φέρε μια μπύρα,
δεν πατάω κανένα κουμπί αλλιώς.
για να βάλουμε κάτι με αρσενικές κιθάρες,
όπως θα πουν οι αδελφοί θρασάδες.
πολύ ιδιαίτερο είδος το thrash,
και σίγουρα μέσα στην καρδιά μας,
καθώς συνήθως είναι η μετάβασή μας σε κάτι πιο ακραίο.
αυτό που ακούς στην εφηβεία,
αλλά δεν είναι σαν τους sabbath, τους maiden κτλ
δεν χαρακτηρίζεται από πολύπλοκα παιξίματα,
εδώ όμως μιλάμε για εξαιρέσεις.
οι anthrax είναι μία ακόμα πιο ιδιαίτερη περίπτωση,
καθώς δεν πήραν ποτέ τον εαυτό τους στα σοβαρά,
κάποιος αρνητικός άνθρωπος
θα πει πως έχουν τον belladonna στα φωνητικά,
σίγουρα δεν παίρνουν πολύ σοβαρά το όλο εγχείρημα,
και εγώ θα πάρω απόσταση από αυτό το σχόλιο.
είναι σίγουρο πως δεν μπορεί να τραγουδήσει πλέον,
όπως τραγουδούσε παλαιότερα,
ειδικά στα σημεία κατατεθέν,
αυτά, ξέρεις, που πιάνει αυτές τις ψηλές νότες στα studio,
και σου σηκώνεται η τρίχα.
ας ξεδιαλύνουμε την κατάσταση όμως.
η thrash είναι συναίσθημα,
είναι τρόπος ζωής,
είναι πολιτικό μήνυμα,
είναι κάτι που κουβαλάς πάνω σου,
είναι αυτό που όταν ακούς κάτι,
φωνάζεις "πιο γρήγορα, πιο γρήγορα!!"
τους έχω πετύχει σε live 2 φορές.
και τις δύο φορές πέρασα υπέροχα,
γιατί στο κοινό υπήρχαν όλα αυτά που περίμενες.
happy metal ίσως το πείτε,
και δεν θα είστε μακριά.
ένας πραγματικά γρήγορος δίσκος,
φτιαγμένος από τεράστιες μορφές της σκηνής,
όπως ο προαναφερθείς joey belladona,
ο καψάσκης scott ian στις κιθάρες,
ο frank bello με την υπερμπασάρα του,
και ο charlie benante, ίσως ο πιο αδικημένος drummer της γενιάς του.
αδυναμία μου ο τελευταίος,
καθώς πέρα από δημιουργός-γράφει την μουσική μαζί με τον scott ian,
φτιάχνει και τα εξώφυλλα,
και έχει και μία αγάπη για τα κόμικ επίσης.
μία φωτεινή εξαίρεση για τις μπάντες και τους πρώτους δίσκους τους,
καθώς οι anthrax δεν έπιασαν το peak τους με τον πρώτο δίσκο,
το among the living είναι ο τρίτος δίσκος.
μόνο γκρούβα,
που λέει και ένας φίλος.
μόνο χεντμπάνκι,
συνθεσάρες σε όλα τα κομμάτια,
με αναφορές στον judge dredd,
κομμάτι αφιερωμένο στον τεράστιο john belushi,
κομμάτι για τους ινδιάνους στην αμερική,
και το self explanatory "caught in a mosh".
οι anthrax είναι η κοινή οικογένεια όλων,
κάτι σαν τους motorhead,
είναι αυτό που δεν θα βρεις εύκολα άνθρωπο να σε πει πως δεν του αρέσουν.
δανείζονται πολλά από το hardcore,
έχουν αυτό το sing-along της punk,
έχουν και αυτά τα πρώιμα blastbeats που φόρτωσε στην πλάτη το black metal,
αλλά παίζουν thrash.
επίσης,
τρομερό εξώφυλλο ο δίσκος,
και όλοι ξέρουμε πόσο μετράει αυτό.
τους τσιμπάει τους έξτρα πόντους, για πλάκα.
(ο belladonna είναι ο θεός ο ίδιος.)
το κομμάτι μου:
από μέσα μου φωνάζω
RESPECT THE BADGE. HE EARNED IT WITH HIS BLOOD.
αλλά θα πω για το caught in a mosh,
τις πρώτες αγάπες, δεν τις ξεχνάς εύκολα.
όχι μόνο για την μουσική,
αλλά και για την ατάκα
talking to you is like clapping with one hand.
πόσο πιο ξεκάθαροι, πόσο;
bonus point η φάτσα μου όταν πήγα να το παίξω στα drums στο rock band.
κλάμα, έγινα meme πριν γίνει της μόδας.
bonus point 2 όταν πήγα με τον Χρήστο να το παίξουμε στα drums,
και αυτός είχε πιάσει τις μπαγκέτες,
και εγώ είχα πάρει την μπότα.
και πάλι δεν το βγάζαμε.
μεγάλες στιγμές ανικανότητας.
Anthrax:
Joey Belladonna
Dan Spitz
Scott Ian
Frank Bello
Charlie Benante
No comments:
Post a Comment