(polly jean harvey)
η μόνη γυναικεία παρουσία,
που μπορώ να κοιτάξω ενώ κάθομαι στο σαλόνι.
τίποτα δεν είναι τυχαίο.
ας την καλησπερίσουμε λοιπόν,
με μία από τις δυσκολότερες επιλογές τις λίστας,
αλλά το ζητήσατε το 12, και θα το πάρετε.
αυτός είναι ο τρίτος δίσκος που φέρει το όνομά της,
στην ουσία ο πρώτος όμως,
καθώς εδώ δεν υφίσταται πλέον το τρίο
pj harvey-rob ellis-steve vaughan,
που ήταν η βάση για τις δύο προηγούμενες δουλείες.
έχει αγοράσει ένα σπίτι πάνω σε ένα βουνό,
λέει η ιστορία,
έχει αράξει περίπου έναν χρόνο,
και έρχεται τώρα και μας δίνει αυτήν την δουλειά.
γιατί αυτός ο δίσκος όμως,
και όχι τα πρώτα, που είναι και πιο garage,
ή κάποιο από τα επόμενα,
ειδικά το stories, που είναι και το πιο "πετυχημένο" της;
γιατί εδώ είναι η καρδιά μας.
εδώ έχουμε πονέσει,
εδώ μεθύσαμε,
εδώ εκτιμήσαμε,
εδώ θα δώσουμε τον σεβασμό μας.
την είχαν ρωτήσει κάποτε,
αν είναι καλά γενικότερα στην ζωή της,
επειδή οι στίχοι που γράφει,
το όλο θέμα των τραγουδιών της, είναι αρκετά μελαγχολικά,
και είχε σαστίσει,
είχε απαντήσει πως δεν γίνεται όλα αυτά που γράφει να αφορούν την ίδια,
θα ήταν κλεισμένη σε ψυχιατρείο αν ίσχυαν όλα αυτά.
επίσης έχει πει πως οι μουσικοκριτικοί παίρνουν πολύ κυριολεκτικά αυτά που γράφει,
και είναι σίγουρη πως κάποιοι θα πιστεύουν πως στο down by the water,
γέννησε παιδί και σε κάποια φάση το έπνιξε.
δεν υπάρχει συνταγή στα τραγούδια της,
γιαυτό και δεν βρίσκεις πολλά κοινά σημεία στους δίσκους της.
είναι η φάση που βρίσκεται,
η όρεξη που έχει την συγκεκριμένη περίοδο.
και εδώ δεν έχει.
το θέμα του χωρισμού έχει υπάρξει και στους προηγούμενους δίσκους της,
εδώ το πιάνει από τα μαλλιά όμως.
και πολύ την ευχαριστούμε για αυτό.
όχι πάντα από την ίδια οπτική,
υποθέτω πως δεν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα το όλο πόνημα,
καθώς υπάρχει το κοινό ζήτημα του (απο)χωρισμού,
κάθε φορά με διαφορετικά δεδομένα όμως.
εκεί αισθάνεται καλύτερα,
στα μαύρα της, εκεί είναι ο εαυτός της.
και πολύ την ευχαριστούμε (και) γιαυτό.
αρκετά διαφορετικός δίσκος από τους προηγούμενους πάντως,
ηχητικά μιλώντας,
δεν είναι τόσο "άγριος",
αντιθέτως προσπαθεί να περάσει το συναίσθημα,
με πολύ ιδιαίτερες παραγωγές στα κομμάτια.
αναφέρω πληθυντικό,
καθώς η παραγωγή του δίσκου δεν είναι "μία".
δεν είναι οι ίδιες ρυθμίσεις, και πάμε να πατήσουμε το record.
η προφανής δυσκολία σε αυτό
είναι η προσπάθεια να ακουστεί σαν ένας ολοκληρωμένος δίσκος,
ειδικά σε σημεία που η μουσική σε κάνει να ανεβοκατεβάζεις την ένταση της φωνής,
μπας και ακούσεις κάτι, ή μπας και δεν κουφαθείς.
τρομερή δουλειά,
από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι,
είσαι πάνω από τα ηχεία,
δεν είναι δίσκος να βάλεις να παίζει στο background,
η προσοχή σου θα είναι εκεί,
έτσι κάνεις με τους μεγάλους δίσκους.
με τους μεγάλους καλλιτέχνες.
μάλλον άκουγε πολύ blues εκείνη την περίοδο το κορίτσι μας.
η κιθάρα βασικό όργανο,
τα κενά επίσης εκεί,
η όλη λογική της απώλειας, παρούσα (pun intented).
