soundtrack χωρίς ταινία.
αυτή είναι η ιδέα εδώ,
το αποτέλεσμα εξαιρετικό.
ιδιαίτερη και ετερόκλητη η συνεργασία,
σε πρώτη ματιά τουλάχιστον.
ο danger mouse,
γνωστός και σαν Danger Doom,
ένας από τους δύο broken bells,
ένας από τους δύο gnarls barkley,
επίσης παραγωγός πολλών δίσκων που έχετε ακούσει,
και δίσκων που έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους σε τούτη την λίστα.
gorillaz - demon days,
black keys - attack & release
norah jones - little broken hearts
michael kiwanuka - love & hate,
και αρκετά άλλα.
στην άλλη πλευρά έχουμε έναν ιταλό,
που γράφει μουσικές για ταινίες κατά βάση,
και είναι όπως φαίνεται,
η ψυχή του όλου project,
αν μου επιτραπεί αυτή η δήλωση.
35 λεπτά τέχνης.
ονειρικής ενορχήστρωσης.
15 τραγούδια,
με πολλά interlude στην διάρκεια της ακρόασης,
ορχηστρικά κομμάτια,
πέρα από 6,
3 για τον jack white,
σε εκπληκτικές ερμηνείες,
πλήρως απελευθερωμένος από το ροκ,
άμεσος και όσο ειλικρινής χρειάζεται.
3 για την norah jones,
που μας δίνει τα μυαλά στο χέρι,
και το κάνει να φαίνεται τόσο φυσιολογικό,
που ίσως και να είναι για αυτήν.
ο δίσκος λοιπόν,
είναι σαν ένα μίνι αφιέρωμα στην μουσική των western.
ο λόγος που αυτός ο δίσκος είναι εδώ,
δεν είναι γιατί αγαπάω τον morricone,
αλλά γιατί ακούγεται τρομερά φρέσκο το συγκεκριμένο εγχείρημα.
ενορχήστρωση,
λέξη κλειδί,
και εδώ έχουμε δύο μαέστρους να λύνουν και να δένουν.
είχαν κάνει και ένα μικρό session,
μετά την κυκλοφορία του δίσκου,
θα βρείτε εύκολα τα κομμάτια στο youtube,
ο danger mouse έχει μία κιθάρα,
ο luppi παίζει πιάνο,
και η norah jones σε κάνει να θες να κλείσεις τα μάτια σου,
να ταξιδέψεις εκεί που θέλει να σε πάει,
μα η γλύκα της,
σε συνδυασμό με μία περίεργη στεναχώρια,
δεν σε αφήνουν να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της,
και κοντράρει όλο αυτό,
στο κεφάλι σου είναι όλα μαζί,
αναρωτιέσαι γιατί, δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις τελικά,
μα η κόρη του ravi shankar συμπληρώνει τέλεια το παζλ.
δίνει την γεύση σε όλο αυτό,
έτσι κάνουν οι γυναίκες με είχαν πει.
δημιουργούν περισσότερες απορίες από όσες θέλουν να λύσουν.
ειδικά στο season's trees,
αισθάνεσαι πως μόλις έχει χωρίσει με τον luppi,
το βλέμμα της σαν να ζητάει την επιβεβαίωση στα μάτια του,
τον κοιτάει και τον αναζητεί συνεχώς,
και ξανά, μα τι ειρωνεία,
όταν ο luppi επιλέγει να την κοιτάξει,
αυτή ΄χει χαμηλώσει το βλέμμα, είναι αλλού πλέον.
ίσως να λέω χαζά,
αλλά ίσως και να φταίει το τραγούδι.
ίσως να φταίνε και τα φεγγάρια.
can't we be,
like the season's trees, changeably?
αναρωτιέται η αγαπημένη,
μα η απάντηση δεν είναι εύκολη,
όχι τόσο όσο νομίζεις δηλαδή.
θα μπορούσα να συνεχίσω,
για το συγκεκριμένο κομμάτι,
μα ήρθε η ώρα να βάλεις και εσύ την δική σου σκέψη,
δεν θα στα λέω όλα εγώ.
