μας:
Rest My Chemistry
επειδή
δεν θα βαρεθώ ποτέ να το παίζω έξω.
επειδή είναι το ομορφότερο βαλσάκι που έχω ακούσει.
επειδή έχει τόσο βαρύ και ασήκωτο ήχο,
που σε ωθεί να αναζητήσεις τα φυσικά όρια του ηχητικού συστήματος που έχεις.
επειδή μπαίνει με το γόνατο, λέγοντας
i haven't slept for two days,
i've bathed in nothing but sweat
η πρώτη εντύπωση μας οδηγεί στην ιδέα πως μιλάει για ναρκωτικά,
και το σύνδρομο στέρησης που ακολουθεί.
το ωραίο στους interpol,
είναι πως σου αφήνουν τόσο χώρο,
που δεν υπάρχει "μία σωστή ερμηνεία" στα τραγούδια τους.
δεν αφήνουν τις λέξεις να σου δείξουν το μονοπάτι,
αντιθέτως,
οι λέξεις είναι αφορμή για δεις τις επιλογές σου,
αναλόγως με τις ορέξεις που θα έχεις.
ελάχιστα συγκροτήματα σου δίνουν τέτοια άνεση,
και οι interpol δεν είναι απλά ένα από αυτά,
είναι ένα από τα αγαπημένα μας.
Interpol:
Paul Banks
Daniel Kessler
Carlos Dengler
Sam Fogarino
fun fact:
το συγκεκριμένο εξώφυλλο είχε λογοκριθεί,
η πρώτη έκδοση σε cd,
είχε ένα extra μαύρο slipcase,
που έγραφε απλά το συγκρότημα και τον δίσκο.
ευτυχώς η έκδοση του βινυλίου δεν είχε τέτοια θέματα.
και στο reissue για τα 10 χρόνια επίσης το εξώφυλλο είναι χωρίς το slipcase.
No comments:
Post a Comment