αυτό το έπος,
το ομώνυμο τραγούδι εννοώ,
είναι σαν κάλεσμα με αρπίσματα,
εντελώς αντιεμπορικό κομμάτι για πρώτο κομμάτι δίσκου,
αλλά δεν μασάει από αυτά η pj.
έχει κάνει τα πάντα, μας λέει,
και θα κάνει ό,τι χρειαστεί,
για να δώσει την αγάπη της στον αγαπημένο της.
τέτοιες γυναίκες θέλουμε, ακούς;
τα c'mon billy και send his love to me,
κινούνται στα ίδια ηχητικά βήματα,
το long snake moan είναι εύκολα στην τριάδα με τα πιο δυναμικά κομμάτια της,
το down by the water, μαζί με το ομώνυμο,
είναι μάλλον τα κομμάτια που ανεβαίνουν κλάσεις παιγμένα live.
και υπάρχουν και άλλα.
και υπάρχει και το dancer.
είναι αστείο πόσο μπορεί να ταιριάζει κάτι,
με την πραγματικότητα, σε στιγμές που δεν το περιμένεις.
να το ακούσεις λοιπόν,
χωρίς να πάθεις εγκεφαλικό,
χωρίς να πέσεις,
επειδή είναι έτσι ρε παιδί μου, δυνατό.
τεράστια αγάπη,
για πολλούς λόγους, και αυτός ο δίσκος είναι σίγουρα ένας...
το κομμάτι μου-μας(;):
The Dancer
επειδή
έτσι κλείνει ο δίσκος,
με αυτό το κομμάτι,
αυτές τις σκέψεις.
αυτόν τον επαναλαμβανόμενο ήχο.
μεγαλείο.
ακολουθείς μία ιστορία,
που στην αρχή ακούγεται ως και χαρούμενη,
περιγράφει τον έρωτα που ένιωσε για κάποιον,
και, όπως αναφέρει,
it brought peace to her black and empty heart.
από την μέση του τραγουδιού και μετά όμως,
φανερώνει ένα άλλο επίπεδο, το αληθινό,
αυτό που έκρυβε μέχρι τώρα,
αφού ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει φύγει,
και κυριολεκτικά σπαράζει πάνω από ένα μικρόφωνο.
μεγαλείο.
'cause i've cried days, i've cried nights,
for the lord just to send me home some sign,
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart
so long day, so long night,
oh lord, be near me tonight
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart.
η μόνη γυναικεία παρουσία,
που μπορώ να κοιτάξω ενώ κάθομαι στο σαλόνι.
τίποτα δεν είναι τυχαίο.
ας την καλησπερίσουμε λοιπόν,
με μία από τις δυσκολότερες επιλογές τις λίστας,
αλλά το ζητήσατε το 12, και θα το πάρετε.
αυτός είναι ο τρίτος δίσκος που φέρει το όνομά της,
στην ουσία ο πρώτος όμως,
καθώς εδώ δεν υφίσταται πλέον το τρίο
pj harvey-rob ellis-steve vaughan,
που ήταν η βάση για τις δύο προηγούμενες δουλείες.
έχει αγοράσει ένα σπίτι πάνω σε ένα βουνό,
λέει η ιστορία,
έχει αράξει περίπου έναν χρόνο,
και έρχεται τώρα και μας δίνει αυτήν την δουλειά.
γιατί αυτός ο δίσκος όμως,
και όχι τα πρώτα, που είναι και πιο garage,
ή κάποιο από τα επόμενα,
ειδικά το stories, που είναι και το πιο "πετυχημένο" της;
γιατί εδώ είναι η καρδιά μας.
εδώ έχουμε πονέσει,
εδώ μεθύσαμε,
εδώ εκτιμήσαμε,
εδώ θα δώσουμε τον σεβασμό μας.
την είχαν ρωτήσει κάποτε,
αν είναι καλά γενικότερα στην ζωή της,
επειδή οι στίχοι που γράφει,
το όλο θέμα των τραγουδιών της, είναι αρκετά μελαγχολικά,
και είχε σαστίσει,
είχε απαντήσει πως δεν γίνεται όλα αυτά που γράφει να αφορούν την ίδια,
θα ήταν κλεισμένη σε ψυχιατρείο αν ίσχυαν όλα αυτά.
επίσης έχει πει πως οι μουσικοκριτικοί παίρνουν πολύ κυριολεκτικά αυτά που γράφει,
και είναι σίγουρη πως κάποιοι θα πιστεύουν πως στο down by the water,
γέννησε παιδί και σε κάποια φάση το έπνιξε.
δεν υπάρχει συνταγή στα τραγούδια της,
γιαυτό και δεν βρίσκεις πολλά κοινά σημεία στους δίσκους της.
