Monday, August 27, 2018

19. blonde redhead - misery is a butterfly [2004]

ψάχνω να βρω μία έξυπνη συσχέτιση,
ένα ιδιαίτερο παράδειγμα για να περιγράψω τους blonde redhead,
και το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό,
είναι η Άσπα στο pulp να με παρακαλάει να βάλω κανά κομμάτι τους.
που να ήξερε, αλήθεια.

ακουστά, σαν όνομα τους ήξερα,
μέχρι που με το ζόρι έκατσα και τους άκουσα,
και έπαθα πλάκα,
λογικά την ίδια που θα πάθεις και εσύ,
όταν ακούσεις κάτι από αυτούς.

συνεχίζω με την ίδια λογική που είχα και στο προηγούμενο post,
η ενορχήστρωση είναι το γαμώτο μου εδώ.

είναι υπέροχα τα μουσικά όργανα όταν έχουν τόσο χώρο,
όταν είναι ελεύθερα,
έτσι τα λαμβάνουν τα δικά μου αυτιά όλα αυτά τουλάχιστον.

ο έκτος δίσκος της μπάντας από την αμερική,
ήταν και ο πρώτος που έδωσα ιδιαίτερη σημασία,
δεν ήμουν σε φάση για κάτι πιο εσωστρεφές τότε,
και το MIAB ήρθε και έδεσε.

μην μπερδεύεσαι,
υπάρχει παντού το παράπονο που θα περίμενες,
απλά είναι πιο διακριτικά καλυμμένο,
υποβόσκει στα κουρδίσματα,
οι νότες ίδιες είναι.

η ιστορία λέει άλλωστε, 
πως η διαφορά των τεσσάρων ετών στις κυκλοφορίες τους,
οφείλεται σε ένα ατύχημα που είχε το κορίτσι μας,
και δεν ήταν σε κατάσταση να γράψει και να παίξει μουσική.
το τελευταίο κομμάτι του δίσκου 
αναφέρεται σε αυτό το γεγονός, λέει ο μύθος.

ο συγκεκριμένος δίσκος για το τρίο είναι ο πρώτος για την 4AD,
από τους τρεις που κυκλοφόρησαν υπό την ομπρέλα της εταιρίας.

η kazu makino,
ο amedeo pace και ο simone pace,
είναι υπεύθυνοι για όλο αυτό.

το 1993,
λίγο πριν δημιουργηθεί το συγκρότημα,
δεν γνωρίζονταν οι τρεις τους,
και ένας κοινός φίλος έδωσε την ιδέα να βρεθούν,
καθώς πίστεψε πως ταιριάζουν τα μουσικά τους ακούσματα,
και θα ταίριαζαν μουσικά γενικότερα.

του σφίγγουμε το χέρι νοερά.

όντως ταίριαξαν κατευθείαν,
και την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε η μπάντα,
και μετά από 9 δίσκους, και 25 χρόνια,
παραμένει η ίδια μέχρι και σήμερα.

ιδιαίτερο άκουσμα,
λόγω της προσέγγισης στα φωνητικά,
δεν έχεις ακούσει τελευταία κάτι ανάλογο.

εξαιρετικοί στίχοι,
χωρίς να μπαίνει η μουσική σε δεύτερη μοίρα βέβαια,
κάτι που τους κάνει κορυφαίους στο είδος που καταπιάνονται.

προσπαθώ να περιγράψω το soundtrack που θα είχαν τα όνειρα,
αν σκεφτώ το ομώνυμο τραγούδι,
εκεί όπου μας περιγράφει τον έρωτα που δημιουργείται,
όταν δύο ψυχές βρίσκουν κοινό έδαφος,
ακόμα και για την στεναχώρια,
βλέποντας την να ανοίγει τα φτερά της,
ακόμα και αυτό φαντάζει ιδανικό. 
βέβαια,
μπορεί να αναφέρεται και στο τέλος ενός έρωτα,
που απλά παρακολουθούσαν και οι δύο τα σημάδια να έρχονται,
αλλά δεν έκαναν τίποτα για να σταματήσουν την κατρακύλα.

σήμερα θα πιστεύω πως μιλάει για τον έρωτα.
ελπίζω και αύριο.

το πρώτο κομμάτι που μου τράβηξε την προσοχή,
ίσως το hitάκι θα πείτε κάποιοι,
το falling man,
που δεν θα σταματήσω να λατρεύω για κανένα λόγο,
είναι μάλλον ακόμα μία απόδειξη 
πως το 6ο τραγούδι του δίσκου είναι συνήθως και το καλύτερο.

όσο ζω μαθαίνω,
εξού και i am just a man, still learning how to fall.

γενικότερα,
τρομερό ρυθμικό section,
με διακριτικές, μα σημαντικότατες πινελιές από διάφορα άλλα όργανα,
η γεύση, που λέγαμε και τις προάλλες.

ένα τρομερά ιδιαίτερο συγκρότημα,
σε ένα εξαιρετικό δίσκο, ορόσημο για την indie μουσική.

άφοβα.


το κομμάτι μου:
Elephant Man


επειδή
εμφανίζεται στην α-γα-πη-μέ-νη ταινία hard candy,
κάτι που έμαθα χρόνια μετά βέβαια,
δεν αλλάζει την έκπληξη, παρόλα αυτά όμως.

μας μιλάει για μία ερωτική απόρριψη,
με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
χαρακτηρίζει το θηλυκό με μία αρνητική έννοια,
μάλλον για την εξωτερική της εμφάνιση.
το οποίο θηλυκό όμως, απορρίπτει το αρσενικό,
καθώς δεν πρόκειται να νιώσει τον πόνο που νιώθει,
καθώς δεν ενδιαφέρεται αρκετά.
και βλέπει ξεκάθαρα τις προθέσεις του.

you never know it, my peace of mind
now inside and outside are matching

αυτό το τελευταίο με έχει στοιχειώσει.
απόκοσμη αυτή η παραδοχή, ενός είδους ας πούμε, πραγματικότητας.

από την άλλη βέβαια,
το κομμάτι μπορεί να αναφέρεται και στην Kazu,
για τότε που συνέβη το ατύχημα με το άλογο.

όπως το βλέπει κανείς.


Blonde Redhead:
Kazu Makino
Amedeo Pace
Simone Pace








ΥΓ. δεν το συνηθίζω, αλλά θα το κάνω.
για να μην έχεις άλλες απορίες,
η κ.Kazu Makino, πέρα από την τεράστια μουσική κατάρτιση,
από κλασική μουσική μέχρι straight edge punk,
πέρα από την τεράστια αγάπη για τα άλογα, 
έχει και ένα από τα ομορφότερα ζευγάρια πόδια.
ψάξου.


No comments:

Post a Comment