"έντεχνο", αυτή η μάστιγα.
έτσι λέτε εσείς τουλάχιστον.
είναι αστείο, πόσοι άνθρωποι αντιτίθενται στον συγκεκριμένο όρο.
αυτό που μου προκαλεί το γέλιο είναι πως,
οι άνθρωποι που δεν δέχονται αυτόν τον όρο,
δεν ακούνε ελληνική μουσική.
τα πράγματα είναι πολύ απλά.
για να το ξεκαθαρίσω,
σέβομαι απεριόριστα τον Στράτο Διονυσίου.
αλλά δεν γίνεται να κατηγοριοποιείς τον Στράτο δίπλα στον Μάνο Λοίζο.
στο δικό μου κεφάλι δεν είναι "άτεχνο" και "έντεχνο".
ας πούμε πως είναι λαικό και έντεχνο.
χωρίς εισαγωγικά εδώ.
επειδή πολύ απλά,
το τελευταίο έχει περισσότερο την έννοια της τέχνης στο dna του.
και αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό,
πάμε στα ωραία.
έχω μαλώσει για την Μποφίλιου.
όχι μόνο για αυτόν τον δίσκο, γενικότερα.
ναι είναι πολύ ιδιαίτερο το όλο πακέτο,
αυτός ο λυρισμός,
αυτή η ένταση που προσδίδουν οι στίχοι,
η μουσική, και τα κενά της που τονίζουν ακόμα περισσότερο τα peak του τραγουδιού,
πόσο σημαντικά αυτά τα κενά αλήθεια,
είναι πράγματα που δεν θα βρεις εύκολα στην ελληνική σκηνή.
αυτή η σύμπραξη,
της Μποφίλιου,
με τον Ευαγγελάτο και τον Καραμουρατίδη,
είναι τεράστιας σημασίας.
ένας λόγος που επέλεξα να γράψω τώρα για αυτόν τον δίσκο,
είναι για να μην φύγει η όρεξη, δεν θα πω άλλη λέξη,
καθώς προσωπικά μιλώντας,
τις προάλλες είχα την τιμή να είμαι παρών σε μία παρουσίαση δίσκου,
και είδα μία ομάδα μπροστά μου,
τρεις γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους,
με εξαιρετική διάθεση, να ξεπερνάνε τις αντιξοότητες που ήρθαν,
και να με αφήνουν με μία σκέψη,
πως πραγματικά άξιζε όλο αυτό το εγχείρημα.
τέτοιους ανθρώπους θέλουμε.
γιατί έβαλα αυτόν τον δίσκο εδώ λοιπόν,
και όχι την βαβέλ, τις μέρες του φωτός κτλ
εδώ τους έμαθα.
εδώ τους αγάπησα.
εδώ συνδέθηκα,
εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες,
δεν πιάνουν οι ευχές.
ένας εσωτερικός δίσκος,
με πολλά εξωστρεφή σημεία,
με κοινή συνισταμένη όμως τα σπουδαία τραγούδια,
την πεντακάθαρη ενορχήστρωση,
τις συνθέσεις που θα σου μείνουν,
τους στίχους που όταν θέλουν σε στέλνουν σε μία παραλία,
καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου άλλωστε,
και όταν θέλουν σε στέλνουν πιο κάτω και από τις χαμένες σου στιγμές.
συντρίμμια της χαμένης μας ζωής.
όλα αυτά ένα μόνο κάνουν:
έναν αληθινά ολοκληρωμένο δίσκο.
είναι γεγονός πως προτιμάω την ακρόαση τέτοιων μουσικών,
σε μπαρ σε ημιυπόγεια,
χωρίς πολύ φως,
με λίγη και καλή παρέα,
να αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει λάθος,
τι έχουμε κάνει σωστά,
γιατί η μουσική ήταν πάντα η .."γκόμενά μας",
γιατί συνδιάζουμε τραγούδια με ανθρώπους,
και στο φινάλε,
πως γίνεται να μας γεμίζει ένα τραγούδι που μιλάει για το ανθρώπινο κενό;
κ.Γεράσιμε,
δεν ξέρω τι έχει πάει λάθος, αν μου επιτραπεί ο όρος,
και έχετε γράψει τέτοιους στίχους, και συνεχίζετε να το κάνετε,
απλά να ξέρετε πως εγώ δεν θα σας άφηνα ποτέ χωρίς μολύβι και χαρτί,
ούτε μία σκέψη, ούτε μισή ιδέα χαμένη.
κ.Νατάσσα,
είστε ξεκάθαρα μία από τις μεγαλύτερες φωνές στην ελληνική δισκογραφία,
ό,τι και να σας πούνε, αυτό δεν αλλάζει.
