11. savages - silence yourself [2013]

this is album is to be played loud in the foreground

έτσι μας λένε τα 4 κορίτσια,

και δεν θα θα διαφωνήσω.

για πολλούς λόγους.

ένας είναι πως δεν θα τα έβαζα μαζί τους ούτε για πλάκα,

αν τις έχετε δει, καταλαβαίνετε.

ένας άλλος λόγος είναι πως συμφωνώ.

ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

ήταν καλοκαίρι του 2013,

και κοιτούσα κάτι excelάκια στην δουλειά.

δεν ξέρω γιατί, και ούτε θυμάμαι,

αλλά το μάτι μου έπεσε πάνω σε αυτές τις λέξεις του τίτλου.

είναι αυτά τα τυχερά,

τα μόνα στοιχήματα που βάζω,

ακούγοντας ένα συγκρότημα που δεν έχω ιδέα τι να περιμένω να ακούσω.

έτσι λοιπόν, γεμάτος περιέργεια,

πάω να τσεκάρω το she will.

χαλαρός και απροετοίμαστος,

γεμάτος χαρούμενα συναισθήματα,

γεμάτος ελληνικό ήλιο, καλοκαίρι γαρ.

η μόνη φορά που γούρλωσα τα τεράστια μάτια μου τόσο πολύ,

ήταν όταν είδα ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματός σου.

μόνο με αυτό μπορεί να συγκριθεί.

μα τι περιγραφικότητα,

τι φωνή, τι μπάσο, τι συναίσθημα,

είναι μία ολόκληρη ιστορία.

θα είναι άραγε και ο υπόλοιπος δίσκος τόσο καλός;

αστείο ερώτημα.

ο δίσκος είναι μανιφέστο τέχνης.

πάντα είχα μία αγάπη για τις γυναικείες φωνές,

αλλά αυτό δεν είναι το κλασικό παράδειγμα γυναικείας φωνής.

δεν έχει γλύκα, όχι έτσι όπως την εννοούμε κοινότυπα δηλαδή.

η τραγουδίστρια είναι γεμάτη νεύρο,

οι στίχοι δεν μιλάνε για λουλούδια και καρδούλες,

μιλάνε για έρωτα όμως, πατάνε πάνω στις συνηθισμένες έννοιες,

με έναν δικό τους, ξεκάθαρα επιθετικό τρόπο,

χωρίς να χάνουν την θηλυκότητα τους όμως,

και αυτό είναι που τις ξεχωρίζει.

αγγίζουν την γυναικεία σεξουαλικότητα

με έναν πολύ άμεσο τρόπο,

χωρίς να γίνονται χυδαίες, 

ή να αγγίζουν την γραφικότητα. 

ναι, υπάρχουν και αυτά τα κορίτσια.

που έχουν περάσει δύσκολα,

αλλά το moto τους, 

όπως λέει και στην αγαπημένη πίσω πλευρά του βινυλίου,

είναι don't let the fuckers get you down.

αποδεδειγμένα πλέον,

8 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους,

μπορούν να ισχυριστούν ότι το έχουν πετύχει αυτό.

οι επιρροές είναι πολλές, και αρκετά ενδιαφέρουσες.

ένας αστικός μύθος, λέει πως σε κάποια φάση,

ήταν όλες μαζί στο λονδίνο,

δεν τις άρεσε η μουσική που έπαιζε ο dj,

και τον έβγαλαν από την θέση του,

και έβαζαν για όλη την συνέχεια της βραδιάς δίσκους του bowie.

επίσης αναφέρουν και τους fugazi σαν αγαπημένη μπάντα,

και λατρεύουν τους swans.

τα ακούς όλα αυτά, αρκετά εύκολα τολμώ να πω,

πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την μουσική τους όμως,

είναι οι joy division, 

το λέω αυτό μόνο με θετική έννοια,

καθώς μπορείτε να φανταστείτε την αγάπη που έχω για αυτούς.

