14. the gutter twins - saturnalia [2008]

ήρθε η ώρα να καλωσορίσουμε την φωνή του Θεού.

ο άνθρωπος που έχει ξεπεράσει τον εαυτό του,

αυτός που είναι ακόμα ζωντανός,

κόντρα σε όλα,

αυτή η φωνή που μας έχει κάνει συντροφιά τόσα βράδια.

δεν είναι solo δουλειά αυτή εδώ όμως.

απλά έπρεπε να μπει σωστά το πρώτο κείμενο που θα έχει την λέξη lanegan μέσα.

πάμε πάλι.

η λέξη saturnalia έχει τις ρίζες τις πολύ πίσω,

ήταν το όνομα που είχαν δώσει οι ρωμαίοι,

για μία γιορτή που έκαναν,

στην οποία αφέντες και δούλοι άλλαζαν ρόλους.

εδώ λοιπόν,

έχουμε την ολοκλήρωση μίας διακριτικής,

μα ταυτοχρόνως μεγάλης αγάπης.

πολλά χρόνια υπήρχε επαφή, 

ο lanegan είχε εμφανιστεί αρκετές φορές σε δουλειές του dulli,

μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου,

και βγήκε αυτός ο δίσκος.

(προσωπική αδυναμία, 

το cover των twilight singers στους massive attack στο live with me,

που προφανώς ερμηνεύει ο lanegan)

αυτός ο δίσκος έχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό.

είναι απογευματινή ακρόαση,

εκεί που πέφτει ο ήλιος,

αλλά δεν είσαι για καφέδες,

αυτός ο δίσκος είναι η δικαιολογία που ψάχνεις για να πιείς ποτό.

αν την χρειάζεσαι δηλαδή..

δυσκολεύομαι να γράψω για ένα κομμάτι συγκεκριμένα,

αν και θα μπορούσα να γράψω για το επικό all misery/flowers,

για το seven stories underground που φωνάζει lanegan.

δεν θα το κάνω όμως.

επειδή δεν την έχω αντιμετωπίσει έτσι την συγκεκριμένη-μοναδική κυκλοφορία,

καθώς στο κεφάλι μου είναι δίσκος,

είναι συναίσθημα, δεν είναι πετυχημένα singles,

είναι το μουσικό παιδί,

δύο ανθρώπων που βγήκαν από τα 90's στην ουσία,

μα ποτέ δεν έμειναν εκεί,

να αρμέξουν το seattle που είχαν μέσα τους.

πολλά μουσικά project εκατέρωθεν,

σε πολλά διαφορετικά μουσικά είδη,

χωρίς safe επιλογές,

χωρίς περίεργες συζητήσεις για reunion.

εδώ,

η ζωή μας προσφέρει μουσική,

αλλά η μουσική τους προσφέρει ζωή.

δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκαναν αυτοί οι δύο,

αν δεν έγραφαν τραγούδια, 

αν δεν τα τραγουδούσαν.

το saturnalia, μοναδικό επίσημο album των gutter twins,

πατάει πάνω στο gentemen των afghan whigs,

με μεταφραστή τον λυρισμό του lanegan των 00's.

ιστορίες από ανθρώπους που έζησαν πολλά,

έχασαν ακόμα περισσότερα,

και γύρισαν εδώ να μας τις πούνε.

θα τις ακούσουμε με την κατάλληλη παρέα,

και τον σεβασμό που τους αρμόζει.

που τις αρμόζει.

άντε,

πάω να ξαναπατήσω play

το κομμάτι μου:

we have met before

the stations

επειδή

έχει αυτά τα βιολιά,

που σου ρουφάνε την ψυχή.

φημολογείται πως το τραγούδι αναφέρεται στον Χριστό,

άλλοι λένε πως μιλάει για τον πατέρα του lanegan,

που είχε φύγει λίγο καιρό πριν.

όπως και να έχει,

το συναίσθημα που σου αφήνει είναι απερίγραπτο,

είναι και το πρώτο κομμάτι του δίσκου άλλωστε.

αυτά τα βιολιά..

The Gutter Twins:

Greg Dulli

Mark Lanegan