και αν κρίνω από το χαμόγελό σας, μια χαρά τα πάτε.
κ.Θέμη, (αυτό ίσως είναι μεγαλύτερο)
είστε μακράν ο πιο ενδιαφέρων "νέος" συνθέτης που περπατάει στην ελλάδα.
προσωπικά, δεν θα πω πολλά, πέραν του
"βάλε και άλλα βιολιά, πάντα χωράνε και άλλα βιολιά".
αλλά οκ, αυτό είναι προσωπικό.
το άλλο που θα ήθελα να τονίσω είναι το εξής:
μας είχατε ρωτήσει, εμάς τα παιδιά του public τότε,
αν σας είχαμε δει ποτέ live,
και το κουβαλάω μέσα μου αυτό που συνέβη μετά.
όταν ρωτήθηκα εγώ, κατέβασα το βλέμμα,
και νομίσατε πως δεν σας είχα δει ποτέ, ή απλά δεν με ενδιέφερε.
πολλές φορές σας έχω παρακολουθήσει,
αλλά εκείνη η χρονική περίοδος ήταν πάρα πολύ ιδιαίτερη,
δεν θα μπορούσα να είμαι παρών. ειδικά στο τελευταίο κομμάτι.
η ελληνική μουσική υπάρχει,
και ευτυχώς δεν είναι ο νότης.
έχουμε την τύχη να βλέπουμε όλο αυτό από την γέννεσή του,
ας το εκτιμήσουμε, ας το δώσουμε την σημασία που πρέπει,
μόνο πιο πάνω έχει.
(fanboys τελικά ε;;)
το κομμάτι μου:
θα έλεγα το τσιγάρα βαριά,
αλλά όχι.
μετά από σκέψη, θα πω το ομώνυμο.
το εν λευκώ ήταν το πρώτο άκουσμα,
αλλά το μέχρι το τέλος είναι αυτό που με έκανε να δω τον δίσκο αλλιώς.
στίχοι τόσο σημαντικοί, όσο πρέπει,
το μπουζούκι να σε κάνει να θες να χορέψεις,
αλλά όχι ακριβώς,
και μία φωνή...
αχ αυτή η φωνή...
μέχρι το τέλος η ψυχή,
κι όμως πηγαίνει και πιο 'κει.
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Θέμης Καραμουρατίδης
Νατάσσα Μποφίλιου
έτσι λέτε εσείς τουλάχιστον.
είναι αστείο, πόσοι άνθρωποι αντιτίθενται στον συγκεκριμένο όρο.
αυτό που μου προκαλεί το γέλιο είναι πως,
οι άνθρωποι που δεν δέχονται αυτόν τον όρο,
δεν ακούνε ελληνική μουσική.
τα πράγματα είναι πολύ απλά.
για να το ξεκαθαρίσω,
σέβομαι απεριόριστα τον Στράτο Διονυσίου.
αλλά δεν γίνεται να κατηγοριοποιείς τον Στράτο δίπλα στον Μάνο Λοίζο.
στο δικό μου κεφάλι δεν είναι "άτεχνο" και "έντεχνο".
ας πούμε πως είναι λαικό και έντεχνο.
χωρίς εισαγωγικά εδώ.
επειδή πολύ απλά,
το τελευταίο έχει περισσότερο την έννοια της τέχνης στο dna του.
και αφού το ξεκαθαρίσαμε αυτό,
πάμε στα ωραία.
έχω μαλώσει για την Μποφίλιου.
όχι μόνο για αυτόν τον δίσκο, γενικότερα.
ναι είναι πολύ ιδιαίτερο το όλο πακέτο,
αυτός ο λυρισμός,
αυτή η ένταση που προσδίδουν οι στίχοι,
η μουσική, και τα κενά της που τονίζουν ακόμα περισσότερο τα peak του τραγουδιού,
πόσο σημαντικά αυτά τα κενά αλήθεια,
είναι πράγματα που δεν θα βρεις εύκολα στην ελληνική σκηνή.
αυτή η σύμπραξη,
της Μποφίλιου,
με τον Ευαγγελάτο και τον Καραμουρατίδη,
είναι τεράστιας σημασίας.
ένας λόγος που επέλεξα να γράψω τώρα για αυτόν τον δίσκο,
είναι για να μην φύγει η όρεξη, δεν θα πω άλλη λέξη,
καθώς προσωπικά μιλώντας,
τις προάλλες είχα την τιμή να είμαι παρών σε μία παρουσίαση δίσκου,
και είδα μία ομάδα μπροστά μου,
τρεις γλυκούς και ευγενικούς ανθρώπους,
με εξαιρετική διάθεση, να ξεπερνάνε τις αντιξοότητες που ήρθαν,
και να με αφήνουν με μία σκέψη,
πως πραγματικά άξιζε όλο αυτό το εγχείρημα.