εδώ φταίει και η μπασίστρια βέβαια,

(με την οποία έχω την χαρά να ανταλλάσσω και μια κουβέντα που και που)

αφού το μπάσο είναι υπεύθυνο για τέτοιου είδους ατμόσφαιρα.

τα κάνουν δικά τους όλα αυτά,

δεν είναι αντιγραφές,

είναι όντως επιρροές.

πάθος, ένταση, νεύρο,

μαζί με τέχνη και εξαιρετικές συνθέσεις,

στίχους που θα σε κάνουν να σκεφτείς,

να αναζητήσεις έννοιες, 

και πάνω από όλα αυτά,

4 ζευγάρια μάτια που γυαλίζουν.

oldschool ύφος,

με μοντέρνα, καθαρή παραγωγή,

σπουδαία κομμάτια, 

και είναι και ντεμπούτο.

υποψήφιο και για mercury prize, 

αν θυμάμαι καλά.

εξαιρετικό artwork,

δίσκος με σημασία στον στίχο,

και μπόλικα μηνύματα διάσπαρτα εδώ και εκεί για τους ψαγμένους.

έτσι θέλουμε την μουσική μας.

το τραγούδι μου:

Shut Up

επειδή

έχει αυτό το ξερό σπάσιμο στα πιατίνια.
επειδή είναι το πρώτο του δίσκου,

και σε προετοιμάζει για όλο το υπόλοιπο,

όπως χρειάζεται.

η έκδοση του δίσκου έχει εισαγωγικό από μία ταινία του 1977,

το opening night του john cassavetes,

ταινία που πραγματεύεται την ευκολία του να γερνάς,

και να είσαι ηθοποιός στο broadway.

η έκδοση του βίντεο δεν έχει αυτήν την εισαγωγή,

αντ' αυτού έχει spoken word τα παρακάτω

the world used to be silent.

now it has too many voices

and the noises are constant distraction

they multiply, intensify 

they will divert your attention to what's convenient

and forget to tell you about yourself

we live in an age of many stimulations

if you are focused, you are harder to reach

if you are distracted, you are available.

you are distracted. you are available.

you want flattery.

always looking to where it's at.

you want to take part in everything.

and everything to be a part of you

your head is spinning faster at the end of your spine.

until you have no face at all

and yet, if the world would shut up, even for a while

perhaps we will start hearing the distant rhythm of an angry young tune

and recompose ourselves

perhaps having deconstructed everything

we should be thinking about putting everything back together.

silence yourself.

ανατριχίλα.

και αυτό είναι μόνο η εισαγωγή.

καλή ακρόαση.

Savages:

Jenny Beth

Gemma Thomson

Ayse Hassan

Fay Milton

ΥΓ. το hit me του δίσκου είναι παιγμένο live στο studio. 

απλά και κατανοητά.

ΥΓ2. ο duke garwood, 

ο γνωστός, αυτός ο φίλος του lanegan,

παίζει κλαρινέτο εδώ.

fun fact:

η jenny, η τραγουδίστρια του συγκροτήματος,

λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου,

έκανε σχέση με έναν τύπο που άκουγε πολύ μουσική,

μεταξύ των συγκροτημάτων που του άρεσαν, οι converge

(τα καλύτερα παιδιά είμαστε, τέτοιες θέλουμε για γυναίκες)

την έκανε μία διακριτική εισαγωγή στις instrumental μπαλάντες τους μάλλον,

και την έπεισε να πάνε μαζί σε ένα live, στο βέλγιο αν θυμάμαι καλά.

τραγουδίστρια αυτή, θα είχε και ένα extra ενδιαφέρον. και πήγαν.

οι converge συνήθως παίζουν set 60 λεπτών,

δεν είναι παραπάνω.

η αγαπημένη μας τραγουδίστρια λοιπόν,

άντεξε 20 λεπτά,

μετά άρχισε να ζαλίζεται,

και την έβγαλε στην τουαλέτα,

με κρίση πανικού.

υπό προϋποθέσεις, θα το ξαναέκανε είπε.

αν την συμπαθούσαμε πριν,

τώρα την έχουμε μέσα στην καρδιά μας.