είναι η φάση που βρίσκεται,
η όρεξη που έχει την συγκεκριμένη περίοδο.
και εδώ δεν έχει.
το θέμα του χωρισμού έχει υπάρξει και στους προηγούμενους δίσκους της,
εδώ το πιάνει από τα μαλλιά όμως.
και πολύ την ευχαριστούμε για αυτό.
όχι πάντα από την ίδια οπτική,
υποθέτω πως δεν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα το όλο πόνημα,
καθώς υπάρχει το κοινό ζήτημα του (απο)χωρισμού,
κάθε φορά με διαφορετικά δεδομένα όμως.
εκεί αισθάνεται καλύτερα,
στα μαύρα της, εκεί είναι ο εαυτός της.
και πολύ την ευχαριστούμε (και) γιαυτό.
αρκετά διαφορετικός δίσκος από τους προηγούμενους πάντως,
ηχητικά μιλώντας,
δεν είναι τόσο "άγριος",
αντιθέτως προσπαθεί να περάσει το συναίσθημα,
με πολύ ιδιαίτερες παραγωγές στα κομμάτια.
αναφέρω πληθυντικό,
καθώς η παραγωγή του δίσκου δεν είναι "μία".
δεν είναι οι ίδιες ρυθμίσεις, και πάμε να πατήσουμε το record.
η προφανής δυσκολία σε αυτό
είναι η προσπάθεια να ακουστεί σαν ένας ολοκληρωμένος δίσκος,
ειδικά σε σημεία που η μουσική σε κάνει να ανεβοκατεβάζεις την ένταση της φωνής,
μπας και ακούσεις κάτι, ή μπας και δεν κουφαθείς.
τρομερή δουλειά,
από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι,
είσαι πάνω από τα ηχεία,
δεν είναι δίσκος να βάλεις να παίζει στο background,
η προσοχή σου θα είναι εκεί,
έτσι κάνεις με τους μεγάλους δίσκους.
με τους μεγάλους καλλιτέχνες.
μάλλον άκουγε πολύ blues εκείνη την περίοδο το κορίτσι μας.
η κιθάρα βασικό όργανο,
τα κενά επίσης εκεί,
η όλη λογική της απώλειας, παρούσα (pun intented).
αυτό το έπος,
το ομώνυμο τραγούδι εννοώ,
είναι σαν κάλεσμα με αρπίσματα,
εντελώς αντιεμπορικό κομμάτι για πρώτο κομμάτι δίσκου,
αλλά δεν μασάει από αυτά η pj.
έχει κάνει τα πάντα, μας λέει,
και θα κάνει ό,τι χρειαστεί,
για να δώσει την αγάπη της στον αγαπημένο της.
τέτοιες γυναίκες θέλουμε, ακούς;
τα c'mon billy και send his love to me,
κινούνται στα ίδια ηχητικά βήματα,
το long snake moan είναι εύκολα στην τριάδα με τα πιο δυναμικά κομμάτια της,
το down by the water, μαζί με το ομώνυμο,
είναι μάλλον τα κομμάτια που ανεβαίνουν κλάσεις παιγμένα live.
και υπάρχουν και άλλα.
και υπάρχει και το dancer.
είναι αστείο πόσο μπορεί να ταιριάζει κάτι,
με την πραγματικότητα, σε στιγμές που δεν το περιμένεις.
να το ακούσεις λοιπόν,
χωρίς να πάθεις εγκεφαλικό,
χωρίς να πέσεις,
επειδή είναι έτσι ρε παιδί μου, δυνατό.
τεράστια αγάπη,
για πολλούς λόγους, και αυτός ο δίσκος είναι σίγουρα ένας...
το κομμάτι μου-μας(;):
The Dancer
επειδή
έτσι κλείνει ο δίσκος,
με αυτό το κομμάτι,
αυτές τις σκέψεις.
αυτόν τον επαναλαμβανόμενο ήχο.
μεγαλείο.
ακολουθείς μία ιστορία,
που στην αρχή ακούγεται ως και χαρούμενη,
περιγράφει τον έρωτα που ένιωσε για κάποιον,
και, όπως αναφέρει,
it brought peace to her black and empty heart.
από την μέση του τραγουδιού και μετά όμως,
φανερώνει ένα άλλο επίπεδο, το αληθινό,
αυτό που έκρυβε μέχρι τώρα,
αφού ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει φύγει,
και κυριολεκτικά σπαράζει πάνω από ένα μικρόφωνο.
μεγαλείο.
'cause i've cried days, i've cried nights,
for the lord just to send me home some sign,
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart
so long day, so long night,
oh lord, be near me tonight
is he near? is he far?
bring peace to my black and empty heart.
No comments:
Post a Comment