τέτοιους ανθρώπους θέλουμε.
γιατί έβαλα αυτόν τον δίσκο εδώ λοιπόν,
και όχι την βαβέλ, τις μέρες του φωτός κτλ
εδώ τους έμαθα.
εδώ τους αγάπησα.
εδώ συνδέθηκα,
εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες,
δεν πιάνουν οι ευχές.
ένας εσωτερικός δίσκος,
με πολλά εξωστρεφή σημεία,
με κοινή συνισταμένη όμως τα σπουδαία τραγούδια,
την πεντακάθαρη ενορχήστρωση,
τις συνθέσεις που θα σου μείνουν,
τους στίχους που όταν θέλουν σε στέλνουν σε μία παραλία,
καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου άλλωστε,
και όταν θέλουν σε στέλνουν πιο κάτω και από τις χαμένες σου στιγμές.
συντρίμμια της χαμένης μας ζωής.
όλα αυτά ένα μόνο κάνουν:
έναν αληθινά ολοκληρωμένο δίσκο.
είναι γεγονός πως προτιμάω την ακρόαση τέτοιων μουσικών,
σε μπαρ σε ημιυπόγεια,
χωρίς πολύ φως,
με λίγη και καλή παρέα,
να αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει λάθος,
τι έχουμε κάνει σωστά,
γιατί η μουσική ήταν πάντα η .."γκόμενά μας",
γιατί συνδιάζουμε τραγούδια με ανθρώπους,
και στο φινάλε,
πως γίνεται να μας γεμίζει ένα τραγούδι που μιλάει για το ανθρώπινο κενό;
κ.Γεράσιμε,
δεν ξέρω τι έχει πάει λάθος, αν μου επιτραπεί ο όρος,
και έχετε γράψει τέτοιους στίχους, και συνεχίζετε να το κάνετε,
απλά να ξέρετε πως εγώ δεν θα σας άφηνα ποτέ χωρίς μολύβι και χαρτί,
ούτε μία σκέψη, ούτε μισή ιδέα χαμένη.
κ.Νατάσσα,
είστε ξεκάθαρα μία από τις μεγαλύτερες φωνές στην ελληνική δισκογραφία,
ό,τι και να σας πούνε, αυτό δεν αλλάζει.
και αν κρίνω από το χαμόγελό σας, μια χαρά τα πάτε.
κ.Θέμη, (αυτό ίσως είναι μεγαλύτερο)
είστε μακράν ο πιο ενδιαφέρων "νέος" συνθέτης που περπατάει στην ελλάδα.
προσωπικά, δεν θα πω πολλά, πέραν του
"βάλε και άλλα βιολιά, πάντα χωράνε και άλλα βιολιά".
αλλά οκ, αυτό είναι προσωπικό.
το άλλο που θα ήθελα να τονίσω είναι το εξής:
μας είχατε ρωτήσει, εμάς τα παιδιά του public τότε,
αν σας είχαμε δει ποτέ live,
και το κουβαλάω μέσα μου αυτό που συνέβη μετά.
όταν ρωτήθηκα εγώ, κατέβασα το βλέμμα,
και νομίσατε πως δεν σας είχα δει ποτέ, ή απλά δεν με ενδιέφερε.
πολλές φορές σας έχω παρακολουθήσει,
αλλά εκείνη η χρονική περίοδος ήταν πάρα πολύ ιδιαίτερη,
δεν θα μπορούσα να είμαι παρών. ειδικά στο τελευταίο κομμάτι.
η ελληνική μουσική υπάρχει,
και ευτυχώς δεν είναι ο νότης.
έχουμε την τύχη να βλέπουμε όλο αυτό από την γέννεσή του,
ας το εκτιμήσουμε, ας το δώσουμε την σημασία που πρέπει,
μόνο πιο πάνω έχει.
(fanboys τελικά ε;;)
το κομμάτι μου:
θα έλεγα το τσιγάρα βαριά,
αλλά όχι.
μετά από σκέψη, θα πω το ομώνυμο.
το εν λευκώ ήταν το πρώτο άκουσμα,
αλλά το μέχρι το τέλος είναι αυτό που με έκανε να δω τον δίσκο αλλιώς.
στίχοι τόσο σημαντικοί, όσο πρέπει,
το μπουζούκι να σε κάνει να θες να χορέψεις,
αλλά όχι ακριβώς,
και μία φωνή...
αχ αυτή η φωνή...
μέχρι το τέλος η ψυχή,
κι όμως πηγαίνει και πιο 'κει.
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Θέμης Καραμουρατίδης
Νατάσσα Μποφίλιου
No comments:
Post a Comment