το υπέροχο σε αυτήν την κυκλοφορία είναι η απλότητα,
δεν κουράζει,
σε αφήνει να κλείσεις τα μάτια,
και να πας αλλού,
να αναρωτηθείς ξανά για την πάροδο του χρόνου,
πως μπορούν να περνάνε τόσο γρήγορα 35 λεπτά,
μάλλον είχε δίκιο ο einstein τελικά.
ανακαλύπτω πολλά τελευταία,
και για κάποια που είχα υπόνοιες,
γίνομαι σίγουρος.
αυτό το πιάνο,
αυτά τα βιολιά,
πάντα με πιάνουν,
με χτυπάνε κάτω από την μέση,
και είναι τόσο γλυκός ο πόνος,
σχεδόν εθιστικός.
νιώθω άδειος με το που μπαίνουν στην εξίσωση,
αλλά δεν το γνώριζα ότι ήμουν,
το αντιλαμβάνομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο όμως.
αν σου αρέσει η μουσική,
θα σου αρέσει και αυτός ο δίσκος.
χωρίς πολλά (άλλα) λόγια.
θα σου αρέσει.
το κομμάτι μου:
Black
επειδή
η στιγμή που παίζει στο breaking bad,
την γνωστή σειρά,
είναι λες και το τραγούδι γράφτηκε για εκείνη την στιγμή,
για εκείνες τις σκέψεις που είχε ο πρωταγωνιστής,
είναι τόσο άρρωστα ταιριαστό.
until you travel to that place you can't come back,
where the last painting's gone, and all that's left is black.
με το βαμβάκι norah μου,
μην αφήσεις τίποτα,
κάνε μας να χάσουμε την μπάλα,
να σκεφτούμε τι δεν κάναμε σωστά μέχρι σήμερα,
τι δεν κάναμε καν.
ξανά και ξανά.
ΥΓ. πολλά σου έχω πει να με θυμήσεις,
θα σου πω ακόμα ένα εδώ.
θύμησέ μου να κάνουμε τατουάζ το εξώφυλλο, ναι;
(καλημέρα)
αυτή είναι η ιδέα εδώ,
το αποτέλεσμα εξαιρετικό.
ιδιαίτερη και ετερόκλητη η συνεργασία,
σε πρώτη ματιά τουλάχιστον.
ο danger mouse,
γνωστός και σαν Danger Doom,
ένας από τους δύο broken bells,
ένας από τους δύο gnarls barkley,
επίσης παραγωγός πολλών δίσκων που έχετε ακούσει,
και δίσκων που έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους σε τούτη την λίστα.
gorillaz - demon days,
black keys - attack & release
norah jones - little broken hearts
michael kiwanuka - love & hate,
και αρκετά άλλα.
στην άλλη πλευρά έχουμε έναν ιταλό,
που γράφει μουσικές για ταινίες κατά βάση,
και είναι όπως φαίνεται,
η ψυχή του όλου project,
αν μου επιτραπεί αυτή η δήλωση.
35 λεπτά τέχνης.
ονειρικής ενορχήστρωσης.
15 τραγούδια,
με πολλά interlude στην διάρκεια της ακρόασης,
ορχηστρικά κομμάτια,
πέρα από 6,
3 για τον jack white,
σε εκπληκτικές ερμηνείες,
πλήρως απελευθερωμένος από το ροκ,
άμεσος και όσο ειλικρινής χρειάζεται.
3 για την norah jones,
που μας δίνει τα μυαλά στο χέρι,
και το κάνει να φαίνεται τόσο φυσιολογικό,
που ίσως και να είναι για αυτήν.
ο δίσκος λοιπόν,
είναι σαν ένα μίνι αφιέρωμα στην μουσική των western.
ο λόγος που αυτός ο δίσκος είναι εδώ,
δεν είναι γιατί αγαπάω τον morricone,
αλλά γιατί ακούγεται τρομερά φρέσκο το συγκεκριμένο εγχείρημα.
ενορχήστρωση,
λέξη κλειδί,
και εδώ έχουμε δύο μαέστρους να λύνουν και να δένουν.
