10. opeth - blackwater park [2001]

ιδανικό.

ό,τι κοντινότερο στην τελειότητα.

θα μπορούσα να σταματήσω να γράφω εδώ,

δεν θα το κάνω, είναι πολλές οι μνήμες.

το δέκα το καλό,

το είχε καβατζώσει το νούμερο ο συγκεκριμένος δίσκος,

και μόλις ήρθε η ώρα του.

είναι δίσκος για το φθινόπωρο, 

αλλά δεν νιώθουμε από ζέστη,

πάντα υπάρχει αυτή η μουντάδα μέσα μας,

ειδικά όταν αρχίζουν να παίζουν τέτοιοι δίσκοι.

μνημείο συνθέσεων,

δεν χωράει ο νους σου πόσες αλλαγές χωράνε σε κάθε κομμάτι,

αυτή η φωνή που είναι ο διάβολος και ο θεός μαζί,

δεν έχει υπάρξει ξανά άνθρωπος με τόσο καλές φωνές,

λέω φωνές, γιατί δεν γίνεται να είναι μία φωνή όλο αυτό.

αρθρώνει στα growls, καταλαβαίνεις τι λέει,

και όταν θέλει να μην φωνάξει, 

η γλύκα που βγάζει, αυτή η ηρεμία,

είναι όλα τέλεια, 

ο πιο ολοκληρωμένος τραγουδιστής της (ακραίας) metal σκηνής.

ο 5ος δίσκος των opeth,

σίγουρα η πιο ώριμη στιγμή τους,

θα αποφύγω να μιλήσω για τις επόμενες δουλειές τους,

να με συγχωρέσετε,

εκεί που όλα πήγαν τέλεια,

οι πλανήτες ευθυγραμμίστηκαν, 

και βγήκε το blackwater park.

υπάρχει σοβαρός λόγος που εδώ έγινε το μεγάλο βήμα,

και ο λόγος αυτός έχει όνομα και επώνυμο.

steven wilson.

ο άνθρωπος των porcupine tree συναντήθηκε με τον mikael,

βρήκαν πολλά κοινά σημεία, 

και το επόμενο βήμα, όπως φάνηκε,

ήταν να κάνει ο wilson την παραγωγή για τον επόμενο δίσκο.

(και το damnation,

 που θα μπορούσε πολύ εύκολα να είναι σε αυτήν την λίστα)

αυτό που έβαλε στην εξίσωση,

ήταν να βγάλει αυτό το "ωμό" που είχαν οι opeth μέχρι τότε,

να τον γυαλίσει, να καταλάβεις τι είναι η ενορχήστρωση,

χωρίς να χάσει από την ποιότητά του.

μαζί, κατάφεραν να ξαναορίσουν το μελωδικό death στα 00's.

ο πρώτος στίχος, στο leper affinity,

μας ενημερώνει πως we entered winter once again,

ίσως για να μας προετοιμάσει για την αλλαγή,

καθώς ο προηγούμενος δίσκος τελειώνει με ένα θετικό συναίσθημα,

και μιλάει για έναν ψυχοπαθή, έναν βιασμό,

και την ευχαρίστηση που βρίσκει σε όλο αυτό,

κόντρα σε ένα λευκό από το χιόνι περιβάλλον,

μία εξαιρετική περιγραφή,

προοικονομία για τα επόμενα κομμάτια,

θα κινηθούν σε παρόμοια μοτίβα.

το bleak αναφέρεται στον φόνο,

από την πλευρά του δολοφόνου όμως,

και η αναπόφευκτη ίσως συμμετοχή του wilson

έρχεται (και) εδώ, απολύτως ταιριαστή αν ρωτάτε εμένα.

στο τρίτο κομμάτι, το πιο ήρεμο του δίσκου,

δεν έχει καν ηλεκτρικές κιθάρες,

εμφανίζεται πάλι το θέμα του θανάτου,

αλλά σε μία πιο ήπια μορφή,

επίσης εμφανίζεται και εδώ το θέμα των χρωμάτων,

αυτήν την φορά δεν κυριαρχεί το μαύρο όμως,

ούτε το λευκό,

αναφέρει την λέξη pale για να χρωματίσει,

το οποίο στην ουσία περιγράφει μία πολύ διακριτική απόχρωση,

κάτι μεταξύ λευκού και διάφανου.

υπάρχει τεράστιο βάθος,

οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες άλλωστε παίρνουν πολύ σοβαρά την δουλειά τους,

και εδώ είναι πιο έκδηλο από ποτέ.

υπάρχει βάθος, υπάρχουν πράγματα που θα ανακαλύψεις χρόνια μετά,

επειδή είναι δίσκος που θα ακούς για χρόνια.

η αντίθεση στους συμβολισμούς είναι παντού,

η νύχτα, το μαύρο που συμβολίζουν το αρνητικό,

η ημέρα, το λευκό που συμβολίζουν το θετικό,

με όλα να δένουν ιδανικά.

προσπαθώ να αποφύγω την συγκεκριμένη λέξη,

αλλά είναι ιδανική να περιγράψει τον δίσκο.

το αστείο εδώ είναι πως μετά την ακρόαση του δίσκου,

μπορείς να βάλεις επόμενο, με την ίδια άνεση,

δίσκο των porcupine tree,

ή δίσκο των cannibal corpse.

δεν ανήκει κάπου, αιωρείται.

είναι γνωστός για τον κυνισμό του ο Mikael Akerfeldt,

και σκεπτόμενος όλα αυτά που έχει γράψει στα προηγούμενα κομμάτια,

βλέποντας τον τελευταίο στίχο του δίσκου

the sun sets forever over blackwater park,

καταλαβαίνεις την συνέχεια.

δεν είναι μόνο όλα αυτά,

δεν είναι μόνο το εξώφυλλο,

τόσο ταιριαστό, τόσο σκοτεινό, τόσο κρύο,

απόκοσμο, απόκρυφο, όλα.

είναι και οι μνήμες που έχει ο δίσκος, 

είναι οι άνθρωποι που στα έμαθαν,

αυτά φέρνουν το δέσιμο, τον δεσμό.

30 ευρώ έκανε το βινύλιο,

μου το είχες φέρει από το record house, 

θυμάσαι ρε καψ;

το κομμάτι μου-μας:

The Drapery Falls

επειδή

σε εκείνο το live παίρνει εκείνη την φάτσα, 

εκεί προς το τέλος, 

και όταν το είχα ακούσει,

εκεί άλλαξε ο κόσμος μου,

εκεί κατάλαβα τι δουλειά κάνει η κιθάρα.

εκεί που αλλάζει την φωνή του και έρχεται η άνοιξη

spiralling into the ground below

like autumn leaves left in the wake to fade away,

waking up to your sound again

and lapse into the ways of misery

σημειάρα έλεγες, 

και εδώ είναι ο ορισμός της έννοιας.

Opeth:

Mikael Akerfeldt

Peter Lindgren

Martin Mendez

Martin Lopez

ΥΓ. θυμάμαι όταν είχες βάλει να τον ακούσουμε,

θυμάμαι πως έκανες στο silver dollar μετά το live του 2005,

και η λέξη ευχαριστώ είναι λίγη.

η έννοιά της, είναι λίγη.

παρόλα αυτά, ευχαριστώ.