5. ulver - perdition city [2000]

(musin to an interior film)

εύκολο και δεδομένο συγκρότημα,

πολύ δύσκολη επιλογή δίσκου.

είπα να το πάω εδώ,

όχι στα μετέπειτα,

όχι στα τρομερά πρώτα δισκάκια τους,

είπα να πάω στον δίσκο που μου άλλαξε τα φώτα,

περισσότερο από όσο θα περίμενα.

οι ulver είναι ένα συγκρότημα από την νορβηγία,

οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1993,

και μας συστήθηκαν επίσημα το 1995.

μοναδικό σταθερό μέλος, 

από την πρώτη μέρα, ο Kristoffer Rygg,

τον οποίο θα τον λέμε garm, επειδή είναι πιο cool.

black metal από εδώ ως τα δάση του trondheim,

και εδώ σταματάνε τα εύκολα.

μεγάλη αγάπη στους λύκους, μάλλον,

εξού και το όνομά τους, που σημαίνει λύκος στα νορβηγικά,

μέχρι και concept δίσκο για αυτό το ιδιαίτερο ζώο έβγαλαν.

black metal λοιπόν,

για την ακρίβεια ακραίο black metal (υπάρχει και άλλο δηλαδή;),

με τις γνωστές απόψεις περί θρησκείας-χριστιανισμού να ισχύουν και εδώ,

ακόμα και μετά τους 3 πρώτους δίσκους.

κάτι που ισχύει,

και δεν θα αναφερθεί μόνο εδώ,

είναι πως αυτό το κύμα μουσικής από εκεί πάνω,

είχε πολλές και διάφορες καταβολές,

μουσικά μιλώντας, δεν ήταν μόνο ροκεντρόλ.

η αγάπη εκείνης της σκηνής για το ακραίο μέταλ ήταν δεδομένη.

όπως επίσης και η αγάπη για την κλασική μουσική,

για την ηλεκτρονική μουσική,

κάτι που φαίνεται σχεδόν σε κάθε κυκλοφορία εκείνων των ετών,

οι ambient στιγμές ήταν σχεδόν δεδομένες.

εδώ λοιπόν μιλάμε για τον δίσκο που έχει έρθει από τα σκοτάδια,

μας δίνει αυτό το συναίσθημα,

χωρίς την ύπαρξη της κιθάρας όμως.

ηλεκτρονική μουσική κατά βάση,

πολύ κοντά στην trip hop,

με βασικό όργανο το πιάνο,

και το σαξόφωνο σε δεύτερη φάση.

οι δύο άνθρωποι που έμειναν από το original line up,

άκουγαν πολύ amon tobin,

λέει στην wikipedia,

και φαίνεται. φωνάζει.

τίποτα δεν σε ετοιμάζει για αυτό που θα ακούσεις,

ίσως το ep που είχαν κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν,

το οποίο λεγόταν metamorphosis (pun intended?),

να σε έβαζε σε ένα διαφορετικό τριπάκι.

αλλά πάλι,

προσπαθώ να σκεφτώ τόσο πολύπλευρη δισκογραφία,

και δεν μου έρχεται κάποιο συγκρότημα να έχει κάνει αυτά που έκαναν οι ulver,

και να τα έκαναν τόσο καλά.

ίσως και να φταίει η εποχή,

όλα άλλαζαν τότε,

ειδικά η μουσική,

και αυτό να τους βοήθησε να εκδηλώσουν την ακραία δημιουργικότητα που είχαν.

ήξερα ότι ο γιαννάκης γουστάρει ulver,

και όταν ψήθηκα να τους τσεκάρω,

τον ρώτησα ποιον δίσκο να ακούσω πρώτο.

"εξαιρετικά είναι όλα,

αλλά το perdition city θα ακούσεις πρώτο, μετά όλα τα άλλα."

εναλλακτικός τρόπος προσέγγισης,

αλλά έπιασε.

είμαστε από τους τυχερούς που εκτιμάμε όλες τις περιόδους τους.

ένας δίσκος ξεκάθαρα βραδινός,

εσωτερικός, 

το αλκοόλ και το τσιγάρο έρχονται μόνα τους, 

μόλις πατήσεις το play.

είναι από αυτά που είσαι περήφανος να λες ότι το έβγαλαν μεταλάδες.

ένας δίσκος που θα σε κάνει να ακούσεις μουσική,

που θα ξαναβάλει αυτήν την έννοια στις καθημερινές σου συζητήσεις,

αν τυχόν την έχεις χάσει.

ένας δίσκος φτιαγμένος να συνδεθεί με στιγμές,

με ανθρώπους, με καταστάσεις και ονόματα.

βάλτε φωτιά στις νύχτες.

το κομμάτι μου-μας:

Hallways Of Always

επειδή 

εκείνο το πιάνο θυμίζει κλασική μουσική,

το beat από πίσω είναι trip hop,

και όλο αυτό που σου αφήνει, 

αν το αφήσεις,

θα ανοίξει την μαύρη σου ψυχή.

ΥΓ. this is for the stations before and after sleep.

headphones and darkness recommended.

έτσι λέει μέσα.

να τις εμπιστευτείς αυτές τις προτάσεις, μην φοβηθείς.

καλή ακρόαση.