είχαν κάνει και ένα μικρό session,
μετά την κυκλοφορία του δίσκου,
θα βρείτε εύκολα τα κομμάτια στο youtube,
ο danger mouse έχει μία κιθάρα,
ο luppi παίζει πιάνο,
και η norah jones σε κάνει να θες να κλείσεις τα μάτια σου,
να ταξιδέψεις εκεί που θέλει να σε πάει,
μα η γλύκα της,
σε συνδυασμό με μία περίεργη στεναχώρια,
δεν σε αφήνουν να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της,
και κοντράρει όλο αυτό,
στο κεφάλι σου είναι όλα μαζί,
αναρωτιέσαι γιατί, δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις τελικά,
μα η κόρη του ravi shankar συμπληρώνει τέλεια το παζλ.
δίνει την γεύση σε όλο αυτό,
έτσι κάνουν οι γυναίκες με είχαν πει.
δημιουργούν περισσότερες απορίες από όσες θέλουν να λύσουν.
ειδικά στο season's trees,
αισθάνεσαι πως μόλις έχει χωρίσει με τον luppi,
το βλέμμα της σαν να ζητάει την επιβεβαίωση στα μάτια του,
τον κοιτάει και τον αναζητεί συνεχώς,
και ξανά, μα τι ειρωνεία,
όταν ο luppi επιλέγει να την κοιτάξει,
αυτή ΄χει χαμηλώσει το βλέμμα, είναι αλλού πλέον.
ίσως να λέω χαζά,
αλλά ίσως και να φταίει το τραγούδι.
ίσως να φταίνε και τα φεγγάρια.
can't we be,
like the season's trees, changeably?
αναρωτιέται η αγαπημένη,
μα η απάντηση δεν είναι εύκολη,
όχι τόσο όσο νομίζεις δηλαδή.
θα μπορούσα να συνεχίσω,
για το συγκεκριμένο κομμάτι,
μα ήρθε η ώρα να βάλεις και εσύ την δική σου σκέψη,
δεν θα στα λέω όλα εγώ.
το υπέροχο σε αυτήν την κυκλοφορία είναι η απλότητα,
δεν κουράζει,
σε αφήνει να κλείσεις τα μάτια,
και να πας αλλού,
να αναρωτηθείς ξανά για την πάροδο του χρόνου,
πως μπορούν να περνάνε τόσο γρήγορα 35 λεπτά,
μάλλον είχε δίκιο ο einstein τελικά.
ανακαλύπτω πολλά τελευταία,
και για κάποια που είχα υπόνοιες,
γίνομαι σίγουρος.
αυτό το πιάνο,
αυτά τα βιολιά,
πάντα με πιάνουν,
με χτυπάνε κάτω από την μέση,
και είναι τόσο γλυκός ο πόνος,
σχεδόν εθιστικός.
νιώθω άδειος με το που μπαίνουν στην εξίσωση,
αλλά δεν το γνώριζα ότι ήμουν,
το αντιλαμβάνομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο όμως.
αν σου αρέσει η μουσική,
θα σου αρέσει και αυτός ο δίσκος.
χωρίς πολλά (άλλα) λόγια.
θα σου αρέσει.
το κομμάτι μου:
Black
επειδή
η στιγμή που παίζει στο breaking bad,
την γνωστή σειρά,
είναι λες και το τραγούδι γράφτηκε για εκείνη την στιγμή,
για εκείνες τις σκέψεις που είχε ο πρωταγωνιστής,
είναι τόσο άρρωστα ταιριαστό.
until you travel to that place you can't come back,
where the last painting's gone, and all that's left is black.
με το βαμβάκι norah μου,
μην αφήσεις τίποτα,
κάνε μας να χάσουμε την μπάλα,
να σκεφτούμε τι δεν κάναμε σωστά μέχρι σήμερα,
τι δεν κάναμε καν.
ξανά και ξανά.
ΥΓ. πολλά σου έχω πει να με θυμήσεις,
θα σου πω ακόμα ένα εδώ.
θύμησέ μου να κάνουμε τατουάζ το εξώφυλλο, ναι;
(καλημέρα)
No comments:
Post a Comment